του Αλέκου Αναγνωστάκη.

Νέα κατάσταση: Η πολιτική ως πραγματικότητα και το ψέμα ως πολιτική

Με την ιδιαίτερης σημασίας δήλωση του Τσίπρα στη Βουλή πως «είχαμε αυταπάτες», δήλωση - απάντηση σε όσους μέσα και έξω από το ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζονται ότι μπορούν να κάνουν κάτι άλλο από την πλήρη υποταγή στη λογική της ΤΙΝΑ (δεν υπάρχει εναλλακτική λύση) και με τη δήλωσή του στο υπουργικό συμβούλιο πως «Δεν πετάμε στα σύννεφα, αλλά ήρθαν καλές ειδήσεις», η κυβέρνηση του ψέματος και της βίας πανηγυρίζει για τα κανιβαλικά μέτρα που φόρτωσε στις πλάτες του ελληνικού λαού.

 Τα μέτρα που υπερψηφίστηκαν από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, χωρίς μια διαμαρτυρία, “ούτε καν ένα δάκρυ” αφορούν:

 - τη νεοσυντηρητική αναμόρφωση του συνταξιοδοτικού συστήματος στην Ελλάδα,

- την επιδρομή στα «κόκκινα δάνεια», στα σπίτια δηλαδή και στις μικρές επιχειρήσεις των βιοπαλαιστών,

- την επιβολή στα λαϊκά εισοδήματα δέσμης επιπλέον φορολογικών επιβαρύνσεων,

- τα αβάσταχτα μέτρα σε βάρος των μεσαίων στρωμάτων (αγροτών, γιατρών, δικηγόρων, μηχανικών) που στέλνονται σε μεγάλες εταιρείες ή στον Καιάδα.

 Τα μέτρα αυτά ακολούθησαν τις πρόσφατες τροπολογίες για την απαλλαγή των βιομηχάνων από τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στο φυσικό αέριο και την απαλλαγή ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων από την καταβολή προηγούμενων προστίμων και λοιπών «επιβαρύνσεων», τη συγκρότηση από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - ΣΕΒ του διαρκούς «Φόρουμ Βιομηχανίας», τη μορφοποίηση των μηχανισμών της σφοδρότερης ιδιωτικοποίησης - εκποίησης δημόσιας περιουσίας, τη συνεπαγόμενη πολιτική επιβράβευση της κυβερνητικής πολιτικής από το παραόργανο του Eurogoup.

• Όλα μαζί τα μέτρα, προηγούμενα και πρόσφατα, κλείνουν ένα κεφάλαιο της πολιτικής και ταξικής αναμέτρησης, δημιουργούν μια νέα κοινωνική και πολιτική κατάσταση.

 Η υπερψήφισή τους συνιστά ήττα για το εργατικό κίνημα που οπισθοχωρεί μπροστά στις υπέρτερες «δυνάμεις του εχθρού» και την Αριστερά, η οποία αδυνατεί να βρει τον βηματισμό της.

 Τα μέτρα εκτινάσσουν την εκμετάλλευση των σύγχρονων κολασμένων, οδηγούν στην περαιτέρω φτωχοποίηση του εργαζομένου και άνεργου λαού και νεολαίας, στη βίαιη συρρίκνωση των μεσαίων στρωμάτων. Στη μόνιμη και επιπλέον, κατά 15–30 %, μετατόπιση προς τα κάτω, σε σχέση με τις μειώσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Παπαδήμου, του βιοτικού επιπέδου των συνταξιούχων με την πατητή που δέχονται μέσω του τρόπου υπολογισμού των συντάξεων, των πραγματικών χρόνων εργασίας – ανεργίας και του ύψους των αποδοχών.

 Η πολιτική αυτή προστίθεται στη δραματική μείωση των εξόδων αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης με την καθήλωση των δημόσιων εκπαιδευτικών δαπανών για την Παιδεία στο 2,8 % (!) ΑΕΠ, τη διατήρηση της μείωσης-σοκ της δημόσιας δαπάνης για την υγεία πάνω από το 35% το χρονικό διάστημα 2009-2015.

 Προστίθεται στην απο-ασφάλιση των ελλήνων ανέργων και φτωχών, (3 εκατ. είναι ήδη οι ανασφάλιστοι), στο 1,3 εκατ. ανέργους, στα 6,3 εκατ. Έλληνες που βρίσκονται ήδη κάτω ή κοντά στο όριο της φτώχειας (τέταρτη χειρότερη θέση μεταξύ 35 χωρών του ΟΟΣΑ).

 Ο εναπομείνας και μεταλλαγμένος (μετά την αποχώρηση το καλοκαίρι 30.000 αγωνιστών) σε αριστερο-νεοφιλελεύθερο κόμμα ΣΥΡΙΖΑ, δεν περικόπτει μόνο μισθούς και κοινωνικές δαπάνες. Εξαιτίας αυτού του όποιου ιστορικού φορτίου που φέρει, το οποίο θέλουμε δεν θέλουμε συνδεόταν, μέχρι πρότινος, με τον ρεφορμιστικό βραχίονα της ελληνικής Αριστεράς και «τα κινήματα», επιφέρει ειδικό και σοβαρό πλήγμα σε αξίες, μεταλλάσσει αγωνιστές, σπέρνει απογοήτευση.

 Ειδική πλευρά αυτού του ζητήματος αποτελεί η κυβερνητική προπαγάνδα η οποία δεν έχει όρια στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας ειδικά σε ό,τι αφορά την «υπεραπόδοση» της οικονομίας, τα ματωμένα «πρωτογενή πλεονάσματα», το διαρκές τσάκισμα του λαού.

 Την προωθούμενη πούρα νεοφιλελεύθερη, βαθιά αντιλαϊκή πολιτική από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και τις κατά καιρούς κυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Παπαδήμου, στην οργάνωση της εργασίας (ύψος μισθών, ημερομισθίων και συντάξεων, ελαστικό ωράριο εργασίας, ατομικές ή επιχειρησιακές κατά βάση συμβάσεις εργασίας), στο ρόλο του δημόσιου τομέα (περιορισμένο και ιδιωτικοποιημένο το κοινωνικό του μέρος και ενισχυμένος ο κατασταλτικός και στρατηγικός–επιτελικός του ρόλος), θα έπρεπε κατά τους αστούς πολιτικούς «να την είχαμε μόνοι μας ανακαλύψει» και σε κάθε περίπτωση εφαρμόσει. Να θυμηθούμε για παράδειγμα τις δηλώσεις του κεντρικού τραπεζίτη Ντράγκι που συμπυκνώνουν και αποκαλύπτουν, άλλη μια φορά, την ουσία των εφαρμοζόμενων μέτρων: «Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα έχουν λίγη σχέση με το ευρώ. Σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις. Στην Ευρωζώνη η Ελλάδα μπορεί να το κάνει αυτό με τη στήριξη των εταίρων της». (Μ. Ντράγκι, «Bild» 28/4/2016).

