Κυβερνητικός αυταρχισμός

Βρισκόμενο σε αυταρχικό παροξυσμό, το υπουργείο Παιδείας εξέδωσε την Πέμπτη 4/4 εγκύκλιο με την οποία επιχειρεί να παύσει από τη θέση τους και να αντικαταστήσει όσα στελέχη εκπαίδευσης, προϊστάμενες/ους και διευθυντές/ντριες απεργούν και δε συμμετέχουν στην αξιολόγηση. Δεν υπάρχει ανάλογη απόπειρα, στα μεταπολιτευτικά χρόνια, μαζικής παύσης απεργών από τα καθήκοντά τους.

Αυτή η ποινή θα μπορούσε να αφορά δεκαπέντε χιλιάδες προϊστάμενες/ους νηπιαγωγείων, διευθυντές/ντριες δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων όλων των μορφών σχολείων όλης της χώρας. Με μια κίνηση πρωτοφανούς δεσποτισμού μεγάλης κλίμακας, η ηγεσία του υπουργείου επιχειρεί να αναχαιτίσει την «εξέγερση» της βάσης των εκπαιδευτικών, να δείξει πυγμή απέναντι στο διογκούμενο κύμα ανυπακοής. Το μήνυμά της έχει πολλούς αποδέκτες. Πρώτα και κύρια τους χιλιάδες νεοδιόριστους και νεοδιόριστες που αντιστέκονται και απεργούν-απέχουν, πραγματοποιούν στάσεις εργασίας και μαζί με χιλιάδες μόνιμες και μόνιμους έχουν μπλοκάρει τις διαδικασίες της αξιολόγησης. Η κυβέρνηση «καίει» τα στελέχη διοίκησης, θέλοντας να δείξει ότι δεν έχει κανένα φραγμό, ότι είναι αποφασισμένη «πάση θυσία» να προχωρήσει την αξιολόγηση και τις αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση, να δώσει μήνυμα ότι θα συνεχίσει ακόμα και με περικοπή ενός μισθού από τους απεργούς.

Η κίνηση αυτή όμως, αποτελεί ευθεία επίθεση στο απεργιακό δικαίωμα, πρόκληση απέναντι στο σύνολο του εργατικού κινήματος, το οποίο οφείλει να μην την αφήσει αναπάντητη. Τα συνδικάτα, οι πολιτικές δυνάμεις και κυρίως ο κόσμος του κινήματος πρέπει να θέσει σε προτεραιότητα την υπεράσπιση του δικαιώματος στην απεργία και τον αγώνα, να υψώσει φραγμό στα σχέδια του υπουργείου,.

Γιατί το υπουργείο στην πραγματικότητα είναι πιο αδύναμο από ποτέ! Ο απολυταρχισμός που δείχνει, χτίζεται στην άμμο γιατί έχει απολέσει πλέον κάθε νομιμοποίηση ακόμα και σε αυτούς που συμμετέχουν στην αξιολόγηση. Το απέδειξαν περίτρανα οι μαζικότατες Γενικές Συνελεύσεις (ΓΣ), οι οποίες ανέτρεψαν το «άδειασμα» που επιχείρησε ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός επιβάλλοντάς του τη θέληση των χιλιάδων απεργών.

Σε μια ιστορικού χαρακτήρα συνεδρίαση της ολομέλειας προέδρων της ΔΟΕ τη Δευτέρα 1/4, με συμμετοχή προέδρων που εκπροσωπούσαν Γενικές Συνελεύσεις με απαρτία 70 Συλλόγων ΠΕ, αποφασίστηκε η προκήρυξη νέας απεργίας-αποχής, υποχρεώνοντας και όλες τις παρατάξεις να δηλώσουν τη στήριξή τους. Οι συνελεύσεις αυτές αποτέλεσαν την ανταρσία της βάσης των εκπαιδευτικών απέναντι στο «άδειασμα» του αγώνα από τις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες ΔΑΚΕ/ΔΗΣΥ/ΔΙΚΤΥΟ. Αυτές οι πλειοψηφίες έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να υπονομεύσουν, ακρωτηριάσουν και εμποδίσουν τις συνελεύσεις. Επιδίωξαν να μην πραγματοποιηθούν, υποχρεώνοντας τις/τους εκπαιδευτικούς να συγκεντρώνουν υπογραφές, κάλεσαν τα στελέχη τους να μην παρουσιαστούν για να μην έχουν απαρτία, μέτρησαν με τη μεζούρα του ράφτη τη συμμετοχή για να ακυρώσουν τις αποφάσεις τους, απείλησαν, τρομοκράτησαν, εκβίασαν.

