ή αλλιώς

(ξανά) ένα βήμα εμπρός και δύο βήματα πίσω

Γράφει ο Σταύρος Μαυρουδέας

Μετά από πολλούς δισταγμούς και αμφιταλαντεύσεις τελικά το Αριστερό Ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ εξαναγκάσθηκε να αποχωρήσει από αυτόν μετά την απόφαση της συστημικής ηγεσίας του τελευταίου να προκηρύξει εκλογές και να το πετάξει ουσιαστικά έξω από τα ψηφοδέλτια του.

Όλο το προηγούμενο διάστημα και μέχρι την μεγάλη κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ με την συμφωνία για 3^ο Μνημόνιο, το Αριστερό Ρεύμα παρέμεινε μέσα ακόμη και στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ. Προηγουμένως ψήφισε τον νεοδημοκράτη Π.Παυλόπουλο (που εκστράτευσε για το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα) για πρόεδρο της δημοκρατίας, παρακάθησε με τους δεξιούς πατριδοκάπηλους ΑΝΕΛΛ στην κυβέρνηση και σιωπηρά δέχθηκε μία σειρά αντιλαϊκές ενέργειες (όπως την 42σέλιδη μνημονιακή πρόταση Βαρουφάκη, το καλπάζον στρατιωτικο-οικονομικό δέσιμο με το Ισραήλ κλπ.). Όταν πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε καταφανώς την μεγάλη κωλοτούμπα και προχώρησε στις συμφωνίες για το 3^ο Μνημόνιο τότε το Αριστερό Ρεύμα ακολούθησε την τραγελαφική τακτική του να καταψηφίζει τα μέτρα αλλά να δηλώνει ότι στηρίζει την κυβέρνηση. Μάλιστα - αντί να βγει εκτός ΣΥΡΙΖΑ και να αγωνιστεί με το λαϊκό κίνημα για την ανατροπή των μέτρων, του νέου Μνημονίου και της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ που τα προωθούσε – επέλεξε να δώσει την μάχη μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχοντας στις επιτροπές και στις διαδικασίες για το συνέδριο του. Παρά τα επανειλημμένες προσκλήσεις της ανατρεπτικής Αριστεράς για απεμπλοκή από την απάτη του ΣΥΡΙΖΑ (στην οποία με τη συμμετοχή του το Αριστερό Ρεύμα συνέβαλε) και κοινή δράση, επέμεινε στο να δώσει τον αγώνα μέσα στο σάπιο οικοδόμημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Όταν η συστημική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να μην προχωρήσει σε ψήφο εμπιστοσύνης και συνέδριο αλλά να προκηρύξει εκλογές (με την συμφωνία και την καθοδήγηση των ιμπεριαλιστικών κέντρων της ΕΕ) τότε μόνον το Αριστερό Ρεύμα αποφάσισε να αποχωρήσει. Εν μία νυκτί κατασκεύασε μόνο του την Λαϊκή Ενότητα (με αρχηγό, εκπροσώπους, θέσεις κλπ.), την αναγόρευσε σε μέτωπο και κάλεσε όλη την Αριστερά να συμμετάσχει σε αυτό.

Κατ’ αρχήν αποτελεί το λιγότερο απαξιωτική πράξη το γεγονός ότι το πρώην Αριστερό Ρεύμα και νυν ΛΑΕ δεν έχει κάνει τουλάχιστον μία στοιχειώδη δημόσια αυτοκριτική για την μέχρι τώρα εμπλοκή του στην απάτη του ΣΥΡΙΖΑ.

Επιπλέον, αποτελεί αμετροέπεια και προσβολή στην πολύτιμη ιδέα του παλλαϊκού μετώπου η υπερφίαλη αυτοαναγόρευση της ΛΑΕ σε τέτοιο. Τα μέτωπα συνδιαμορφώνονται και δεν φτιάχνονται από κάποιον που μετά καλεί άλλους να συμμετάσχουν στο ήδη προδιαμορφωμένο πλαίσιο. Καμία πολιτική και κοινωνική δύναμη που σέβεται τον εαυτό της και την πρόταση του μετώπου δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε τέτοια κατασκευάσματα.

Όμως, αφήνοντας στην άκρη όλα τα προηγούμενα, το χειρότερο στοιχείο είναι ο ασταθής και διπρόσωπος δημόσιος λόγος της ΛΑΕ και η πλήρης απαξίωση της έννοιας του προγράμματος από αυτήν.

Στη δημόσια παρουσία της ΛΑΕ κυριαρχεί ένας ρηχός αντιμνημονιακός λόγος ανακατεμένος με στοιχεία του εκλογικίστικου – και ανέφικτου – προγράμματος της Θεσσαλονίκης του Τσίπρα. Στην παρθενική παρουσίαση του εγχειρήματος από τον Π.Λαφαζάνη τα προγραμματικά στοιχεία που παρουσιάσθηκαν ήταν η διαγραφή μέρους του χρέους (και μάλιστα συναινετικά), η εθνικοποίηση των τραπεζών και μία τραγικά ακαθόριστη παραγωγική ανασυγκρότηση (παρά την θητεία του Π.Λαφαζάνη στο ομώνυμο υπουργείο). Μόνο στην τρίτη δημοσιογραφική ερώτηση αποτόλμησε να πει ότι «αν χρειασθεί για την εφαρμογή του προγράμματος αυτού θα φύγουμε από το ευρώ». Το μοτίβο αυτό κυριαρχεί στη συντριπτική πλειονότητα των δημόσιων τοποθετήσεων της ΛΑΕ. Οι εξαιρέσεις φθάνουν μέχρι την έξοδο από την ΟΝΕ και σταματούν εκεί. Αντίθετα, ένα πολυκυκλοφορημένο κείμενο με πολυποίκιλους και προσθαφαιρούμενους συγγραφείς που στην αρχή προβλήθηκε ως το πρόγραμμα, στη συνέχεια μετονομάσθηκε σε προγραμματική διακήρυξη για να καταλήξει μάλλον στο ταπεινότερο της «εκλογικής διακήρυξης», αποφαίνεται ότι η ΛΑΕ υποστηρίζει την έξοδο από το ευρώ και, εφόσον τα πράγματα οδηγηθούν σε σύγκρουση με την ΕΕ, τότε θα προτείνει δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός για την αποδέσμευση ή μη από την ΕΕ.

