Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα του Πειραϊκού Συνδέσμου στις 23/5/2016 με πρωτοβουλία της ΠΕΝΕΝ εκδήλωση – συζήτηση κατά της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν εκατοντάδες εργαζόμενοι (Ναυτεργάτες, εργαζόμενοι στον ΟΛΠ, στην Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη) και από άλλες παραναυτιλιακές δραστηριότητες που συνδέονται με το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας μας.

Την εισαγωγική τοποθέτηση στην εκδήλωση έκανε ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ ενώ τις κεντρικές τοποθετήσεις έκαναν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης Πρόεδρος της ΛΑΕ, ο Αλέκος Αλαβάνος επικεφαλής του Σχεδίου Β και ο Αντώνης Δραγανίγος μέλος του Κ.Σ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Κοινή συνισταμένη των ομιλητών ήταν η απόλυτη καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής η οποία υποταγμένη στις μνημονιακές δεσμεύσεις ξεπουλάει το δημόσιο και παραγωγικό πλούτο της χώρας, μετατρέπει την χώρα σε αποικία και οδηγεί τον λαό και τους εργαζομένους στην φτωχοποίηση και την εξαθλίωση.

Στις τοποθετήσεις όλων των ομιλητών καταγγέλθηκε ότι μετά την υπερψήφιση του πολυνομοσχεδίου από την Βουλή στις 22/5/2016 η νεομνημονιακή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ανοίγει τον δρόμο για την εκποίηση και το ξεπούλημα και των υπόλοιπων μεγάλων επιχειρήσεων του δημόσιου όπως είναι η ΔΕΗ, ο σιδηρόδρομος, οι αστικές συγκοινωνίες ΟΛΘ, ΕΛΤΑ, Πετρέλαια κ.λπ.

Αναφορικά με τον ΟΛΠ υπογραμμίστηκαν οι ολέθριες συνέπειες που θα έχει για τους εργαζόμενους, την τοπική κοινωνία αλλά και για την χώρα ευρύτερα η πώληση του πλειοψηφικού πακέτου στο κρατικό κινέζικο μονοπωλιακό όμιλο της COSCO. Το παράδειγμα της κατάστασης που επικρατεί στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ όπου αναπτύσσει την επιχειρηματική δράση η COSCO δείχνει τον κίνδυνο της μετατροπής όλης της παράκτιας θαλάσσιας ζώνης σε κινέζικη ελεύθερη ζώνη!!!

Επισημάνθηκε η ανάγκη το εργατικό κίνημα να δώσει πιο αποφασιστικά την μάχη τόσο για να αποτραπεί η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ όσο και οι υπόλοιπες ιδιωτικοποιήσεις που θα βρεθούν στο επίκεντρο των κυβερνητικών επιλογών το αμέσως επόμενο διάστημα.

Ταυτόχρονα οι εκπρόσωποι των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς που συμμετείχαν στην εκδήλωση εξέφρασαν την απόλυτη στήριξή τους στους αγώνες των εργαζομένων που παλεύουν για την ανατροπή των παλιών και νέων μνημονιακών πολιτικών και δήλωσαν ότι θα στηρίξουν με όλες τις δυνάμεις τους το εργατικό κίνημα και τους εργαζόμενους που αντιστέκονται και βρίσκονται στον δρόμο διεκδικώντας τα δικαιώματά τους.

Σημειώνουμε ότι τον συντονισμό της εκδήλωσης ειχε η γνωστή δημοσιογράφος απ´ το Πειραϊκό και ναυτιλιακό ρεπορτάζ Ποπη Χριστοδουλιδου. Παρεμβάσεις έκαναν εκπρόσωποι Σωματείων, Κοινωνικών φορέων και άλλων Συλλογικοτήτων.

Τo Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ

Ομιλία – Παρέμβαση του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ Αντώνη Νταλακογεώργου στην εκδήλωση – συζήτηση

για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ στις 23/5/2016

Συνάδελφοι, Συναγωνιστές, Σύντροφοι, φίλοι και φίλες,

Η σημερινή εκδήλωση που οργανώνει η ΠΕΝΕΝ πραγματοποιείται σε μια κρίσιμη φάση για την χώρα, τον λαό και τους εργαζομένους.

Η συνθηκολόγηση και η υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στις επιταγές των διεθνών ιμπεριαλιστικών και τοκογλυφικών κέντρων, η ψήφιση του 3^ου μνημονίου πέρσι τον Αύγουστο οδήγησε στην πλήρη κατάρρευση την θεωρία του ΣΥΡΙΖΑ ότι στα πλαίσια της Ε.Ε και της ζώνης του ευρώ και συνάπτοντας συμμαχίες με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις όπως με τις ΗΠΑ μπορεί με όρους διαπραγμάτευσης με τους δανειστές να πετύχει το σχίσιμο των μνημονίων, την διαγραφή του χρέους, την εφαρμογή των προγραμματικών και προεκλογικών του θέσεων και δεσμεύσεων και ταυτόχρονα να εφαρμόσει μια πολιτική στον αντίποδα του νεοφιλελευθερισμού με σεβασμό στις αρχές της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας της χώρας μας.

Το διάστημα που μεσολάβησε από τις εκλογές του Σεπτέμβρη 2015 έως και σήμερα διάλυσε και συνέτριψε αυτές τις αυταπάτες και αποδείχθηκε περίτρανα ότι ένας άλλος εναλλακτικός δρόμος εξόδου από την κρίση δεν είναι ούτε εφικτός ούτε ρεαλιστικός και εφαρμόσιμος στα πλαίσια αυτών των ιμπεριαλιστικών οικονομικών και υπερεθνικών οργανισμών και κέντρων.

Απέδειξε επίσης ότι ο εναλλακτικός ριζοσπαστικός και αριστερός δρόμος προϋποθέτει ένα πρόγραμμα ρήξης, σύγκρουσης και ανατροπής με τον θεσμοθετημένο νεοφιλελευθερισμό της Ε.Ε και της ευρωζώνης και η έξοδος της χώρας μας από αυτούς τους οργανισμούς είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας αλλά και της χάραξης και εφαρμογής μιας αριστερής ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής πολιτικής η οποία θα στοχεύει στην κατάργηση των προνομίων και της ασυδοσίας του μεγάλου κεφαλαίου εγχώριου και ξένου αλλά και την εφαρμογή μιας φιλολαϊκής πολιτικής σε σύγκρουση και ρήξη με το καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.

Στο πλαίσιο αυτό επιβάλλεται περισσότερο από ποτέ η ανασύνταξη και η ανασυγκρότηση του εργατικού, συνδικαλιστικού και λαϊκού κινήματος αφού μεταξύ των άλλων η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε ότι χωρίς ισχυρό εργατικό ταξικό κίνημα καμιά απολύτως αλλαγή δεν μπορεί να δρομολογηθεί σε όφελος της εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων λαϊκών στρωμάτων.

Να γιατί είναι επιβεβλημένο και αποτελεί την μόνη χαραμάδα ελπίδας και προοπτικής για τον λαό και την χώρα να συγκροτηθεί ένα πολιτικό – κοινωνικό μέτωπο στο οποίο πρέπει να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο οι δυνάμεις της κομμουνιστικής, αντικαπιταλιστικής κα ριζοσπαστικής αριστεράς που θα αναλάβουν να εμπνεύσουν, να κινητοποιήσουν και να ξεσηκώσουν την εργατική τάξη, τους αυτοαπασχολούμενους, τα μικρομεσαία στρώματα της πόλης και της υπαίθρου που θα δημιουργήσουν τους όρους και τις προϋποθέσεις για ένα ισχυρό αντίπαλο δέος προς τις δυνάμεις του ευρωμονόδρομου, της υποταγής στο μεγάλο κεφάλαιο, τους ευρωλάτρες της Ε.Ε και της ζώνης του ευρώ.

Αυτό το καθήκον σήμερα πρέπει να αναλάβουν όλες οι δυνάμεις που ανήκουν στο τόξο του αριστερού ριζοσπαστισμού όπως είναι το ΚΚΕ, η ΛΑΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, άλλες συγκροτημένες πολιτικές αριστερές κινήσεις, ανένταχτοι κ.λπ.

Η αναβολή, η ολιγωρία ή ακόμη περισσότερο η άρνηση αυτής της αναγκαίας μεγάλης αριστερής πολιτικο-κοινωνικής πρωτοβουλίας από αυτές τις δυνάμεις είναι φανερό θα συνεχίσει να τροφοδοτεί και να ενισχύει τις κατεστημένες μνημονιακές αστικές και μικροαστικές πολιτικές δυνάμεις σήμερα οι οποίες έχουν από πλευράς συσχετισμού μια ισχυρότατη κυριαρχία στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας μας.