Σε κάθε περίπτωση…

• Οι «επάνω» έχουν στρατηγική και τακτική

 Οι «εταίροι», οι αστικοί μηχανισμοί και οι κυβερνώντες έχουν στρατηγική: Την ανάταση της βαθιά χτυπημένης κερδοφορίας και του ελληνικού κεφαλαίου. Έχουν επίσης σαφή τακτική. Η αστική τάξη εφαρμόζει από την αρχή – και συνεχίζει – την πολιτική συγκέντρωσης των δυνάμεων της με την άμεση παρουσία  ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ (ευρώ) ώστε να αλλάξει καταθλιπτικά τους συσχετισμούς σε βάρος του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα και να περάσει την πολιτική της με τις λιγότερο δυνατές καθυστερήσεις και απώλειες.

 Οι απώλειες μπορεί να μην είναι - και δεν είναι - οι λιγότερες δυνατές, καθώς έχουν αλλάξει σε οκτώ χρόνια εφτά κυβερνήσεις, έχουν συρρικνωθεί βασικά κόμματα, μαζί και κόμματα του αστικού πάγκου, έχουν χρεοκοπήσει και εξαφανισθεί βασικά πουλέν της αστικής πολιτικής.

 Ωστόσο στο τέλος τα καταφέρνουν.

 ΣΕΒ και ΕΕ και αστικά κόμματα εκτίμησαν πως τα μέτρα μπορεί να περάσουν μόνο  σε συμμαχία και «με την στήριξη των εταίρων», της ΕΕ του ΔΝΤ και της ΕΚΤ(ευρώ). Οι έλληνες βιομήχανοι ειδικά, αλλά και λοιποί εκπρόσωποι της ελληνικής αστικής πολιτικής, παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις, αποδέχτηκαν το σύνολο των πακέτων – και την παρουσία ΕΕ, ΕΚΤ(ευρώ) και ΔΝΤ - εν γνώσει τους πως θα πλήρωναν και σε υπεραξία και σε εθνική κυριαρχία.  Ακριβώς για να βγει ο ελληνικός καπιταλισμός από την βαθιά κρίση που έχει περιπέσει, να ανατάξει την σε πρωτοφανή χαμηλά επίπεδα (ανάλογα της οικονομίας των ΗΠΑ) πεσμένη κερδοφορία του φορτώνοντας τα βάρη στις πλάτες του εργαζόμενου Λαού. 

 «Ως ο κατ' εξοχήν εκπρόσωπος των οργανωμένων ελληνικών επιχειρήσεων, ανακοινώνει αμέσως μετά τις εκλογές, ο ΣΕΒ θα είναι δίπλα στην κυβέρνηση...».  Ο δε πρόεδρος του ΣΕΒ Θ. Φέσσας σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt τον περασμένο Οκτώβρη τονίζει υποστηρικτικά: «Έχει (η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ) μια καθαρή εντολή από τους ψηφοφόρους. Η κυβέρνηση δείχνει πιο ενωμένη από ό,τι θα ήταν ίσως ένας ευρύτερος συνασπισμός». 

 Η όλη εξέλιξη δυσκολεύει τη ΝΔ και τον νεότερο Μητσοτάκη στην προώθηση της πολιτικής του «εδώ και τώρα εκλογές» και στην παρουσίασή του ως γνησιότερου και αποτελεσματικότερου εκφραστή της ίδιας πολιτικής.

 Ο Τσίπρας κατατροπώνει έτσι τον λαό και τον Μητσοτάκη ταυτοχρόνως. Και γι’ αυτό αισθάνεται χαρούμενος.

 Η αστική πολιτική λοιπόν ως εσωτερικό αναγκαίο συστατικό της είχε και έχει την πολιτική συγκέντρωσης και άμεσης παρουσίας των δυνάμεών της (τρόικα, κουαρτέτο, ΣΕΒ, κυβέρνηση).

• Η Αριστερά τι έχει;

 Η Αριστερά και το εργατικό κίνημα όχι μόνο δεν έχουν ανάλογη πολιτική, αλλά εμφανίστηκαν και εμφανίζονται με διαφορετικά συλλαλητήρια ή και εσωτερικά διχασμένα μπλόκα, με διαφοροποιήσεις ακόμη και στους συντονισμούς πρωτοβάθμιων σωματείων και ομοσπονδιών.

 Λες και η μια πορεία με διακριτό μπλοκ, συνθήματα, και προκηρύξεις της κάθε συλλογικότητας, θα εμπόδιζε την ανεξάρτητη παρουσία της. 

 Για το πέρασμα των μέτρων, οι εκπρόσωποι και οι μηχανισμοί της αστικής πολιτικής, (κόμματα, ΣΕΒ, ΜΜΕ ινστιτούτα) οργανώνουν επίσης την ιδεολογική – θεωρητική τους επίθεση με κεντρικό επιχείρημα το «σε όλη τη μεταπολίτευση ζούσαμε σε μια ψευδαίσθηση με δανεικά που μαζί (άντε και άδικα) τα τρώγαμε» και υποβοηθητικό το «παράγουμε ελάχιστα, είμαστε χώρα υπηρεσιών». (Αν ζούσαμε σε μια ψευδαίσθηση ευμάρειας και παράγαμε ελάχιστα, αυτό που απομένει, εκεί οδηγούν τη σκέψη, είναι να ξαναμοιράσουμε το ελάχιστο, τη φτώχεια. Περίπου αυτό που γίνεται).

 Η μαχόμενη Αριστερά όφειλε να επικεντρώνει και να πολλαπλασιάζει τα θεωρητικά και ιδεολογικά, πρωτίστως αποδεικτικά, πυρά της στη βάση πως «τέτοιου είδους κρίσεις ξεσπούν ακριβώς στα ντουζένια του καπιταλισμού», ή πως «ο καπιταλισμός έχει πρόβλημα, το πρόβλημα είναι ο ίδιος» και ότι  «η ελληνική κρίση έσκασε σε μια ισχυρή οικονομικά χώρα μεσαίου επιπέδου».

 Ακόμη και ο κλασικός σοσιαλδημοκράτης, υποστηρικτής του «Ναι» στο δημοψήφισμα, καθηγητής Κ. Βεργόπουλος αγανακτεί και σημειώνει: «Στη διάρκεια της οκταετίας 2001-2008, (σ.σ. πριν το ξέσπασμα της κρίσης) με την οικονομία να καταγράφει μέση ετήσια αύξηση 4,2%, οι πραγματικές αμοιβές των εργαζομένων δεν αυξήθηκαν παρά μόνον με 1,74% μέσο ετήσιο ρυθμό, ενώ τα κέρδη του κεφαλαίου εκτινάχθηκαν με μέση ετήσια προσαύξηση 8%…»

 Κατά την ίδια περίοδο, η συνολική εθνική κατανάλωση ως ποσοστό του ΑΕΠ δεν αυξήθηκε, αλλά αντίθετα συμπιέστηκε από 63% σε 60%, ενώ παράλληλα οι ξέφρενες επενδύσεις σε κεφαλαιακούς εξοπλισμούς εκτινάχθηκαν από 19,8% του ΑΕΠ το 2000 σε 26% το 2008. Στο επίμαχο διάστημα, η Ελλάδα αναδείχτηκε πρώτη χώρα στην ευρωζώνη, όμως όχι βέβαια σε υπερκαταναλωτισμό, αλλά σε υπερεπενδύσεις και με ρυθμό 3,5 φορές ανώτερο από τον αντίστοιχο μέσο όρο των εταίρων στο ευρώ.

