Όπως είχε καταγγείλει η ΠΕΝΕΝ με την ψήφιση του νόμου 4256/2014 «περί Τουριστικών πλοίων και άλλες διατάξεις» με τον οποίο ο τότε Υπουργός Ναυτιλίας της συγκυβέρνησης Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης με απόφασή του είχε καθορίσει την οργανική σύνθεση των επαγγελματικών σκαφών από 75 κοχ έως και 5000 κοχ σύμφωνα με την οποία μειώνονταν αισθητά οι θέσεις εργασίας των Ελλήνων Ναυτικών στα πλαίσια του δόγματος περί ανταγωνιστικότητας των εφοπλιστών αυτής της κατηγορίας πλοίων.

Ανάλογες μειώσεις έγιναν και στο προσωπικό του μηχανοστασίου ανάλογα με την ιπποδύναμη της μηχανής. Στα πλαίσια της εφαρμογής αυτού του άθλιου νομοθετήματος που θεσπίστηκε για να υπηρετήσει συγκεκριμένα εφοπλιστικά συμφέροντα με την πάροδο 1,5 χρόνου η ΠΕΝΕΝ διαπιστώνει τα παρακάτω:

1. Τα πλοία αυτά με τις νέες συνθέσεις έχουν πλέον μειωμένο εργατικό κόστος στο Ναυτεργατικό προσωπικό έναντι των δρομολογημένων Ε/Γ πλοίων και ειδικά αυτών άνω των 30 ναυτικών μιλίων.
2. Στα πλοία αυτά υπάρχει εκτεταμένη φοροδιαφυγή, αφού δεν κόβουν εισιτήρια γιατί έχουν απαλλαγή από το ηλεκτρονικό σύστημα κρατήσεων (ΗΣΚΘΕΕΑ) το οποίο δεν τους επιβάλλεται. Με τον τρόπο αυτό τα χρήματα των εισιτηρίων εισπράττονται από μεγάλους TOUROPERATORSκαι ακολούθως κατευθύνονται στο εξωτερικό. Ενδεικτικά σημειώνουμε ότι τέτοια πλοία έχουμε εντοπίσει 5 ημερόπλοια στην Ρόδο, 7 ημερόπλοια στην Κω, 4 ημερόπλοια στην Κέρκυρα και πολλά ακόμη σε διάφορα άλλα ελληνικά νησιά.
3. Τα πλοία αυτά δεν αποδίδουν: 1) ΦΠΑ, 2) επίναυλο 3%, 3) Φ.Μ.Υ, 4) ναυτόσημα υπέρ ΝΑΤ 2%.

Στα πλοία αυτά έχουμε καταγγελίες για μαύρη ανασφάλιστη εργασία η οποία είναι γενικευμένη επειδή ο αριθμός των ναυτικών που προβλέπεται με τον 4256/2014 και την αντίστοιχη Υπουργική απόφαση του Μ. Βαρβιτσιώτη δεν καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες αυτών των πλοίων.

Σημειώνουμε ότι τα χρήματα για τα εισιτήρια εισπράττονται με μετρητά η με voucher, οι τιμές είναι χαμηλότερες των δρομολογιακών πλοίων αφού φοροδιαφεύγουν από μια σειρά κρατήσεις υπέρ τρίτων και της μειωμένης επάνδρωσης σύμφωνα με τις νέες οργανικές συνθέσεις.

Τους ελέγχους αυτούς όφειλε να τους κάνει το Υπουργείο Ναυτιλίας και τα εντεταλμένα για τον σκοπό αυτό όργανα, όπως είναι οι Λιμενικές αρχές και όχι η ΠΕΝΕΝ……

Δυστυχώς η πολιτική ηγεσία του ΥΕΝ έχει αποδράσει από την πρώτη στιγμή από τα προβλήματα των Ναυτεργατών και έχει κλείσει τόσο τα μάτια όσο και τα αυτιά της σε δεκάδες καταγγελίες της ΠΕΝΕΝ…

Επίσης θέλουμε να επισημάνουμε ότι επιβάλλεται η άμεση κατάργηση του νόμου 4256/2014.

Υπογραμμίζουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε απόλυτα συμφωνήσει με τις επισημάνσεις της ΠΕΝΕΝ κατά την συζήτηση του σχετικού νόμου στην Βουλή και οι Βουλευτές του τον είχαν καταψηφίσει.

Παράλληλα οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του ΥΕΝ και του Υπουργείου Οικονομικών έχουν άμεσα την δυνατότητα να διαπιστώσουν το πρόβλημα αυτό εάν ζητήσουν τις καταστάσεις επιβίβασης επιβατών που κατατίθενται στα Λιμεναρχεία αλλά και στα Λιμενικά Ταμεία έτσι ώστε ο έλεγχος να έχει αναδρομικότητα για τα τελευταία χρόνια και να κληθούν να πληρώσουν οι φοροδιαφεύγοντες πλοιοκτήτες όσα παράνομα και παράτυπα έχουν καρπωθεί από την εκτεταμένη φοροδιαφυγή.

Σημειώνουμε ότι επαγγελματικά σκάφη διακινούν χιλιάδες επιβάτες σε όλα τα ελληνικά νησιά σε καθημερινή βάση κατά την θερινή τουριστική περίοδο που διαρκεί έως 7 μήνες τον χρόνο!!!!

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                                 Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                         Κροκίδης Νικόλαος

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΚΛΙΠΑΡΕΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΔΝΤ ΣΤΙΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕΧΡΙ ΜΕΣΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*  

Έπειτα από τη δοκιμασία δύο ψηφοφοριών στη βουλή για τις δυο πρώτες δόσεις προαπαιτούμενων του τρίτου Μνημονίου, στις οποίες επιβεβαιώθηκε το ρήγμα εντός του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση επιχειρεί να μεταδώσει κλίμα επιστροφής σε μια κάποια «κανονικότητα». Η οποία περιλαμβάνει την έναρξη της διαπραγμάτευσης για τη σύνταξη του νέου Μνημονίου με το πλήρες τριετές χρονοδιάγραμμα προαπαιτούμενων και το νέο δάνειο των 86 (;) δισ. ευρώ, με στόχο την ολοκλήρωσή μέχρι τα μέσα Αυγούστου. Πλην όμως, ούτε καν αυτή η ανώμαλη «κανονικότητα» είναι δεδομένη.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που τον περασμένο Φεβρουάριο ανακοίνωσε τον «θάνατο» της τρόικα, εμφανίζεται τώρα να εκλιπαρεί την επιστροφή της στην Αθήνα το ταχύτερο δυνατό με τη μορφή πια «κουαρτέτου», αφού δίπλα στους παλιούς γνώριμους (Κομισιόν, ΕΚΤ, ΔΝΤ) προστίθεται ο ESM, προς τον οποίο απευθύνεται τυπικά το αίτημα νέου δανεισμού μετά Μνημονίου. Η τρόικα επιστρέφει λοιπόν ως τετραμερής ή «τερατόικα», αλλά δεν είναι σαφές το πότε ακριβώς. Η κυβέρνηση βιάστηκε να προαναγγείλει έναρξη των διαπραγματεύσεων από χθες Παρασκευή, η Κομισιόν όμως την «άδειασε», ανακοινώνοντας επιστροφή τις «προσεχείς μέρες». Η αιτία είναι καλά γνωστή: το καθεστώς συμμετοχής του ΔΝΤ στη διαπραγμάτευση είναι εξαιρετικά ασαφές, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση έστειλε νέο ξεχωριστό αίτημα προς το Ταμείο για συμμετοχή στη διαβούλευση, για το οποίο δεν είναι γνωστό αν περιλαμβάνει και την αίτηση νέου δανεισμού. Μιλάμε για ένα ποσό περίπου 16 – 17 δισ. ευρώ, όσο υπολείπεται από τα δάνεια των προηγούμενων μνημονίων, το οποίο θεωρείται απαραίτητο για συμπληρωθεί το ποσό των 86 δισ. για τη χρηματοδότηση μέχρι το τέλος του 2018. Έτσι η κυβέρνηση, που απέσπασε την εξουσιοδότηση της Βουλής για διαπραγμάτευση δανείου από τον ESM ώστε να απελευθερωθεί τάχα από την επιτροπεία του ΔΝΤ, τώρα παρακαλάει για τη συμμετοχή του στο νέο πρόγραμμα.  

ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

Το ΔΝΤ ανθίσταται και διαπραγματεύεται τους όρους συμμετοχής του περίπου ως ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, ασκώντας πίεση προς όλους τους παίκτες της τελευταίας φάσης της «ελληνικής τραγωδίας»:

-      Προς την κυβέρνηση και τους Ευρωπαίους δανειστές ταυτόχρονα, ώστε να διευρυνθεί η λίστα των προαπαιτούμενων δράσεων λιτότητας, πέρα από τα δυο ήδη ψηφισμένα πακέτα. Η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι «δεν υπάρχουν άλλα προαπαιτούμενα», η Κομισιόν της κάνει πλάτες σ’ αυτό, αλλά το ΔΝΤ παραπέμπει τόσο στο κείμενο που συνόδευσε το ελληνικό αίτημα προς τον ESM όσο και στην ίδια την απόφαση της Συνόδου της Ευρωζώνης για τα prior actions.

-      Προς τους Ευρωπαίους δανειστές, ώστε να εκπληρώσουν νωρίτερα την υπόσχεσή τους για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. «Η συμφωνία δεν είναι βιώσιμη χωρίς αυτή την αναδιάρθρωση», είπε κατηγορηματικά η Κριστίν Λαγκάρντ και το ίδιο αποτελεί προϋπόθεση συμμετοχής του ΔΝΤ στο νέο πρόγραμμα. Αλλά, η απόφαση της Συνόδου της Ευρωζώνης ορίζει από τις πρώτες κιόλας γραμμές ότι η συμμετοχή του ΔΝΤ στο νέο πρόγραμμα αποτελεί προϋπόθεση για να εγκρίνει το το Eurogroup το νέο δάνειο, κι αυτό κλείνει τον τέλειο φαύλο κύκλο στον οποίο είναι εγκλωβισμένη η κυβέρνηση.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ

Τα σενάρια για το πώς θα θεραπευτεί αυτή η ανώμαλη εκκίνηση της νέας μνημονιακής «κανονικότητας» ποικίλουν.

-      Κατά μία εκδοχή, το ΔΝΤ θα μπορούσε να περιοριστεί στον ρόλο της «τεχνογνωσίας» κατά την πρώτη φάση της διαπραγμάτευσης και να εγκρίνει ένα αίτημα πρόσθετου δανεισμού προς το τέλος του έτους, αφού έχει μεσολαβήσει απόφαση των Ευρωπαίων για αναδιάρθρωση του χρέους.

-      Αυτό σημαίνει ότι το Eurogroup ίσως αναγκαστεί στις 11 Αυγούστου να εγκρίνει δεύτερο δάνειο γέφυρα από τα «υπόλοιπα» του EFSF (μόλις 6 δισ.) για να καλυφθεί η αποπληρωμή του ομολόγου 3,2 δισ. της ΕΚΤ στις 20/8. Η πλειοψηφία των μελών του δεν βλέπει θετικά αυτό το σενάριο, άρα η δρομολόγηση συμφωνίας μέχρι τότε φαίνεται μονόδρομος, ώστε να υπάρξει μια πρώτη εκταμίευση από τον ESM.

