Οι εκπρόσωποι του κουαρτέτου των δανειστών επανήλθαν στη χώρα μας και ξεκίνησαν από σήμερα, Δευτέρα 23/10, το μεσημέρι, τον κύκλο συναντήσεων και “διαπραγματεύσεων” με την κυβέρνηση, για να την ελέγξουν ως προς την εφαρμογή των 95 προαπαιτούμενων, ώστε να κλείσει η 3η αξιολόγηση και να εισηγηθούν στην ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ, ESM την έγκριση της επόμενης δόσης του δανείου.

Το νέο πακέτο των προαπαιτούμενων περιλαμβάνει την ολοκλήρωση της εκχώρησης του 40% των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, μεταξύ των οποίων η τρόικα ζητά να συμπεριληφθούν και οι μονάδες της Μεγαλόπολης, νέες ιδιωτικοποιήσεις – ξεπουλήματα δημόσιας περιουσίας και υποδομών ύψους 5,5 δισ. ευρώ, η προώθηση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών και πολύ πιθανό και νέα μέτρα περικοπών για το 2018.

Η τρίτη αξιολόγηση, την οποία ή κυβέρνηση και όλο το οικονομικό και πολιτικό μνημονιακό κατεστημένο βιάζονται, όπως δημόσια διακηρύττουν, να κλείσει, περιλαμβάνει κυρίως περικοπέςπρονοιακών επιδομάτων, αναπηρικών συντάξεων και άλλων κοινωνικών, υγειονομικών, οικογενειακών και προνοιακών παροχών καθώς και περιορισμό των δικαιούχων. Παράλληλα δρομολογούνται και αντιδραστικές ανατροπές στον συνδικαλιστικό νόμο βάζοντας μεγάλα εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση και ουσιαστικά απαγορευτικό στην προκήρυξη των απεργιών.

Ειδικότερα μέχρι τον Νοέμβρημε βάση τα προαπαιτούμενα της 3^ης αξιολόγησης θα πρέπει να υιοθετηθεί νέα νομοθεσία για ένα πιλοτικό πρόγραμμα κατεδάφισης των παροχών πρόνοιας, που μέχρι σήμερα δίνονται από το κράτος στα ΑμεΑ, στις ευπαθείς ομάδες και στην ακραία φτώχεια. Η αναδιάταξη του προνοιακού χάρτη περιλαμβάνει επανεξέταση, προς το χειρότερο παροχών – επιδομάτων, κατάργηση ή συγχώνευσή τους, ώστε να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες για τη χρηματοδότησή τους. Η νέα εθνική νομοθεσία θα πρέπει να εγκριθεί έως τον Μάιο του 2018, ώστε να εναρμονιστούν προς τα κάτω όλοι οι κανόνες παροχών αναπηρίας και κοινωνικής πρόνοιας. Η εφαρμογή του νέου νόμου θα ξεκινήσει μέχρι τα τέλη Ιουνίου του 2018. Στόχος είναι με το ξεκίνημα του 2018 όλα τα κουτσουρεμένα πλέον προνοιακά επιδόματα να έχουν περάσει στον ΟΓΑ με ηλεκτρονική διαχείριση.

Tα κοινωνικά επιδόματα, που “κινδυνεύουν” με μείωση ή κατάργηση, είναι τα εξής:

1. Επιδόματα αναπηρίας: Οι δανειστές, κυρίως το ΔΝΤ, ζητούν την ιδιωτικοποίηση των κέντρων πιστοποίησης των ποσοστών αναπηρίας (επιδιώκουν δηλαδή αυτή η πιστοποίηση να δίνεται από ιδιώτες γιατρούς). Επίσης τα ίδια ιδιωτικοποιημένα πλέον κέντρα πιστοποίησης να κάνουν την αξιολόγηση των ικανοτήτων των αναπήρων, σύμφωνα με όσα προβλέπονται στο επιστημονικό εργαλείο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ICF, ώστε να περιοριστούν οι δικαιούχοι παράλληλα με την μείωση των επιδομάτων.

2. Οικογενειακά επιδόματα: Οι δανειστές (κυρίως το ΔΝΤ) ζητούν την περικοπή των ποσών για οικογένειες με τρία παιδιά και άνω και αναδιανομή των κονδυλίων ή την εξεύρεση πόρων από την περικοπή άλλων παροχών.