Ταυτόχρονα όταν μια τέτοια πρωτοβουλία δεν καρποφορεί, αυτό λειτουργεί ανασταλτικά και ανασχετικά και μέσα στο οργανωμένο κίνημα της εργατικής τάξης με αποτέλεσμα η μαζική συμμετοχή, η συσπείρωση και η ανάπτυξη των αγώνων να υστερούν δραματικά σε σχέση με τις βάρβαρες παλιές και νέες μνημονιακές πολιτικές που εφαρμόζει και υλοποιεί η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Στον φόντο των παραπάνω εξελίξεων η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έφερε και ψήφισε πρόσφατα το φοροασφαλιστικό νομοσχέδιο το οποίο δίνει την χαριστική βολή στο δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, στις συντάξεις τις επικουρικές, στα εφάπαξ ενώ ταυτόχρονα εγκαινιάζει έναν νέο γύρο φορολεηλασίας των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Αμέσως μετά έφερε και ψήφισε το πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα των δανειστών για την ολοκλήρωση της νέας αξιολόγησης.

Μεταξύ των αντιλαϊκών και φοροεισπρακτικών μέτρων είναι ο αυτόματος μηχανισμός δημοσιονομικής προσαρμογής (κόφτης) των κόκκινων δανείων, κατατέθηκε και ψηφίστηκε επίσης η σύμβαση των 14 αεροδρομίων και το νέο αποικιοκρατικό υπερταμείο (Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας ΑΕ θυγατρική της οποίας θα είναι πλέον το ΤΑΙΠΕΔ). Αυτό το άθλιο πολιτικό ολίσθημα της παράδοσης της κυριαρχίας της χώρας και του ξεπουλήματος όλων των δημόσιων επιχειρήσεων και του δημόσιου πλούτου εμφανίστηκε από τον Πρωθυπουργό ως επιτυχία αλλά και εγγύηση περί επενδυτικής ανάπτυξης…..

Παράλληλα οι εξελίξεις αναφορικά με το ξεπούλημα του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας μας βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο και το αμέσως επόμενο διάστημα δρομολογούνται οι παρακάτω εξελίξεις:

1. 31/5/2016 συγκαλείται η έκτακτη Γ.Σ των μετόχων του ΟΛΠ με τα παρακάτω θέματα: Α) Έγκριση Σύμβασης παραχώρησης μεταξύ δημοσίου και νέου ΟΛΠ. Η απόφαση της Γ.Σ κρίνεται εξαιρετικά σημαντική αφού στην συνέχεια αυτή θα πάει για κύρωση στην Βουλή. Προκειμένου η Σύμβαση να περάσει ενώ έχει προηγηθεί η πραξικοπηματική αλλαγή στην σύνθεση του Δ.Σ του ΟΛΠ (το προηγούμενο Δ.Σ δεν ενέκρινε την απόφαση του Υπουργείου Οικονομικών). Μετά από αυτήν την εξέλιξη η σύμβαση έρχεται για έγκριση από το ανώτερο όργανο του ΟΛΠ στην οποία συνέλευση του ΤΑΙΠΕΔ έχει ακόμη την πλειοψηφία… Σημειώνουμε ότι το 74,5% των μετοχών που έχει σήμερα το ΤΑΙΠΕΔ (το άλλο είναι στο χρηματιστήριο) οι Κινέζοι αποκτούν το 51% και σε 5 χρόνια άλλο ένα 16% αφού υλοποιήσουν επενδύσεις της τάξης των 250 εκατομμυρίων). Β) Αλλαγή καταστατικού ΟΛΠ. Εδώ υπάρχει η μεθόδευση για την μείωση του αριθμού των μελών του Δ.Σ του ΟΛΠ. Από 11-13 μέλη τώρα μειώνονται σε 9-11 καταργώντας τους δύο εκπροσώπους των εργαζομένων καθώς και τον EXOFFICIO εκάστοτε Δήμαρχο Πειραιά. Στο εξής το ελληνικό δημόσιο θα διορίζει 3 εκπροσώπους στο νέο Δ.Σ ενώ όταν θα δώσει σε 5 χρόνια άλλο ένα 16% (τότε θα διατηρήσει ένα ποσοστό περίπου 7,5%) θα διορίζει έναν εκπρόσωπό του.

2. Η συνέχεια που θα ακολουθηθεί είναι η εξής:

* Θεσμοθέτηση της δημόσιας αρχής Λιμένος που θα αναλάβει τις δημόσιου χαρακτήρα δραστηριότητες του ΟΛΠ που δεν θα μπορούν να ασκηθούν από τον ιδιώτη (π.χ Ασφάλεια, περιβάλλον κ.λπ). Ήδη με το νομοσχέδιο που ψήφισε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ το θέμα αυτό υλοποιήθηκε με την συγκρότηση του ΔΑΛΠ. Στο σημείο αυτό οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η κυβέρνηση και ο Υπουργός Ε.Ν απέσυραν άρον – άρον το αρχικό σχέδιο για την δημιουργία της ΔΑΛΠ υποχωρώντας κατά κράτος στις αξιώσεις της COSCO και οδηγώντας τους στον δημόσιο διασυρμό και εξευτελισμό!!! Το όργανο που δημιουργείται δεν έχει ρόλο – αρμοδιότητες, δικαιοδοσία και αποτελεί μια ακρωτηριασμένη αρχή η οποία θα λειτουργεί υποταγμένη στα επιχειρηματικά σχέδια και πρακτικές των κινέζων της COSCO.

* Αμέσως μετά θα έχουμε την έγκριση της Σύμβασης παραχώρησης του ΟΛΠ στην COSCO από την επιτροπή ανταγωνισμού και προφανώς ουδεμία αυταπάτη πρέπει να τρέφουμε για το αποτέλεσμά της…

* Τέλος θα έρθει η τροποποιημένη σύμβαση για ψήφιση στην Βουλή και ακολούθως η έναρξη λειτουργίας του νέου ΟΛΠ υπό τον κινέζικο έλεγχο και μάνατζμεντ. Η έγκριση και κύρωση αναμένεται να γίνει μέσα στον Ιούνη έτσι ώστε να υλοποιηθεί και ο σχεδιασμός του Τσίπρα για την επίσκεψή του στην Κίνα που ως γνωστό η κινεζική κυβέρνηση έχει από καιρό θέσει ως προαπαιτούμενο την έγκριση της ιδιωτικοποίησης προκειμένου να γίνει η συνάντηση αυτή!!!

Συνάδελφοι, Σύντροφοι, φίλοι και φίλες

Ως ΠΕΝΕΝ όλα τα τελευταία χρόνια έχουμε αναδείξει την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ ως ένα από τα κεντρικά προβλήματα και το έχουμε εντάξει στην καθημερινή δράση ενώ αποτέλεσε και αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς στους αγώνες μας. Αυτό αναδείξαμε ως ένα κορυφαίο πρόβλημα τα τελευταία χρόνια στους αγώνες που αναπτύξαμε είτε στα πλαίσια της δράσης της ΠΕΝΕΝ, είτε στους αγώνες που έκαναν οι εργαζόμενοι στον ΟΛΠ αλλά και στα πλαίσια της Παμπειραϊκής Επιτροπής κατά της Ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ που είχαμε την δική μας ιδιαίτερη συμβολή στις πρωτοβουλίες και στους αγώνες που ανέπτυξε το προηγούμενο διάστημα.

Θεωρούμε ότι το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας μας και η παράδοσή του στον κινέζικο μονοπωλιακό όμιλο της COSCOδεν αφορά στενά τους εργαζόμενους στον ΟΛΠ, τους Ναυτεργάτες, τους εργαζόμενους στην Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, είτε ακόμη στους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες που εργάζονται και αναπτύσσουν δραστηριότητά τους στην ευρύτερη περιοχή του ΟΛΠ.

Το λιμάνι του Πειραιά έχει τεράστια στρατηγική – οικονομική και κοινωνική σημασία για την χώρα μας συνολικά. Αυτό απορρέει και προκύπτει από το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το λιμάνι του Πειραιά μπορεί να αποτελέσει σημαντικό εργαλείο για μια αναπτυξιακή πορεία για την χώρα και να έχει ουσιαστική συμβολή στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με την προϋπόθεση αυτή η ανάπτυξη να υπηρετεί τα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα και όχι τα μονοπώλια και το μεγάλο κεφάλαιο.

Το λιμάνι του Πειραιά αποτελεί την κύρια πύλη εισόδου και εξόδου εμπορευμάτων, συνδυασμένων οικονομικών δραστηριοτήτων στην Ν.Α Ευρώπη με επίκεντρο τις συνδυασμένες μεταφορές αλλά και την κρουαζιέρα.