-      Υπάρχει πίεση από τις γαλλικές «συνιστώσες» της Ευρωζώνης για ταχεία ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (Νουαγιέ της ΕΚΤ), πριν από τα stress tests του φθινοπώρου και χωρίς προσφυγή στους μηχανισμούς bail in, που ήδη ψηφίστηκαν. Αυτό προϋποθέτει ολοκλήρωση της συμφωνίας χρηματοδότησης, για την οποία διόλου βιάζονται οι γερμανικοί παράγοντες.

-      Ο Βάιντμαν της Bundesbank (και της ΕΚΤ) «κουρεύει» δραστικά τις προσδοκίες για «κούρεμα» του χρέους σύμφωνα με τις απαιτήσεις του ΔΝΤ, περιορίζοντάς το σε έναν μηχανισμό αυτόματης επέκτασης των ωριμάνσεων κατά τρία χρόνια, όσα και η διάρκεια του νέου δανείου από τον ESM. Είναι άγνωστο αν αυτό θα ικανοποιήσει το ΔΝΤ και θα εξασφαλίσει τη συμμετοχή του ή θα γίνει αφορμή μιας νέας διελκυστίνδας με τους Ευρωπαίους δανειστές και δη το Βερολίνο.

ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΙ ΚΡΑΔΑΣΜΟΙ

Η έλευση της «τερατόικας» και η επιστροφή στην μνημονιακή «κανονικότητα» γίνεται σε ένα πεδίο ναρκοθετημένο και απόλυτα υπονομευμένο, ανοικτό σε νέα επεισόδια ρήξεων ανάμεσα στις «συνιστώσες» της και πιστωτικά γεγονότα. Το Grexit αλά Σόιμπλε «παγώνει», αλλά δεν φεύγει από το τραπέζι ως εργαλείο μόχλευσης του πολιτικού τοπίου στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση, με την ευρεία άτυπη μνημονιακή συγκυβέρνηση, μόλις τώρα αρχίζει να διαπραγματεύεται τα βαριά χαρτιά της νέας διάσωσης που περιλαμβάνουν: το δημοσιονομικό κενό κάθε χρόνου μαζί με το πλεόνασμα που θα το καλύπτει, τα μέτρα κάλυψης του κενού και τις ρήτρες αυτόματης λιτότητας που θα καλύπτουν τις αστοχίες, τα προαπαιτούμενα κάθε τρίμηνης αξιολόγησης και κάθε δόσης που θα τη συνοδεύουν και, ενδεχομένως, μια αυτοτελή «ρουτίνα» αξιολόγησης και προαπαιτούμενων από το ΔΝΤ, εφόσον αυτό απαιτήσει ξεχωριστό, δικό του μνημόνιο (MEFP- Memorandum of Economic and Financial Politics).

Παρά τις προσπάθειες να διαμορφωθεί μια «αξιοπρεπής» τελετουργία στη νέα μνημονιακή επιτήρηση, παρά τις πολιτικές «αβάντες» από τους δανειστές, τον διεθνή Τύπο και το εγχώριο «ευρωπαϊκό τόξο», παρά την κυβερνητική επιχείρηση να βρεθούν επικοινωνιακά αντισταθμίσματα, είναι φύσει αδύνατο να αποφευχθούν οι πολιτικοί κραδασμοί τους προσεχείς λίγους μήνες. Οι διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ανοικτές σε όλα τα ενδεχόμενα, οι πρόωρες εκλογές, με συμφωνημένο Μνημόνιο, είναι στο τραπέζι και το κοινωνικό ισοζύγιο της νέας λιτότητας που θα πλήξει τους ήδη συντετριμμένους θα εκτονωθεί πολιτικά. Είτε σε συνθήκες μιας μακρόχρονης υποχώρησης της κοινωνικής αντίστασης είτε σε μια νέα ρευστοποίηση του πολιτικού τοπίου, χωρίς σταθερές και εναλλακτικές.