 Κατά την κρίσιμη περίοδο που προηγήθηκε της σημερινής κρίσης, η Ελλάδα δεν υπήρξε καθόλου θύμα κάποιου υποθετικού υπερκαταναλωτισμού, αλλά κυρίως θύμα μιας «άγριας, αρπακτικής και αναρχούμενης» κεφαλαιοποίησης, που στη συνέχεια βρέθηκε απρόσμενα στο κενό με το ξέσπασμα της αμερικανικής και διεθνούς κρίσης από το φθινόπωρο του 2008».

 Αντ’ αυτού η μαχόμενη Αριστερά αναλώθηκε και αναλώνεται ανισότιμα σε ανούσιες εσωτερικές και εν πολλοίς τυφλές και αδιέξοδες (ενίοτε και μικροπρεπείς) εσωτερικές αντιπαραθέσεις.

 Oι εντυπωσιακού βαθμού - μέχρι παραλογισμού - διαφορές στην τακτική κομμάτων και ομάδων της μαχόμενης Αριστεράς, έχουν σαν αιτία: Τη διαφορετική και ομιχλώδη αντίληψη για τον στρατηγικό στόχο. Την αποστασιοποίησή τους από τα άμεσα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Το διαφορετικό «διάβασμα» της ιστορίας του εργατικού κινήματος, τη συντήρηση μύθων και την προσπάθεια μίμησής τους ή την υποτίμηση της ιστορίας - πέταμα του μωρού μαζί με τα απόνερα. 

• Η αντιλαϊκή πολιτική δεν γνωρίζει ανάπαυλα

 Στο Eurogroup της 24ης Μαΐου, εκτός του νέου μνημονίου, θα υπάρξει κάποια αναφορά σχετικά με το χρέος.

 Να θυμίσουμε πως το χρέος ανήλθε στα 321 δισ. ευρώ ή στο 179% του ΑΕΠ στις 31/12/2015 σύμφωνα με τον Ο.Δ.ΔΗ.Χ. (Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους) και παρά τις προβλέψεις της Κομισιόν (προέβλεπε ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας θα ήταν το 2012 στο 120% και το 2022 αρκετά κάτω από 110%, παραδοχή  πάνω στην οποία στηρίχτηκε και ολόκληρο το πρόγραμμα του PSI. Τώρα, σύμφωνα με τις δηλώσεις Μοσκοβισί στις 24/2/2016, ως βασικό σενάριο δέχεται  ότι ο δείκτης χρέους/ΑΕΠ θα φτάσει το 2020 στο 175%). Πάνω σε αυτό στηρίχτηκε το 3ο μνημόνιο.

 «Οι θεσμοί» αυτό που δείχνουν στη συγκυβέρνηση στο ζήτημα του χρέους είναι ένα κόκκαλο που να μπορεί να το γλείφει και να το επιδεικνύει στα κανάλια ως επιτυχία, και το οποίο διαρκώς απομακρύνουν. Γι' αυτό το κόκκαλο πανηγυρίζει ο Τσίπρας και αυτό το κόκκαλο κρατά αρραγή την κοινοβουλευτική ομάδα αποκαλύπτοντας ξανά την πολιτική τους ποιότητα.

Το ενιαίο και αρραγές της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποκαλύπτει – όπως συχνά ανάλαφρα γράφεται και ανέξοδα λέγεται – ψευδαισθήσεις και φρούδες ελπίδες, αλλά αντιθέτως και πρωτίστως την οπισθοχώρηση του κινήματος.

Αρκεί να επαναφέρουμε στη μνήμη πως ανάλογα μέτρα με την εξαγγελία τους και μόνο επέφεραν ρωγμές τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στη ΝΔ, ρωγμές - αποτέλεσμα της επίδρασης του τότε κινήματος.

Το επόμενο διάστημα και με τη λήψη νέων μέτρων θα οξυνθούν με δεδομένο πως από το σύνολο του χρέους μόνο  €25 δισ. έχει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ενώ τα 238,4 δισ ευρώ περιστρέφονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση (€142 δισ. το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), 52,9 δισ. τα κράτη της ευρωζώνης, 27 δισ. η ΕΚΤ).

Σε αυτό το ζήτημα ρυθμιστής θα είναι η αρχή πως «η οικονομία καθορίζει και η πολιτική αποφασίζει και αντεπιδρά στην οικονομία». Οι αποφάσεις δηλαδή θα είναι ένα μείγμα οικονομικής δυναμικής πραγματικότητας και πολιτικών επιδιώξεων.

Ο εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης Στ. Ζάιμπερτ καθορίζει τα γενικά πολιτικά πλαίσια σε σχέση με το χρέος στο όνομα της ΕΕ: «Όλα έχουν εδώ και οκτώ μήνες αποσαφηνιστεί γραπτώς… το Γιούρογκρουπ επαναβεβαιώνει ότι ονομαστικό κούρεμα δημόσιου χρέους δεν είναι δυνατόν».

Αποκλείουν μάλιστα όχι μόνο τη μερική διαγραφή χρέους αλλά και το ενδεχόμενο μεταφοράς χρέους από το ΔΝΤ, ή την ΕΚΤ στον ESM. Ο Ντάισελμπλουμ επισήμανε ότι «κάτι τέτοιο θα αποτελούσε νέο πρόγραμμα, με νέα κεφάλαια από τον ESM και κατά συνέπεια θα συνοδευόταν από νέους όρους και προϋποθέσεις. Ο δε επικεφαλής του ESM, Κλ. Ρέγκλινγκ, απείλησε με τη δυνατότητα του μηχανισμού να κάνει άμεσα απαιτητά τα ποσά των δανείων που έχουν χορηγηθεί (θυμίζουμε ύψους περίπου στα 142 δισ. ευρώ), σε περίπτωση «αθέτησης» των υποχρεώσεων της ελληνικής κυβέρνησης προς το ΔΝΤ. 

Αυτό που υπόσχονται είναι μια ασαφής επιμήκυνσης της περιόδου χάριτος και πιθανόν της περιόδου αποπληρωμής, χαμηλότερο ίσως επιτόκιο και ίσως, με μηδαμινές πιθανότητες, τη μετατροπή των κυμαινόμενων επιτοκίων σε σταθερά.

