Στο «τρίγωνο» μεταξύ Fortress-Goldman Sachs και Grimaldi Group γράφεται τα τελευταία 24ωρα η «επόμενη μέρα» για τον όμιλο της Attica.

To πολυθρύλητο deal της εξαγοράς της πλειοψηφίας της ακτοπλοϊκής βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σημείο, καθώς σύμφωνα με πηγές που είναι κοντά στις διαπραγματεύσεις, πρέπει να υπάρξει πρώτα συμφωνία μεταξύ Fortress και Goldman Sachs και έπειτα να προχωρήσουν οι συζητήσεις για την εξαγορά της Attica με την Tράπεζα Πειραιώς και την MIG.

Tο ένα νέο στοιχείο στο παζλ των εξελίξεων, λοιπόν, που αποκαλύπτει σήμερα η «Deal», είναι η «είσοδος» στο σκηνικό της αμερικανικής τράπεζας, η οποία, σύμφωνα με το σχέδιο, θα εξαγοράσει ένα ποσοστό από το πλειοψηφικό μετοχικό πακέτο της Attica, ενώ το υπόλοιπο θα περάσει στο fund της Fortress, που κατέχει δάνειά της ύψους 102 εκ. (το ομολογιακό, ύψους 75 εκατ. ευρώ, καθώς και ένα δάνειο προς την Eurobank).

H TΩPA Ή ΠOTE
«Eίτε θα κλείσει τις επόμενες ημέρες το deal, είτε θα πεθάνει» αναφέρει χαρακτηριστικά στέλεχος που βρίσκεται στις συζητήσεις με την αμερικανική επενδυτική τράπεζα.

Tο δεύτερο στοιχείο είναι το «παρών» του Eμανουέλε Γκριμάλντι για την απόκτηση της Attica Group, όταν αυτή βγει προς πώληση. Mια εξέλιξη που επιβεβαιώνει τις πληροφορίες τις οποίες είχε δημοσιεύσει η «Deal» εδώ και πολύ καιρό για τα απώτερα σχέδια του Iταλού εφοπλιστή.

O ίδιος ουδέποτε, άλλωστε, έκρυψε τη φιλοδοξία του να γίνει κυρίαρχος του Aιγαίου, αν και μέχρι τώρα δεν το κατάφερε παρά τις διαδοχικές «ναυμαχίες» με τον ανταγωνισμό.

Eπί της ουσίας, είναι ένα «φλερτ» που κρατάει χρόνια, περνώντας από όλες τις φάσεις μιας θυελλώδους, αλλά ανολοκλήρωτης σχέσης. H ειδοποιός διαφορά με το παρελθόν, είναι ότι ο Γκριμάλντι «πολιόρκησε» εκ των έσω, ως ένας από τους βασικούς μετόχους, την HSW, ενώ τώρα βάζει στο στόχαστρό του τον, κατά πολύ ευρύτερο, όμιλο της Attica, που ελέγχει εκτός της Hellenic Seaways, την Superfast Ferries και τη Blue Star Ferries.

Yπάρχει ωστόσο, μια αντίφαση ανάμεσα στην τωρινή θέση του, ότι «είμαι έτοιμος να εκμεταλλευθώ κάθε ευκαιρία, αν αυτή εμφανιστεί» και ότι «θα ήμουν αγοραστής» (για την Attica Group), σε σχέση με αυτή που διατύπωνε πέρυσι τέτοιο καιρό, ότι «είναι προς το συμφέρον όλων να υπάρχουν δύο με τρεις παίκτες στην αγορά» και ότι «δεν μπορούμε να είμαστε όλοι μαζί, γιατί κάτι τέτοιο δεν περνά από τις ρυθμιστικές αρχές ανταγωνισμού». Aλλά στην επιχειρηματική κονίστρα «ποτέ μη λες ποτέ»…

O Γκριμάλντι δεν άφησε περιθώριο αμφιβολίας για τα επεκτατικά του σχέδια, δηλώνοντας ότι αν δεν υπάρξει ευκαιρία, ο όμιλός του δρομολογεί ήδη το «χτίσιμο» σύγχρονων πλοίων και θα αναπτυχτεί στην Eλλάδα με το δικό του στόλο.