Φαίνεται καθαρά ότι για την ΛΑΕ η έννοια του προγράμματος είναι κάτι σαν παιχνίδι πλαίημομπίλ:  φτιάχνεται στο πόδι, αλλάζει κατά το δοκούν και στο τέλος της γραφής δεν έχει και μεγάλη σημασία. Καμία σχέση δεν έχει η προσέγγιση αυτή με την παράδοση της Αριστεράς (και ιδιαίτερα της κομμουνιστικής Αριστεράς). Για την τελευταία, και σε αντίθεση με τον αστικό πολιτικαντισμό, η πολιτική δράση εκπορεύεται από πολιτικά προγράμματα (που στην κομμουνιστική παράδοση απορρέουν από ιδεολογικές αρχές).

Όμως, ακόμη και αν αγνοήσει κανείς την πολυγλωσσία της δημόσιας παρουσίας της ΛΑΕ και πάρει κατά γράμμα την προαναφερθείσα διακήρυξη, φαίνεται καθαρά ότι βρίθει από αντιφάσεις και έχει κατασκευαστεί σαν εργαλείο μάρκετινγκ παρά σαν ένα σοβαρό και συνεκτικό πρόγραμμα.

Πρώτον, ο μόνος τρόπος για να αποχωρήσεις από την ΟΝΕ και να παραμείνεις μέσα στην ΕΕ είναι αυτό να γίνει με την συναίνεση των ηγεμονικών κέντρων της τελευταίας. Σε μία τέτοια περίπτωση το επάνω χέρι έχουν τα τελευταία και συνεπώς ο μόνος δρόμος για αυτή τη συναινετική έξοδο από το ευρώ είναι αυτός του αντιδραστικού σχεδίου Σόιμπλε που θα φορτώσει ακόμη περισσότερα βάρη στις πλάτες των εργαζομένων και θα επιδεινώσει την εξάρτηση της χώρας από την ΕΕ.

Δεύτερον, ο θεμελιακός πυρήνας του οικονομικού προβλήματος της χώρας είναι η αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής της και η μετατροπή της σε ένα χαμηλής τάξης παρακολούθημα πανευρωπαϊκών αλυσίδων παραγωγής με χαμηλή συνοχή, τεχνολογία, προστιθέμενη αξία και ανταγωνιστικότητα και φυσικά μισθούς εξαθλίωσης. Η απλή ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας και η υποτίμηση του νομίσματος δεν μπορούν να ανατάξουν την παραγωγική δομή της χώρας. Η ιδιωτική πρωτοβουλία – που επίσης εκθειάζεται σε δημόσιες τοποθετήσεις ειδημόνων της ΛΑΕ – δεν πρόκειται να το κάνει μέσα σε συνθήκες σύγκρουσης με την ΕΕ και βέβαια είναι πολύ αργή και ταυτόχρονα απαιτεί αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Ο μόνος δρόμος για την φιλολαϊκή παραγωγική αναδιάρθρωση είναι ένα οικονομικό σχέδιο για το σύνολο της οικονομίας, υποχρεωτικής εφαρμογής και βασισμένο σε δημόσιες επενδύσεις και με την δημόσια ιδιοκτησία όλων των στρατηγικών τομέων της οικονομίας. Η ΛΑΕ δεν λέει λέξη γι’ αυτό.

Η εξαναγκασμένη και καθυστερημένη αποχώρηση της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ από αυτό το άθλιο και καταστροφικό για το λαό εγχείρημα είναι καλοδεχούμενη. Ήταν ένα βήμα μπροστά. Θα όφειλε όμως να έχει εξάγει και τα ανάλογα συμπεράσματα από τα μέχρι τώρα λάθη της και να επιδείξει και την ανάλογη συμπεριφορά ιδιαίτερα απέναντι στις λαϊκές μάζες που συνέβαλε στην παραπλάνηση τους. Η ΛΑΕ δεν φαίνεται να διακατέχεται από αυτές τις αρετές. Ξανασερβίρει ένα «μοντέλο ΣΥΡΙΖΑ» με μία πανσπερμία ομάδων με διαφορετικές πολιτικές επιλογές, φαιδρούς εκλογικίστικους καυγάδες, καρικατούρα προγράμματος και βασικό συνεκτικό στοιχείο την εκλογική επιβίωση. Μετά το άτολμο βήμα της εμπρός κάνει ήδη δύο βήματα πίσω.