Δηλαδή την αποπληρωμή, μετά τις οβιδιακές μεταμορφώσεις των Τσίπρα[i] και λοιπών, όλου του δανείου - και με τους τόκους - σε συνδυασμό με την καταλήστευση της δημόσιας περιουσίας και τη δημιουργία ενός «επενδυτικού περιβάλλοντος» πρωτοφανούς εκμετάλλευσης των εργατών στην 38^η σε παγκόσμια κατάταξη ελληνική αγορά και  οικονομία.  

Σημειώνουμε πως το Eurogroup στην τελευταία παράγραφο της ανακοίνωσης του μετά τη συνεδρίαση της προηγούμενης Δευτέρας 9.5.2016, προαναγγέλλει νέο μνημόνιο (Memorandum of Understanding, Μνημόνιο Κατανόησης, MoU [ii]), που θα συμπεριλάβει την λίστα προαπαιτούμενων δράσεων, καθώς και την έκθεση συμμόρφωσης για την πρώτη αξιολόγηση: «καλεί τους θεσμούς και τις ελληνικές αρχές να ολοκληρώσουν τις επόμενες ημέρες τις τεχνικές διεργασίες σχετικά με τη συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο πάνω στην πρώτη αξιολόγηση, συμπεριλαμβανομένου του μηχανισμού επείγουσας επέμβασης. Σε αυτό το πλαίσιο το Eurogroup προσβλέπει να λάβει άμεσα το προσχέδιο ενός πρόσθετου μνημονίου κατανόησης».

Στο επερχόμενο τέταρτο μνημόνιο που έρχεται θα εσωτερικεύεται η μέχρι τώρα πολιτική και θα αφήνεται ανοικτό το ζήτημα νέων μέτρων με τον πανταχού και πάντα παρόντα «αυτόματο κόφτη δημόσιων δαπανών».

Στο νέο μνημόνιο θα παίρνουν σειρά το ζήτημα των ομαδικών απολύσεων, του συνδικαλιστικού νόμου αλλά και νέων περικοπών, μέσω της πολιτικής των μηδενικών ελλειμμάτων στα ταμεία και την αβεβαιότητα στη χρηματοδότηση του νέου υπερταμείου ασφάλισης ΕΦΚΑ ("Ενιαίος Φορέας Κύριας Ασφάλισης").

Επομένως, καμιά καθυστέρηση δεν πρέπει να υπάρξει στην οργάνωση της πάλης απέναντι στην υλοποίηση των μέτρων που ψηφίστηκαν αλλά και στα επερχόμενα, με έγκαιρη προετοιμασία και προσανατολισμό στους χώρους εργασίας, με σταθερό το μέτωπο στην εργοδοσία και στην κυβερνητική πολιτική.

• Να ξανασχεδιάσουμε την πολιτική μας

 Εντός αυτής της κίνησης και μ' αυτό το πνεύμα χρειάζεται να οργανωθεί συλλογικά η συζήτηση για τον απολογισμό της συγκλονιστικής πενταετίας 2010-2015 από τη σκοπιά των αναγκαίων συμπερασμάτων για την επόμενη μέρα.

 Ώστε όχι μόνο να αποφύγουμε τον ορατό κίνδυνο της μόνιμης οπισθοχώρησης  και της μετατροπής των διαδοχικών πολιτικών και κινηματικών ηττών σε μια νέα ιστορική στρατηγική ήττα, αλλά να αποδείξουμε πως το πράγμα μπορεί να πάει αλλιώς.

 Να ξαναδούμε τα συνθήματα, τα αιτήματα, τη μετωπική πολιτική του ίδιου του κινήματος, ώστε να επιβληθεί όχι κάποια θολή – ανύπαρκτη στην πράξη - ανατροπή, αλλά η ανατροπή που θα έχει ουσιαστικό και βαθύ αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα και περιεχόμενο.

• Να ενισχύσουμε την αυτοτελή παρουσία της επαναστατικής Αριστεράς όχι για να χωρίσουμε αλλά για να ενώσουμε

 Να ενισχύουμε την προσπάθεια διαρκούς σύγκλισης και μετασχηματισμού των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς, επαναστατών και αγωνιζόμενων μεταρρυθμιστών, με τη δημιουργία μορφών συσπείρωσης, διαλόγου και δράσης σε μια άμεσα συμπαράταξη μάχης.

 Όχι για να διαχυθούμε σε αυτές αλλά – ως καθοριστικό - για να ενισχύεται ο προγραμματικός λόγος και η συνολική προσπάθεια όσων στρατεύονται κάτω από ένα συγκεκριμένο και στέρεο σύγχρονο κομμουνιστικό βηματισμό. Να δημιουργούνται και να αναγεννώνται οι θεωρητικοί, πολιτικοί και κινηματικοί όροι για μια βαθιά προγραμματική, αυτοτελή μετωπική και κινηματική αναγέννηση της Αριστεράς και του κινήματος.

Με σταθερή την αντίληψη πως η  επίδραση της εργατικής πολιτικής στον λαϊκό κόσμο και στις γραμμές ρεφορμιστικών κομμάτων (ακόμη και αστικών) γίνεται με την ανεξάρτητη πολιτική παρουσία και την αυτοτέλεια της εργατικής πολιτικής στους χώρους δουλειάς και στη γειτονιά και την ταυτόχρονη σταθερή και δημόσια εκφρασμένη επιδίωξη ενωτικής μετωπικής δράσης και συγκρότησης συμμαχιών σε όλα τα επίπεδα. 

[i] Α. Αναγνωστάκης, 15 Φεβρουαρίου 2015: Προσχώρηση ΣΥΡΙΖΑ στη “γραμμή Γιούνκερ” -  Εφημερίδα ΠΡΙΝ

[ii] (The Eurogroup calls upon the institutions and the Greek authorities to complete in the coming days the technical work on the staff level agreement on the first review, including the contingency mechanism. In this context, the Eurogroup looks forward to receive rapidly the draft supplemental MoU, including the final full list of prior actions, as well as the compliance report for the first review).

Πηγή: kommon.gr

Πρόσθετους φόρους 2,3 δισ. ευρώ φέρνει μέχρι και το 2018 το νέο πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Oικονομικών, το οποίο φιλοδοξεί να κλείσει τις υποχρεώσεις της πρώτης αξιολόγησης και να ανοίξει στο Eurogroup της Τρίτης τον δρόμο για την εκταμίευση μιας δόσης τουλάχιστον 6,5 δισ. ευρώ.

- Την αλλαγή του τρόπου προσδιορισμού των τελών ταξινόμησης Ι.Χ: Από την 1η Ιουνίου αλλάζουν τα τέλη ταξινόμησης των Ι.Χ και συνδέονται με τη λιανική τιμή προ φόρων και τους ρύπους με αποτέλεσμα μειώσεις για τα φθηνά και μη ρυπογόνα και αυξήσεις για τα ακριβά και περισσότερο ρυπογόνα με στόχο την αύξηση των δημοσίων εσόδων κατά 30 εκ. ευρώ.