TO FORTRESS
O πολυμήχανος Iταλός έχει βάλει στο τραπέζι του το πλάνο «εφόρμησης» με στρατηγικό στόχο την απόκτηση της Attica, εδώ και πολύ καιρό. Tο Grimaldi Group διαθέτει άριστη σχέση με το Fortress, ενώ προκειμένου να διερευνήσει τις μελλοντικές προθέσεις, αλλά και για να δηλώσει το ενδιαφέρον του, φρόντισε, σε «ανύποπτο χρόνο», να έρθει σε επαφή με το «μεγάλο αφεντικό» του αμερικανικού fund, τον Iάπωνα μεγιστάνα Mασαγιόσι Σον του SoftBank Group.

Ωστόσο, ακόμη κι αν ο Γκριμάλντι αποφασίσει στο «μεθεπόμενο επεισόδιο», -όταν Fortress-Goldman Sachs θα επιδιώξουν την αποεπένδυση-, να «χτυπήσει» την Attica, πέρα από το υψηλό τίμημα που θα κληθεί να καταβάλει, θα πρέπει να ξεπεράσει και το «σκόπελο» της Eπιτροπής Aνταγωνισμού. Eάν σκεφτεί κανείς, ότι για να εγκριθεί το deal εξαγοράς της HSW από την Attica αναλήφθηκαν οκτώ συγκεκριμένες δεσμεύσεις ώστε να μην πληγεί ο ανταγωνισμός στην ελληνική ακτοπλοΐα, αντιλαμβάνεται ότι μια τέτοιου μεγέθους «συγκέντρωση» πολύ δύσκολα θα έπαιρνε το «πράσινο φως». Παράγοντες της αγοράς εκτιμούν, όμως, ότι επεξεργάζεται ήδη εναλλακτικές λύσεις, που πιθανόν να περιλαμβάνουν και το «σπάσιμο» των Mινωικών Γραμμών, κάτι που συνδέουν και με την επικείμενη έκτακτη γενική συνέλευση της εταιρίας την 1η Nοεμβρίου, με μοναδικό θέμα την «έξοδο» από το Xρηματιστήριο…

Tι κρύβουν οι επαφές Eμανουέλε – ακτοπλόων
O Γκριμάλντι, όπως όλα δείχνουν, έχει αναβαθμίσει τα ελληνικά πλάνα του, επιδιώκοντας και χτίσιμο νέων συμμαχιών, με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει κανάλι επικοινωνίας με μεσαίους παίκτες της ακτοπλοΐας. Eκείνοι τον «πολιορκούν» προσβλέποντας σε πιθανές συνέργειες, ενώ αυτός «ακτινογραφεί» την αγορά στην προοπτική δημιουργίας μετωπικών σχημάτων, με ισχυρό πόλο τον όμιλό του. Eπ’ αυτού, άλλωστε τόνισε ότι οι Mινωικές είναι αυτή τη στιγμή στην καλύτερη δυνατή θέση με τρία υπερσύγχρονα πλοία, χωρίς χρέη και με μετρητά στο ταμείο, την ώρα που το Grimaldi Group πέτυχε τζίρο της τάξης των 2 δισ. ευρώ.

Έτσι, τόσο πριν, όσο και μετά το φετινό συνέδριο Euromed Convention που έλαβε χώρα, -όχι τυχαία-, στην Eλλάδα είχε πολλές επαφές και συζητήσεις με παράγοντες του κλάδου. Δεν είναι λίγοι όσοι εκτιμούν ότι μέσα στους επόμενους στόχους του περιλαμβάνεται και το να πιάσει «γερό πόστο» στη Pαφήνα.

Από την Έντυπη Έκδοση

πηγη: ellinikiaktoploia.net

Άκρως ανησυχητικά είναι τα ευρήματα που ανακοίνωσε προχθές το πληροφοριακό σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ» του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων για τον μήνα Σεπτέμβριο 2018.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου «μεταμνημονιακού» μήνα, το ποσοστό στη μερική απασχόληση εκτοξεύτηκε στο πρωτοφανές ποσοστό για χώρα της ΕΕ του 60% (59,11).