Απέτυχαν πλήρως, γιατί βρήκαν απέναντί τους χιλιάδες εκπαιδευτικούς που συμμετείχαν στις ΓΣ για να επιβάλλουν τη συνέχιση του αγώνα. Κι ενώ πριν δέκα μέρες, το υπουργείο και η κυβέρνηση θεωρούσαν ότι ησύχασαν από την εκπαίδευση μιας και τα ΔΣ σε ΔΟΕ/ΟΛΜΕ/ΠΟΣΕΠΕΑ με πρόσχημα τις δικαστικές αποφάσεις, αποσύρονταν, οι εκπαιδευτικοί επέβαλαν την αγωνιστική θέλησή τους, ώστε αυτή την ώρα να υπάρχει κηρυγμένη απεργία-αποχή σε όλη τη δημόσια εκπαίδευση.

Η βάση των εκπαιδευτικών ξεσηκώθηκε και πραγματοποίησε μια πρωτόγνωρη ανταρσία, σε μέγεθος και πανελλαδική έκταση. Το βασικότερο χαρακτηριστικό της δεν ήταν η εντολή για συνέχιση του αγώνα που έστελνε στις διαδικασίες συνελεύσεων προέδρων σε ΔΟΕ και ΟΛΜΕ. Το κυρίαρχο στοιχείο, που συνεχίζεται ως τώρα, είναι ότι οι συνελεύσεις απαίτησαν από τα πρωτοβάθμια σωματεία (Σύλλογοι ΠΕ και ΕΛΜΕ) να κηρύξουν απεργία-αποχή τα ίδια και να μην περιμένουν πότε και αν θα το κάνει η ΔΟΕ και η ΟΛΜΕ. Συνολικά 77 ΣΕΠΕ και 40 ΕΛΜΕ έχουν πάρει αποφάσεις προκήρυξης νέας απεργίας-αποχής ως αυτή την ώρα και τις έχουν πραγματοποιήσει.

Σε αυτές τις συνελεύσεις πρωτοστατούν οι νέες και νέοι εκπαιδευτικοί αλλά και οι παλαιότεροι που συνειδητοποιούν κάθε μέρα και περισσότερο, λόγω της σφοδρότητας της επίθεσης και του ξεδιπλώματος της αναδιάρθρωσης που συμπυκνώθηκε στους νόμους 4823/21 και 4692/20, ότι η εκπαίδευση μετατρέπεται σε εργασιακό και παιδαγωγικό κάτεργο, ότι βρίσκεται μπροστά σε αντιδραστικές τομές μεγατόνων. Δεν έχουν καμία αυταπάτη πλέον για τον ρόλο της αξιολόγησης σχολείων κι εκπαιδευτικών. Μόνο από την ένταση της επίθεσης κατανοούν ότι το σταυροδρόμι είναι κομβικό και η επιλογή του αγώνα μονόδρομος, αν θέλουν να επιβιώσουν σε στοιχειωδώς αξιοπρεπείς εργασιακές συνθήκες.

Το εντυπωσιακό είναι ότι λίγες ώρες μετά τη δημοσιοποίηση της ολοκληρωτικής έμπνευσης, εγκυκλίου του ΓΓ Γ. Κατσαρού, πραγματοποιείται ΓΣ στον Σύλλογο ΠΕ Λάρισας όπου σχεδόν 300 εκπαιδευτικοί αποφασίζουν να προκηρύξουν απεργία-αποχή από το σωματείο τους ενώ μια μέρα νωρίτερα, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο σε μια μαζικότατη ΓΣ και μετά την ολομέλεια προέδρων της ΔΟΕ, αποφασίζει προκήρυξη απεργίας-αποχής από το πρωτοβάθμιο σωματείο ο Σύλλογος ΠΕ Λέσβου.