Πηγή: stavrosmavroudeas.wordpress.com

του Σπύρου Μαρκέτου

(Δημοσιεύτηκε συντετμημένο στην εφημερίδα Πριν της 6ης Σεπτέμβρη 2015)

Δυστυχώς δυο συνιστώσες της Ανταρσύας αποχώρησαν για να ενταχθούν στη Λαϊκή Ενότητα. Είναι χειρότερο και από έγκλημα, είχε πει ο Ταλλεϋράνδος, είναι λάθος. Τα κίνητρά τους είναι φυσικά τα καλύτερα, και στον ίδιο αγώνα θα μείνουμε, και είμαι βέβαιος ότι θα συνεχίσουμε να δείχνουμε μεταξύ μας την αυτονόητη συντροφικότητα, έστω και από διαφορετικές επάλξεις. Ωστόσο οι κρίσιμες στιγμές που ζούμε μας επιβάλλουν να πούμε την αλήθεια.

Η αποχώρηση της Αραν και της Αρας αλλάζει το χαρακτήρα του σχηματισμού μας, και πρέπει τώρα ν’ αποφασίσουμε τα βασικά στοιχεία της νέας Ανταρσύας. Πιστεύω πως αν κάνουμε τις κατάλληλες κινήσεις η αντικαπιταλιστική αριστερά θα βγει ενισχυμένη από αυτή την πολύ σοβαρή κρίση. Αν πάλι κλείσουμε τα μάτια μας ή πάρουμε λάθος αποφάσεις, τότε μπαίνουμε σε δρόμο μαρασμού και διάλυσης.

Στην πραγματικοτητα το πολιτικό σχέδιο της ΛαΕ, να φτιάξει ένα μεταρρυθμιστικό πατριωτικό μέτωπο με προοπτική κυβερνητικής εξουσίας, μόνο σε ρόλο διακόσμησης, ή άλλοθι, χωρά αντικαπιταλιστικές συνιστώσες. Η πορεία του δεν είναι προδιαγεγραμμένη, φυσικά, κι ευτυχώς δεν ελέγχεται συνολικά από τους επικεφαλής του, αλλά για την ώρα τον ρυθμό τον δίνουν αυτοί. Θα είχε όμως κάνει πολύ διαφορετικές κινήσεις όλον αυτό τον καιρό αν επιδίωκε όχι τη δική του κυριαρχία στ’ αριστερά του Σύριζα, αλλά την όσο το δυνατόν ισχυρότερη δόμηση και παρουσία της αριστεράς. Και κυρίως, τότε, αποφεύγοντας τις χωριστές συνομιλίες με κομάτια της Ανταρσύας, θα είχε μπει μαζί μας σε σοβαρό διάλογο κεντρικά και καθαρά.

Η διάσπαση της Ανταρσύας δεν ήταν μια παράπλευρη απώλεια στην προσπάθεια να εφαρμοστεί αυτό το σχέδιο, αλλά ένας από τους βασικούς επιμέρους στόχους του. Επιτευχθηκε πανεύκολα χάρη στη σπουδή που έδειξαν οι ηγεσίες της Αράν και της Αράς, και η ΛαΕ τήν επιδίωξε για ν’ ανακόψει την ισχυρή δυναμική της Ανταρσύας στα κινήματα και στην εκλογική μάχη, ελπίζοντας έτσι να ηγεμονεύσει στο χώρο αριστερά του Σύριζα και να επιβάλει αργούς ρυθμούς και μετριοπαθείς στόχους στην αριστερή αμφισβήτηση του Τρίτου Μνημόνιου. Ώστε η κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση να ευνοήσει τώρα τη ΛαΕ, όπως είχε νωρίτερα ευνοήσει τον Σύριζα. Μια ΛαΕ η οποία ελπίζει ν’ αναδειχτεί ρυθμιστής του παιχνιδιού στην επόμενη φάση, αν η κλιμάκωση της κοινωνικής πόλωσης και της οικονομικής κρίσης απειλήσει τη μνημονιακή κυβέρνηση όπου θα συμμετέχει ο Σύριζα.

Μάλιστα οι κανόνες του παιχνιδιού δεν αποκλείουν την ενδεχόμενη επαναπροσέγγιση Τσίπρα και Λαφαζάνη. Οι οποίοι αξίζει να προσέξουμε ότι δεν αντάλλαξαν ποτέ αληθινά βαρείς χαρακτηρισμούς, και ποτέ δεν απέκλεισαν τη συμφιλίωσή τους μετά την προδοσία. Με δυο λόγια, η ΛαΕ θέλει να συσπειρώσει την αμφισβήτηση φροντίζοντας να μην τήν ενισχύει αχρείαστα και πάντως να τήν στρέφει σε ασφαλείς συστημικές ατραπούς. Ελπίζοντας ν’ ανταμειφθεί με την πανηγυρική προσάρτηση του τσιπρισμού εν καιρώ, όταν το δικό του πρόγραμμα θα έχει πλέον γίνει ανεπίδεκτο εφαρμογής και θα έχει έρθει πλέον και η ώρα της ΛαΕ να κυβερνήσει. Γιατί και η ΛαΕ θέλει να κυβερνήσει, και ξέρει πως τότε θα χρειαστεί συμμάχους. Στα δεξιά της, όχι στ’ αριστερά της. Τον Τσίπρα χρειάζεται μάλλον παρά την Ανταρσύα. Γιατί κάποτε να μην τόν χρησιμοποιήσει όπως σήμερα ο Τσίπρας χρησιμοποιεί τον Κουβέλη; Γιατί να μη δώσει μια νέα ευκαιρία στη στιμένη λεμονόκουπα όταν όλος ο κόσμος θ’ αναζητά μια οποιαδήποτε ελπίδα σταθερότητας μέσα στα ερείπια της μνημονιακής προσαρμογής; Και όταν ακόμη κι εμείς θα απευχόμαστε την εναλλακτική λύση που ήδη ετοιμάζει το πλέγμα εξουσίας, μια μοντέρνα παραλλαγή του φασισμού;