*Πηγή: ''Δρόμος της Αριστεράς''

Σάββατο 25 Ιουλίου 2015

Ανατιμήσεις στα εισιτήρια των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς φέρνει το πρώτο πακέτο προαπαιτούμενων μέτρων για το 3ο Μνημόνιο, που ψηφίστηκε την προηγούμενη Τετάρτη από ΣΥΡΙΖΑ – Ποτάμι – ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, καθώς πλέον υπάγονται στον αυξημένο συντελεστή ΦΠΑ 23%.

Αυξήσεις που όμως ενδέχεται να μην εφαρμοστούν ενιαία και οριζόντια αλλά με… ισοδύναμα μέτρα, σε μια προσπάθεια να κρυφτεί κάτω απ’ το χαλί η νέα επιβάρυνση των εργαζομένων.

Μιλώντας το πρωί της Τρίτης στην ΕΡΤ ο υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Χρήστος Σπίρτζης ανέφερε πως το υπουργείο εξετάζει τη δυνατότητα εφαρμογής «ζωνών» στα εισιτήρια, που θα σχετίζονται με την απόσταση που διανύει ο επιβάτης καθώς και την ώρα της ημέρας που το χρησιμοποιεί (πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ).

Η διαίρεση του λεκανοπεδίου σε ζώνες και η χιλιομετρική – χρονική χρέωση βέβαια όχι απλώς δεν συνιστούν οποιουδήποτε είδους «απάλυνση» της κλοπής του εισοδήματος των εργαζομένων για το στοιχειώδες αγαθό της μετακίνησης, αλλά ρίχνουν μεγαλύτερα βάρη στους κατοίκους των λαϊκών συνοικιών που βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από το κέντρο και που κάθε μέρα είναι υποχρεωμένοι να διανύουν μεγάλες αποστάσεις με το – έτσι κι αλλιώς ανεπαρκέστατο, ιδιαίτερα σε αυτές τις γειτονιές – δίκτυο των ΜΜΜ.

Το ίδιο προκλητική είναι και η αναφορά του υπουργού, ότι  «δεν είναι δυνατό, παραδείγματος χάριν στη ζώνη 5 με 7 και μισή που μετακινούνται οι εργαζόμενοι – δεν πηγαίνει κανείς βόλτα εκείνη την ώρα – να έχεις την ίδια τιμή εισιτηρίου με το μεσημέρι, το απόγευμα και τα λοιπά».

Επί της ουσίας ο Χρ. Σπίρτζης λέει στους εργαζόμενους ότι ο μόνος δικαιολογημένος λόγος μετακίνησης από τα σπίτια τους είναι η εργασία – κάθε άλλη δραστηριότητα θα… φορολογείται, μέσω ακριβότερων εισιτηρίων για τα ΜΜΜ!

Το χάπι της νέας ανατίμησης – πολλοστής μέσα στα τελευταία χρόνια – των κομίστρων των ΜΜΜ η κυβέρνηση προσπαθεί να το χρυσώσει μέσω της κατοχύρωσης της δωρεάν μετακίνησης για τους ανέργους.

Μέτρο που διεκδικούσε το κίνημα των ανέργων, όχι όμως με τη λογική της μετακύλισης του κόστους σε όσους έχουν την «τύχη» να εργάζονται στις απέραντες «γαλέρες» της μνημονιακής Ελλάδας, αλλά υπό το πρίσμα το κόστος της μετακίνησης εργαζομένων και ανέργων να φορτωθεί το κεφάλαιο και το κράτος του, που κερδίζουν από κάθε δραστηριότητα, είτε πρόκειται για εργασία είτε για εκπαίδευση και ψυχαγωγία, μέσα στην καπιταλιστική μητρόπολη.

Γ.Μ.

