η νύχτα της 25ης προς 26η Νοέμβρη 1942, 150 αντάρτες του ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τον Άρη Βελουχιώτη, 60 αντάρτες του ΕΔΕΣ, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Ζέρβα, και 12 Άγγλοι σαμποτέρ επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά κατά της ιταλικής φρουράς της μεγάλης σιδηροδρομικής γέφυρας του Γοργοπόταμου κοντά στη Λαμία, εξουδετέρωσαν την εχθρική δύναμη και ανατίναξαν τη γέφυρα.  

Σύμφωνα με το σχέδιο επιχείρησης, τμήμα του ΕΛΑΣ με 65 άνδρες ανέλαβε να εξουδετερώσει το νότιο βάθρο της γέφυρας, που φρουρούνταν από 80 Ιταλούς και ήταν αμυντικά οργανωμένο με συρματοπλέγματα, χαρακώματα και πολυβολεία από μπετόν αρμέ. Τμήμα του ΕΔΕΣ με 45 άνδρες ανέλαβε να εξουδετερώσει το βόρειο βάθρο, που φρουρούνταν από 30 άνδρες, χωρίς σημαντική αμυντική οργάνωση (η οργάνωση αυτή είχε μόλις αρχίσει). Δύο τμήματα του ΕΛΑΣ με 15 άνδρες το καθένα και με έναν Βρετανό σαμποτέρ ανέλαβαν να καταλάβουν θέσεις στη σιδηροδρομική γραμμή, σε απόσταση ενός περίπου χιλιομέτρου από τη νότια και βόρεια πλευρά της γέφυρας, για να εμποδίσουν την προσέγγιση εχθρικών ενισχύσεων.  

Ενα τμήμα του ΕΛΑΣ από 30 άνδρες παρέμεινε ως εφεδρεία, ένα άλλο με 15 άνδρες είχε προορισμό να καταλάβει την ξύλινη οδική γέφυρα του Σπερχειού στη θέση Φραντζή και, τέλος, ένα τμήμα σαμποτέρ από 4-5 Αγγλους, 8 άνδρες του ΕΛΑΣ και 4 του ΕΔΕΣ ανέλαβε την ανατίναξη της γέφυρας. Η επιχείρηση άρχισε στις 23.05 τη νύχτα.  

Με την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου διακόπηκε για έξι βδομάδες η μοναδική σιδηροδρομική αρτηρία προς το λιμάνι του Πειραιά, μέσω της οποίας το χιτλερικό επιτελείο εφοδίαζε τα στρατεύματα του Ρόμελ στη Βόρεια Αφρική. Αυτός ήταν άλλωστε και ο σκοπός της επιχείρησης. Δόθηκε έτσι πολύτιμη βοήθεια στα αγγλικά στρατεύματα, που διεξήγαν επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον των χιτλερικών και ιταλικών στρατευμάτων στην Αφρική.  

Το λαμπρό αυτό κατόρθωμα, που συνέπεσε χρονικά με τη μεγαλειώδη αντεπίθεση των σοβιετικών στρατευμάτων στο Στάλινγκραντ, είχε σοβαρή απήχηση στον ελληνικό λαό, ανέβασε το αγωνιστικό του φρόνημα και συντέλεσε στην παραπέρα γοργή ανάπτυξη της ένοπλης αντίστασής του.  

Αλλά οι σκοτεινές δυνάμεις της ελληνικής και ξένης αντίδρασης είχαν ήδη αρχίσει να σπέρνουν το σπόρο της διαίρεσης. Ο διχασμός των δυνάμεων της αντίστασης, που έθεσαν ως σκοπό τους οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές, βάθαινε ακόμη περισσότερο μετά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου.