Ειδικότερα σε σύνολο προσλήψεων 271.872, οι 111.156 (ποσοστό 40,89%) προσλήφθηκαν με καθεστώς πλήρους απασχόλησης, οι 129.587 (ποσοστό 47,66%) με καθεστώς μερικής απασχόλησης και οι 31.129 (11,45%) με το καθεστώς τής εκ περιτροπής εργασίας, όπως φαίνεται από τον παρακάτω Πίνακα και το Διάγραμμα.

Με τις μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων ετών η χώρα μετατρέπεται σταθερά και βίαια σε «Ελ Ντοράντο» φτηνής εργασίας, σε Εθνική ΕΟΖ (Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη) φτηνής εργασίας και ισχνών εισφορών με άμεσο κίνδυνο για το μέλλον των συντάξεων!

Έτσι η κυβέρνηση μπορεί να επαίρεται ότι μείωσε στατιστικά την ανεργία κατά 5 και πλέον μονάδες περίπου από τότε που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας, αυτό όμως οφείλεται μόνο στις ευέλικτες μορφές εργασίας και στη φτηνή πλήρη απασχόληση.

Τα στοιχεία αυτά καταρρίπτουν όχι μόνο τις θεωρίες περί εξόδου από την ύφεση των μνημονιακών προγραμμάτων, αλλά αποκαλύπτουν και τον εμπαιγμό της κυβέρνησης που, προσπαθώντας να μην αποκαλύψει το ζοφερό μέλλον της εργασίας, λαμβάνει ως συγκρίσιμα μεγέθη ακόμη και τα έτη από το 2001 έως και το 2010!!

Η ΕΝΥΠΕΚΚ καλεί την κυβέρνηση να σταματήσει κάθε συζήτηση για περαιτέρω «ευελιξία» στην αγορά εργασίας, να επαναφέρει τον κατώτατο μισθό για όλους στα προ Μνημονίου επίπεδα, να καταργήσει το όνειδος του «νεανικού υποκατώτατου μισθού», να αποκαταστήσει την προστασία των ομαδικών απολύσεων προκειμένου να ενισχυθεί η σταθερή και πλήρης απασχόληση, η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει ικανούς πόρους για τη διάσωση των Ταμείων και να εγγυηθεί αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους της πατρίδας μας!

Η ΕΝΥΠΕΚΚ θα συνεχίζει να ενημερώνει τον πολύπαθο λαό μας για τα τεκταινόμενα στην εργασία και την ασφάλιση, σε αντίθεση με τα κυβερνητικά στελέχη που απασχολούνται με περιοδείες εντός και εκτός της χώρας.

Για την Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΝΥΠΕΚΚ,

ο Πρόεδρος – Αλέξης Π. Μητρόπουλος

Πηγή: iskra.gr

Σημαντικές αλλαγές στη διατροφή των Ελλήνων καταναλωτών καταγράφονται την τελευταία οκταετία λόγω οικονομικής κρίσης, σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας που πραγματοποίησε το Ινστιτούτο Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών, στο πλαίσιο της παγκόσμιας ημέρας διατροφής της 16ης Οκτωβρίου το ΙΕΛΚΑ.

Αλέξανδρος Καπακτσής

Ήρθε η ώρα όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί να πουν: Τώρα με το ΚΚΕ. Με αυτόν τον τίτλο ο Ριζοσπάστης του Σαββατοκύριακου προβάλλει συνέντευξη του Γ.Γ. του Δ. Κουτσούμπα στην εφημερίδα «Politik» και την δημοσιογράφο Δήμητρα Αθανασοπούλου.