Είναι εντυπωσιακό ότι χιλιάδες εκπαιδευτικοί σε όλη τη χώρα, σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση αντιδρούν στον πρωτόγνωρο απολυταρχισμό του υπουργείου, οξύνοντας την αντιπαράθεση.

Έχουν προηγηθεί 14 προσφυγές του υπ. Παιδείας στα δικαστήρια κατά  του αγώνα των εκπαιδευτικών ώστε να τον κηρύξει παράνομο, έχουν εκδοθεί δικαστικές αποφάσεις με απίστευτη ταχύτητα που τουλάχιστον οι μισές παραβιάζουν άρθρα του συντάγματος, έχουν θυροκολληθεί αποφάσεις μεσάνυχτα και Σαββατοκύριακα, έχουν εκδικαστεί εφέσεις μέσα σε τρεις μέρες, έχει χαρακτηριστεί η απεργία πολιτική και ως τέτοια έχει κριθεί καταχρηστική. Για «φάμπρικα» μιλούν οι νομικοί.

Αποφασιστικό ρόλο στις εξελίξεις παίζουν οι Παρεμβάσεις και η ριζοσπαστική, ανατρεπτική, αντικαπιταλιστική πτέρυγα εντός τους, που από την πρώτη στιγμή αποκάλυψαν το πολιτικό βάθος της τομής που επιχειρείται, τη συνέδεσαν με τις κεντρικές κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ και της καπιταλιστικής εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, αποκάλυψαν τα αποτελέσματά της στις χώρες της ΕΕ και στις ΗΠΑ. Δεν έμειναν στην ιδεολογική και πολιτική ζύμωση αλλά πρόβαλαν ένα σχέδιο αγώνα που απαντούσε στο εύρος της επίθεσης, εκτιμούσε τα όρια του αστικοποιημένου συνδικαλισμού, υπογράμμιζε την ανάγκησυντονισμού των πρωτοβάθμιων σωματείων και τα δοκίμασαν όλα αυτά στη ζωή.

Πριν δυο χρόνια, 30 τότε ΣΕΠΕ και ΕΛΜΕ επαναπροκήρυτταν απεργία-αποχή τα ίδια από την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας όταν οι ΔΟΕ/ΟΛΜΕ αρνούνταν. Συγκρούστηκαν με τον κυβερνητικό αυταρχισμό που προσπάθησε να ποινικοποιήσει το απεργιακό δικαίωμα και τον νίκησαν δικαιώνοντας τις/τους απεργούς. Έδειξαν τον δρόμο, τον περιέγραψαν και τον περπάτησαν, ώστε να τον ανοίξουν σήμερα με πολύ μαζικότερους όρους τα πρωτοβάθμια σωματεία όλης της εκπαίδευσης.

"Συνολικά 77 ΣΕΠΕ και 40 ΕΛΜΕ έχουν πάρει αποφάσεις προκήρυξης νέας απεργίας-αποχής"

Το επόμενο διάστημα το μαχόμενο εκπαιδευτικό κίνημα οφείλει να οξύνει την πολιτική αντιπαράθεση, να γενικεύσει και να συνολικοποιήσει τη δράση του. Ο αγώνας αυτός θα νικήσει αν βγει από τα προαύλια των σχολείων και επικοινωνήσει με την κοινωνία, αν βγει στον δρόμο με απεργιακές κινητοποιήσεις και αν βασιστεί στον συντονισμό των σωματείων και των αγωνιζόμενων. Η πραγματοποίηση τώρα κλαδικής απεργίας και ο συντονισμός, η απαίτηση να γίνει υπόθεση του εργατικού κινήματος η υπεράσπιση του απεργιακού δικαιώματος και των απεργών, η ακύρωση των ποινών που επιδιώκει να επιβάλλει το υπουργείο, η συνέχιση και η μαζική συμμετοχή στην απεργία-αποχή και τις στάσεις εργασίας καθώς και στις επιτροπές αγώνα και τις συλλογικές διαδικασίες των σωματείων, αποτελούν τους όρους της νίκης.