3. Στεγαστικό – φοιτητικό επίδομα 1.000 ευρώ: Οι δανειστές, προκειμένου να περιοριστούν οι δικαιούχοι φοιτητές, έχουν ζητήσει αυστηροποίηση των εισοδηματικών κριτηρίων επιμένοντας σε μείωση του εισοδηματικού ορίου των 30.000 ευρώ με προσαύξηση κατά 3.000 ευρώ για κάθε εξαρτώμενο τέκνο, το οποίο ισχύει έως σήμερα.

4. Επίδομα στέγασης: Το ΔΝΤ εμμένει στο να τεθούν από τώρα πολύ αυστηρές εισοδηματικές και περιουσιακές προυποθέσεις για την καταβολή του επιδόματος στέγασης ή επιδότησης ενοικίου ή αποπληρωμής μέρους δανείου για τους 600.000 πολίτες που διαβιούν στα όρια της φτώχειας, με το επιχείρημα ότι το πλεόνασμα του 2018 θα είναι χαμηλότερο από τον προβλεπόμενο στόχο.

Παράλληλα, οι αλλαγές προς το χειρότερο στον συνδικαλιστικό νόμο 1264/1982, που δεν τόλμησαν να τον αγγίξουν, μέχρι τώρα, ούτε οι πιο δεξιές κυβερνήσεις στη χώρα μας, θα προβλέπουν κατ’ αρχάς ότι, προκειμένου να υπάρχει απαρτία για να αποφασιστεί απεργία, θα πρέπει να συμμετέχει το 51% των εργαζομένων, που εκπροσωπούνται στα πρωτοβάθμια σωματεία. Η αλλαγή της συγκεκριμένης διάταξης και η θέσπιση του ορίου του 51% των «οικονομικά τακτοποιημένων µελών» ενός σωματείου για τη λήψη απόφασης για απεργία θα δημιουργήσουν σχεδόν ανυπέρβλητες δυσκολίες κυρίως στα σωματεία εκείνα στο ιδιωτικό τομέα, που έχουν πανελλαδικό χαρακτήρα λόγω της φύσης της επιχείρησης στην οποία δραστηριοποιούνται. Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο 1264/1982 (άρθρο 8), για να αποφασιστεί απεργιακή κινητοποίηση από ένα πρωτοβάθμιο σωματείο, εφόσον το καταστατικό του δεν ορίζει διαφορετικά, απαιτείται στις συνελεύσεις η παρουσία τουλάχιστον του ενός τρίτου (1/3) των οικονομικά τακτοποιημένων µελών του.

Θα γίνει επανεξέταση του ισχύοντος μέχρι σήμερα καταλόγου των δικαιολογημένων λόγων καταγγελίας της σύμβασης από την πλευρά των εργοδοτών για εργαζομένους που προστατεύονται ως ιδρυτικά μέλη ή ως εκλεγμένα μέλη των συνδικαλιστικών οργανώσεων, ώστε οι εργοδότες να μπορούν να τους απολύουν ανεξέλεγκτα. Επίσης, θα περιοριστούν οι δυνατότητες ελεύθερης και ανεμπόδιστης συνδικαλιστικής δράσης των εργαζομένων.

Επίσης, προαπαιτούμενο της τρίτης αξιολόγησης είναι ότι θα πρέπει να ψηφιστεί και νομοθετική ρύθμιση με βάση την οποίας τα δικαστήρια θα αποφαίνονται με άμεσες – fast track – διαδικασίες, όχι μόνο για τη νομιμότητα ή μη της απεργίας, αλλά και για τις νομικές αντιδικείες εργοδοτών – εργαζομένων από την εφαρμογή του άρθρου 656 του Αστικού Κώδικα στις περιπτώσεις απεργιών.

Τέλος, το επικαιροποιημένο Μνημόνιο προβλέπει ότι η κυβέρνηση θα πρέπει μέχρι τον Δεκέμβριο του 2017 να υποβάλει έκθεση (με βάση μια «ανεξάρτητη» νομική άποψη) σχετικά με τον ρόλο της διαιτησίας στις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Έως τον Φεβρουάριο του 2018 η κυβέρνηση θα πρέπει να επανεξετάσει, το ισχύον θεσμικό πλαίσιο της μεσολάβησης και διαιτησίας μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Και μέχρι τον Μάρτιο, η κυβέρνηση θα πρέπει να περιορίσει την δυνατότητα των εργατικών συνδικάτων να προσφεύγουν μονομερώς στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας.