Εκεί διαβάζουμε:

— Βλέπουμε αρκετούς παλιούς αριστερούς να αποστρέφονται σήμερα την αριστερά. Τι φταίει; Ποια είναι η δική σας εξήγηση;

— Αυτό είναι συνάρτηση παραγόντων: Η έκπτωση των αξιών, το γεγονός πως ο καπιταλισμός φαντάζει ανίκητος και οι πολιτικές που ακολούθησαν κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που κατάντησαν να γίνουν οι καλύτεροι υπηρέτες του συστήματος. Ακούμε και εμείς όσους λένε «την είδαμε και την αριστερά». Είναι όσοι είδαν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να συνεχίζει την ίδια αντιλαϊκή πορεία από κει που σταμάτησαν οι προηγούμενοι και μάλιστα να κάνει και ένα παραπάνω, να δικαιώνει τα μνημόνια και να ξεπλένει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό με τέτοιο τρόπο που δικαίως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν «βγει από τα ρούχα τους». Υπάρχουν όμως και εκείνοι, όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί και σήμερα είναι απογοητευμένοι από τον ΣΥΡΙΖΑ, όλοι όσοι εμπιστεύθηκαν την «πρώτη φορά αριστερά» κυνηγώντας το εφικτό και τώρα καταλαβαίνουν όσα τους έλεγε το ΚΚΕ.

Ας ακούσουν όσα είπε ο Θάνος Μικρούτσικος, μιλώντας για το Κόμμα μας και για αυτό το κυνήγι του εφικτού. Ο Θάνος όχι μόνο μιλάει για το ότι ριζοσπαστικές αριστερές δυνάμεις σε ολόκληρη την Ευρώπη, κυνηγώντας το εφικτό, είτε ενσωματώθηκαν απολύτως στο σύστημα είτε περιθωριοποιήθηκαν, αλλά και για το πώς συνέβαλαν στην άνοδο της ακροδεξιάς, με αποτέλεσμα ο εφιάλτης να ξαναγυρίζει. Και καταλήγει ο Θάνος: «Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα – το λέω ανεπιφύλακτα – που δεν δημιουργεί ψευδαισθήσεις ότι στον βάρβαρο καπιταλισμό, ειδικά σήμερα, μπορούν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα. Εγώ οριστικά είμαι μαζί του». Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί να πουν: Τώρα με το ΚΚΕ.

Για εμάς το ζητούμενο είναι η ανατροπή του βέλους του συσχετισμού των δυνάμεων για να ξεδιπλωθούν ταξικοί και κοινωνικοί αγώνες που θα νοηματοδοτήσουν αλλά και κυρίως να τροποποιήσουν την ανισοκατανομή του πλούτου σε μια προοπτική, με τις ανάλογες διεθνείς συνθήκες να συνεπικουρούν, μιας πορείας εξάλειψής της.

Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του ΚΚΕ να καλεί με τον πιο επίσημο τρόπο όσους νιώθουν αριστεροί να το πλαισιώσουν ή να το υποστηρίξουν. Τέτοιες εκκλήσεις έχουν γίνει με διάφορους τρόπους και κατά το παρελθόν με περιορισμένα αποτελέσματα. Άλλωστε η μείωση της εκλογικής του επιρροής από τον Μάιο του 2012 με 8,48% σε 5,55% (+0,08 από τον Γενάρη του 2015) τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν και ο Σύριζα έχει ήδη αποκαλυφθεί, είναι ένας σημαντικός δείκτης.

Τον Απρίλιο του 2012 η κ. Παπαρήγα διευκρίνιζε: «Εμείς δεν είμαστε κόμμα της Αριστεράς, είμαστε κομμουνιστές» και φέτος τον Γενάρη «Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αριστερό προφίλ. Αλλά αριστερό DNA δεν είχε ποτέ» τόνισε η κυρία Παπαρήγα στη Βουλή κατά τη συζήτηση του πολυνομοσχεδίου. Καταλόγισε μάλιστα στην Κουμουνδούρου ότι «δεν είχε αριστερό DNA ούτε την εποχή που ήταν στο 4%».

Ο κ. Κουτσούμπας στις 12 Γενάρη 2015 ανέφερε χαρακτηριστικά: «Δεν θέλω να σχολιάσω τώρα αυτή την έννοια της αριστεράς, η οποία έχει γίνει λάστιχο, όλοι πλέον είναι αριστεροί. Τους κομμουνιστές τους λένε αριστερούς, τους Συριζαίους τους λένε αριστερούς, το Ποτάμι είναι αριστερό, το ΠΑΣΟΚ της σοσιαλδημοκρατίας είναι αριστερό, ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για σοσιαλισμό και για αριστερά, η ΔΗΜΑΡ είναι αριστερά. Έλεος. Ακόμα και τμήματα της ΝΔ ισχυρά μιλάνε εν ονόματι της αριστεράς».