Ο αντίπαλος δεν είναι παντοδύναμος, μπορεί να υπάρξει ρωγμή, που ενώνεται με εκείνες που άνοιξαν οι μεγαλειώδεις αγώνες του φοιτητικού κινήματος, η καταδίκη του παιδοβιαστή Μίχου και η αθώωση της μάνας ως νίκη του κινήματος. Που «μπαίνει σφήνα» στην προσπάθεια υποταγής στους «αρνητικούς συσχετισμούς» και της κυρίαρχης πολιτικής, ώστε το προσάναμμα που άναψε από άκρη σε άκρη της χώρας μέσα στις αίθουσες των συνελεύσεων, να μετατραπεί σε κινηματική πυρκαγιά.

 

Πηγή: prin.gr

Την ώρα που  απλώνεται ένα πέπλο ανοχής (και σε μεγάλο βαθμό συνεργασίας γύρω από την εγκληματική επιμονή του Ισραήλ να συνεχίζει τη γενοκτονία στη Γάζα, με πρόσχημα την τιμωρία της Χαμάς), κάποιες ακαδημαϊκές κοινότητες στην Ιταλία δείχνουν το σθένος να ορθώσουν τη φωνή τους. Με το Πανεπιστήμιο στο Τορίνο να πρωτοστατεί  και την ιστορική Scuola Normale της Πίζας να ακολουθεί, αλλά κι άλλες πανεπιστημιακές σχολές , από την Μπολόνια και το Σαπιέντσα στη Ρώμη, έως το Μπάρι να συνταράσσονται από διαμαρτυρίες φοιτητών και συλλόγων διδασκόντων, η ιταλική ακαδημαϊκή κοινότητα, βαθμηδόν αποσύρεται και δηλώνει την αντίθεσή της στην επιστημονική, βιομηχανική και τεχνολογική συνεργασία με το Ισραήλ, που είχε αποφασισθεί μετά την εισβολή στη Γάζα.

Συνολικά 20 είναι τα ιταλικά Πανεπιστήμια και πάνω από 1.800 οι πανεπιστημιακοί, που υπογράφουν σχετική επιστολή, τα οποία και οι οποίοι είτε ανοικτά, είτε έμμεσα, έχουν εκθέσει τις αμφιβολίες τους  για τη συμφωνία, που αντικειμενικός στόχος της είναι να ενισχυθεί η στρατιωτική προπαρασκευή του Ισραήλ μέσα από μία ανοίκεια συνεργασία σε τομείς που συμβάλλουν στη στρατικοποίηση. Αυτό το όχι στη στρατιωτικοποίηση της έρευνας, μέσα από τη συμφωνία τούτη διατρανώνουν τα ιταλικά ακαδημαϊκά ιδρύματα, απαντώντας στις παρελκυστικές κατηγορίες για «αντισημιτισμό» που τους εξαπολύουν οι εβραϊκές κοινότητες, οι διπλωματικοί αντιπρόσωποι του Ισραήλ και οι συνεργαζόμενοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι. Αποδεικνύοντας περίτρανα πως το Πανεπιστήμιο δεν είναι ένας θεσμός ουδέτερος και αποστειρωμένος από τα ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία και πως η επιστήμη και η έρευνα θα πρέπει πρώτιστα να υπηρετούν τον πολίτη, την ευημερία και την ειρήνη στον κόσμο.

Άλλωστε αυτήν την κοινωνικά υπεύθυνη λειτουργία του θεσμού του Πανεπιστημίου, που λειτουργεί μέσω από τη γνώση με γνώμονα την πρόοδο της ανθρωπότητας και την ειρήνη χάρις στην απελευθέρωση του ανθρώπου από τους ηθικούς και νοητικούς καταναγκασμούς της παράλογης σκέψης, του φανατισμού και της ιδεολογίας, προτάσσει και στην απάντησή του προς του επικριτές του ο πρύτανης της Πίζας. «Δεν υπάρχει μποϊκοτάζ» διαβεβαιώνει, απηχώντας την απάντηση και του ομόλογού του στο Τορίνο Στέφανο Τζεούνα, αλλά ο «αναπόφευκτος προβληματισμός για τον κίνδυνο της λεγόμενης‘διπλής χρήσης’ κάποιας επιστημονικής και τεχνολογικής έρευνας, που δεν αποβλέπει στην πολιτική σφαίρα, αλλά ενδεχομένως και στη στρατιωτική. Όπως τόνισε το ζήτημα αφορά την απόφαση της Ακαδημαϊκής Συγκλήτου να ζητήσει από το υπουργείο Εξωτερικών να επαναξιολογήσει τη σχετική προκήρυξη διαγωνισμού Maeci μεταξύ Ιταλίας-Ισραήλ για τη Συμφωνία Βιομηχανικής, Επιστημονικής και Τεχνολογικής Συνεργασίας που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις της Ρώμης και του Τελ Αβίβ. Μάλιστα υπενθυμίζει πως η θέση της Normale συμπίπτει με την «επίσημη του ιταλικού κοινοβουλίου και του Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ», που αφορά «την απελευθέρωση των ομήρων και την κατάπαυση του πυρός» στη Γάζα.