Υπενθυμίζεται πως με παλαιότερη μνημονιακή διάταξη είχε καταργηθεί η δυνατότητα μονομερούς προσφυγής των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εργαζομένων στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ). Ωστόσο, τον Ιούνιο του 2014 το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε αντισυνταγματική αυτή την αντιμνημονιακή διάταξη, την οποία, όμως, τώρα κυβέρνηση και δανειστές επιδιώκουν να επαναφέρουν.

Επομένως το πρόβλημα δεν είναι, εάν θα κλείσει γρήγορά ή αργά η Τρίτη αξιολόγηση, για το οποίο “κοκορομαχούν” οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τη ΝΔ και με όλη μνημονιακή “αντιπολίτευση”, αλλά το περιεχόμενό της, που συνιστά μία νέα θηλιά στο λαιμό του ήδη φτωχοποιημένου από τα μνημόνια της λιτότητας ελληνικού λαού.

Το μεγάλο, όμως πρόβλημα είναι ότι, ενώ κυβέρνηση και δανειστές ξεκίνησαν σήμερα να συζητούν για ένα νέο πακέτο σκληρών μνημονιακών μέτρων λεηλασίας των εισοδημάτων του λαού, αλλά και της ίδιας της χώρας, το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα με ευθύνη των συμβιβασμένων ηγεσιών του, δεν έχει αρχίσει να οργανώνει την παραμικρή αντίσταση της εργατικής τάξης και του λαού μας.

Από την άλλη πλευρά οι δυνάμεις της Αριστεράς θα πρέπει επιτέλους να σταματήσουν, είτε τις ομφαλοσκοπήσεις, είτε τις αντιπαραθέσεις μεταξύ τους και να δουν, με αίσθημα ευθύνης απέναντι στο λαό και στη νεολαία, το πώς θα συντονίσουν τη δράση τους για την ανάπτυξη ενός νέου κύκλου εργατικών και λαϊκών αγώνων για την αποτροπή του νέου πακέτου μνημονιακών μέτρων, ώστε να μην κατεδαφιστούν δημοκρατικές, κοινωνικές και εργασιακές κατακτήσεις ολόκληρων δεκαετιών.

Πηγή: iskra.gr

Μείωση 3% εμφάνισαν στην Ελλάδα το 2016 οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, σύμφωνα με νέα μελέτη του Κοινού Κέντρου Ερευνών (Joint Research Centre-JRC) της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στην ΕΕ των 28, σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, υπήρξαν πέρυσι μεγάλες αποκλίσεις ανάμεσα στις χώρες, όσον αφορά τις εκπομπές του άνθρακα, που κυμάνθηκαν από μειώσεις 6% στη Βρετανία και στη Βουλγαρία και 3% στην Ισπανία μέχρι αυξήσεις 5% στην Ιρλανδία και στη Δανία, καθώς και 4% στη Σουηδία και στη Φινλανδία.

Σύμφωνα με το JRC, οι ετήσιες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ανά κεφαλή στην Ελλάδα ήταν 6,06 τόνοι το 2016, μειωμένοι κατά περίπου 21% από το 1990, όταν οι εγχώριες εκπομπές ήταν 7,66 τόνοι ανά κάτοικο της χώρας (ανάλογη ήταν και η μέση μείωση εκπομπών στην ΕΕ την ίδια χρονική περίοδο).

Οι παγκόσμιες εκπομπές διοξειδίου το 2016 παρέμειναν ουσιαστικά σταθερές για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, στους 35,8 γιγατόνους. Η οριακή αύξηση κατά 0,3% πέρυσι έναντι του 2015 αποδίδεται στο ότι το 2016 είχε μια πρόσθετη μέρα ως δίσεκτο έτος.

Μεγαλύτερος ρυπαντής και το 2016 παρέμεινε η πολυπληθής και ταχέως αναπτυσσόμενη Κίνα, ακολουθούμενη κατά σειρά από τις ΗΠΑ, την ΕΕ, την Ινδία, τη Ρωσία και την Ιαπωνία. Οι εκπομπές των ΗΠΑ και της Ρωσίας εμφάνισαν μείωση περίπου 2%, της Ιαπωνίας μείωση 1%, ενώ της Κίνας (οριακή μείωση 0,3%) και της ΕΕ (οριακή αύξηση 0,2%) παρέμειναν ουσιαστικά σταθερές.