Αν καταθέτουμε τις παραπάνω αναφορές είναι για να υποδηλώσουμε την ανάγκη αφενός να προσδιορισθεί με κάποιο τρόπο η έννοια της αριστεράς και κατά συνέπεια του αριστερού αλλά και να υπενθυμίσουμε ότι αυτός ο προσδιορισμός θα διαφέρει ριζικά πολλές φορές από αυτούς που «νιώθουν αριστεροί».

Αν αριστερά είναι μία βεντάλια πολιτικών δυνάμεων, πολύβουων συνήθως, αμήχανων μερικές φορές αλλά σε κάθε περίπτωση στρατευμένων στην υπόθεση των κοντοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων συμφερόντων των εργαζομένων και του λαού τότε τι είναι αυτό που τις διαφοροποιεί στη συνείδηση τους/του;

Νομίζουμε οι απαντήσεις, που δίνουν για το ξεπέρασμα των κοινωνικών αντιθέσεων της ιστορικής στιγμής μέσα στο πλαίσιο αναφοράς που έχουν για την ιστορική περίοδο, είναι που μαζί με το παρελθόν τους, και το κοινωνικό φορτίο που εμπεριέχει, τις διαφορίζει μεταξύ τους και στη συνείδηση του εργαζόμενου λαού.

Ας το κάνουμε ποιο συγκεκριμένο με ένα παράδειγμα. Το δημόσιο χρέος σαν άλλοθι και πραγματικότητα αποτέλεσε έναν τεράστιο μηχανισμό ανακατανομής του κοινωνικού πλούτου, λεηλασίας εις το διηνεκές του εργατολαϊκού εισοδήματος, ασφυκτική θηλιά στην όποια οικονομική ανάπτυξη, θεσμική παρέκκλιση για μειωμένη εθνική ανεξαρτησία και βάρβαρου πειθαναγκασμού και αλλοτρίωσης των εργαζομένων.

Κάθε πτυχή της ζωής τους καθορίζεται και με βάση αυτό. Η στάση λοιπόν στα λόγια αλλά κυρίως στην πράξη ως προς το αίτημα της διαγραφής του, μερική-ολική, άμεση ή σε ένα άλλο πλαίσιο, μαζί με αντίστοιχα αιτήματα της ιστορικής στιγμής, σε μια προοπτική σημαντικών αλλαγών που μπορεί να ανοίξουν ένα μονοπάτι για την κοινωνική ανατροπή ή σε ένα άλλο σύστημα αναφοράς όπου οι εργατολαϊκές δυνάμεις θα έχουν την εξουσία, καθορίζει το αν είσαι αριστερή πολιτική δύναμη ή όχι. Σαφώς και δεν περιλαμβάνεται κανένας που αποδέχεται και την πληρωμή του και τους όρους αποπληρωμής του. Όπως επίσης ούτε οι πολιτικές δυνάμεις που αποδέχονται μόνο του το αίτημα, χωρίς άλλα σημαντικά και κρίσιμα που θα εξασφαλίσουν το κύριο σε πρώτη φάση, την υπεράσπιση και διεύρυνση των συμφερόντων των εργαζομένων. Γιατί από μόνο του όσο σημαντικό και να είναι δεν τροποποιεί την κοινωνική κατεύθυνση. Άλλωστε έχει εφαρμοσθεί δια των επίσημων χρεοκοπιών κρατών σε μια πλειάδα περιπτώσεων από όλο το φάσμα των αστικών πολιτικών δυνάμεων.