πηγη: pandiera.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Έχουν  καταντήσει πλέον κλισέ φράσεις από μεριάς ΚΚΕ, όπως οι παρακάτω:

«Με μνημόνιο ή χωρίς μνημόνιο οι πολυεθνικοί όμιλοι είναι ακλόνητοι» (εκδοχή 2010-2012).

«Είτε με ΝΑΙ είτε με ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, το τρίτο μνημόνιο θα έρθει» (εκδοχή 2015)

«Είτε με τρίτο μνημόνιο, είτε με έξοδο από την ευρωζώνη, την κρίση θα την πληρώσει ο λαός»

«Είτε με διαγραφή του χρέους, είτε όχι, χωρίς λαϊκή εξουσία, η κατάσταση δε θα αλλάξει»

Συνεπώς,

«ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης».

Οι αλήθειες της τυπικής στατικής λογικής του ΚΚΕ είναι τόσο ακλόνητες και γενικές που χάνοντας οποιοδήποτε κινητοποιό χαρακτήρα, καταντούν αδρανείς και άχρηστες.

Ας συμφωνήσουμε όμως μεθοδολογικά  ότι το ΚΚΕ έχει δίκιο, όταν επισημαίνει τα παραπάνω «λάθη». Ποιο θα ήταν το «σωστό» λοιπόν;

Ας ξεκινήσουμε από την επιγραμματική διατύπωση της πολιτικής πρότασης του ΚΚΕ, όπως αυτή διατυπώθηκε από τον ίδιο το Γενικό Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, στην ομιλία του στη Βουλή την περασμένη Τετάρτη:

«Ευτυχώς για το λαό, υπάρχει λύση. Είναι ο δρόμος που μπορεί να εφαρμοστεί εάν ο λαός πιστέψει στη δύναμή του, αποφασίσει και ο:ργανώσει την αντεπίθεσή του, για να ανατρέψει την εξουσία των μονοπωλίων».

Συνεπώς ο δρόμος που προτείνει ως εναλλακτική το ΚΚΕ, προϋποθέτει κατ’ αρχήν  ένα λαό, που συμπεριφέρεται περίπου ως ένας άνθρωπος.

Χρειάζεται όμως  και  πίστη. Πίστη σε τι; Η λύση απαιτεί πίστη και η πίστη δίνει την αφετηρία της λύσης.

Τέλος, η διέξοδος του ΚΚΕ περιέχει  το στοιχείο της υποκειμενικής απόφασης. Ο  «λαός», αφού πιστέψει  στον προτεινόμενο δρόμο,  αποφασίζει να βαδίσει προς αυτόν.

Αφού το τέλος είναι πλέον διαυγές, συνειδητοποιημένο και προ-αποφασισμένο, ο περιβόητος λαός, σε σώμα ένα, βαδίζει απερίσπαστος. Δεν κοιτάζει δεξιά ή αριστερά, δεν ακούει Σειρήνες και κυρίως περνάει αλώβητος ανάμεσα από άπειρα ζεύγη κακών  συνήθως αποτελούμενα από  Σκύλα και  Χάρυβδη.

Πρόκειται για την πλήρη νίκη της μεταφυσικής και την άρνηση της επαναστατικής διαλεκτικής και της ζώσας υλικότητας της  κομμουνιστικής στρατηγικής.

Προκύπτουν φυσικά κάποια παράδοξα, που η τυπική λογική  δεν μπορεί να απαντήσει:

Γιατί ο «λαός» είναι τόσο «κουτός» και δε διαλέγει μια πρόταση που υπόσχεται παράδεισο για όλους, αλλά «προτιμά» οδύνες και μισά πράγματα;

Γιατί αλήθεια ο κοσμάκης είναι τόσο «φοβιτσιάρης» και δεν καταλαβαίνει ότι οι «πολλοί» αν είναι  ατρόμητοι και έχοντας όλο το δίκιο με το  μέρος τους, δεν μπορούν παρά να δικαιούνται και να δύνανται να πάρουν την εξουσία και την αφήνουν σε λίγους και προδότες;