Πολλά ιταλικά πανεπιστήμια, με πρωτεργάτη το Τορίνο, ζήτησαν να σταματήσουν οι διαδικασίες, επικαλούμενα ακριβώς τον κίνδυνο η έρευνα αυτή να εξελιχθεί σε μηχανισμό ανάπτυξης στρατιωτικής τεχνολογίας, σε μία περίοδο που βρίσκεται σε εξέλιξη η ισραηλινή επιχείρηση που πυροδότησαν οι επιθέσεις της Χαμάς της 7ης Οκτωβρίου. «Σ’ αυτή την ιστορική στιγμή πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο και επείγον να προωθήσουμε τον εσωτερικό και όχι μόνο προβληματισμό, με βάση το άρθρο 11 του Συντάγματός μας, σχετικά με τον κίνδυνο της λεγόμενης ‘διπλής χρήσης’ – πολιτικής αλλά ενδεχομένως και στρατιωτικής – ορισμένων επιστημονικών και τεχνολογικών ερευνών» διευκρινίζει ο Αμπρόζιο. Ζήτησε μάλιστα εγγυήσεις και στην ερευνητική κοινότητα από το υπουργείο Εξωτερικών ώστε να εξασφαλίζονται οι όροι που ισχύουν για τις συνεργασίες και με άλλα κράτη, ώστε να καλύπτουν όχι μόνο τον αυστηρά επιστημονικό τομέα, αλλά και τον βιομηχανικό και τεχνολογικό, που είναι πιθανόν να χρησιμοποιήσουν για στρατιωτικούς σκοπούς τα πορίσματα των μελετών τους. Στο όνομα της ειρήνευσης στην Παλαιστίνη, οι ακαδημαϊκές κοινότητες και κυρίως οι φοιτητές στην Ιταλία εντείνουν τις διαμαρτυρίες τους.

Στη Μπολόνια η αστυνομία επενέβη με βαναυσότητα για να διαλύσει την πορεία των  φοιτητών που φώναζαν «Μποϊκοτάζ στο Ισραήλ» απαιτώντας μία στάση παρόμοια με αυτήν στο Τορίνο και την Πίζα, που όμως την απέκλεισε «ως αδιαπραγμάτευτη» η πρυτανεία. Αλλά και στο Σαπιέντσα στη Ρώμη, σε σύγκρουση με την αστυνομία και σκληρές αντεγκλήσεις με τη διοίκηση κατέληξε η κατάληψη της πρυτανείας από φοιτητές με αίτημα να σταματήσει η συνεργασία με το Ισραήλ. Στο Μπάρι έπειτα από τη συνάντησή του με τους φοιτητές και την ενημέρωσή του, ο πρύτανης Στέφανο Μπροντσίνι παραιτήθηκε από τη θέση του στο Ίδρυμα Med-Or , που σχετίζεται με τη στρατιωτική βιομηχανία Leonardo (άμεσο τροφοδότη και συνεργάτη του Ισραήλ σε εξοπλισμούς) και άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο να συνταχθεί στο κίνημα των αποχωρήσεων από τη συμφωνία και το πανεπιστήμιο.