- Την αύξηση του ΕΦΚ στα καύσιμα με στόχο πρόσθετα έσοδα ύψους περίπου 520 εκ. ευρώ. Από την 1η Ιουνίου 2016, στη βενζίνη ο ειδικός φόρος κατανάλωσης από τα 670 ευρώ ανά χιλιόλιτρο αυξάνεται σε 700 ευρώ. Σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς η επίπτωση θα είναι της τάξεως των 5 λεπτών από τα 1,35 στα 1,40 ευρώ ανά λίτρο σε επίπεδα μέσης τιμής με τα σημερινά επίπεδα διεθνών τιμών. Στο πετρέλαιο κίνησης, ο φόρος αυξάνεται από τα 330 στα 410 ευρώ το λίτρο (επιβάρυνση 8 λεπτών ανά λίτρο από το 1 ευρώ στο 1,08 ευρώ) και στο πετρέλαιο θέρμανσης ο ΕΦΚ αυξάνεται από τα 230 στα 280 ευρώ (από τα 75 λεπτά στα 81 λεπτά, επιβάρυνση έξι λεπτών ανά λίτρο). Στα υγραέρια τα οποία χρησιμοποιούνται ως καύσιμα κινητήρων ο ΕΦΚ αυξάνεται από 330 σε 430 ευρώ ανά χιλιόλιτρο ενώ από την 1η Ιουνίου απαλλάσσεται από τον ΕΦΚ το φυσικό αέριο το οποίο χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Το 2017

Τον επόμενο χρόνο το πολυνομοσχέδιο έχει ένα λογαριασμό πρόσθετων φόρων ύψους 1,1 δισ. ευρώ.

Συγκεκριμένα:

- Αυξάνεται από την 1-1-17 από το 20% στο 26% ο αναλογικός φόρος στα τσιγάρα ενώ στον καπνό αυξάνεται από τα 156,70 στα 170 ανά κιλό με στόχο πρόσθετα έσοδα 699 εκ. ευρώ.

- Η απόδοση από την αύξηση του βασικού συντελεστή του ΦΠΑ από το 23% στο 24% αυξάνεται λόγω της επιβολή τους για το σύνολο του έτους και φτάνει τα 437 εκ. ευρώ φέρνοντας στα δημόσια ταμεία πρόσθετα έσοδα 182 εκ. ευρώ.

- Από την 1-1-2017 προβλέπεται ο διπλασιασμός του ΕΦΚ στη μπύρα ο οποίος φτάνει τα 5 ευρώ ανά βαθμό PLATO κατά όγκο και εκατόλιτρο μπύρας (από 2,6 ευρώ που είναι σήμερα). Παράλληλα αυξάνεται σε 2,5 ευρώ ανά βαθμό Plato κατά όγκο και εκατόλιτρο μπίρας από 1,30 ευρώ που είναι σήμερα, ο μειωμένος συντελεστής ΕΦΚ που επιβάλλεται στην μπίρα που παράγεται στη χώρα μας ή σε άλλα κράτη μέλη της Ε.Ε από ανεξάρτητα μικρά ζυθοποιεία, εφόσον η παραγωγή τους δεν υπερβαίνει τα 200.000 εκατόλιτρα μπίρας ετησίως. Ο στόχος είναι πρόσθετα έσοδα 70 εκ. ευρώ.

- Την επιβολή τέλους στα αναλώσιμα του ηλεκτρονικού τσιγάρου.

Συγκεκριμένα, επιβάλλεται, από την 1η Ιουλίου 2017, ειδικός φόρος κατανάλωσης στα υγρά αναπλήρωσης των ηλεκτρονικών τσιγάρων ίσος με δέκα λεπτά του ευρώ ανά χιλιοστόλιτρο προϊόντος με στόχο πρόσθετα έσοδα 84 εκ ευρώ.

- Την επιβολή ΕΦΚ στον Καφέ: Κατά την εισαγωγή καφέ από την 1η Ιανουαρίου 2017, επιβάλλεται φόρος 2 ευρώ ανά κιλό καθαρού βάρους στον μη καβουρδισμένο καφέ, 3 ευρώ στον καβουρδισμένο και 4 ευρώ για τον στιγμιαίο καφέ καθώς και σε παρασκευάσματα με βάση εκχυλίσματα, αποστάγματα ή συμπυκνώματα του καφέ. Ο στόχος είναι πρόσθετα έσοδα 70 εκ. ευρώ.

Το 2018

Ο μικρότερος λογαριασμός για το 2018 είναι ο μικρότερος. Δεν ξεπερνά τα 150 εκ. αφού και αφορά:

- Την επιβολή από την 1η Ιανουαρίου 2018 φόρου διαμονής ανά ημερήσια χρήση του δωματίου, σουίτας, διαμερίσματος ή ενιαίας κατοικίας. Για ξενοδοχεία ενός και δύο αστέρων ο φόρος είναι 0,50 ευρώ, για τα τρία αστέρια 1,5 ευρώ, για τέσσερα αστέρια τρία ευρώ και για ξενοδοχεία πέντε αστέρων 4 ευρώ. Για τα ενοικιαζόμενα δωμάτια ο φόρος είναι 0,25 ευρώ για δωμάτια 1-2 κλειδιών, για τα τρία κλειδιά αυξάνεται σε 0,5 ευρώ και για τέσσερα κλειδιά σε 1 ευρώ.

- Την κατάργηση από 1-1-18 του μειωμένου κατά 50% συντελεστή ΕΦΚ αλκοολούχων ποτών που ισχύει στα Δωδεκάνησα ενώ από την ίδια ημερομηνία αυξάνεται ο φόρος από 2,6 σε 5 ευρώ ανά 100 λίτρα μπίρας και από 1,3 σε 2,5 ευρώ ανά 100 λίτρα μπίρας για τις μικρές ζυθοποιίες, αυτές δηλαδή που παράγουν έως 200.000 εκατόλιτρα μπίρας ετησίως. Στόχος είναι να συγκεντρωθούν πρόσθετα έσοδα 70 εκ. ευρώ.

πηγη: enikonomia.gr

Του ΘΟΔΩΡΟΥ ΜΑΡΑΚΗ*  

Θεωρούμε ότι πράττουν το σωστό στο ΠΑΜΕ και στο ΚΚΕ όταν αποτιμούν τα συμπεράσματα από την 3ημερη γενική απεργία στα σωματεία που ελέγχουν με συσκέψεις διοικητικών συμβουλίων και γενικές συνελεύσεις. Γιατί η αποτυχία είναι η μόνη λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει το αποτέλεσμα της 3ημερης γενικής απεργίας. Και η αποτυχία γίνεται εξαιρετικά μεγάλη αν κατά πρώτο αναλογιστεί κανείς το μέγεθος του διακυβεύματος το οποίο καλούνταν να αντιμετωπίσουν οι λαϊκές μάζες και κατά δεύτερο όταν συγκριθεί με αυτή της 4ης του Φλεβάρη, η οποία κατά τη γνώμη μας ήταν η μεγαλύτερη σε έκταση και συμμετοχή-με την έννοια ότι συμμετείχαν όλα τα καταπιεζόμενα στρώματα της κοινωνίας σε όλες τις βασικές πόλεις της χώρας-στην ιστορία του εργατικού-λαϊκού κινήματος της χώρας. Αντί για κλιμάκωση είχαμε παταγώδη αποκλιμάκωση.  