Σύμφωνα με τη μελέτη, πέρυσι οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήσαν 3,4 γιγατόνοι, κατά σχεδόν 21% χαμηλότερες σε σχέση με τα επίπεδά τους το 1990 και σχεδόν 18% μικρότερες έναντι του 2015. Οι εκπομπές της ΕΕ αποτελούσαν τόσο το 2015 όσο και το 2016 σχεδόν το ένα δέκατο (9,6%) των παγκοσμίων εκπομπών.

Σημαντική αύξηση εμφανίζουν οι εκπομπές διοξειδίου σε αρκετές αναπτυσσόμενες χώρες όπως στις Φιλιππίνες (12%), στο Πακιστάν (9%), στην Ουκρανία (8%), στην Ινδονησία (6%), στη Μαλαισία (6%), στην Ινδία (5%) και στην Τουρκία (5%), αλλά στη Βραζιλία υπήρξε μείωση ((6%).

Τα τρία κυριότερα ανθρωπογενή «αέρια του θερμοκηπίου» που παρακολουθούνται είναι το διοξείδιο του άνθρακα, το μεθάνιο και το οξείδιο του αζώτου. Από αυτά τα τρία, το διοξείδιο, σύμφωνα με το JRC, εμφανίζει επιβράδυνση στην αύξησή του διεθνώς μετά το 2012 και στασιμότητα μετά το 2014.

Οι διεθνείς στατιστικές για τα άλλα δύο αέρια (μεθάνιο και οξείδιο του αζώτου), τα οποία εκλύονται κυρίως από αγροτικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες, είναι διαθέσιμες μόνο έως το 2012. Έως τότε οι εκπομπές τους εμφάνιζαν σταθερή αύξηση παγκοσμίως (συνολικά 91% μεταξύ 1970-2012).

Στην Ευρώπη τα δύο τρίτα περίπου των εκπομπών «αερίων του θερμοκηπίου» αφορούν το διοξείδιο του άνθρακα και το υπόλοιπο ένα τρίτο τα άλλα δύο αέρια. Οι ευρωπαϊκές εκπομπές μεθανίου εμφανίζουν πτωτική τάση διαχρονικά.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με το JRC, οι συνολικές εκπομπές και των τριών «αερίων του θερμοκηπίου» αυξάνονταν συνεχώς από το 1970 και έφθασαν στο αποκορύφωμά τους το 2007. Έκτοτε όμως κάθε χρόνο εμφανίζουν συνεχή μείωση (έως το 2012 τουλάχιστον, όταν υπήρχαν τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία). Το 2007 υπήρξε έτος κορύφωσης στη χώρα μας και για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, τη μεγαλύτερη συνιστώσα μεταξύ των τριών «αερίων του θερμοκηπίου».

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Κατά τον επίσημο ορισμό, «απεργοσπάστης» είναι εκείνος που αντί να απεργεί συνεχίζει να εργάζεται ή προσφέρεται να εργαστεί προς αντικατάσταση των απεργών. 

Στις συνθήκες της πραγματικής ζωής, σε συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς, κεφαλαιοκρατικής βίας και τρομοκρατίας, «απεργοσπάστης» είναι αυτός που όταν οι συνάδελφοί του πάνε να σηκώσουν κεφάλι, εκείνος υπηρετώντας και γλείφοντας με τον πιο χυδαίο και με τον πιο γλοιώδη τρόπο το αφεντικό του, τους μαχαιρώνει πισώπλατα. 

Είναι αυτό το πισώπλατο μαχαίρωμα που καθιστά τον «απεργοσπάστη» συνώνυμο του ξεφτίλα, που υπονομεύει τον αγώνα των υπόλοιπων εργαζομένων.

Σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει λέξη που να περιγράφει το ποιόν του απεργοσπάστη. 

Εν προκειμένω, μιας και μιλάμε για τον χώρο του Τύπου, αναφέρομαι ειδικά στον απεργοσπάστη που δεν ανήκει στην κατηγορία των εργαζομένων που λύγισαν στον εξαναγκασμό του «Πολίτη Κέιν», αλλά στα καλοταϊσμένα γιουσουφάκια του «Πολίτη Κέιν». 