Φυσικά, αντιδράσεις υπάρχουν και από το φιλο-ισραηλινό στρατόπεδο: η πρόεδρος της Ένωσης Εβραϊκών Κοινοτήτων στην Ιταλία Νοέμι Ντι Σένι ανασύρει τη γνωστή ρητορεία για «μίσος κατά των Εβραίων» και τονίζει πως «ξεπεράσθηκε κάθε κόκκινη γραμμή και η ανησυχία για την κατάσταση στα πανεπιστήμια είναι διάχυτη». Και κάλεσε την κυβέρνηση να λάβει μέτρα για να αποφευχθούν νέα τέτοια επεισόδια και να «ευνοήσει, αντί να περιορίζει, την γνώση για την ισραηλινή πραγματικότητα». Από την πλευρά της η υπουργός Παιδείας Άννα Μαρία Μπερνίνι εξέφρασε τη συμπαράστασή της σε πρυτάνεις, όπως του Σαπιέντσα ή της Γένοβας, που «ανθίστανται» στις πιέσεις των φοιτητών και δεν αμφισβητούν την συμφωνία, καταδικάζοντας «τη βία από ορισμένες οργανώσεις φοιτητών» και «όσα συμβαίνουν και ευχαρίστησε τις δυνάμεις της τάξης για τη συμπαράστασή τους»-φυσικά ρίχνοντας άφθονο ξύλο στους φοιτητές.

Οι φοιτητικοί σύλλογοι, αλλά και οι αρχές κάποιων πανεπιστημίων στην Ιταλία τολμούν με τον τρόπο τους να στιγματίσουν τη μονομέρεια των δυτικών κυβερνήσεων, των θεσμών τους, αλλά και της προπαγάνδας τους, που πολλές φορές αντικρούουν το αίσθημα δικαίου των ίδιων τους των κοινωνιών. Τη στιγμή που η ισραηλινή ωμότητα, πέρα από τα χιλιάδες αθώα θύματα, έχει προκαλέσει το κλείσιμο, καταστρέφοντας μάλιστα τις κτηριακές υποδομές τους, τα πανεπιστήμια στη Γάζα, όταν τα ίδια τα ισραηλινά πανεπιστήμια έχουν εξαπολύσει πογκρόμ κατά παλαιστινίων ή αντιφρονούντων διδασκόντων σε αυτά (με τελευταίο θύμα την Ναντέρα Σαλχούμπ-Κεβορκιάν, που απολύθηκε από το Εβραϊκό Παν/μιο της Ιερουσαλήμ, γιατί αμφισβήτησε το αφήγημα των βιασμών από τη Χαμάς και κατήγγειλε τη γενοκτονία στη Γάζα), οι Ιταλοί φοιτητές και διδάσκοντες δε μένουν απαθείς. Όχι μόνο διαδηλώνουν υπέρ της ειρήνης, αλλά διαμαρτύρονται και για τη μιλιταρικοποίηση της γνώσης και της έρευνας και μάλιστα όταν αυτή η μονοδρόμηση της επιστημονικής λειτουργίας προγραμματίζεται για να εξυπηρετήσει φονικούς στόχους.

Με την αντίδρασή τους, επαναφέρουν το ζήτημα του ρόλου του επιστήμονα, του διανοούμενου και του πανεπιστημίου και τη θέση του μέσα στην κοινωνία και απορρίπτουν έμπρακτα τον μύθο της «ουδετερότητας της επιστήμης». Ενός μύθου που στο παρελθόν οδήγησε την επιστήμη, απεκδύοντάς τη από τα εγγενή ανθρωπιστικά της ιδεώδη και ανακλαστικά, στις απάνθρωπες εκείνες παρεκτροπές της που κατέληξαν στη ναζιστική εκδοχή της, με την ανάπτυξη της φονικής τεχνολογίας, την ευγονική και το Άουσβιτς ή στην ατομική βόμβα.

Οι Ιταλοί φοιτητές και οι καθηγητές ζητούν το αυτονόητο: να πρυτανεύει πάντα στην επιστήμη και την έρευνα το συστατικό της κριτικό πνεύμα και κατά συνέπεια το αίσθημα της ελευθερίας, που εξυπακούει την ελεύθερη έκφραση και τη διαφωνία. Ιδίως όταν διαβλέπει ότι διαστρεβλώνεται ο θεμελιώδης σκοπός της, που είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της ανάγκης, της ανελευθερίας και της άγνοιας, μέσα από εκείνη την αξεπέραστη κατά τον Μαξ Βέμπερ Entzauberung, την «απομάγευση» της κοινωνίας από τις ψευδείς-μεταφυσικές πεποιθήσεις  και μεθοδεύεται η καθυπόταξή της σε πολεμοχαρείς και ολέθριους για την ανθρωπότητα σκοπούς.