Είναι επίσης η βάση και το κέντρο της σύνδεσης της ηπειρωτικής χώρας με όλο το νησιωτικό σύμπλεγμα και οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες κυρίως αναπτύσσονται από το λιμάνι του Πειραιά και γνωρίζουμε την σημασία και τον κοινωνικό χαρακτήρα των Ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών.

Σε αυτόν το χώρο δραστηριοποιούνται μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα ενώ παράγεται ένα μεγάλο μέρος του ΑΕΠ της χώρας μας. Ταυτόχρονα απασχολούνται δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στον ΟΛΠ, στην Ναυτιλία, στην Ναυπηγοεπισκευαστική Βιομηχανία, στον τουρισμό, στις μεταφορές κ.λπ.

Οι τελευταίες εξελίξεις μετά την υπογραφή και ψήφιση του τρίτου μνημονίου, το αντιασφαλιστικό και φορομπηχτικό νομοσχέδιο αλλά και την δημιουργία του υπερταμείου και την παράδοση όλης της δημόσιας ακίνητης και παραγωγικής δραστηριότητας της χώρας στα οικονομικά και πολιτικά κέντρα του ιμπεριαλισμού, αποδεικνύουν και στον πλέον δύσπιστο πού οδηγεί η γραμμή και η στρατηγική του συμβιβασμού και της υποταγής.

Όσο και αν προσπαθεί η αμαρτωλή ψευτοαριστερή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να συγκαλύψει, να κουκουλώσει την συνέχιση της βάρβαρης μνημονιακής και καταστροφικής επέλασης σε βάρος των δικαιωμάτων του λαού και των εργαζομένων (παρά την στήριξη που απολαμβάνει από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ) δεν θα πετύχει τον στόχο της!!

Τα νέα καταιγιστικά και αντιλαϊκά μέτρα οδηγούν τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους άνεργους, τα μικρομεσαία στρώματα, ακόμη πιο πολύ στην φτώχεια και την εξαθλίωση, τα λουκέτα σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, οι αυξητικοί ρυθμοί ανεργίας, η κατάργηση των ΣΣΕ, η δυσμενοποίηση των εργασιακών, η αλματώδης αύξηση των εναλλακτικών μορφών εργασίας, η τραγική υποβάθμιση στην δημόσια υγεία – παιδεία – πρόνοια δημιουργούν και διαμορφώνουν ένα κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό στο οποίο διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για σημαντικές εξελίξεις σε επίπεδο εργατικών και κοινωνικών αγώνων που με την σειρά τους θα δημιουργήσουν ανάλογες πολιτικές ανακατάταξης και εξελίξεις.

Με τα παραπάνω δεδομένα αποκτά ξεχωριστή σημασία ο ρόλος, η παρέμβαση, ο προσανατολισμός και η δράση όλων των μαχόμενων αγωνιστικών δυνάμεων στο εργατικό κίνημα.

Μπροστά μας έχουμε την κυβερνητική επιχείρηση που οδηγεί στο μεγαλύτερο πλιάτσικο του δημόσιου και παραγωγικού πλούτου της χώρας μας σε συνδυασμό με τις αντιλαϊκές πολιτικές που παράγουν τα παλιά και νέα μνημόνια.

Από αυτή την άποψη είναι εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα με αφορμή τις εξελίξεις με την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ να καταθέσουμε σήμερα στην σύσκεψη μια σειρά προβληματισμούς οι οποίοι πρέπει να ληφθούν υπόψη από τα συνδικάτα και ευρύτερα το εργατικό κίνημα μπροστά στις επιχειρούμενες ιδιωτικοποιήσεις που ανακοίνωσε η κυβέρνηση.

Η εμπειρία του ΟΛΠ είναι χρήσιμη και διδακτική για τους μελλοντικούς αγώνες εάν και εφόσον βγάλουμε τα σωστά συμπεράσματα και αποφευχθούν τα λάθη που έγιναν στον Πειραιά και σχεδιασθεί μια στρατηγική η οποία θα έχει στο επίκεντρο τον πρωταγωνιστικό ρόλο του εργατικού κινήματος μακριά από αυταπάτες, από συντεχνιακές και ρεφορμιστικές αντιλήψεις και ταυτόχρονα δημιουργηθεί ένα μαχητικό, αγωνιστικό – ταξικό κίνημα που θα παλέψει πολύμορφα κατά των διαλυτικών, καπιταλιστικών και νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων και ιδιωτικοποιήσεων.

Το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει από την εμπειρία του ΟΛΠ είναι ότι οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού που ηγούνται στην Α΄ ή την Β΄ συνδικαλιστική οργάνωση ούτε μπορούν ούτε θέλουν να διεξάγουν έναν συνεπή αποφασιστικό αγώνα με όρους εργατικού κινήματος έως το τέλος.

Οι δυνάμεις ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ είναι στενά διασυνδεδεμένες με τις εκάστοτε κυβερνητικές ηγεσίες και πολιτικές τους αλλά και με επιχειρηματικά συμφέροντα, έχουν στο DNAτους τον συμβιβασμό, την υποταγή και την άτακτη υποχώρηση.

Το ίδιο αφορά και τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και μεγάλο μέρος του ΜΕΤΑ, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα που συμπορεύεται με τις παραπάνω δυνάμεις, παράγει τις ίδιες αντιλήψεις και οδηγεί με την τακτική του στα ίδια αποτελέσματα.

Στο κίνημα που αναπτύχθηκε ενάντια στην ιδιωτικοποίηση υπάρχουν άπειρα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν αυτήν την εκτίμησή μας. Αναφέρουμε ενδεικτικά τις κυρίαρχες απόψεις και αντιλήψεις που συνέβαλαν αποφασιστικά το κίνημα αυτό και ο συνεπής αγώνας να υπονομευθεί και να ακυρωθεί η αποτελεσματικότητά του στην πράξη και στην ίδια την ζωή.

Τέτοιες αντιλήψεις που είχαν κυρίαρχο ρόλο και στην ουσία αυτές επικράτησαν παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της ΠΕΝΕΝ και άλλων δυνάμεων, ήταν ότι είναι η διαδικασία της ιδιωτικοποίησης που αποτελούσε σταθερή επιλογή των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και στην συνέχεια του νεομνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ ήταν δυνατόν να αμφισβητηθούν όχι από ένα ισχυρό μαζικό εργατικό κίνημα και αγώνα αλλά με προσφυγές είτε στα εθνικά είτε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια είτε ακόμη στις δομές και τις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης!!!  

Αντί να γίνει προσπάθεια να οργανωθεί ένα πλατύ μαζικό ενωτικό κίνημα με επικεφαλής τα συνδικάτα, επιχειρήθηκε η υπονόμευση αυτής της προσπάθειας και παράλληλα τέθηκε ως προτεραιότητα η συνάθροιση διαφόρων παραγόντων της πόλης (Δήμαρχοι – ακόμη και ο περιβόητος Μώραλης – ο Αντιπεριφερειάρχης, Επιμελητήρια, Επιστημονικοί Σύλλογοι και Βουλευτές) και άλλες παραγωγικές δυνάμεις….

Οι ίδιες αυτές δυνάμεις και στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση ήταν και η προβολή που συστηματικά έκαναν του μοντέλου ΠΑΣΟΚ – Ανωμερίτη (που εφαρμόζεται σε πολλές καπιταλιστικές χώρες) που συχνά πυκνά ανεδείκνυαν αυτές οι δυνάμεις, δηλαδή της μακροχρόνιας παραχώρησης μέσω συμβάσεων που κατά την γνώμη μας και αυτό συνιστά μορφή ιδιωτικοποίησης αλλά και η άρνησή τους να προβάλουν στο ελάχιστο την κοινή θέση των εργαζομένων και των Συνδικάτων για δημόσιο λιμάνι 100% με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο.

Προφανώς ορισμένοι εκπρόσωποι των παραπάνω φορέων μπορούσαν να έχουν παρουσία σε ένα κίνημα που θα έχει ως βασική στόχευση την οργάνωση, συσπείρωση και αγωνιστική διεκδίκηση, την απόκρουση οποιασδήποτε απόπειρας ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ.

Αυτή την πορεία στηρίζουν οι δυνάμεις του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού συνεπικουρούμενες από τις αντίστοιχες πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και ορισμένους φορείς όπως είναι η δημοτική παράταξη «Το λιμάνι της Αγωνίας».