Από την περιγραφή της συζήτησης που μας δίνει ο “Ριζοσπάστης”12/5/2016 και από την συνέντευξη του μέλους της εκτελεστικής γραμματείας του ΠΑΜΕ και στελέχους του ΚΚΕ Γιώργου Πέρρου, “Ριζοσπάστης” 15/5/2016, το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι η συζήτηση γίνεται σε λάθος βάση και προσπαθεί να κατευνάσει τον προβληματισμό που προκάλεσε στα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ η αποτυχία της γενικής απεργίας, παρά το γεγονός ότι μετά την 4η του Φλεβάρη υποτίθεται ότι το ΠΑΜΕ προετοίμαζε την περιβόητη 48ωρη που θα γινόταν μόλις η κυβέρνηση κατέθετε το νομοσχέδιο για ψήφιση στη Βουλή. Δεν δέχονται ότι ο σχεδιασμός τους απότυχε, δεν αναγνωρίζουν το λάθος τους για μια ακόμη φορά, ότι η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ ψήφισαν και με τα δύο χέρια την πρόταση του ΠΑΜΕ για αποκλιμάκωση, στην ουσία του αγώνα, μετά την 4η του Φλεβάρη.  

Αλλά ας δούμε τι μας λένε,ο “Ριζοσπάστης”, και τα στελέχη του ΠΑΜΕ και προφανώς του ΚΚΕ πάνω στο θέμα. Έχει δίκιο ο σ. Γιώργος Πέρρος όταν λέει στη συνέντευξή του ότι: “Σκοπός της κυβέρνησης ήταν να αιφνιδιάσει το εργατικό-λαϊκό κίνημα, να βρει τα συνδικάτα ανέτοιμα...Ήθελε να αποφύγει τη 48ωρη απεργία που είχαν αποφασίσει τα σωματεία.  

“Ήθελε επίσης να “ξεφύγει” από την απόφαση των αγροτών....να κατέβουν στην Αθήνα...Να αποφύγει τη μαζική συμμετοχή στους αγώνες επιστημόνων και αυτοαπασχολουμένων.  

“Έδειξε ότι είναι αδίστακτη (για) Να υπηρετήσει όσο γίνεται καλύτερα τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, επιβεβαιώνοντας ότι είναι εχθρός του λαού και ότι αυτή είναι η εξουσία του κεφαλαίου...” Ωστόσο η κυβέρνηση σαν εκπρόσωπος του ταξικού εχθρού καλά έπραξε για να νικήσει το εργατικό-λαϊκό κίνημα, να περάσει τα μέτρα με τις μικρότερες κοινωνικές αντιδράσεις και σίγουρα θα πληρώσει για αυτή τη νίκη της.  

Είναι η μισή αλήθεια ότι: “Το ταξικό κίνημα δεν αιφνιδιάστηκε..” και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα ότι: “Έδωσε άμεση, αποφασιστική μαχητική και με σχέδιο απάντηση με ένα τριήμερο κινητοποιήσεων.”  

Στην ουσία όπως βγαίνει από την ομολογία στο “Ριζοσπάστη” του προέδρου του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας τα ταξικά συνδικάτα αιφνιδιάστηκαν γιατί για να ενημερωθούν τα μέλη και τα στελέχη του Συνδικάτου αναγκάστηκε το ΔΣ να ρίξει: “ιδιαίτερο βάρος..στην τηλεφωνική ενημέρωση των συναδέλφων για την απεργία και την απεργιακή συγκέντρωση της Παρασκευής. Και βέβαια είναι κομπασμός που αντιστρέφει την πραγματικότητα ότι: “Αυτή που αιφνιδιάστηκε τελικά από την ετοιμότητα του Συνδικάτου ήταν η εργοδοσία...” Ο Λένιν έλεγε ότι: Οι κομμουνιστές πρέπει να λένε πάντα την αλήθεια στους εργάτες!!  

Σε μια προσπάθεια να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα ο Πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγικής Βιομηχανίας Ελλάδος δηλώνει στο 'Ριζοσπάστη” (δεν είναι τυχαία η επιλογή των προέδρων των Συνδικάτων για να κάνουνε δηλώσεις στο “Ριζοσπάστη για να γίνει η ενημέρωση -δικαιολογία χρειάζονταν δοκιμασμένα και προβεβλημένα στελέχη του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ) και πέφτει σε βασικές αντιφάσεις όταν από τη μια ισχυρίζεται ότι:”Η προκήρυξη της απεργίας επιτάχυνε το σχεδιασμό που είχαμε ήδη κάνει ως Συνδικάτο...” Ποιος σχεδιασμός ; “η Εκτελεστική Επιτροπή του Συνδικάτου είχε συνεδριάσει την Τρίτη 3 Μάη και είχε συζητήσει μέτρα για την επιτυχία της αναμενόμενης απεργίας.” Και από την άλλη όταν ομολογείότι τόσο εξαιρετικός ο σχεδιασμός και η ενημέρωση των εργαζομένων δεν έπιασε όσο θα έπρεπε γιατί: “Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι πολλοί εργαζόμενοι τηλεφώνησαν στα γραφεία του Συνδικάτου την Πέμπτη και ζητούσαν να μάθουν τι θα γίνει με την απεργία, που θα γίνει η απεργιακή συγκέντρωση και άλλα.” (Υπογρ. δική μας) Κατά τα άλλα τα ταξικά συνδικάτα δεν αιφνιδιάστηκαν.  

Πανομοιότυπες είναι οι δηλώσεις και των υπολοίπων στελεχών του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ, του προέδρου της Πανελλαδικής Ένωσης Λιθογράφων, του προέδρου της κλαδικής Ομοσπονδίας Κλωστοϋφαντουργίας-Ιματισμού-Δέρματος και του προέδρου της Ομοσπονδίας Γάλακτος-Τροφίμων-Ποτών, στέκονται στην περιφρούρηση της απεργίας ότι δεν αιφνιδιάστηκαν ότι είχαν προετοιμάσει τους εργαζόμενους και καταλήγουν στην ανάγκη να δούνε ποια θα είναι η δραστηριότητα των συνδικάτων εν όψει των νέων μέτρων που φέρνει η κυβέρνηση. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι όλα καλώς έγιναν!! Λέξη μα στην κυριολεξία ούτε λέξη για τις αιτίες της αποτυχημένης τριήμερης γενικής απεργίας. Και δεν είναι στις προθέσεις μας να αμφισβητήσουμε την προσπάθεια του ΠΑΜΕ να περιφρουρήσει την απεργία, όμως αγαπητοί συνάδελφοι παρά τη ηρωική περιφρούρηση η απεργία ήταν η χειρότερη που έγινε στην 7χρονη περίοδο των μνημονίων και θα θέλαμε να γνωρίζουμε, πως απαντάτε στο ΓΙΑΤΙ;  