Βάζοντας λοιπόν ένα τέτοιο φίλτρο περιορίζουμε κατά πολύ, και ο λαός μας το κάνει στην πράξη, τις αριστερές δυνάμεις και τους αριστερούς. Αυτοί που νιώθουν αριστεροί, ενώ δεν εντάσσονται στο παραπάνω πλαίσιο είναι κάτι άλλο και φυσικά έχει δικαίωμα το ΚΚΕ να τους καλεί να το στηρίξουν. Πώς να το στηρίξουν αφού εμφορούνται από άλλες ιδέες και έχουν άλλη λογική; Προφανώς ζητά στήριξη στις μαζικές οργανώσεις και κυρίως εκλογικά. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι και η στήριξη και η ψήφος αυτών των ανθρώπων καθορίζονται από άλλα κριτήρια και όχι γιατί «νιώθουν αριστεροί» όπως προφανώς θεωρούν ότι είναι. Νομίζουμε ότι το ξέρουν και στο ΚΚΕ και δεν στοχεύουν σε αυτούς αλλά στην άλλη αριστερά που πληρεί τα κριτήρια με τον σχηματικό τρόπο που τα ορίσαμε.

Άλλωστε κατά το πρόσφατο παρελθόν αυτό το έκανε, σε ιστορική στιγμή σύγχυσης και μεγάλων προσδοκιών, με μεγάλη επιτυχία ο Σύριζα που διεμβόλισε και πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς (που τον συνέτρεξαν στο όνομα της «αναγκαίας» εκλογικής ενότητας) και οπαδούς της ακόμα και μέλη οργανώσεων της (το ΚΚΕ και η Ανταρσύα που είναι μετρήσιμες οι απώλειες τους είναι κομβικά παραδείγματα). Μια τέτοια στόχευση λεηλασίας τής εκτός των τειχών αριστεράς έχει η έκκληση-πρόσκληση του Γ.Γ. Και ο τρόπος, να χρησιμοποιηθεί η προσωπική πολιτική επιλογή ενός από τους πιο σημαντικούς συνθέτες, δείχνει ότι κυρίως θέλει να κινητοποιήσει το συναίσθημα και όχι την πολιτική συνείδηση και δράση. Και είναι αθέμιτο αυτό; Όχι βέβαια απαντούμε εμείς. Αλλά εμπεριέχει σοβαρά προβλήματα. Προβλήματα που έχουν να κάνουν με την πολιτική πρακτική του ΚΚΕ, που εμάς δεν θα μας ενδιέφεραν παρά μόνο εγκυκλοπαιδικά αν δεν είχαν να κάνουν με προβλήματα σχετικά με το ζητούμενο στην «ιστορική στιγμή» που ζούμε.

Ας υποθέσουμε ότι όλοι οι αριστεροί, οιασδήποτε προέλευσης και πολιτικής κληρονομιάς, απεκδύονται τις θέσεις τους, την έως τώρα πολιτική τους αρματωσιά, τα πολιτικά τους ρούχα με τα οποία ήταν μέχρι τώρα αναγνωρίσιμοι είτε ως άτομα, πολιτικά πρόσωπα και κοινωνικοί αγωνιστές, ακόμη και ως πολιτικές οργανώσεις ή κόμματα και όπως ο Θ. Μικρούτσικος αναφωνήσουν:

«Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα – το λέω ανεπιφύλακτα – που δεν δημιουργεί ψευδαισθήσεις ότι στον βάρβαρο καπιταλισμό, ειδικά σήμερα, μπορούν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα. Εγώ οριστικά είμαι μαζί του». Και όπως ο Γ.Γ. ζητά:: «Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί να πουν: Τώρα με το ΚΚΕ.»

Θα έλυνε μια τέτοια στάση τα τεράστια ελλείμματα της αριστεράς, και του ΚΚΕ σαν της σημαντικότερης δύναμής της, που δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν την ήττα των εργαζομένων αυτή την περίοδο;

Έλλειμμα και στην τακτική. Έλλειμμα και στη συγκρότηση ενιαίου εργατικού και λαϊκού μετώπου που θα εξέφραζε τη βούληση της τάξης και του λαού. Έλλειμμα και στο πολιτικό πρόγραμμα σύγκρουσης και νίκης, έστω και στα σημεία, στην ταξική σύγκρουση ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό της κρίσης. Έλλειμμα και στη στρατηγική που όντας στο τιμόνι της τακτικής θα της έδινε συνολική προοπτική και καύσιμα για μια νικηφόρα έκβαση ή στη χειρότερη περίπτωση μιας επισφαλούς νίκης για την αστική τάξη, πολύ προσωρινή ήττα για την εργατική τάξη, με πολύ καλές παρακαταθήκες γι’ αυτήν.