Επίσης η άρνηση τους να συμπλεύσουν για την συγκρότηση μιας συμμαχίας που θα περιλαμβάνει σε κοινές κινητοποιήσεις τους εργαζόμενους στον ΟΛΠ – Ναυτεργάτες – Εργαζομένους στην ζώνη και στην συνέχεια μια ευρύτερη εργατική – κοινωνική συμπόρευση, η αντίληψη τους για μια ηγεμονία ότι στο κέντρο θα είναι η ΟΜΥΛΕ και οι υπόλοιπες δυνάμεις απλά επικουρικά συμπορεύονται, δεν είναι μόνο εσφαλμένη και επιζήμια στην κατεύθυνση μιας πλατιάς εργατικής συσπείρωσης, πόσο μάλλον που τόσο οι Ναυτεργάτες, οι εργαζόμενοι στην Ναυπηγοεπισκευή αλλά και άλλα τμήματα εργαζομένων έχουν ουσιαστική σχέση, σύνδεση και αναφορά στο λιμάνι και κατά συνέπεια έχουν ουσιαστικό λόγο.

Η απεύθυνση αυτών των δυνάμεων στους λεγόμενους παραγωγικούς και αυτοδιοικητικούς φορείς που οι περισσότεροι από αυτούς άμεσα και έμμεσα έβαλαν πλάτη για να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση και είναι γνωστό ότι ανήκουν στο μπλοκ ενός Πειραιώτικου παραγοντικού πολιτικού και κοινωνικού κατεστημένου στο οποίο συνασπίζονται «νεοαριστεροί» – ΠΑΣΟΚ – δεξιοί και εκπρόσωποι αυτοδιοίκησης και οικονομικών συμφερόντων, ήταν και είναι συνταγή αποτυχίας και οποιαδήποτε απόπειρα και πρωτοβουλία με αυτές τις δυνάμεις να οικοδομηθεί ένα μέτωπο δεν πρόκειται να παράγει κανένα θετικό αποτέλεσμα.

Στην ίδια κατεύθυνση κινήθηκε και ο σχεδιασμός από πλευράς κινητοποιήσεων ο οποίος αντί να είναι κοινός, ενιαίος, συντονισμένος και μαζικός σε μια αντικυβερνητική κατεύθυνση, επιχειρήθηκε σε συνεννόηση με τις δυνάμεις που στήριζαν την κυβερνητική πολιτική να υπάρχει κοινή μαζί τους συμπόρευση σε συνεννόηση με Δρίτσα – Ανωμερίτη!!

Παράλληλα οι πρωτοβουλίες σε αγωνιστικό επίπεδο και μορφών πάλης ήταν τραγικά αναντίστοιχο με την σοβαρότητα του προβλήματος και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με την περίοδο εισόδου της COSCOστις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ. Αυτό επίσης εγείρει μια σειρά ερωτηματικά και προβληματισμούς ενώ καμιά ουσιαστική πρωτοβουλία δεν λήφθηκε για την εμπλοκή και κοινή δράση όλων των εργαζομένων στο λιμάνι….

Μορφές πάλης που θα μπορούσαν να ασκήσουν καταλυτική πίεση αποκηρύχτηκαν, απερρίφθησαν στο όνομα ότι η «κοινωνία» θα είναι εναντίον των εργαζομένων.

Ταυτόχρονα συνδικαλιστικά στελέχη του χώρου αναπαράγουν την θεωρία του «καλού και ηθικού Δρίτσα» και του κακού ΤΑΙΠΕΔ ενώ καλλιεργούσαν αυταπάτες και σκόρπιζαν την απογοήτευση και την αναποτελεσματικότητα και τελικά κατέληγαν ότι οι εργαζόμενοι δεν ανταποκρίνονται και δεν υπάρχει αγωνιστικό κλίμα….

Την δική τους συμβιβαστική και ρεφορμιστική λογική, την αδιέξοδη τακτική τελικά την φόρτωσαν στις πλάτες των εργαζομένων και έτσι πιστεύουν ότι έχουν ξεμπερδέψει…

Δεν είναι τυχαία η παταγώδης αποτυχία της τακτικής και της στρατηγικής που ακολούθησαν. Τους οδήγησε εδώ και 4 μήνες να εγκαταλείψουν την πάλη κατά της ιδιωτικοποίησης και (πριν ακόμη περάσει από την Βουλή για κύρωση η τροποποιημένη σύμβαση) να αναζητούν κάποιες δεσμεύσεις από την κυβέρνηση για την επόμενη μέρα στα εργασιακά τους δικαιώματα.

Χαρακτηριστική είναι η έκφραση Προέδρου Σωματείου του ΟΛΠ στο Δ.Σ του Σωματείου ο οποίος απαντώντας στην πρόσκληση που πρόσφατα απηύθυνε Η ΠΕΝΕΝ για την σημερινή εκδήλωση απάντησε «δεν μπορούμε να συμμετέχουμε σε μια εκδήλωση η οποία έχει ως κεντρικό αίτημα την μη ιδιωτικοποίηση του λιμανιού την στιγμή κατά την οποία ήδη θεωρούμε ως τετελεσμένο γεγονός την πώληση του ΟΛΠ και ήδη είμαστε σε προχωρημένες συζητήσεις με την κυβέρνηση και έχει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός στις 8/4/2016 δεσμευτεί για την κατοχύρωση των εργασιακών μας δικαιωμάτων».

Η παραπάνω θέση δείχνει πού οδηγείται το κίνημα όταν σε αυτό κυριαρχούν οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Παρά τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις όμως έως και σήμερα δεν φαίνεται ότι οι υποσχέσεις υλοποιούνται ενώ συνεχίζοντας στον δρόμο του ακραίου ρεφορμισμού οι ηγεσίες των συνδικάτων απευθύνουν κάλεσμα να τους συμπαρασταθούν οι παραγωγικοί φορείς και οι αυτοδιοικητικές αρχές!!!

Είναι προφανές ότι οι δυνάμεις αυτές παγιδευμένες στην αδιέξοδη τακτική τους συνεχίζουν τον ίδιο δρόμο και τα αποτελέσματα που θα παράγουν θα είναι εξίσου αρνητικά για τους εργαζόμενους του ΟΛΠ.    

Η τακτική αυτή από τις δυνάμεις του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού και των αντίστοιχων δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ επελέγη σε αντίθεση και στον αντίποδα του μαζικού αγωνιστικού κινήματος με στόχο να το παρακάμψει, να το υποσκελίσει και στην πράξη να αποτρέψει οποιαδήποτε συμμαχία με βάση και κορμό μια πλατιά εργατική συμμαχία και συμπόρευση.

Ανάλογη ήταν και η θέση των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού (περιλαμβανομένου και του ΣΥΡΙΖΑ) στον Πειραιά που υπερασπίζονταν το σημερινό μοντέλο το οποίο από την μια υπηρετούσε και υπηρετεί επιχειρηματικά συμφέροντα, δεν έχει καμιά ουσιαστική συμβολή στην πόλη, την περιοχή και τον λαό και από την άλλη συνδικαλιστικά στελέχη στα πλαίσια αυτού του υποτιθέμενου δημόσιου λιμανιού άδραξαν την ευκαιρία για να προωθούν βολέματα, ρουσφέτια και ποικίλες διευκολύνσεις.

Το γεγονός αυτό συνέβαλε επίσης στην αποσυσπείρωση ευρύτερων δυνάμεων από ένα κοινό ενιαίο μέτωπο κατά της ιδιωτικοποίησης.

Οι ίδιες αυτές δυνάμεις που ανήκουν και είναι πλήρως ενσωματωμένες στην κατεύθυνση εργοδοτικού – κυβερνητικού (παλιού και νέου) συνδικαλισμού συνεπικουρούμενες από τις δυνάμεις του ΜΕΤΑ στον ιδιωτικό τομέα (οι οποίες προκειμένου να διευκολύνουν τους συμμάχους τους επέλεξαν να απέχουν συστηματικά όλα αυτά τα χρόνια από τους αγώνες και τις κινητοποιήσεις κατά της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ, χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Σωματείο του γνωστού εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλιστή Θάνου Βασιλόπουλου (ΠΑΣΕΝΤ), ταυτίστηκαν και συμπορεύτηκαν στην ίδια κοινή γραμμή.

Η συμμετοχή στο κίνημα άλλων μελών και στελεχών του ΜΕΤΑ, που πάλεψαν με συνέπεια, επιβεβαιώνει και δεν αναιρεί την βασιμότητα και αξιοπιστία των ισχυρισμών μας.

Ταυτόχρονα οι παραπάνω δυνάμεις σε συμπόρευση και ιερή συμμαχία με συγκεκριμένους παράγοντες των αυτοδιοικητικών αρχών με επικεφαλής τον Υπουργό Ε.Ν και αυτοαποκαλούμενο «ως υπόδειγμα ήθους» Θοδωρή Δρίτσα από κοινού και με ενιαία γραμμή και τακτική έκαναν τα πάντα να μην αναπτυχθεί ένα κίνημα μαζικής αμφισβήτησης, αντίστασης και ακύρωσης των επιλογών της νεομνημονιακής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Ο Θ. Δρίτσας είναι αυτός που έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του για το ξεπούλημα του ΟΛΠ, για την διάλυση του ΝΑΤ και των άλλων ταμείων των Ναυτικών, είναι αυτός που νομιμοποίησε την ασυδοσία των εφοπλιστών και την φοροασυλία τους!!