Αξίζει λοιπόν να εξετάσουμε μια υπόθεση εργασίας στην οποία την απάντηση ακόμη δεν γνωρίζουμε,. Η υπόθεση είναι ότι δεν ήταν άστοχες ούτε λάθος οι πολυσυζητημένες κινήσεις της ηγεσίας της ΛαΕ όπως η καθυστερημένη αποχώρησή της από τον Σύριζα, καθώς και όλοι οι δισταγμοί και οι αναβολές στις ημέρες μετά το ΟΧΙ και την προδοσία Τσίπρα, αλλά και ακόμη νωρίτερα, σ’ όλους εκείνους τους χαμένους μήνες στους οποίους μολονότι συγκυβερνούσε απέτυχε και η ίδια να επεξεργαστεί εναλλακτικό σχέδιο ρήξης.

Όλα αυτά δεν ήταν διόλου αποτέλεσμα της θρυλούμενης δείλιας, ή δήθεν αναποφασιστικότητας, ή λάθος εκτιμήσεων του επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας, όπως θέλουν κάποιες ρηχές εξηγήσεις ψυχολογικού ή συπτωσιολογικού τύπου. Όχι, όλα αυτά απλώς υπηρετούσαν ένα σχέδιο που έχει βέβαια κοινούς στόχους με το δικό μας, ο Λαφαζάνης φυσικά δεν είναι Τσίπρας, λόγου χάρη από δεκαετίες προωθεί με συνέπεια ένα σχέδιο απεγκλωβισμού από τη δικτατορία της ΕΚΤ, αλλά ωστόσο προβλέπει πολύ διαφορετική πορεία και σταθμούς από κείνα που πιστεύουμε κι επειδιώκουμε εμείς στην Ανταρσύα. Με δυο λόγια ένα ριζοσπαστικό μεταρρυθμιστικό σχέδιο που σε συγκεκριμένα ζητήματα συγκλίνει με το δικό μας αντικαπιταλιστικό σχέδιο, ενώ σε άλλα συγκρούεται.

Χονδρικά πρόκειται για ένα σχέδιο με καταβολές στη λογική των σταδίων, το οποίο πρέπει να μελετήσουμε πολύ πιο επισταμένα απ’ όσο έχουμε κάνει μέχρι στιγμής, αλλά πάντως, θα έλεγα σε πολύ αδρές γραμμές, επικαλείται μια μορφή οικονομικής ανάπτυξης αρκετά παρόμοια με κείνη των ένδοξων δεκαετιών του καπιταλισμού (με σοσιαλιστικό όμως πρόσημο), ποντάρει σε κεϋνσιανού τύπου εργαλεία, υποτιμά τη διαλεκτική των ρήξεων και των ασυνεχειών που πολλαπλά ενισχύει ο χρηματιστικοποιημένος κι εγγενώς ασταθής σημερινός καπιταλισμός, και αποδίδει στα κοινωνικά κινήματα και στην αυτενέργεια και την αλληλεγγύη των ‘από κάτω’ ρόλο μικρότερο από εκείνο που τούς αναλογεί. Με αποτέλεσμα να μην επιμένει τελικά σε ζητήματα δημοκρατίας.

Φυσικά το σχέδιο δεν δηλώνεται ρητά σε όλες του τις λεπτομέρειες, όπως αναπόφευκτα συμβαίνει με όλα τα πολιτικά σχέδια. Αποσπώντας από την Ανταρσύα πάντως την Αράν και την Αράς πλήττει το δικό μας σχέδιο για να ηγεμονεύσει στην από αριστερά αμφισβήτηση της καπιταλιστικής δομικής προσαρμογής. Ελπίδα μου πάντως είναι πως, μολονότι δυο συνιστώσες έφυγαν και, ας μην έχουμε αυταπάτες, ο αποχωρισμός μας θα είναι συνολικός και οριστικός και όχι μόνον εκλογικός και προσωρινός, πολλά μέλη τους θα μείνουν να συνεχίσουμε τον κοινό αγώνα στην Ανταρσύα.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Νίκος Στραβελάκης

Στη σκιαγράφηση ενός σεναρίου  μετάβασης σε εθνικό νόμισμα προχώρησε, για λογαριασμό της ΛΑ.Ε, ο Κώστας Λαπαβίτσας, ο οποίος είχε αναφερθεί ως υπεύθυνος προγράμματος του εν λόγω κόμματος. Αφού επανέλαβε την πάγια πλέον θέση της ΛΑ.Ε. ότι δεν «θέτει ζήτημα εξόδου» από την ΕΕ περιέγραψε  μια σειρά  ενεργειών για την διαδικασία μετάβασης.

Καταρχήν παραδέχθηκε, για πρώτη φορά επισήμως, ότι η ΛΑ.Ε θα προκρίνει διεθνείς διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές για την απομείωση του χρέους, άρα το κόμμα του θεωρεί ότι οι όποιες κινήσεις για το χρέος θα είναι με την σύμφωνη γνώμη των πιστωτών. Δηλαδή μας είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι αναγνωρίζουν το δημόσιο χρέος. Επίσης δήλωσε ότι η αρχική ισοτιμία του νέου νομίσματος με το ευρώ θα είναι ένα προς ένα και σε αυτή την ισοτιμία θα γίνει η μετατροπή καταθέσεων και δανείων στο νέο νόμισμα. Τέλος, ενώ αναφέρεται εκτενώς στην κρατικοποίηση τραπεζών και ΔΕΚΟ δεν αναφέρεται καθόλου στο θέμα της κεντρικής τράπεζας.