Μέσα στο βασίλειο της τυπικής γραφειοκρατικής σκέψης, των δογμάτων, της απόσπασης των κομματικών γραφείων από την πραγματική ζωή, το ΚΚΕ φαίνεται να παίρνει σταθερά διαζύγιο με τη διαλεκτική θεωρίας και πράξης, είναι και συνείδησης. Αδυνατεί να ασχοληθεί με διαδικασίες  συνειδητοποίησης που παράγει η  ζωντανή πρακτική μέσω πολιτικού προγράμματος με κινητοποιό δύναμη, ανταποκρινόμενη σε ζωτικές ανάγκες ανθρώπων με σάρκα και οστά, ετούτου του κόσμου.

Το ΚΚΕ αρνείται την εργατική κομμουνιστική πολιτική στο έδαφος των αντιθέσεων και αντιφάσεων του καπιταλιστικού συστήματος και της κυρίαρχης πολιτικής, που  αναδεικνύουν τα όρια τους και την ανάγκη επαναστατικής ανατροπής τους. Το κάνει μάλιστα στο όνομα του κομμουνισμού.

Αποστρέφεται τη μετατροπή της εργατικής τάξης σε υποκείμενο της κοινωνικής ανατροπής και επανάστασης μέσα από τη διεκδίκηση μεταβατικών αντικαπιταλιστικών στόχων και συγκρότησης μετώπου, στο όνομα της ύπαρξης του κομματικού εαυτού του.

Το ΚΚΕ συμπληρώνει τον κλασσικό ρεφορμισμό, επιλέγοντας το αντιδιαμετρικό σημείο στον ίδιο κύκλο τυπικής σκέψης: Στη ρεφορμιστική αναζήτηση ενός δρόμου χωρίς επαναστατικό στόχο, αντιπαραβάλει ένα τελικό στόχο χωρίς δρόμο. Και χωρίς υποκείμενο.

Συχνά επισημαίνεται ο σεχταρισμός και αριστερισμός του ΚΚΕ στην πολιτική του γραμμή. Πράγματι εύκολα διακρίνει κανείς τα μορφολογικά τους στοιχεία στη φιλολογία του. Ωστόσο, κατά βάση δεν πρόκειται περί αυτού.

Το ΚΚΕ φαίνεται να μη σηκώνει μύγα στο σπαθί του και να μιλάει διαζευκτικά είτε για παραμονή στο καπιταλιστικό πλαίσιο είτε για  «λαϊκή εξουσία». Υπάρχει όμως εδώ μια συμβολική και κυρίως ουσιαστική απουσία: Για το πέρασμα από τον πρώτο στη δεύτερη, το ΚΚΕ δε μιλάει –εδώ και καιρό- για επανάσταση. Πρόκειται για κάτι που έχει μπει στις πάνω σειρές στα κομματικά ράφια. Καμία σχέση με την αδημονία των «αριστερών κομμουνιστών» της Γερμανίας και αλλού να κάνουν «αμέσως» την επανάσταση με υποτίμηση κάθε άλλης μεθόδου δράσης (εκλογές, δράση στα συνδικάτα κλπ), όπως στηλίτευε ο Λένιν.

Η  «λαϊκή εξουσία» και η «κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής», θα έρθουν ως φαίνεται δια της κομματικής προπαγάνδας και της «εξαγωγής πολιτικών συμπερασμάτων» για τη λάθος ή σωστή γραμμή της μιας ή της άλλης δύναμης. Πρωτίστως με την αποδόμηση και αποκάλυψη των «δεξιών» και «αριστερών» αποκλίσεων εντός της αριστεράς. Μέχρι λοιπόν την αποκάλυψη μιας μεταφυσικής Δευτέρας Παρουσίας, ας μη μπαίνουμε σε αμφίβολες περιπέτειες.