Παράλληλα οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στον Πειραιά στο Ε.Κ.Π αλλά και σε επίπεδο Σωματείων επέλεξαν και σε αυτό το κορυφαίο πρόβλημα να πορευθούν μόνοι τους διεκδικώντας την κομματική και πολιτική καθαρότητα και βεβαίως με την γνωστή γραμμή της περιχαράκωσης των δυνάμεών τους στα συνδικάτα λες και οι εργαζόμενοι που τους ψήφισαν είναι όλοι οπαδοί της λαϊκής συμμαχίας και της σοσιαλιστικής επανάστασης η οποία στο αόριστο μέλλον θα λύσει όλα τα προβλήματά τους….

Δρίτσας και τοπικοί παράγοντες της αυτοδιοίκησης πρωταγωνίστησαν στον αποπροσανατολισμό του κινήματος, στην καλλιέργεια αυταπατών και επέλεξαν τον δρόμο του διαλόγου με το αμαρτωλό ΤΑΙΠΕΔ και κυβερνητικούς παράγοντες ευελπιστώντας ότι θα τους πετάξουν κάποιο ξεροκόμματο από συγκεκριμένα σημεία, τομείς του λιμανιού προκειμένου να «ελαφρύνουν» την άθλια στάση τους και στην ουσία έβαλαν πλάτη για να ξεπουληθεί το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας μας, για να πετύχουν την εξαίρεση κάποιων αρχαιολογικών χώρων….

Προφανώς η αναφορά μας αυτή δεν αφορά την εξαίρεση των Λιπασμάτων που η τοπική κοινωνία και ο λαός της περιοχής έχει διαχρονικά αγωνισθεί και διεκδικήσει την ανάπλαση αυτής της περιοχής και είναι πασιφανές ότι αυτός κερδήθηκε και κατακτήθηκε με πολύχρονους και σκληρούς αγώνες και δεν τους το χάρισε ο Τσίπρας, ο Δρίτσας και το ΤΑΙΠΕΔ!!

Σημειώνουμε και καταγγέλλουμε την ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΠΝΟ οι οποίες απείχαν όλο αυτό το διάστημα από την συλλογική προσπάθεια για να ματαιωθεί η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ!!

Η ΠΕΝΕΝ με άλλα εργατικά Σωματεία και Συλλογικότητες έδωσαν αυτήν την μάχη του συντονισμού της κοινής δράσης, επιδίωξε μια ευρύτερη συμμαχία εργατικών – κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων με σκοπό την δημιουργία ενός ισχυρού κινήματος για να μην περάσουν οι αντιλαϊκές κυβερνητικές επιλογές.

Οι αγώνες αυτοί που αναπτύχθηκαν δεν θα πάνε χαμένοι, αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη, όπως επίσης και το σπάσιμο του γκέτο στην COSCO στο οποίο αποκαλύφθηκε ο εργασιακός μεσαίωνας που έχει επιβάλει η COSCOστις εργασιακές σχέσεις και στα δικαιώματα των εργαζομένων.

Ο αγώνας για δημόσιο λιμάνι 100%, ο αγώνας κατά των ιδιωτικοποιήσεων θα έχει συνέχεια με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, συνέπεια, προσανατολισμό και στόχο να ακυρωθούν οι αποικιοκρατικές συμφωνίες των παλιών και νέων κυβερνητικών πολιτικών για ένα δημόσιο λιμάνι που θα υπηρετεί τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα και που η ανάπτυξή του θα είναι σε όφελος της χώρας, του λαού αλλά και της Πειραιώτικης κοινωνίας.

Κλείνοντας θέλω να ανακοινώσω ότι η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ θα πάρει νέες πρωτοβουλίες σε αυτήν την κατεύθυνση και δηλώνει την ετοιμότητά της να εκφράσει με όλες τις δυνάμεις της την αλληλεγγύη της στην προσπάθεια των εργαζομένων του ΟΛΠ να μην μετατραπούν οι εργασιακές σχέσεις, οι ΣΣΕ και τα δικαιώματά τους σε καθεστώς γαλέρας όπως είναι ο χώρος στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ της COSCO.        

Στην προχθεσινή σύσκεψη των επιτροπών της Βουλής που εξέτασε την πρόσκληση φορέων για το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ η νεοφασιστική οργάνωση πρότεινε να κληθούν στην επιτροπή εκπρόσωποι της ΠΝΟ, της ΠΕΣΠΕΝ και της ΠΟΣΑΕΝ!!!

Το περιστατικό αυτό έχει επαναληφθεί κατά το παρελθόν και είχε προκαλέσει την γενική αποδοκιμασία του Ναυτεργατικού μας κόσμου και ευρύτερα των εργαζομένων που πληροφορήθηκαν το γεγονός αυτό.

Τώρα φαίνεται η πρόσκληση εκείνη ούτε τυχαία ήταν ούτε συμπτωματική!!

Σύμφωνα με απολύτως εξακριβωμένες πληροφορίες μας που δεν επιδέχονται την παραμικρή αμφισβήτηση, τέλος Γενάρη 2016 θεάθηκε στα γραφεία της Εστίας Ναυτικών ο Βουλευτής Α΄ Πειραιά (στην ειδικότητα Πλοίαρχος) της νεοφασιστικής συμμορίας Νίκος Κούζηλος ο οποίος είχε πολύωρη συνάντηση με τον Διευθυντή της Εστίας Ναυτικών Γιάννη Ριζεάκο, επίσης Πλοίαρχο στο επάγγελμα και επί σειρά ετών μέλος της Διοίκησης της ΠΕΠΕΝ και μονίμως εκλεκτός του Γ.Γ της ΠΝΟ Γιάννη Χαλά, ο οποίος όλα τα τελευταία χρόνια τον τοποθετεί στο Προεδρείο των Γενικών Συμβουλίων της ΠΝΟ, με αδιαφανείς και διάτρητες διαδικασίες στην θέση του Γενικού Διευθυντή της Εστίας Ναυτικών, ενώ πρόσφατα με τις ευλογίες του Χαλά εξελέγη αντιπρόσωπος από το Γ.Σ της ΠΝΟ για το Συνέδριο της ΓΣΕΕ ενώ ήταν υποψήφιος με την παράταξη της ΔΑΚΕ για την Διοίκηση της ΓΣΕΕ!!

Αναφορικά με τις επανειλημμένες προσκλήσεις φιλίας και συνεργασίας της νεοφασιστικής εγκληματικής οργάνωσης προς την ΠΝΟ και τους Συνταξιούχους Πλοιάρχους, εύλογα γεννάται το ερώτημα τι συνδέει τα στελέχη του νεοφασιστικού μορφώματος με συγκεκριμένα στελέχη του Ναυτεργατικού χώρου.

Αποκαλυπτικό αυτών των σχέσεων είναι το γεγονός ότι μετά την επίσκεψη του Κούζηλου στην Εστία Ναυτικών και στην συνάντησή του με τον Γιάννη Ριζεάκο, γνωστό για τις αντικομμουνιστικές του απόψεις, ο νεοφασίστας Βουλευτής της Χρυσαυγίτικης συμμορίας, υπόδικος και με βαρύτατες κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα, κατέθεσε επίκαιρη ερώτηση στις 4/2/2016 στην Βουλή για την ενδεχόμενη κατάργηση από την κυβέρνηση του Ειδικού Λογαριασμού Οικογενειακών Επιδομάτων Ναυτικών (ΕΛΟΕΝ).

Ο ίδιος αυτός Βουλευτής όπως και άλλοι ομοϊδεάτες του της δολοφονικής οργάνωσης, έχουν επιδείξει ιδιαίτερο ζήλο προτείνοντας νέα προνόμια για το εφοπλιστικό κεφάλαιο στον βωμό της ανταγωνιστικότητας και της ενίσχυσης της κερδοφορίας του!!!

Τα παραπάνω γεγονότα δείχνουν ότι στελέχη της ΠΝΟ και ανώτεροι υπάλληλοι της Εστίας Ναυτικών διατηρούν έξω από τα θεσμικά όργανα και ερήμην τους σχέσεις, δεσμούς και συνεργάζονται με την νεοφασιστική οργάνωση η οποία ευθύνεται για εκατοντάδες εγκληματικές δράσεις με κορυφαία την δολοφονική επίθεση και την εκτέλεση του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι.