Ελπίζοντας ότι η ΛΑ.Ε έχει οριστικά αποφασίσει την προγραμματική θέση εξόδου από την ευρωζώνη, το πρώτο συμπέρασμα που προκύπτει αβίαστα είναι ότι το κόμμα αυτό προκρίνει την έξοδο από το ευρώ και την παραμονή στην ΕΕ.

Είναι απορίας άξιο πως άνθρωποι με ακαδημαϊκή και κοινοβουλευτική εμπειρία να αγνοούν  ότι αυτό είναι ανέφικτο για την Ελλάδα ειδικά αν πρόκειται να ασκηθεί  στοιχειώδης φιλολαϊκή πολιτική.
Για παράδειγμα βάσει του κοινοτικού δικαίου οποιαδήποτε κρατικοποίηση εντός ΕΕ ουσιαστικά απαγορεύεται. Συνεπώς  η οποία κίνηση κρατικοποίησης τραπεζών ή επιχειρήσεων, που προτείνει η ΛΑ.Ε., θα επιφέρει επιβολή προστίμων με αντικείμενο την υποτιθέμενη αλλοίωση του ανταγωνισμού. Επιπλέον οι μετοχές των Ελληνικών τραπεζών είναι ενεχυριασμένες στον ESM ο οποίος στο πλαίσιο της ΕΕ μπορεί να μπλοκάρει την οποία κίνηση κρατικοποίησης προσφεύγοντας στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο.

Αντίθετα με τις επιδιώξεις της ΛΑ.Ε, το θέμα της αποδέσμευσης από την ΕΕ τίθεται  από τα πράγματα. Ο Κ. Λαπαβίτσας και οι σύντροφοί του, φαίνεται να μη διδάχθηκαν τίποτα από την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ που και εκείνος δεν έθετε θέμα ευρώ μέχρι που το έθεσαν οι δανειστές οδηγώντας στην τραγική κατάληξη του 3ου μνημονίου.

Αλλά υπάρχουν και άλλα. Ο Κ. Λαπαβίτσας μοιάζει να αγνοεί ότι στον παρόντα χρόνο η Τράπεζα της Ελλάδας αλλά και οι τέσσερις συστημικές τράπεζες, είναι τμήμα του ευρώ-συστήματος. Σε αυτό το πλαίσιο έχει σχηματισθεί μια υποχρέωση των εμπορικών τραπεζών προς την τράπεζα της Ελλάδας της τάξης των 130 δις.. .

Η Τράπεζα της Ελλάδας οφείλει με τη σειρά της το ισόποσο στην Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα (ΕΚΤ). Είναι τα χρήματα του ELA μαζί με κάποιες άλλες ενισχύσεις ρευστότητας από την ΕΚΤ. Σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ τα χρήματα αυτά θα καταστούν απαιτητά από την ΕΚΤ. Θα πρέπει λοιπόν το Ελληνικό δημόσιο να χρεοκοπήσει την Τράπεζα της Ελλάδας περνώντας το ενεργητικό της σε νέα κεντρική τράπεζα, ώστε να αποφύγει την καταβολή αυτής της υποχρέωσης. Μόνο στην περίπτωση της μη καταβολής οι κρατικοποιημένες Ελληνικές τράπεζες θα καταστούν κεφαλαιακά επαρκείς  επιτρέποντας και διαγραφή χρεών για τις λαϊκές οικογένειες. Πως θα το πετύχει αυτό η ΛΑ.Ε στο πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου; Η απάντηση είναι απλή: είναι αδύνατο.

Από τα παραπάνω η λογική του σχεδίου γίνεται προφανής. Η θέση υπέρ της παραμονής στην ΕΕ, οδηγεί στην αποδοχή του χρέους, της συναινετικής απομείωσής του  και γενικότερα την αποδοχή όλων των υποχρεώσεων του δημοσίου, όπως ο ELA. Αυτή η παραδοχή ακυρώνει τις όποιες θετικές επιπτώσεις από τη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα.

Συνέπεια της ίδιας  λογικής είναι η δήλωση ότι η αρχική ισοτιμία μετατροπής του νέου νομίσματος θα είναι 1:1 (ένα προς ένα). Εάν πρόκειται να αναγνωρίσεις δημόσιο χρέος 330 δις. και λοιπές υποχρεώσεις 130 δις. είναι προφανές ότι αν υποτιμήσεις το νέο νόμισμα τότε το δημόσιο χρέος θα καταστεί ανεξέλεγκτο. Σε αναμονή λοιπόν της συναινετικής διαγραφής χρέους η Ελλάδα θα προσπαθεί να αμυνθεί υπερασπιζόμενη μια μη βιώσιμη ισοτιμία. Είναι ένα σχέδιο που θυμίζει την εποχή που η Αργεντινή υπερασπιζόταν ισοτιμία 1:1 με το δολάριο οδηγώντας την οικονομία της στην κατάρρευση. Για την Ελλάδα σημαίνει ότι  θα μπούμε σε μια περίοδο όπου οι δανειστές θα συζητάνε υποτίθεται για το χρέος ενώ η Ελλάδα θα στεγνώνει τα συναλλαγματικά της διαθέσιμα υπερασπιζόμενη το 1:1.  Βέβαια ο Κ. Λαπαβίτσας αναφέρει ότι θα υπάρξει υποτίμηση του εθνικού νομίσματος στη συνέχεια, ελπίζοντας σε  γρήγορη συμφωνία για το χρέος,  όμως δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται  τις καταστροφικές επιπτώσεις της υποτιμητικής προσδοκίας για τις συναλλαγές και την οικονομία γενικότερα. Δεν έχει ακούσει φαίνεται ότι οι υποτιμήσεις και οι ανασχηματισμοί δεν προαναγγέλλονται.