Πηγή: kosmodromio.gr

Η πρόσφατη δολοφονία εθελοντών οι οποίοι προσέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα από χτύπημα του Ισραηλινού στρατού, που αποδόθηκε σε λάθος, άνοιξε εκ νέου μια συζήτηση σχετικά με τις μεθόδους που χρησιμοποιεί το Ισραήλ στον πόλεμο στη Γάζα. Σημαντικά άρθρα ερευνητικής δημοσιογραφίας που κυκλοφόρησαν την περασμένη εβδομάδα αποκάλυψαν ότι το Ισραήλ χρησιμοποιεί ένα πρόγραμμα που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη, ονόματι Lavender, με το οποίο προγράφουν χιλιάδες ανθρώπινους στόχους στη Λωρίδα της Γάζας.

Αυτό που κάνει το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι να επεξεργάζεται μία λίστα περίπου 37.000 μελών της Χαμάς και της Τζιχάντ, η οποία καταχωρείται από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, και να προγραμματίζει «χειρουργικά» αεροπορικά και πυραυλικά χτυπήματα ώστε να τους εξολοθρεύσει. Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πηγές, το Lavender αποφάσιζε και ο ισραηλινός στρατός υπάκουε, εγκρίνοντας τα χτυπήματα εντός 20 δευτερολέπτων, «σαν να πρόκειται για ανθρώπινες διαταγές». Ένα μεγάλο μέρος των τυφλών χτυπημάτων σε σπίτια, σχολεία και μέρη όπου κυκλοφορούσαν ανυποψίαστοι πολίτες οφείλεται στον συγκεκριμένο προγραμματισμό με βάση την αποτελεσματικότητα, χωρίς να υπολογίζονται άλλες παράμετροι.

Με άλλα λόγια, αν ο επιλεγμένος στόχος ήταν ευκολότερο να εντοπιστεί και να χτυπηθεί εντός της οικίας του, τότε τίποτα άλλο δεν έπαιζε ρόλο. Ο κυνισμός και η απανθρωπιά του ισραηλινού στρατού έφτασε στο σημείο ώστε να ονομάσουν ένα άλλο αυτοματοποιημένο σύστημα εξολόθρευσης ανθρώπινων στόχων «Where’s Daddy?» ακριβώς γιατί προσανατολιζόταν σε χτυπήματα την ώρα που οι παρακολουθούμενοι στόχοι εισέρχονταν στις οικογενειακές τους εστίες. «Το σύστημα είναι φτιαγμένο ώστε να τους αναζητά σε αντίστοιχες στιγμές» ομολόγησε αξιωματούχος του ισραηλινού στρατού.

Τη δυστοπική αυτή εικόνα περιέγραφε ήδη από το 2021 στο βιβλίο του άλλος στρατιωτικός της ειδικής μονάδας 8200 των μυστικών υπηρεσιών. Σε αυτό περιέγραφε την ανάγκη για ένα μηχάνημα που θα επεξεργαζόταν ταχύτατα μεγάλο όγκο δεδομένων, παράγοντας διαρκώς στόχους, ώστε να ξεπεραστεί η «συμφόρηση» που παρατηρούνταν όταν άνθρωποι επιχειρούσαν να τους εντοπίσουν και να αποφασίσουν για το είδος και τη χρονική στιγμή των χτυπημάτων. Μεγάλα ζητήματα ηθικής εγείρονται καθώς σύμφωνα με δύο αξιωματικούς που μίλησαν στους δημοσιογράφους, για κάθε χαμηλόβαθμο αξιωματούχο της Χαμάς, το Lavender είχε προγραμματιστεί να επιτρέπει έως και 20 θανάτους αθώων ενώ για τους υψηλόβαθμους η αναλογία ανέβαινε στους 100.

Πηγή: prin.gr