Αλλά ας πάμε στη συνέντευξη για να δούμε μήπως από την ηγεσία του ΠΑΜΕ πάρουμε κάποια απάντηση στο γιατί;  

Η ερώτηση: - “Με την ψήφιση του νόμου κλείνει ένας κύκλος κινητοποιήσεων με αιχμή το ασφαλιστικό. Ποια βασικά συμπεράσματα προκύπτουν από το εξάμηνο των κινητοποιήσεων;”  

Η απάντηση, το κύριο σημείο: “Αυτό που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι από τους αγώνες που έγιναν το ταξικό εργατικό κίνημα βγαίνει δυνατό, πιο ενισχυμένο. Η εργατική τάξη βλέπει στο ΠΑΜΕ ένα μεγάλο αποκούμπι και δεν πρέπει να το παραβλέψουμε αυτό.” Παρ' όλα αυτά στη ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ κυριαρχούν οι εκφυλισμένες ρεφορμιστικές ηγεσίες της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ ακόμη!! Εν πάση περιπτώσει στην απάντηση δεν υπάρχει αναφορά για την αποτυχημένη 3ημερη γενική απεργία γιατί είναι ενθουσιασμένοι με τις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ που δεν είχαν να μας δείξουν κάτι το εξαιρετικό αν και είχαν διακηρύξει την 48ωρη από τις αρχές του Φλεβάρη και όπως ισχυρίζονται την προετοίμαζαν και δεν το αμφισβητούμε από τότε!!  

Τελικά θα πάρουμε ένα ίχνος απάντησης στο ΓΙΑΤΙ στην απάντηση που ακολουθεί μετά την ερώτηση:- “Τι στάση κράτησε ο κυβερνητικός-εργοδοτικός συνδικαλισμός απέναντι στην απεργία; Πως εκτιμάτε το γεγονός ότι οι απεργοί τους γύρισαν την πλάτη στις συγκεντρώσεις που καλούσαν;”  

Η απάντηση ομολογία: “Κάτω από την πίεση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ πήραν αποφάσεις (δεν νομίζουμε ότι πιέστηκαν για να αποδεχτούν και να ψηφίσουν μετά χαράς και με τα δύο τα χέρια την πρόταση του ΠΑΜΕ για 48ωρη όταν θα κατατεθεί στη Βουλή για ψήφιση το νομοσχέδιο) που όμως τις άφησαν στα χαρτιά. Δεν κούνησαν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι για την επιτυχία των κινητοποιήσεων και οι όποιες συγκεντρώσεις εξήγγειλαν, ήταν χωρίς απεργούς.” Αυτή είναι η δουλειά τους, έτσι έκαναν και θα κάνουν πάντοτε,δεν ήταν κάτι καινούργιο, δεν είναι δυνατόν από τους εκφυλισμένους ρεφορμιστές να περιμένουμε κάτι καλύτερο!!  

Και το κερασάκι στη τούρτα της “ενωτικής” στάσης του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ προς τις οργανώσεις της αριστεράς!!  

“Συνοδοιπόροι του κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού ήταν οι ηγεσίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΛΑΕ και η συνδικαλιστική τους έκφραση που έκαναν συγκέντρωση για τη ΓΣΕΕ, αλλά και αυτή ήταν άμαζη. Έχουν τεράστιες ευθύνες για την κατάσταση που επικρατεί στο συνδικαλιστικό κίνημα.” (Υπογρ. δική μας)  

Ερωτήσεις που προκύπτουν από τα παραπάνω λεχθέντα και αναγραφόμενα: Κάλεσε το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ την ΛΑΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την συνδικαλιστική τους έκφραση να παρευρεθούν και να συνδιοργανώσουν την συγκέντρωση και οι ηγεσίες το αρνήθηκαν και πήγαν στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ; Όχι βέβαια, το αντίθετο, ΛΑΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλούν το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ για μέτωπο της αριστεράς και χτυπάνε στου κουφού την πόρτα!!  

Ερώτηση 2: Μήπως το ΠΑΜΕ με την πρότασή του για 48ωρη εφόσον και όταν κατατεθεί το νομοσχέδιο προς ψήφιση στη Βουλή συνοδοιπόρησε με τον κυβερνητικό-εργοδοτικό συνδικαλισμό ψηφίζοντας από κοινού την απόφαση της ΓΣΕΕ; Γιατί από αυτά που γνωρίζουμε η συνδικαλιστική έκφραση της ΛΑΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ ζητούσαν κλιμάκωση του αγώνα για να αποσυρθεί το νομοσχέδιο λαιμητόμος!! Την κολωτούμπα την έκανε το ΚΚΕ και η συνδικαλιστική του έκφραση το ΠΑΜΕ και το Μπλόκο της Νίκαιας όπου άλλαξαν το στόχο του αγώνα και από απόσυρση του νομοσχεδίου το μετέτρεψαν στο όταν κατατεθεί και αλλάζοντας τον στόχο άλλαξαν και την τακτική και η επιτυχημένη γενική απεργία της 4ης του Φλεβάρη αντί να γίνει η αρχή για την κλιμάκωση του αγώνα έγινε η αποκλιμάκωση του!!  

Ερώτηση 3: Γιατί οι απεργοί που γύρισαν την πλάτη στις συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ γύρισαν την πλάτη και στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ; Γιατί δεν πήγαν να διπλασιάσουν τον όγκο των συγκεντρώσεων του και να πάψουν επιτέλους να είναι κομματικές; Την ερώτηση 3 θα την κάναμε και στη ΛΑΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά όπως και να το κάνουμε δεν έχουν και οι δύο μαζί την βαρύτητα που έχει το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ στο εργατικό-λαϊκό κίνημα και στους αγρότες!!  

Καλές οι συσκέψεις και οι γενικές συνελεύσεις των σωματείων για να εκτιμήσουν την 3ήμερη γενική απεργία αλλά για να βοηθήσουν το κίνημα και να μην το απογοητεύουν χρειάζεται να αποκαλύπτουν και όχι να συγκαλύπτουν τις ευθύνες και τα λάθη. Η ηγεσία του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ έχει σοβαρό μερίδιο ευθύνης για την απογοητευτική εικόνα που παρουσίασε το εργατικό-λαϊκό κίνημα κατά τη διάρκεια της 3ημερης γενικής απεργίας. Είναι καλό ότι οι εργάτες γυρίζουν τις πλάτες τους στους εκφυλισμένους ρεφορμιστές των ηγεσιών ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, δεν είναι όμως καθόλου καλό ότι μένουν στο σπίτι τους!! ΟΤΙ ΑΠΕΧΟΥΝ, ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΙ ΑΠ' ΟΛΟΥΣ!!  