Δυστυχώς η εμμονή στην παραμονή στην ΕΕ οδηγεί το πρόγραμμα της ΛΑ.Ε όπως πρωτύτερα το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ σε καραμπινάτες αντιφάσεις που αποδυναμώνουν και τα οποία θετικά τους στοιχεία. Τι να προσφέρουν οι σαφείς αναφορές του Κ. Λαπαβίτσα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και υπέρ ενός ισχυρού κρατικού τομέα, όταν οι υπόλοιπες παραδοχές του προγράμματος τις ακυρώνουν στην πράξη. Άλλωστε το σχήμα παραμονή στην ΕΕ, αναγνώριση δημοσίου χρέους, εθνικό νόμισμα, συναινετική διαγραφή/ τακτοποίηση χρέους είναι πρόταση αντιδραστικών κύκλων και εντός ΕΕ, όπως έγινε γνωστό και κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για το τρίτο μνημόνιο.

Κάποιος έλεγε ότι εκείνος που δε διδάσκεται από την ιστορία είναι καταδικασμένος  να τη ξαναζήσει και η ΛΑ.Ε έδειξε από πολύ νωρίς ότι προτιμά να ξαναζήσει ένα «παραμύθι» τύπου ΣΥΡΙΖΑ από το να προσπαθήσειγια τη συγκρότηση ενός μετώπου ρήξης και αποδέσμευσης από την ΕΕ.

Είναι καθήκον των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να καλύψουν αυτό το πολιτικό κενό.

Άρθρο στο euro2day.gr: Λαπαβίτσας: Όλο το σχέδιο εξόδου από το ευρώ

πηγη: pandiera.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής*

Ο τίτλος φαίνεται υπερβολικός, αλλά τον εννοούμε απόλυτα και θα εξηγηθούμε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως το βασικό κόμμα της απερχόμενης κυβέρνησης, πρέπει να υποστεί στις προσεχείς εκλογές μια βαριά και ταπεινωτική ήττα.

Πρώτο: Αντί για κατάργηση, πρόσθεση ενός  ακόμη Μνημονίου

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, φόρτωσε στις πλάτες των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων, των φτωχών αγροτών και των ξεκληρισμένων μικρομεσαίων και επαγγελματιών, ένα Τρίτο Πεντακομματικό Μνημόνιο. Τα αποτελέσματα αυτού, ΠΡΟΣΤΙΘΕΝΤΑΙ, στην αθλιότητα που έχουν δημιουργήσει τα δύο προηγούμενα Μνημόνια των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ.

Θυμίζουμε:

• Γενική αφαίμαξη εργατικού εισοδήματος μέσω αύξησης έμμεσων φόρων στα βασικά είδη (ΦΠΑ), μείωση μισθών μέσω αυξημένης εισφοράς αλληλεγγύης, μείωση επικουρικών και κύριων συντάξεων μέσω αύξησης των κρατήσεων υγείας και φυσικά ο κατώτατος μισθός και το επίδομα ανεργίας δεν αυξήθηκαν.
• Σταδιακή κατάργηση του επιδόματος αλληλεγγύης (EKAΣ) για όλους τους συνταξιούχους έως τα τέλη Δεκεμβρίου του 2019, αρχίζοντας με το ανώτερο 20% των δικαιούχων το Μάρτιο του 2016.
• Ο ΣΥΡΙΖΑ μίλησε για κατάργηση του ΕΝΦΙΑ από το 2015, ενώ τελικά δεσμεύτηκε όχι απλά για τη διατήρηση του, αλλά και χωρίς καμία μείωση παρά τη μείωση των αξιών των κατοικιών και άλλων ακινήτων.
• Μίλησε για προστασία της δημόσιας περιουσίας με ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων. Στην πράξη συμφώνησε σε ένα αμόκ ξεπουλήματος, με αρχή το πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού (επικύρωσε και δεν ακύρωσε την σκανδαλώδη πώληση), τα περιφερειακά αεροδρόμια, τα λιμάνια ΟΛΠ/ΟΛΘ, την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Συμφώνησε επίσης για αύξηση του μεριδίου των ιδιωτών που θα αποσπάσουν κομμάτια της ΔΕΗ καθώς και για την «ιδιωτικοποίηση της επιχείρησης μεταφοράς ηλεκτρικής ενεργείας, ΑΔΜΗΕ, εκτός εάν προταθεί εναλλακτικό σχέδιο, με ισοδύναμα αποτελέσματα».
• Υποσχέθηκε προστασία των εργαζομένων από απελευθέρωση μαζικών απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα. Συμφώνησε όμως για την «επανεξέταση ορισμένων υφιστάμενων πλαισίων της αγοράς εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των ομαδικών απολύσεων, της συλλογικής δράσης και των συλλογικών διαπραγματεύσεων».
• Ο ΣΥΡΙΖΑ μίλησε για κατάργηση του εισιτηρίου των 5 ευρώ στα νοσοκομεία. Ωστόσο συμφώνησε «Έως τον Οκτώβριο του 2015, οι αρχές θα αποφασίσουν αν θα επαναφέρουν το τέλος των 5 ευρώ βάσει ελέγχου των πόρων για τις επισκέψεις στα νοσοκομεία ή αν θα λάβουν ισοδύναμα δημοσιονομικά μέτρα και μέτρα διαχείρισης της ζήτησης».
• Αυξάνει τη φορολογία στους αγρότες, ενώ καατργελι μέτρα στήριξης (π.χ. πετρέλαιο)