Στελέχη του ταξικού Ναυτεργατικού κινήματος στους οποίους τέθηκαν υπόψη τα παραπάνω γεγονότα και περιστατικά επισημαίνουν τα εξής:

Οι σχέσεις αυτές με τους νεοναζί είναι ξένες και εχθρικές με τις αρχές, τις αξίες και τις δημοκρατικές παραδόσεις των Ναυτεργατών, συνιστούν προσβολή των αγώνων τους και δεν θα επιτρέψουν με οποιοδήποτε τρόπο την διασύνδεση του νεοφασισμού με τον Ναυτεργατικό κόσμο και ούτε θα νομιμοποιήσουν την εγκληματική δράση και πορεία της Χρυσαυγίτικης συμμορίας στην συνείδησή τους και στην συνείδηση του ελληνικού λαού. Το συνεπές ταξικό Ναυτεργατικό κίνημα δίνει και θα δώσει και στο μέλλον μάχη για την ιδεολογική και πολιτική απομόνωση του νεοφασισμού από τον λαό και τους εργαζόμενους.

Προειδοποιούμε όσους φλερτάρουν με την Χρυσαυγίτικη συμμορία και αναζητούν συνεργασίες και συμμαχίες μαζί τους θα αντιμετωπίσουν την δικαιολογημένη οργή του Ναυτεργατικού μας κόσμου ο οποίος ενώνει την φωνή του με όλον τον δημοκρατικό λαό και απαιτεί την δίκη και καταδίκη και την ισόβια φυλάκισή τους για τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει στην διάρκεια των τελευταίων χρόνων.

Άραγε οι λαλίστατοι εκπρόσωποι του κομματικού συνδικαλισμού (ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ κ.λπ) γιατί εκκωφαντικά σιωπούν, όπως έκαναν επί σειρά ετών με τις παράνομες προσλήψεις που γίνονταν και είχαν μετατρέψει την Εστία Ναυτικών σε άντρο ρουσφετολογικού μηχανισμού;

Προφανώς αυτά και άλλα πολλά είναι ψιλά γράμματα για αυτούς και προφανώς δεν ανήκουν ούτε στο πεδίο της ταξικής πάλης, ούτε του αντιφασιστικού αγώνα!!!          

Του Θανάση Σκαμνάκη.

Ο Ρόκε Ντάλτον ήταν απόγονος των ντεσπεράντος της άγριας Δύσης, που σε εμάς έγιναν γνωστοί ως καρικατούρα λόγω Λούκι Λουκ. Ο Ρόκε γεννήθηκε στην πρωτεύουσα Σαν  Σαλβαδόρ το 1935 και το 1957 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ήταν ποιητής και κομμουνιστής. Στο ποίημά του με τίτλο Πονοκέφαλος έγραφε: 

Είναι ωραία να είσαι κομμουνιστής,

αν και φέρνει πολλούς πονοκεφάλους.

Βλέπεις, ο πονοκέφαλος του Κομμουνισμού

έχει βάση ιστορική. Σαν να λέμε,

δεν περνάει με κανονικά παυσίπονα.

Χρειάζεται συστηματική θεραπεία

μέχρι την πραγματοποίηση του Επίγειου Παραδείσου.

Βόμβα είναι, κανονική!

Στον Καπιταλισμό,

όταν πονάει το κεφάλι,

το κόβουμε το κεφάλι.

Στην Επαναστατική Πάλη,

το κεφάλι είναι μια βραδυφλεγής βόμβα.

Όταν οικοδομούμε τον Σοσιαλισμό,

καταστρώνουμε αυστηρά πλάνα πονοκεφάλων,

γεγονός που δεν τους καθαγιάζει.

Μάλλον το αντίθετο.

Ο Κομμουνισμός

είναι, μεταξύ άλλων,

μια ασπιρίνη σε μέγεθος ήλιου.

(Μετ. Γιώργος Μπλάνας)

Ο Ντάλτον πήρε το 1956, το 1958 και το 1959 το Βραβείο Ποίησης της Κεντρικής Αμερικής, ενώ το 1969 το βραβείο ποίησης Κάσα δε λας Αμέρικας. Μεταφράσεις ποιημάτων του έχουν δημοσιευτεί στην Ελλάδα στο περιοδικό Σήματα Καπνού, το 2000, και στην εφημερίδα Εποχή, το 2007.

Ο Ρόκε Ντάλτον που «έκανε τις πέτρες να γελούν», σύμφωνα με τον Εδουάρδο Γκαλεάνο υπηρέτησε μια ποίηση βαθιά πολιτική, στρατευμένη, η οποία συγκρούστηκε με τη γραφειοκρατία:

«Οι γραφειοκράτες κολυμπάνε σε μια θάλασσα ταραγμένης βαρεμάρας.

 Με τη φρίκη των χασμουρητών τους είναι οι πρώτοι δολοφόνοι της τρυφερότητας.  Καταλήγουν να αρρωστήσουν απ' το συκώτι τους και πεθαίνουν κρεμασμένοι στα τηλέφωνα», έγραφε.

Αναφερόμενος στο βιβλίο του Ντάλτον Ένα κόκκινο βιβλίο για τον Λένιν, ο Αργεντίνος θεωρητικός Νέστορ Κοάν γράφει: «… το χιούμορ του Ρόκε μετατρέπεται σε εργαλείο αποϊεροποίησης… Ανάμεσα σε γέλια και ειρωνείες μάς καλεί να σκεφτούμε μεγαλόφωνα. Ο Ρόκε προκαλεί, ενοχλεί, ξεβολεύει. Γελάει και κοροϊδεύει τους βολεμένους. Χλευάζει τις κομματικές γραφειοκρατίες… Το βιβλίο του μάς βοηθά να συλλογιστούμε τις ήττες των λατινοαμερικάνικων επαναστάσεων από τη σκοπιά της Αριστεράς». 

Ο Χούλιο Κορτάσαρ έλεγε: «όταν διαβάσει κανείς το τελευταίο γράμμα που μου έστειλε ο Ρόκε Ντάλτον, θα καταλάβει πως ο δρόμος ενός αληθινού επαναστάτη δεν περνάει από την ασφάλεια, από τη βεβαιότητα, από κάποιο απλουστευτικό και μανιχαϊστικό σχήμα».

Ο ίδιος ο Ντάλτον, άλλωστε, έλεγε ότι «εγώ έφτασα στην επανάσταση μέσω της ποίησης».

Γράφει σε ένα ποίημά του:

Στο λαρύγγι ενός μπεκρή πεθαμένου

μένουν κολλημένες οι λέξεις που περιφρόνησε η ποίηση.

Εγώ τις σώζω με τα χέρια ενός φαντάσματος

με χέρια ευλαβικά, πάει να πει.

Και να τις αγαπάτε σας λέω.

Ίσως να μη χωρέσανε στα σχήματα η τρυφερότητα και η θλίψη του:

Τα δάκρυα μου, ακόμα και τα δάκρυα μου

 έγιναν πέτρα.

 Εγώ που πίστευα στα πάντα.

 Στους πάντες.

 Εγώ, που το μόνο που ζητούσα ήταν μια στάλα τρυφερότητα,

 που δεν κοστίζει τίποτα

 εκτός απ' το να 'χεις καρδιά.

 Τώρα πια είναι αργά.

 Τώρα η τρυφερότητα δε φτάνει.

 Έχω δοκιμάσει τη γεύση της μπαρούτης.

Το 1960 συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο. Τέσσερεις ημέρες πριν εκτελεστεί κατέρρευσε η δικτατορία και απελευθερώθηκε. Κατέφυγε αρχικά στο Μεξικό και εν συνεχεία στην Κούβα, όπου και εκπαιδεύτηκε στρατιωτικά.

Το 1965 επέστρεψε στο Ελ Σαλβαδόρ για να ενισχύσει τον επαναστατικό αγώνα αλλά σύντομα συνελήφθη και ξανακαταδικάστηκε σε θάνατο. Λίγο πριν την εκτέλεσή του ένας σεισμός γκρέμισε τον τοίχο της φυλακής. Κατάφερε να δραπετεύσει και πάλι. Επέστρεψε στην Κούβα και, λίγο αργότερα, το κόμμα τον έστειλε στην Πράγα ως ανταποκριτή.

 Το 1974 ξαναγύρισε μυστικά στο Ελ Σαλβαδόρ και εντάχτηκε στο παράνομο αντάρτικο κίνημα της χώρας, το οποίο εκείνη την εποχή ταλανιζόταν από σοβαρές εσωτερικές διαμάχες.

 Ο Ντάλτον πίστευε πως ο ένοπλος αγώνας δεν μπορεί να φέρει αποτέλεσμα αν δεν προηγηθεί η διάδοση του επαναστατικού οράματος στις λαϊκές μάζες. Εξ αιτίας αυτής της άποψής του, κατηγορήθηκε από μέλη της οργάνωσης ως πράκτορας των ΗΠΑ, δικάστηκε από επαναστατικό δικαστήριο και καταδικάστηκε σε θάνατο. Αργότερα η  κατηγορία αποδείχτηκε ανυπόστατη.