Αν αναγνώριζε τις ευθύνες του το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ θα καλούσε εν όψει των μέτρων του 'κόφτη” σε κοινή δράση ΛΑΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ και θα έπρεπε ήδη να είχε εξαγγείλει πρόγραμμα δράσης για την απόσυρσή του και δεν θα έκανε τώρα λάθος αν αυτό το πρόγραμμα το πρότεινε στη ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.  

*Μέλος Συντονιστικού ΠΕ ΛΑ.Ε Νέας Σμύρνης

πηγη: iskra.gr

ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ ΤΟ ΝΕΟ ΥΠΕΡΤΑΜΕΙΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ  

ΜΕ ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΣΥΡΙΖΑ- ΝΔ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ  

Η απολύτως δικαιολογημένη οργή για την καταιγίδα των φόρων, την παράδοση “κόκκινων”, αλλά και “πράσινων” δανείων στα αρπακτικά funds και τον διαβόητο “δημοσιονομικό κόφτη” έχει αφήσει σε δεύτερη μοίρα τον τέταρτο και εξίσου, αν όχι και περισσότερο “τοξικό” πυλώνα του εκτρωματικού πολυνομοσχέδιου που έχει ήδη εισαχθεί προς ψήφιση στη Βουλή: το υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων, το οποίο θεσπίζεται ως “Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε.”.

Πρόκειται για το υπερταμείο που είχε απαιτήσει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε τη δραματική νύχτα της 13ης Ιουλίου του 2015, ζητώντας μάλιστα να έχει έδρα το Λουξεμβούργο, για να γίνει τέλεια η ταπείνωση της ελληνικής κυβέρνησης. Τότε, ο Αλέξης Τσίπρας, λίγες μόνο ώρες πριν από την οριστική του συνθηκολόγηση, είχε εκραγεί, είχε βγάλει το σακάκι του και είχε πει στον Γερμανό πολιτικό: “Μήπως θέλετε να σας δώσω και αυτό εδώ”; Τελικά, ο κ. Τσίπρας έσωσε το σακάκι του και ο Σόιμπλε δέχτηκε η έδρα του εν λόγω Ταμείου να είναι, αντί του Λουξεμβούργου, η Αττική. Επί της ουσίας, όμως, η Γερμανία είχε επιβάλει στο 100% τη λεόντεια, αποικιοκρατική συνθήκη, όπως αποδεικνύεται σήμερα με τον πιο οδυνηρό, για την Ελλάδα, τρόπο.

Με το επίμαχο πολυνομοσχέδιο, το ελληνικό δημόσιο- μοναδικός μέτοχος του νέου υπερταμείου- υποχρεώνεται να καταβάλει 40 εκτομμύρια ευρώ για τη δημιουργία της “Εταιρείας” που θα έχει ως ουσιαστική αποστολή την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας σε ιδιωτικά, κυρίως ξένα χέρια. Η εν λόγω “Εταιρεία” θα έχει χρόνο λειτουργίας τουλάχιστον... 99 χρόνια και, όπως ρητά αναφέρεται στο πολυνομοσχέδιο, “δεν θα ανήκει στο δημόσιο ή στον ευρύτερο δημόσιο τομέα”, αλλά “θα λειτουργεί με τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας”. Και η χειρότερη Μπανανία της Λατινικής Αμερικής δύσκολα θα διανοούνταν να περάσει νόμο με τον οποίο το δημόσιο θα υποχρεούνταν να... πληρώνει κιόλας για την εκποίησή του!

Στην “Εταιρεία” θα περιέλθουν το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, το οποίο θα εξακολουθήσει να λειτουργεί όπως σήμερα, το υφιστάμενο ταμείο ιδιωτικοποιήσεων ΤΑΙΠΕΔ και τη Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ) με το σύνολο της “προίκας” της, που περιορίζεται για “αξιοποίηση”, βλέπε εκποίηση, με όλες τις βαρειές επιπτώσεις που συνεπάγονται στο κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον. Αιγιαλοί, παράκτιες ζώνες, αμιγώς δασικές εκτάσεις, περιοχές Natura, μαζί βέβαια με τα λιμάνια, τα αεροδρόμια και τα δίκτυα που έχουν ήδη ιδιωτικοποιηθεί ή οδεύουν προς ιδιωτικοποίηση, παραδίδονται στο έλεος της τρόικα για έναν τουλάχιστον αιώνα.

Γιατί η τρόικα και μόνον η τρόικα είναι αυτή που θα έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για τις αποφάσεις της “Εταιρείας”. Το πολυνομοσχέδιο ορίζει ότι η “Εταιρεία” θα τελεί υπό τον έλεγχο πενταμελούς Εποπτικού Συμβουλίου, δύο μέλη του οποίου, συμπεριμβανομένου του προέδρου του, θα διορίζονται απ' ευθείας από την Κομισιόν και τον ESM. Για να παρθεί απόφαση, πρέπει να ψηφιστεί από τέσσερα τουλάχιστον μέλη, κάτι που σημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι γκαουλάιτερ θα έχουν βέτο σε οποιαδήποτε απόφαση. Αλλά και τα τρία μέλη του Συμβουλίου που θα προτείνονται από την ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει, για να διοριστούν, να εγκριθούν από την Κομισιόν και τον ESM. Πρόκειται εν ολίγοις για την απόλυτη παράδοση του ελέγχου της “Εταιρείας” και, μέσω αυτής, του δημόσιου πλούτου, στην τρόικα.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στο υπερταμείο εντάσσεται και η νέα, υπό δημιουργία “Εταιρεία Δημοσίων Συμμετοχών Α.Ε.” (ΑΔΗΣ), η οποία θα συγκεντρώσει στα χέρια της (και θα παραδώσει στους τροϊκανούς) το σύνολο των συμμετοχών του κράτους σε δημόσιες επιχειρήσεις για να τις... “διαχειρίζεται επαγγελματικά”, δηλαδή να τις εκποιήσει στην πρώτη ευκαιρία. Μια ρύθμιση που ανοίγει το δρόμο για την ιδιωτικοποίηση του συνόλου των ΔΕΚΟ και των δικτύων για τα οποία θα υπάρξει ενδιαφέρον από το ευρωπαϊκό και το ελληνικό κεφάλαιο.

Ακόμη και ο χαρακτηρισμός “κατάπτυστο” αδικεί αυτό το τερατώδες υπερταμείο, που ετοιμάζονται να θεσπίσει, συμπαγής και πειθαρχημένος, ο λόχος των 153 βουλευτών, οι οποίοι μέχρι χθες μέμφονταν τη Νέα Δημοκρατία για τη μετατροπή της Ελλάδας σε “αποικία χρέους”. Τώρα θα υποχρεωθούν να μοιραστούν τη ντροπή με τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος, υπακούοντας στη φωνή των Κυρίων του, δήλωσε ότι θα υπερψηφίσει αυτή τη “μεταρρυθμιστική” επιλογή της κυβέρνησης Τσίπρα. Άξιος ο μισθός και των μεν, και των δε...  

Α.Θ

πηγη: iskra.gr