Δεύτερο: Αντί για διαγραφή του χρέους, μία ακόμη Δανειακή Σύμβαση

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε τη ‘’διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και σύνδεση της αποπληρωμής του υπολοίπου με ρήτρα ανάπτυξης». Αντί για αυτό, πήρε νέο δάνειο 87 δις με νέα επαχθή Δανειακή Συνθήκη, προσθέτοντας τον ESM στην ως τώρα τρόικα.

Τρίτο: Ανταλλαγή της λαϊκής επιβίωσης με την παραμονή στην ευρωζώνη

Ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυριζόταν ότι είχε ως προτεραιότητα την κατάργηση των μνημονίων, ώστε να σταματήσει η κοινωνική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων. Πούλησε το παραμύθι ότι αυτό θα το πετύχει μέσα στην ευρωζώνη, πείθοντας τους ‘’εταίρους’’. Όταν αυτό αποδείχτηκε ανοησία και μπήκε το δίλλημα ‘έξοδος από την ευρωζώνη ή διατήρηση μνημονίων’’, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αντάλλαξε τη λαϊκή επιβίωση και τη λαϊκή κυριαρχία με την παραμονή στην ευρωζώνη και την ΕΕ, για να μακροημερεύουν οι πολυεθνικές του κεφαλαίου και οι κερδοσκόποι. Ακόμη χειρότερα, οργανώνει εκστρατεία τρόμου, ψευδολογώντας και παρουσιάζοντας ως αυτοκτονία κάθε επιλογή του λαού για έξοδο από το κρεματόριο της ευρωζώνης και την ΕΕ των μνημονίων διαρκείας.

Τέταρτο: Μετατροπή του λαϊκού ΟΧΙ σε ΝΑΙ υποταγής

Ο λαός απέρριψε με ένα περήφανο 62% το νέο μνημόνιο που ήθελε να επιβάλει η ευρωζώνη, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια την προειδοποίηση πως ένα ΟΧΙ θα σήμαινε έξοδο από ευρώ και ΕΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε μια νύχτα μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ΝΑΙ, συμφωνώντας σε μία ακόμη απεχθέστερη συμφωνία από αυτή που απορρίφτηκε. Απέδειξε έτσι πως δεν είναι ο λαός που φοβάται τη ρήξη, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν την θέλει για να μη χαλάσει η σούπα της ευρωλαγνείας του.

Πέμπτο: Μας φόρτωσαν τον Προκόπη Παυλόπουλο

Ο ΣΥΡΙΖΑ, σε συμμαχία με τα άλλα κλασσικά αστικά κόμματα, θωράκισαν ακόμη περισσότερο το άθλιο αστικό πολιτικό σύστημα και ειδικά την πρόσδεσή του με τους ευρωκράτορες, με την από κοινού υπερψήφιση του δεξιού Προκόπη Παυλόπουλου στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο ρόλος που αυτός θα παίξει στις μετεκλογικές εξελίξεις θα είναι καθοριστικός και έχουμε πρόγευση από τη δήθεν υπηρεσιακή -αλλά στην ουσία αστική οικουμενική- κυβέρνηση που συγκροτήθηκε για τις εκλογές.

Έκτο: Ανέστησαν τους πεθαμένους μνημονιακούς βρικόλακες

Το βράδυ της μεγάλης λαϊκής νίκης του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, ο ΣΥΡΙΖΑ έτρεξε να το μετατρέψει σε ΝΑΙ, ανασταίνοντας και προστρέχοντας στη βοήθεια των ταπεινωτικά ηττημένων του ΝΑΙ, των αστικών μνημονιακών κομμάτων ΝΔ, ΠΟΤΑΜΙ, ΠΑΣΟΚ. Μαζί τους πέρασε στη Βουλή με ρεκόρ ψήφων το Τρίτο Μνημόνιο, δικαιώνοντάς τους για τα δικά τους Μνημόνια. Τώρα ετοιμάζουν από κοινού σενάρια κυβερνήσεων συνεργασίας μετά τις εκλογές, ενώ και αυτή η αθλιότητα του μπόνους των 50 εδρών παραμένει σε ισχύ, με πιθανότητα ακόμη και να προσφερθεί στη Νέα Δημοκρατία. Η απόλυτη ξεφτίλα: Καλύτερα μπόνους στη Νέα Δημοκρατία, παρά απλή αναλογική και στοιχειώδης δημοκρατία!

Έβδομο: Κατάργησαν κάθε έννοια δημοκρατίας και λαϊκή κυριαρχίας

Δεν είναι μόνο η γενική υποταγή τους στα αφεντικά του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Όταν φτάνουν να σέρνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ άρον άρον τους βουλευτές της με τα μαγιό και τις πιζάμες για να ψηφίσουν όπως όπως στη Βουλή το νέο Μνημόνιο και τα Προαπαιτούμενα του, υπό ειδικό καθεστώς χρονικών προθεσμιών,  τούτο σημαίνει πως έχουν γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια κάθε έννοια δημοκρατίας και λαϊκής αξιοπρέπειας. Γονατιστοί ναιναίκοι στη χώρα του Βελουχιώτη!