Ήταν η τρίτη και τελευταία θανατική καταδίκη του.

Αυτή τη φορά η τύχη δεν ήταν μαζί του.

Η καταδίκη ήταν οριστική!

Ο "γελαστός επαναστάτης" εκτελέστηκε από τους συντρόφους του στις 10 Μαΐου 1975, πέντε μέρες πριν κλείσει τα 40 του χρόνια

Εμένα, τώρα, συγχωρείστε με αν μιλάω για πράγματα τόσο παλιά. Που ενδεχομένως δεν αφορούν το παρόν μας. Ή μήπως όχι;

Ώρα της Στάχτης

Τελειώνει ο Σεπτέμβρης. Είναι ώρα να σου πω

πόσο δύσκολο ήταν να μην πεθάνω.

Για παράδειγμα, απόψε,

έχω στα χέρια γκρίζα

βιβλία όμορφα που δεν καταλαβαίνω,

δεν θα μπορούσα να τραγουδήσω

αν και έχει σταματήσει πια η βροχή

και μου έρχεται χωρίς λόγο η θύμηση

του πρώτου σκύλου που αγάπησα παιδί.

Από χτες που έφυγες

υπάρχει υγρασία και κρύο μέχρι και στη μουσική.

Όταν θα πεθάνω,

μονάχα θα θυμούνται την πρωινή και φανερή μου αγαλλίαση,

τη σημαία μου χωρίς δικαίωμα να κουραστεί,

τη συγκεκριμένη αλήθεια που μοίρασα από τη φωτιά,

τη γροθιά που έκανα ομόφωνη

με την κραυγή από πέτρα που απαίτησε η ελπίδα.

Κάνει κρύο χωρίς εσένα. Όταν θα πεθάνω,

όταν θα πεθάνω

θα πουν με καλή πρόθεση

πως δεν ήξερα να κλαίω.

Τώρα βρέχει πάλι.

Ποτέ δεν ήταν τόσο βράδυ στις εφτά παρά τέταρτο

όπως σήμερα.

Έχω επιθυμία να γελάσω

ή να σκοτωθώ.

(Μετ. Γιώργος Μίχος)

Αρχική δημοσίευση: kommon.gr

Του Αντώνη Κουρουκλή*

Στο ασφαληστρικό νομοσχέδιο που παρουσίασε η κυβέρνηση, ο βασικός του πυρήνας ενσαρκώνει την αντίστοιχη κυβερνητική πρόταση του Ιανουαρίου που υιοθετεί τις μνημονιακές δεσμεύσεις και τα διαχρονικά αντιλαϊκά και αντιασφαλιστικά νομοθετήματα.

Επιβάλλει την άμεση εφαρμογή του ν. 3863/10. Για τις αιτήσεις συνταξιοδότησης μετά την ψήφιση του νόμου ο τρόπος προσδιορισμού θα περιλαμβάνει το τμήμα της «εθνικής» και το τμήμα της «ανταποδοτικής» σύνταξης. Η πρώτη θα καταβάλλεται από τον κρατικό προϋπολογισμό στις περιπτώσεις πλήρους συνταξιοδοτικού δικαιώματος (από 01/01/2022 με 40 χρόνια και στην ηλικία των 62 ετών) ή στα 67 έτη και με τουλάχιστον 20 χρόνια ασφάλισης (στην αρχική πρόταση ήταν 15 τα έτη ασφάλισης που απαιτούνταν για την καταβολή ολόκληρου του ποσού). Αρχικά διαμορφώνεται στο ποσό των 384 ευρώ μεικτά και για τις περιπτώσεις από 19 έως 15 χρόνια ασφάλισης προβλέπεται μείωση κατά 2% ανά έτος. Στις περιπτώσεις συντάξεων αναπηρίας, για ποσοστά αναπηρίας από 50% έως 66,99% θα λαμβάνει το 50%, από 67% έως 79,99% το 75% και από 80% και πάνω το 100% της εθνικής σύνταξης.

Το ανταποδοτικό τμήμα της σύνταξης θα υπολογίζεται με ποσοστά αναπλήρωσης που ξεκινούν από 0,77% για τα πρώτα 15 χρόνια ασφάλισης και φτάνουν το 2% από τα 39 χρόνια και πάνω. (Τα ποσοστά αυτά δεν αθροίζονται στα αμέσως υψηλότερα όπως στο ν. 3863/10 ώστε ολόκληρος ο χρόνος να υπολογιστεί με το ποσοστό που αντιστοιχεί στο τελευταίο έτος ασφάλισης). Οι μεγάλες απώλειες αρχίζουν μετά τα 25 έτη ασφάλισης, όπου λαμβάνοντας υπόψη και την εθνική σύνταξη, θα φτάνουν μεσοσταθμικά στο 25% σε σχέση με τον υπολογισμό με τις διατάξεις που ίσχυαν μέχρι 31/12/2014 ή ακόμη και με τον υπολογισμό του ν. 3863/10 τουλάχιστον για τα πρώτα χρόνια εφαρμογής του. Στις περιπτώσεις αυτές θα γίνεται σύγκριση και αν η διαφορά είναι μεγαλύτερη του 20% για αυτούς που θα καταθέσουν το 2016, θα προστεθεί το 1/2 της διαφοράς που υπερβαίνει το 20%, το 2017 το 1/3 και το 2018 το 1/4. (Υπάρχει και η προσέγγιση ότι αυτά τα ποσοστά θα αφορούν στο σύνολο της διαφοράς). Για τις συντάξιμες αποδοχές θα λαμβάνεται υπόψη ο μέσος μηνιαίος μισθός που προκύπτει από το έτος 2002 μέχρι την ημερομηνία έναρξης της συνταξιοδότησης και από το 2017 θα προστίθεται ένα επιπλέον έτος.

Να σημειωθεί ότι μέχρι τα 25 έτη ασφάλισης, σε αρκετές περιπτώσεις εμφανίζεται οριακά μεγαλύτερο το συνολικό ποσό εθνικής και ανταποδοτικής, με την προϋπόθεση βέβαια καταβολής ολόκληρης της εθνικής σύνταξης. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου λόγω άμεσης κατάργησης του ΕΚΑΣ για όσους συνταξιοδοτηθούν με το νέο νόμο, το συνολικό ποσό υπολείπεται ακόμη και των παλαιών κατωτάτων ορίων (π.χ. σημερινός συνταξιούχος με 15 χρόνια ασφάλισης και ΕΚΑΣ μπορεί υπό προϋποθέσεις να προσεγγίσει ακόμη και τα 700 ευρώ. Με το νέο νόμο θα δικαιούται στα 67 του χρόνια 345 ευρώ εθνικής και περίπου 100 ευρώ ανταποδοτικής. Σύνολο 445 ευρώ, χωρίς να δικαιούται πλέον κανενός είδους προσαύξηση.)

Στα «εφάπαξ», ο υπολογισμός που αφορά στο χρόνο μέχρι 21/12/2013 δίνει μειώσεις γύρω στο 15%. Ο χρόνος από 01/01/2014 θα υπολογίζεται με νέο αλγεβρικό τύπο ο οποίος θα φέρει πολύ μεγαλύτερες μειώσεις. Πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη μας ότι υπάρχει κίνδυνος λόγω αδυναμίας εφαρμογής του στα περισσότερα ταμεία πρόνοιας, να παγιώσει τον εγκλωβισμό των δικαιούχων από την 01/09/2013 και μετά).

Στις επικουρικές συντάξεις για τους ασφαλισμένους από 01/01/2014 και εφεξής αλλά και για τους ασφαλισμένους μέχρι 31/12/2013 που η αίτηση συνταξιοδότησης κατατέθηκε μετά την 01/01/2015, το ποσό θα αποτελείται από το τμήμα που αντιστοιχεί στο χρόνο μέχρι 31/12/2014 και θα υπολογίζεται με ποσοστό αναπλήρωσης 0,45% για κάθε χρόνο (μείωση περίπου 15% μεσοσταθμικά) και από το τμήμα που αντιστοιχεί στο χρόνο από 01/01/2015 και εφεξής και θα υπολογίζεται με αλγεβρικό τύπο που θα στηρίζεται στη ρήτρα βιωσιμότητας.