Αυτά τα ελλείμματα, που αποτελούν τη βάση της σημερινής κοινωνικής ηττοπάθειας και αγωνιστικής νηνεμίας, που τώρα φαίνονται ξεκάθαρα, δεν είναι αυτά που θα καλυφθούν, θα κρυφτούν, πρώτα και κύρια μέσα από μια μαζική ανταπόκριση όλων όσων νιώθουν αριστεροί στην έκκληση του Γ.Γ; Έτσι δεν θα συσκοτισθούν οι πραγματικές αιτίες της ήττας, που δεν ήταν η προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτά ακριβώς;

Το ΚΚΕ προσδιορίζει τον εαυτό του ως πρωτοπορία της εργατικής τάξης. Ως τέτοια, από τα πράγματα δεν μπορεί να είναι παρά μόνον μια μικρή μειοψηφία. Τις πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές τις κάνουν οι τάξεις και όχι μικρές μειοψηφίες. Προφανώς η συγκρότηση της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της και η ηγεμονία της στα άλλα λαϊκά στρώματα περνάει μέσα από το πρόγραμμα πάλης της, που δίνει απαντήσεις και λύσεις στις κοινωνικές αντιθέσεις της ιστορικής στιγμής, αλλά και του προσδιορισμού ενός μέλλοντος χωρίς εκμετάλλευση που οι λύσεις που άμεσα προκρίνει φέρνουν ολοένα και πλησιέστερα. Πώς και γιατί παλεύει η τάξη, πώς συγκροτείται οργανωτικά, ποιο είναι το πολιτικό της πρόγραμμα, ποια είναι η άμεση πολιτική της πρόταση που εμπνέει και κινητοποιεί τα εκατομμύρια των μελών της είναι επίδικο μιας συζήτησης που δεν μπορεί να καλύψει μια έκκληση συσπείρωσης γύρω από «ένα κόμμα που ξέρει».

Άλλωστε η εργατική τάξη είναι ένας πολυκόσμος που τον ενώνει η εκμετάλλευση του από το κεφάλαιο αλλά που αυτή παίρνει διαφορετικές μορφές και έχει διαφορετικό βαθμό έντασης και μαζί με τις διαφορετικές ιστορικές αφετηρίες και εμπειρίες διαμορφώνουν διαφορετικά επίπεδα συνείδησης και επιδιώξεων. Και φυσικά εκφράζονται αυτά με διάφορα «αριστερά» πολιτικά ή καλύτερα εργατικά πολιτικά ρεύματα που είναι υπαρκτά γιατί η ίδια η αντικειμενική πραγματικότητα τα γεννά και τα διαμορφώνει.

Αντίθετα, στις εκκλήσεις συσπείρωσης γύρω από το ΚΚΕ, ο διάλογος με εργατική δημοκρατία και πολιτισμό, οι αντίστοιχες αντιπαραθέσεις, ανοικτά μπροστά στην τάξη και τον λαό, ο συναγωνισμός για την ηγεμονία μέσα στην ενότητα δεν είναι οι κύριες αφετηρίες για ένα ενιαίο εργατικό μέτωπο (συγκρότηση της τάξης για τον εαυτό της) αλλά και λαϊκό μέτωπο, για τους όρους, το περιεχόμενο και τη μορφή συγκρότησης, που θα αποφασίζει και θα δρα εδώ και τώρα για τη διαμόρφωση και του παρόντος και του μέλλοντος;

Αυτός ο δύσβατος δρόμος, αργός και βασανιστικός, με καμπές, ανηφόρες και κατηφόρες, δεν ήταν ο δρόμος συγκρότησης κάθε νικηφόρου εργατικού και ανατρεπτικού κινήματος;

Αν αποφεύγουμε να το δούμε τότε το μόνο που κάνουμε είναι να ακολουθούμε τα βήματα άλλων, που σήμερα καλά κάνουμε και ελεεινολογούμε, και ασχέτως των καλύτερων προθέσεων μας θα έχουν το ίδιο αποτέλεσμα.

Πηγή: eforipediada.blogspot.com, pandiera.gr