*Πηγή: imerodromos.gr

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2015

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ

Η Πανελλαδική Σύσκεψη της Λαϊκής Ενότητας μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για την ενίσχυση της ριζοσπαστικής και αντιμνημονιακής Αριστεράς στην χώρα μας και για την προώθηση της κοινωνικής αντίστασης στις βάρβαρες μνημονιακές πολιτικές του κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ασφαλιστικό, πλειστηριασμοί, ιδιωτικοποιήσεις, λιτότητα κ.α) καθώς και της ενότητας της Αριστεράς. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική περίοδο, η οποία έχει δυνατότητες και δυσκολίες, αν και οι δυσκολίες φαίνονται αυτήν την στιγμή να είναι περισσότερες από τις δυνατότητες. Η κυβέρνηση υφίσταται μια γενικευμένη πολιτική φθορά λόγω των ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών της, χωρίς αυτό να αποκλείει , όμως, την ύπαρξη ακόμη ενός δυναμικού εμπιστοσύνης σε αυτήν-σε συνθήκες απόγνωσης και απελπισίας του λαού αλλά και αποδόμησης των αντιπολιτευτικών συστημικών κομμάτων.

Πρέπει να κάνουμε μετά την σημαντική εκλογική ήττα του Σεπτεμβρίου μια καινούρια και αξιόπιστη νέα αρχή. Στην προσπάθειά μας αυτήν, το στοιχείο της αυτοκριτικής και της κατανόησης όσων έχουν ήδη συμβεί είναι πολύ κρίσιμο. Ο μεγάλος όγκος των δυνάμεων της ΛΑΕ προέκυψε από την διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ μετά την μεγάλη μνημονιακή του στροφή. Σίγουρα, η βραχεία προεκλογική περίοδος όξυνε αντικειμενικά τα προβλήματα καταγραφής της γραμμής μας και της προγραμματικής μας συγκρότησης και υπήρξε σοβαρός αντικειμενικός παράγων της ήττας, όμως, αυτό δεν αναιρεί τις σοβαρές υποκειμενικές μας αδυναμίες. Αυτές πηγάζουν κυρίως από το γεγονός ότι η Αριστερή Πλατφόρμα και η συνολική αριστερή Αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ έκανε την διάσπαση καθυστερημένα και άτολμα, συντήρησε την αντίφαση «καταψηφίζουμε το Μνημόνιο-στηρίζουμε την κυβέρνηση», ενώ η διάσπαση θα έπρεπε να έχει συντελεσθεί με δική μας πρωτοβουλία το αργότερο την 13η Ιουλίου, μετά την υπογραφή της συμφωνίας στο Eurogroup. Αφήσαμε την πρωτοβουλία των κινήσεων στο ηγετικό κέντρο γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα και την ομάδα του. Επίσης, έπρεπε από πολύ νωρίτερα η Αριστερή Πλατφόρμα να έχει δημοσιοποιήσει στην κοινωνία την στρατηγική της διαφωνία με τον προσανατολισμό της διαπραγμάτευσης, που είχε διαφανεί ήδη από την συμφωνία της 20ης του Φλεβάρη. Κρατήσαμε την διαφωνία ερμητικά κλειστή στα όργανα και στο εσωτερικό του κόμματος, κάτι που μας στοίχισε τελικά πολύ ακριβά. Δεν πείσαμε, παρά το ηθικό μας πλεονέκτημα, ότι κάνουμε την κρίσιμη πολιτική διαφορά.

Επίσης, κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου κάναμε ένα διπλό λάθος. Δεν επιμείναμε, χωρίς ταλαντεύσεις και μισόλογα, στην βασική μας προγραμματική διαφοροποίηση, την έξοδο από την ευρωζώνη και το άνοιγμα της συζήτησης για την γενικότερη έξοδο από την Ε.Ε. Φανήκαμε αμήχανοι σε αυτό το σημείο, το ισχυρό σημείο συμπύκνωσης της πολιτικής διαφωνίας, και δεν δώσαμε ούτε τον τόνο της πολιτικής αποφασιστικότητας ούτε την αναγκαία τεχνική τεκμηρίωση για τον σκοπό αυτόν και την εφαρμογή του. Επίσης, δεν τοποθετηθήκαμε με σφαιρικότητα πάνω στην ανάγκη ενός μεταβατικού σοσιαλιστικού προγράμματος, το οποίο έχει ανάγκη η χώρα και οι δυνάμεις της εργασίας για να βγουν από το τούνελ των μνημονίων. Οι επιμέρους στόχοι (διαγραφή χρέους, κοινωνικοποίηση τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων, άρση λιτότητας κλπ) δεν αρθρώθηκαν και δεν ενοποιήθηκαν με έναν ολοκληρωμένο τρόπο. Αυτή η προγραμματική επεξεργασία πρέπει να προχωρήσει τώρα σε συζήτηση και αλληλοτροφοδότηση με τις υποτελείς τάξεις και συνολικά το πληττόμενο κοινωνικά τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

Όσον αφορά, τον πολιτικό στόχο αυτής της περιόδου, του ορατού βραχυμεσοπρόθεσμου διαστήματος, αυτός δεν μπορεί να είναι η επανάληψη του σχεδίου «κυβέρνηση της Αριστεράς» και ένας ΣΥΡΙΖΑ 2. . Πρώτον, διότι αυτός ο στόχος έχει φθαρεί πολιτικά και ηθικά από την κυβερνητίστικη και συμβιβαστική εκδοχή υλοποίησής του εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και χρειάζεται να ξανακτιστεί με ριζικά άλλα υλικά. Δεύτερον, διότι δεν υπάρχει ακόμη ο πολιτικός ταξικός συσχετισμός για να τεθεί το ζήτημα με τον τρόπο που πρωτοτέθηκε την άνοιξη του 2012, όταν ορθά προτάθηκε για να δώσει πολιτική διέξοδο στην αύξουσα κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση της περιόδου 2010-2012. Τρίτον, διότι η ισχύουσα διακυβέρνηση δεν θα πέσει καθόλου σαν «ώριμο φρούτο» και διατηρεί ηγεμονικά/συναινετικά αποθέματα. Τέταρτον, διότι όλη η ευρωπαϊκή εικόνα μας πείθει ότι δεν υπάρχουν αυτήν την στιγμή υποκειμενικά τα περιθώρια για μια στηριγμένη πραγματικά στην κοινωνία αριστερή διακυβέρνηση-η πορτογαλική περιπέτεια πιθανότατα θα το αποδείξει για άλλη μια φορά. Τέλος, μια τέτοια στοχοθέτηση, παρά το ότι πρέπει από τώρα να τίθενται με πειστικό τρόπο οι σοβαρές προγραμματικές γραμμές μιας εναλλακτικής ταξικά διακυβέρνησης, μας αποπροσανατολίζει από τον πραγματικό άμεσο πολιτικό στόχο, αυτόν της γενικής κοινωνικής αποσταθεροποίησης της κυβερνητικής μνημονιακής πολιτικής, του γενικευμένου πολιτικού σαμποτάζ εκ μέρους της κοινωνίας κάτω από την συντονισμένη δράση του εργατικού κινήματος και των άλλων κοινωνικών κινημάτων, της προετοιμασίας μιας γενικευμένης εξεγερσιακής κατάστασης στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Στην Ευρώπη όπου η αστική δημοκρατία καταρρέει, η κοινωνική δημοκρατία πρέπει να ξαναγεννηθεί κινηματικά στην βάση του αντικαπιταλισμού, του αντιπολέμου και του αντιιμπεριαλισμού. Να ξανακοινωνικοποιήσουμε βαθειά την πολιτική μας, να ξαναπολιτικοποιήσουμε τις κοινωνικές αντιστάσεις, αυτά είναι τα διακυβεύματα του παρόντος, πολύ προτού ξανατεθεί ζήτημα «κυβέρνησης της Αριστεράς». Οι μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε χρειάζονται αναστοχασμό στην κατανόηση και στην δράση μας και όχι επανάληψη των μεταπολιτευτικών «ευκολιών» της Αριστεράς.