Όσον αφορά στον επαναϋπολογισμό των κύριων συντάξεων, ως την 31/12/2018 θα επαναϋπολογιστούν όλες οι κύριες συντάξεις που έχουν εκδοθεί με διατάξεις που ίσχυαν μέχρι την 31/12/2014. Ο επανυπολογισμός θα γίνει με τις διατάξεις του νέου νόμου και η σύνταξη θα «διχοτομηθεί» σε εθνική και ανταποδοτική όπως οι συντάξεις των νέων συνταξιούχων. Για τον προσδιορισμό των συντάξιμων αποδοχών θα ληφθεί υπόψη ο συντάξιμος μισθός επί του οποίου κανονίστηκε η ήδη χορηγηθείσα σύνταξη. Από 01/01/2019 θα καταβάλλεται υποτίθεται ως προσωπική διαφορά το ποσό που υπολείπεται της παλαιάς σύνταξης.

Ενοποιούνται όλα τα ασφαλιστικά ταμεία κύριας ασφάλισης στον ΕΦΚΑ (Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης). Ο σχεδιασμός είναι ανύπαρκτος και μελέτη βιωσιμότητας βεβαίως δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως «μελέτη σκοπιμότητας» στις σελίδες του μνημονίου που βαφτίζει «ενιαίο πλαίσιο αρχών και κανόνων» την ισοπέδωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων και των παροχών. Αντίστοιχα όλα τα ταμεία πρόνοιας ενοποιούνται με το ΕΤΕΑ που μετονομάζεται σε ΕΤΕΑΕΠ (Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης και Εφάπαξ Παροχών).

Νέες αντιδραστικές διατάξεις

Στο νομοσχέδιο έχουν ενσωματωθεί και μια σειρά νέων αντιδραστικών διατάξεων. Από 01/01/2017 όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι – και οι υπάλληλοι της Βουλής – ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά θα ανήκουν στον ΕΦΚΑ και στο ΕΤΕΑΕΠ. Η ένταξή τους δηλαδή δεν θα γίνει με μεταγενέστερο νόμο.

Εισάγεται ο θεσμός της προαιρετικής ασφάλισης στο Δημόσιο, υποτίθεται στα πλαίσια των «ενιαίων» κανόνων. Στην πραγματικότητα, προετοιμάζεται το έδαφος για την κάλυψη ζητημάτων θεμελίωσης συνταξιοδοτικού δικαιώματος που θα προκύψουν από την επέκταση της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων στο χώρο της δημόσιας διοίκησης.

Στις συντάξεις θανάτου ο/η νέος δικαιούχος πρέπει πλέον να έχει συμπληρώσει το 55^ο έτος της ηλικίας του. Αυστηροποιείται το πλαίσιο απονομής τους, ενώ για ηλικία μικρότερη των 52 ετών η σύνταξη καταβάλλεται μόνο για τρία χρόνια και στη συνέχεια το δικαίωμα χάνεται διά παντός.

Στις περιπτώσεις απασχόλησης συνταξιούχων η κύρια και η επικουρική σύνταξη περικόπτεται κατά 60%.

Μαχαίρι στις επικουρικές

«Αναπροσαρμόζονται» οι ήδη καταβαλλόμενες επικουρικές συντάξεις, δηλαδή περικόπτονται με την αρχή να γίνεται στις συντάξιμες αποδοχές άνω των 1.300 ευρώ. Το ποσοστό τους δεν προσδιορίζεται αλλά αναμένεται να κυμανθεί από 2% έως 40%, στοχευμένες ανά ύψος επικουρικής σύνταξης. Με δεδομένο όμως ότι το όριο αυτό περιλαμβάνει τόσο τις εισφορές υπέρ υγείας, όσο και την εισφορά υπέρ ΑΚΑΓΕ, είναι πιθανό οι μειώσεις να ξεκινήσουν από χαμηλότερο όριο, τα 1170 ευρώ καθαρά.

Δεν υπάρχει λοιπόν αμφιβολία ότι αν το νομοσχέδιο αυτό γίνει νόμος του κράτους θα αποτελέσει το ισχυρότερο και καθοριστικότερο βήμα από τη μεριά του κεφαλαίου και των επιχειρηματικών ομίλων για την τελική διαμόρφωση της συνταξιοδοτικής παροχής σ’ ένα εύρος μεταξύ 200 και 700 ευρώ με περιορισμό της εγγυητικής προστασίας του κράτους στην καταβολή μιας εθνικής σύνταξης.

Υπάρχουν επίσης δεκάδες διατάξεις για τη διαδοχική και παράλληλη ασφάλιση, για τον τρόπο υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών ελευθέρων επαγγελματιών και αυτοαπασχολούμενων, για τη βάση υπολογισμού των συντάξεων των συγκεκριμένων κατηγοριών ασφαλισμένων, για το «ΤΑΙΠΕΔ» της Κοινωνικής Ασφάλισης, τις ρήτρες μηδενικού ελλείμματος σε κύριες και επικουρικές συντάξεις κ.λ.π. Χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και κρύβουν μεγάλες παγίδες για ευρύτερες ή πιο ειδικές ομάδες ασφαλισμένων και συνταξιούχων.

Αύξηση εργατικών εισφορών-Νέες μειώσεις μισθών

Η κυβέρνηση σε συμφωνία με τους δανειστές, αυξάνει τις εργατικές εισφορές –όπως και τις εργοδοτικές- κατά 0,5% αντίστοιχα από 01/06/2016 έως 31/05/2019 και κατά 0,25% από 01/06/2019 έως 31/05/2022, οδηγώντας σε νέες μειώσεις τους μισθούς, αφού εκεί θα ενσωματωθούν από τους εργοδότες.

Επανακαθορίζει επίσης τον τρόπο υπολογισμού των εισφορών σε αυτοαπασχολούμενους, ελεύθερους επαγγελματίες και αγρότες, όπου σε αρκετές περιπτώσεις, οι εισφορές αυξάνονται ως και 300%! Γίνεται αναφορά σε συμπληρωματικό σύστημα τεκμαρτού υπολογισμού επιπλέον ασφαλιστικών εισφορών, με πιθανό κίνδυνο αιφνιδιαστικής μετατροπής της βάσης προσδιορισμού του εισοδήματος.

Οι δικαιούχοι του ΕΚΑΣ μειώνονται για το 2016 κατά 120.000, ως τη σταδιακή του κατάργηση μέχρι το 2019. Όσον αφορά στην καταβολή επιδόματος κοινωνικής αλληλεγγύης σε ανασφάλιστους υπερήλικες  – «παραλλαγή» της αντίστοιχης πρόβλεψης του ν.3863/10 – αυστηροποιούνται τα εισοδηματικά κριτήρια και περιορίζονται οι δικαιούχοι.

Καταργείται η διάταξη του ν. 2084/92 με την οποία οι νέοι ασφαλισμένοι (μετά το 1992) διατηρούσαν το δικαίωμα ασφάλισης σε ένα μόνο ασφαλιστικό ταμείο ανεξάρτητα αν είχαν παράλληλη επίσης υποχρεωτικά ασφαλιστέα δραστηριότητα (π.χ. μισθωτή απασχόληση και παροχή υπηρεσιών). Περίπου 40.000 νέοι εργαζόμενοι οδηγούνται σε νέα αδιέξοδα, καθώς τα ταμεία θα ενοποιηθούν σε ένα, αλλά οι ίδιοι θα πληρώνουν πλέον για δύο!

Συστήνεται Ν.Π.Ι.Δ. στην «καρδιά» της Κοινωνικής Ασφάλισης με την επωνυμία ΤΜΕΔΕ και αντικείμενο την Εγγυοδοσία και Πιστοδοσία των ασφαλισμένων στον τομέα ΤΣΜΕΔΕ του ΕΤΑΑ. Πρόκειται για «φιλέτο» το οποίο ουσιαστικά αποκόπτεται χωρίς καμιά αιτιολογία στερώντας έσοδα από το συγκεκριμένο φορέα, αποτελώντας ταυτόχρονα το πρόπλασμα για τη δημιουργία επαγγελματικού ταμείου.

Καθιερώνεται νέος τρόπος υπολογισμού για το μέρισμα του ΜΤΠΥ (με αναπροσαρμογή και των παλαιών δικαιούμενων μερισμάτων) με μειώσεις που ξεπερνούν το 35%.

Καταργείται το αγγελιόσημο 20% επί της διαφημιστικής δαπάνης που ήταν ουσιαστικά εργοδοτική εισφορά στα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζόμενων στα ΜΜΕ. Κατ’ απαίτηση και τον εκδοτών-καναλαρχών, η κυβέρνηση μάλλον θα τον αντικαταστήσει με έναν μικρότερο φόρο επί διαφημίσεων, που θα χρηματοδοτεί τον ΕΦΚΑ. Δεν υπάρχει καμία αναφορά για τους εργοδότες του κλάδου, οι οποίοι προνομιακά δεν πληρώνουν εισφορές!

*Ο Αντώνης Κουρουκλής είναι πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσωπικού στους Οργανισμούς Κοινωνικής Πολιτικής.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr