Το πρόσφατο πολύνεκρο ναυτικό δυστύχημα στο EUROFERRY OLYMPIA μεταξύ των προβλημάτων που κατά την γνώμη μας ανέδειξε ήταν η ανεπάρκεια της επάνδρωσης και της οργανικής σύνθεσης η οποία ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των εφοπλιστών περί ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας.

Η ΠΕΝΕΝ συνέβαλε τα μέγιστα το πρόβλημα αυτό να αναδειχθεί, να προβληθεί και ταυτόχρονα να φανεί με όλους τους τρόπους ότι η ναυσιπλοΐα και η αξιοπλοΐα των Ε/Γ-Ο/Γ πλοίων πρέπει να έχει στο επίκεντρο την ασφάλεια των επιβατών των Ναυτεργατών και των πλοίων. Κριτήριο για αυτό αποτελεί η επάνδρωσή τους.

Ο αντεργατικός νόμος 4150/2013 αναδεικνύεται και από αυτό το δυστύχημα (όπως και από των προηγουμένων) ότι αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο για την αξιοπλοΐα των Ε/Γ-Ο/Γ πλοίων και ιδιαίτερα οι ρυθμίσεις που είναι σε εφαρμογή με Υπουργικές αποφάσεις για τα πλοία της Αδριατικής!

Στο πλαίσιο αυτό καθίσταται πλέον αδήριτη αναγκαιότητα η οργάνωση και ανάπτυξη συντονισμένης και αποφασιστικής δράσης για την κατάργηση αυτού του νόμου και η προσαρμογή των συνθέσεων σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες των πλοίων της γραμμής.

Οι Ναυτεργάτες ανεξάρτητα από ειδικότητα στην γραμμή Πάτρας – Ηγουμενίτσας – Ιταλίας βιώνουν καθημερινά τον γολγοθά της υπερεργασίας, της εντατικοποίησης της δουλειάς, της καθημερινής παραβίασης διεθνών και εθνικών συμβάσεων στα ωράρια εργασίας και στις ώρες ανάπαυσης!

Θεωρούμε ότι μετά το δυστύχημα αυτό είναι ακόμη στην επικαιρότητα ο απόηχος της τραγωδίας, είναι δεδομένη η κοινωνική ευαισθησία και επιβάλλεται τώρα να αναπτυχθεί ο αγώνας ξεκινώντας από την γραμμή της Πάτρας, βάζοντας μπροστά δυναμικά και αγωνιστικά την κατάργηση του επαίσχυντου αυτού νόμου!

Ζητούμε την άμεση σύγκληση της Διοίκησης της ΠΝΟ και την λήψη απόφασης για την οργάνωση συνδικαλιστικής και απεργιακής δράσης στην Πάτρα τόσο στα πλοία ελληνικής όσο και της ιταλικής σημαίας.

Η άμεση κινητοποίηση και η συντονισμένη δράση αποτελεί καθολική απαίτηση όλων των Ναυτεργατών.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Το φορτηγό πλοίο που μετέφερε πολυτελή αυτοκίνητα της Volkswagen και είχε τυλιχθεί στις φλόγες πριν από δύο εβδομάδες, πλέοντας στα ανοιχτά των Αζορών στον Ατλαντικό Ωκεανό, βυθίστηκε σήμερα, σύμφωνα με ανακοίνωση της λιμενικής υπηρεσίας της Πορτογαλίας.

Το πλοίο Felicity Ace βυθίστηκε σε απόσταση περίπου 46 χιλιομέτρων από την αποκλειστική οικονομική ζώνη της Πορτογαλίας, ανέφερε το λιμενικό.

Η βύθιση του πλοίου, το οποίο είχε χάσει την ευστάθειά του, έγινε κατά τη διάρκεια της επιχείρησης για τη ρυμούλκησή του. Ο βυθός της θάλασσας στο σημείο είναι 3.000 μέτρα.

Το Felicity Ace, με σημαία Παναμά, πήρε φωτιά στις 16 Φεβρουαρίου, ενώ κατευθυνόταν στις ΗΠΑ. Τα 22 μέλη του πληρώματος διασώθηκαν από διερχόμενο πετρελαιοφόρο που άλλαξε ρότα για να συμμετάσχει στην επιχείρηση διάσωσης. Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν με στρατιωτικά ελικόπτερα στο νησί Φαϊάλ των Αζορών.

Τις επόμενες μέρες η φωτιά συνέχισε να καίει. Σύμφωνα με διάφορα μέσα ενημέρωσης, η πυρκαγιά προκλήθηκε από μπαταρίες λιθίου, πληροφορία που δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί από επίσημα χείλη.

Το λιμενικό ανέφερε ότι στο σημείο του ναυαγίου υπάρχουν «συντρίμμια και κατάλοιπα πετρελαίου» τα οποία παρακολουθούνται στενά από τις Αρχές, μέχρι να φτάσουν ομάδες με ειδικά αντιρρυπαντικά φράγματα στην περιοχή.

πηγη: efsyn.gr

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Γενικά, ο πόλεμος είναι απευκταίος. Κατ’ εξαίρεση ωστόσο υπάρχουν πόλεμοι που επιδιώκουν να αποκαταστήσουν και να ανατρέψουν την αδικία, όπως οι πολεμικές επιχειρήσεις που διεξάγουν οι Παλαιστίνιοι εναντίον του Ισραήλ ή οι δυνάμεις της αντίστασης στο Λίβανο.