Αυτός δεν είναι ούτε τσιράκι της εργοδοσίας (μόνο), ούτε τσανακογλείφτης του εκάστοτε κυβερνητισμού (μόνο), ούτε πεμπτοφαλαγγίτης (μόνο), ούτε τιποτένιος χαρτογιακάς μιας «εργατικής» αριστοκρατίας που λυμαίνεται θώκους (μόνο).

Αυτός είναι κάτι πολύ χειρότερο. Που μόνο μια λέξη μπορεί να περιγράψει: «Απεργοσπάστης»! 
Ένα είδος, δηλαδή, φτιαγμένο – όπως έλεγε ο Τζακ Λόντον – από την πιο αηδιαστική ουσία που είχε περισσέψει του Θεού.

Τα σημερινά θρασίμια, λοιπόν, οι πρωτοσαλταδόροι της γλίτσας, τα φερέφωνα των εγχώριων και διεθνών «Γερούν γερά» που επιχείρησαν να σπάσουν την απεργία των δημοσιογράφων όταν 
• 300 συνάδελφοί τους ζουν με συσσίτια, 
• όταν συνάδελφοί τους καρκινοπαθείς στερούνται ακόμα και τα φάρμακά τους,
• όταν χιλιάδες συνάδελφοί τους λιώνουν στην ανεργία κι άλλοι τόσοι στις γαλέρες της απληρωσιάς, 
ένα πράγμα κατέκτησαν: 

Κατέκτησαν – επαξίως – τον «τίτλο» που αρμόζει σε ό,τι πιο ποταπό, ό,τι πιο χυδαίο, ό,τι πιο γλοιώδες μπορεί να βρει απέναντί του ο εργαζόμενος που παλεύει για μισθό, για δουλειά, για ζωή: Απεργοσπάστες.
Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο: Απεργοσπάστες!

Από Σάββας Ρομπόλης

Σε ένα σπιράλ συνεχών μειώσεων έχουν εισέλθει οι επικουρικές συντάξεις στη χώρα μας, με το ενδεχόμενο η μέση παροχή να συρρικνωθεί ακόμη και κάτω από τα 100 ευρώ τον μήνα, να είναι πλέον ισχυρότατο.

Μελέτη του ομότιμου καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Σάββα Ρομπόλη και του αναλογιστή, υποψήφιου διδάκτορα Βασίλη Μπέτση, αποκαλύπτει στοιχεία σοκ για το μέλλον των επικουρικών στη χώρα μας. Σύμφωνα με το πλέον πιθανό σενάριο, λόγω της έκρηξης των συνταξιοδοτήσεων της γενιάς των baby boomers την περίοδο 2023-2029 και της γήρανσης του πληθυσμού, σε συνδυασμό με το σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης βάσει του οποίου λειτουργεί από το 2016 (μετά το νόμο Κατρούγκαλου) και στη χώρα μας η επικουρική ασφάλιση, η μέση σύνταξη την επόμενη 10ετία αναμένεται να διαμορφωθεί ακόμη και κάτω από τα 100 ευρώ μεικτά, όταν σήμερα, έπειτα από συνεχείς περικοπές η μέση επικουρική σύνταξη κινείται στα επίπεδα των 170 ευρώ μεικτά τον μήνα.

Σύμφωνα με τους κ. Ρομπόλη και Μπέτση, τον Σεπτέμβριο του 2017 η επικουρική σύνταξη καλύπτει 1,650 εκατ. ασφαλισμένους με ετήσια δαπάνη που προσεγγίζει τα 2,7 δισ. ευρώ. Αν ληφθούν υπόψη και 120.000 επικουρικές σε εκκρεμότητα που δημιουργούν υποχρεώσεις ύψους επιπλέον 250 εκατ., τότε η ετήσια δαπάνη προσεγγίζει τα 2,95 δισ. Η μέση επικουρική σύνταξη τον Σεπτέμβριο του 2017 εκτιμάται στα 170 ευρώ (μεικτά) μειωμένη κατά 20% σε σχέση με τα 210 ευρώ του 2015.