Η μη-επαναστατική στρατηγική της ηγεσίας, έρχεται να αντλήσει δύναμη και να ενισχύσει τον κομφορμισμό που αναπαράγει μέσα στις πλατιές μάζες η αστική και συντηρητική ιδεολογία. Η διαβεβαίωση πως «δε θα σπάσει ούτε ένα τζάμι», βολεύει και τα δύο. «Καλά σας  τα λέει το ΚΚΕ», είναι το μόνιμο επιμύθιο πολλών εκπροσώπων της τελευταίας, που δε νοιώθουν να απειλούνται…

Κατά τη λογική της ηγεσίας του ΚΚΕ –αν αυτή τραβηχτεί στα ακραία όρια της-  μια διεκδίκηση αύξησης στο μισθό, μάλλον είναι αχρείαστη, καθώς δεν καταργεί την παραγωγή υπεραξίας, ενώ επιπρόσθετα τυχόν επίτευξή της καλλιεργεί την αντίληψη ότι μπορεί να υπάρχει «καλός εργοδότης». Και ας αποτελεί τον δρόμο αφενός για να βελτιώνει τη ζωή ο εργάτης και αφετέρου για να υψώνει το μπόι του, να ανακαλύπτει το «εμείς», να αγγίζει τη δυνατότητα της νίκης…

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το ‘73, σύμφωνα με την όψιμη συλλογιστική του ΚΚΕ, αποδεικνύεται ένα «τραγικό λάθος», καθώς τελικά δούλεψε στο να έρθει ένας Καραμανλής με 54% και μας εισήγαγε από τη χούντα στην αστική δημοκρατία και όχι στο σοσιαλισμό. Και ας δημιούργησε ένα ρήγμα στην ελληνική κοινωνία και στο σύστημα ένταξης της Ελλάδας στον καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό καταμερισμό, που ακόμη στοιχειώνει την αστική τάξη…

Σύμφωνα με τις ίδιες σοφίες ήταν λάθος θέση η εναντίωση του ΚΚΕ στην είσοδο στην ΕΟΚ/ΕΕ και την ευρωζώνη, διότι αυτό στην ουσία αποτελούσε υπεράσπιση της (τότε) «καπιταλιστικής Ελλάδας της δραχμής».

Και φυσικά, αποδεικνύεται λάθος η εργατική λαϊκή απόφαση για ΟΧΙ σε νέο μνημόνιο στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Το σωστό θα ήταν να είχε γίνει αυτό που πρότεινε το ΚΚΕ: Οι εργαζόμενοι να πάνε για μπάνιο (αποχή) και όσοι δεν είχαν παραλία, να ψηφίσουν άκυρο ή λευκό. Έτσι, είτε το δημοψήφισμα θα έβγαζε ΝΑΙ είτε θα ήταν άκυρο. Θα ήταν αυτό μια κάποια καλύτερη λύση για την ηγεσία του ΚΚΕ και κυρίως θα απάλλασσε τον Αλέξη Τσίπρα από εφιάλτες: Το Τρίτο Μνημόνιο θα είχε λαϊκή επικύρωση, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έμενε αδιάσπαστος και χωρίς κλυδωνισμούς.

Τώρα, με δεδομένο το «λάθος» των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των νέων, των ανέργων να ψηφίσουν ΟΧΙ, αυτοί οφείλουν να τιμωρηθούν με την ηλίθια κατηγορία, πανομοιότυπα επαναλαμβανόμενη από τις ηγεσίες ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ: «Μα η έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ είναι αυτό που προτείνει ο Σόιμπλε!». Ως φαίνεται ο τελευταίος κατατροπώθηκε και ως άλλος ένας κουτούτσικος υποτάχθηκε στην αντικαπιταλιστική θέση της παραμονής στην Ελλάδα στο σφαγείο του ευρωπαϊκού κεφαλαίου…

πηγη: pandiera.gr