Υπάρχουν κι άλλοι πόλεμοι, κρατικοί, που διεξάγονται για να αποτρέψουν μεγαλύτερους κι ενδεχόμενα πιο μοιραίους πολέμους, όπως ο πόλεμος που εξαπέλυσε η Ρωσία στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Η επίθεση προετοιμάστηκε από τους ίδιους τους Ουκρανούς και το ΝΑΤΟ! Η αιτία του πολέμου πρέπει να αναζητηθεί στα επεκτατικά σχέδια του ΝΑΤΟ, όπως βήμα – βήμα υλοποιούνται από το 2014. Ποιος ξεχνάει το πραξικόπημα στην πλατεία Μαϊντάν του Κιέβου, όταν μια (ακόμη) «πορτοκαλί» επανάσταση, χρηματοδοτούμενη και υποκινούμενη από τις ΗΠΑ, κατάφερε τελικά να ανατρέψει τον φιλορώσο, δημοκρατικά εκλεγμένο τότε πρόεδρο Βίκτορ Γιανούκοβιτς;

Το Ουκρανικό μπορεί έκτοτε να έφυγε από την ημερήσια διάταξη των Δυτικών ΜΜΕ, εφ’ όσον ο στόχος επιτεύχθηκε κι ας συμμετείχαν στη νέα κυβέρνηση Ναζί που χρηματοδοτούνταν αδρά από τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Στην Ουκρανία ωστόσο μαινόταν ένας καθημερινός και αιματηρός πόλεμος εναντίον των πολιτοφυλακών στις δύο δημοκρατίες του Ντονμπάς, με πρωταγωνιστή τον ουκρανικό στρατό και τους Ναζί. Ο απολογισμός των νεκρών μέχρι σήμερα φτάνει τους 14.000 νεκρούς.

Όλα αυτά τα χρόνια κορυφαίες στιγμές ελπίδας ήταν οι συμφωνίες ειρήνης του Μινσκ και οι προτάσεις της Μόσχας τον Δεκέμβριο του 2021 για ένα σύγχρονο πλαίσιο εγγυήσεων ασφαλείας. Αμφότερα ήταν ικανά να φέρουν την ειρήνη. Αμφότερα ωστόσο απορρίφθηκαν από τις ΗΠΑ, την ΕΕ και την κυβέρνηση – μαριονέτα του Κιέβου. Φτάσαμε μάλιστα στο σημείο στην πρόσφατη διάσκεψη ασφάλειας του Μονάχου ο ουκρανός πρόεδρος Β. Ζελένσκι όχι μόνο να επιμένει στο δικαίωμά του να ενταχθεί η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ, αλλά και να καταθέτει το ενδιαφέρον του να φιλοξενήσει και πυρηνικά όπλα! Τα ύστερα του κόσμου…

Ακόμη και το 2020 η Ουκρανία συμπεριλαμβανόταν στις 6 χώρες που δέχονταν τη μεγαλύτερη στρατιωτική βοήθεια από τις ΗΠΑ

Η αναγνώριση από την Ρωσία των Δημοκρατιών του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ αντί να συνετίσουν Κίεβο και Δυτικούς, τους οδήγησαν να διατάξουν εντατικοποίηση των βομβαρδισμών. Αν ήταν προβλέψιμη κι ως εκ τούτου ζητούμενη η αντίδρασή τους από την Μόσχα ή όχι δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι πώς η εισβολή από τη Ρωσία έγινε μονόδρομος.

Ότι η Ρωσία δεν αποτελεί τον καλύτερο των δυνατών κόσμων στον οποίο θα θέλαμε να ζήσουμε δε χρειάζεται απόδειξη. Όπως απόδειξη δεν χρειαζόταν ούτε ότι και η Σερβία του Μιλόσεβιτς δεν αποτελούσε τον κόσμο των ονείρων μας. Παρόλα αυτά η ελληνική Αριστερά, μέσα από όλες σχεδόν τις εκφάνσεις, δεν έπεσε στην παγίδα των ίσων αποστάσεων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς που το μόνο το οποίο την απασχολούσε ήταν το ερώτημα αν θα μπει μπροστά το ΝΑΤΟ ή Μιλόσεβιτς στο σύνθημα «ούτε ΝΑΤΟ ούτε Μιλόσεβιτς». Η Αριστερά στην Ελλάδα κατήγγειλε το ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς, χωρίς να κλείνει τα μάτια της στις σφαγές στη Βοσνία και το Κόσοβο, και δημιούργησε ένα μεγαλειώδες αντιπολεμικό κίνημα. Έτσι πρέπει να κάνει και σήμερα, στρέφοντας τα πυρά της ενάντια στο ΝΑΤΟ, προβάλλοντας το αίτημα της ουδετεροποίησης της Ουκρανίας, ως ένα μικρό, απειροελάχιστο βήμα που συμβάλει ωστόσο στην αποτροπή του πολέμου.

Αναρωτιέμαι τέλος: αν επέλεγε ο Πούτιν για μια ακόμη φορά τη στάση αναμονής, ό,τι είχε κάνει δηλαδή και στα προηγούμενα κύματα διεύρυνσης του ΝΑΤΟ και έδινε μάλιστα το πράσινο φως ακόμη και για τον εξοπλισμό της Ουκρανίας με πυρηνικά, τότε η συμβολή του στην ειρήνη θα ήταν μεγαλύτερη;

Πηγή: εφημερίδα Documento - kommon.gr