Τα επόμενα χρόνια, οι ετήσιες εισφορές εκτιμώνται στα 2,35 δισ. (με 2.250.000 μισθωτούς και 90.000 αυτοαπασχολουμένους) και το μέσο επίπεδο ισορροπίας των επικουρικών συντάξεων θα φτάσει στα 130 ευρώ, καθώς οι αναλυτές εκτιμούν ετήσιο έλλειμμα της τάξεως των 600 εκατ. Οπως χαρακτηριστικά επισημαίνουν οι κ. Ρομπόλης και Μπέτσης, το ΕΤΕΑΕΠ (Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης & Εφάπαξ Παροχών) λειτουργεί με το σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης (NDC) και δεν χρηματοδοτείται από το κράτος. Το NDC είναι ένα σύστημα που υιοθετεί αυτόματους σταθεροποιητές, οι οποίοι ενεργοποιούνται κάθε φορά που υπάρχουν ελλείμματα, ώστε να διατηρείται η μακροχρόνια χρηματοοικονομική ισορροπία ενός ασφαλιστικού ταμείου, αγνοώντας την επάρκεια του επιπέδου των συνταξιοδοτικών παροχών.

Σύμφωνα με τις μακροοικονομικές και αναλογιστικές παραδοχές των μελετητών, για να εξαλειφθεί το έλλειμμα και να παραμείνει η μέση σύνταξη στα σημερινά επίπεδα των 170 ευρώ, απαιτείται να εισέλθουν στην αγορά εργασίας 650.000 νέοι απασχολούμενοι πλήρους απασχόλησης από τους 1.017.000 ανέργους. Δηλαδή, θα πρέπει η ανεργία να μειωθεί στο 8%. Βέβαια, η επίτευξη αυτού του στόχου προϋποθέτει μια μακροχρόνια περίοδο. Αν θεωρήσουμε ότι η ανεργία θα μειωθεί στο 8% μέχρι το 2028, τότε απαιτείται μέσος ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ 3% ετησίως για μια 10ετία. Αν, βέβαια, ληφθεί υπόψη και η ραγδαία αύξηση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης, οι οποίες το 2028 εκτιμάται ότι θα έχουν φτάσει στο 30%-35% της συνολικής απασχόλησης, τότε για να διατηρηθεί η επικουρική σύνταξη στο σημερινό μέσο επίπεδο των 170 ευρώ, απαιτούνται 750.000 νέες θέσεις εργασίας. Δηλαδή, η ανεργία θα πρέπει να μειωθεί στο 6%. Και για να συμβεί αυτό απαιτείται μέχρι το 2028 ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης του ΑΕΠ ίσος με 4%.

Σε διαφορετική περίπτωση, και υπό την προϋπόθεση ότι στο ενδιάμεσο δεν θα εξασφαλιστούν άλλες πηγές χρηματοδότησης, θα πρέπει το μέσο επίπεδο της επικουρικής σύνταξης να φτάσει στα 112 ευρώ, δηλαδή να μειωθεί επιπλέον 15% λόγω των ευέλικτων μορφών απασχόλησης, της αναιμικής ανάπτυξης και της διατήρησης υψηλού επιπέδου ανεργίας. Τέλος, αν ληφθούν υπόψη η έκρηξη συνταξιοδοτήσεων λόγω του αναμενόμενου baby booming την περίοδο 2023-2029 και η γήρανση του πληθυσμού, η οποία λειτουργεί αρνητικά στην ανάπτυξη μιας οικονομίας, τότε η μέση επικουρική σύνταξη εκτιμάται ότι θα προσεγγίσει περίπου τα 100 ευρώ μεικτά.

Με δεδομένο το αδιέξοδο στην κοινωνική ασφάλιση, με τις τουλάχιστον 25 διαδοχικές μνημονιακές μειώσεις, που συρρίκνωσαν κατά 45% το επίπεδο των συντάξεων (κύριων και επικουρικών), οι κ. Ρομπόλης και Μπέτσης επισημαίνουν, ότι το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δεν θα μπορεί να εξυπηρετεί τις ανάγκες των ασφαλισμένων μετά το 2020 με 2021.

Μάλιστα, οι μελετητές εκτιμούν ότι επιβάλλεται η επανεξέταση και κατάργηση του μνημονιακού θεσμικού πλαισίου, καθώς βέβαια και η εκπόνηση μιας νέας αναλογιστικής μελέτης για την εξέταση της μακροχρόνιας βιωσιμότητάς του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και την προώθησή της ανακεφαλαιοποίησής του.

ΠΗΓΗ: iskra.gr