Όγδοο: Απείραχτα τα κανάλια του ψεύδους και της διαπλοκής

Όχι μόνο δεν πήραν στοιχειώδη μέτρα σε βάρος των καναλιών του ψεύδους και της διαπλοκής με τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, αλλά μπήκαν σε γύρο συναλλαγής μαζί τους. Ταυτόχρονα θανάτωσαν την ανάσα ενημέρωσης που είχε δώσει ο αγώνας των εργαζομένων της ΕΡΤ, μετατρέποντας και τη δημόσια τηλεόραση, σε  μνημονιακό κανάλι και όργανο κυβερνητικής προπαγάνδας.

Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ, ισχυριζόμενοι μάλιστα ότι δεν κρίναμε το ΣΥΡΙΖΑ με το κριτήριο της αναγκαίας για την εποχή μας εργατικής αντικαπιταλιστικής πολιτικής. Ξέρουμε ότι αυτό η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ το απεχθάνεται όπως ο διάβολος το λιβάνι και για αυτό μιλάει περιφρονητικά και αποπροσανατολιστικά για «αριστερόμετρο»…

Κρίναμε με βάση το στοιχειώδες μέτρο των δεσμεύσεων του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ και της προσμονής των ψηφοφόρων του για κάτι καλύτερο.

Αυτό δεν υπήρξε. Αντίθετα, η ΕΛΠΙΔΑ που υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, αποδείχτηκε ΛΕΠΙΔΑ, με την πλήρη μνημονιακή του μετάλλαξη και αστική μεταμόρφωση.

Υπάρχουν ωστόσο ακόμη δύο πλευρές που κάνουν την ανάγκη για μια ταπεινωτική του ήττα ακόμη πιο επιτακτική. Εξηγούμαστε…

 Ένατο: Ψευδολογούν ασύστολα!

Ο ευρύς κόσμος θα μπορούσε να συγχωρήσει την αδυναμία, όχι όμως το αισχρό ψέμα και τη σκόπιμη παραπλάνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζουν το άσπρο μαύρο, αποκρύβοντας όλα τα μέτρα του τρίτου μνημονίου. Ταυτόχρονα με τον ίδιο τρόπο που εξαπάτησαν τον κόσμο υποσχόμενοι πως μέσα στην ευρωζώνη θα καταργούσαν τα μνημόνια, τώρα κοροϊδεύουν και πάλι λέγοντας ότι μέσα και «παράλληλα» με το μνημόνιό τους, θα ασκήσουν …κοινωνική πολιτική!

Δέκατο: Αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική στο όνομα της αριστεράς

Δεν πρόκειται απλά για ένα ακόμη Μνημόνιο. Έχει τεράστια σημασία, ότι το σχεδίασαν και το εφαρμόζουν στο όνομα της αριστεράς και της αριστερής πολιτικής. Αν δεν ηττηθούν εδώ και τώρα, θα έχουν προσφέρει τη μεγαλύτερη υπηρεσία στις αστικές συστημικές δυνάμεις, πού ήδη αναπαράγουν τη θατσερική θεωρία ‘’There is No Alternative-TINA», δηλαδή «Δεν υπάρχει εναλλακτική». Αλλά και δηλητηριάζουν τη συνείδηση του κόσμου μαζικά, με την αντιδραστική θεωρία ‘’όλοι οι ίδιοι είναι και ίσως η αριστερά χειρότερη’’, φουσκώνοντας Λεβέντηδες και φασίστες.

 Όχι στο όνομα μας κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ!

Παρένθεση πρέπει να αποτελέσετε εσείς, το συντομότερο δυνατό και όχι η αριστερή εργατική πολιτική. Η τελευταία, έχει στο κέντρο της τις εργατικές λαϊκές ανάγκες και ανθίζει μέσα στον αγώνα ενάντια στους άρχοντες του χρήματος στην Ελλάδα, το άθλιο πολιτικό τους σύστημα και τα αφεντικά τους που είναι το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, με τα σφαγεία που λέγονται Ευρωζώνη και ΕΕ.

ΥΓ1: Τιμούμε τα μέλη, τους αγωνιστές, τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους και καλώντας σε κοινή δράση για την ανατροπή του Τρίτου Μνημονίου και την ήττα της αντιδραστικής πολιτικής, όποια κυβέρνηση και αν κληθεί να την εφαρμόσει. Το «δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα, δεν κατάλαβα», σε στιγμές ιστορικές σαν αυτή που ζιούμε, δεν παίζει…

ΥΓ2: Η χρεωκοπία και ήττα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορά μόνο και κυρίως πρόσωπα, ούτε είναι προϊόν αφέλειας, άγνοιας ή ξαφνικής προδοσίας των τελευταίων μηνών. Έχει ως βάση της τον προγραμματικό πυρήνα συγκρότησής του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος, που αναζητεί μεταρρυθμίσεις εντός του κεφαλαιοκρατικού συστήματος και της ΕΕ, θεωρώντας πως στην εποχή του φονικού καπιταλισμού, υπάρχουν περιθώρια για »κοινωνικά συμβόλαια». Με αυτή την έννοια η αναζήτηση επιστροφής στον «καλό ΣΥΡΙΖΑ», στην οποία κατά βάση ελπίζει η ΛΑ.Ε,  αποτελεί μια τουλάχιστον ανεπαρκή και ατελέσφορη επιλογή.

*Υποψήφιος με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Περιφέρεια Αττικής

ΠΗΓΗ: pandiera.gr