Η πορεία μας πρέπει, επίσης, να θέτει το ζήτημα της κοπής του ομφαλίου λώρου με το συριζαϊκό φυσιογνωμικό και οργανωτικό παρελθόν πολλών από εμάς. Η ενότητα στους κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς χώρους και η συνεννόηση με αρκετό ενδιάμεσο κόσμο στα σχήματα του πρώην ΣΥΡΙΖΑ είναι σημαντική αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Η προτεραιότητα πρέπει πάντοτε να δίδεται στον αντικυβερνητικό- συγκεκριμένα αντιμνημονιακό χαρακτήρα των συνδικαλιστικών παρεμβάσεων και κινήσεων και όχι σε έναν άχρωμο συμφιλιωτισμό. Όπου επικρατήσει ο άνευρος, συμφιλιωτισμός, αυτό θα είναι ένα βήμα προσέγγισης και όχι απομάκρυνσης από το πεδίο του μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ. Ό,τι δηλαδή πρέπει ακριβώς να απεργαζόμαστε αυτήν την στιγμή.

Κλείνω με τα σοβαρότατα προβλήματα της συλλογικής και δημοκρατικής λειτουργίας της ΛΑΕ, τα οποία δεν έχουν απαντηθεί μέχρι σήμερα καθόλου. Ανεξάρτητα από το αν η ΛΑΕ θα καταστεί τελικά πολυτασικό κόμμα ή μέτωπο πολιτικών οργανώσεων και ανένταχτων αγωνιστών/τριών, η λειτουργία της πρέπει να βασισθεί στην αμεσοδημοκρατική και πρωτοβουλιακή δόμηση των Επιτροπών της ΛΑΕ, με δικαίωμα ίσης ψήφου για όλους/ες και λήψης αποφάσεων με πλειοψηφία, όπου η συναίνεση δεν είναι εφικτή. Αυτό δεν ενισχύει κάποιες συνιστώσες, όπως συχνά λέγεται, ενισχύει, αντίθετα, την υποταγή όλων των συνιστωσών στην πρωτεύουσα λειτουργία της ΛΑΕ ως κοινού μας σπιτιού. Επίσης, τα συλλογικά όργανα πρέπει να εκλέγονται και όχι να διορίζονται, να λειτουργούν και να αποφασίζουν δημοκρατικά και συλλογικά με βάση την αρχή της πλειοψηφίας. Τέλος, χρειαζόμαστε μια συλλογική και όχι μονοπρόσωπη ηγετική έκφραση, μια έκφραση που να αντιστρατεύεται πραγματικά τον αρχηγισμό και τις πολλαπλές γραφειοκρατικές σκληρύνσεις και αγγυλώσεις. Θεσμοί, όπως οι θητείες στα όργανα, η ανακλητότητα από αυτά, η οριζόντια επικοινωνία των Επιτροπών μπορούν να ενισχύσουν την κατεύθυνση της περισσότερης δημοκρατίας και αποτελεσματικής δράσης. Η μορφή των πολιτικών υποκειμένων σήμερα δεν επιλύεται με τις συνταγές των αρχών του 20ου αιώνα, είναι από την φύση της ασταθής, ρευστή και μεταβατική.

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ*  

Όταν ο Φρανκενστάιν ήλθε αντιμέτωπος με το τέρας που είχε δημιουργήσει από κομμάτια πτωμάτων διαπίστωσε ότι ήταν φρικιαστικό και θέλησε αμέσως να το καταστρέψει. Εκείνο όμως του ξέφυγε και ξεκίνησε την ανεξάρτητη περιπλάνηση του.

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, Γαλλίας συμπεριλαμβανομένης, παρόλο που κάθε φορά χάνουν τον έλεγχο των τεράτων που δημιουργούν, συνεχίζουν ακατάπαυστα να το πράττουν.

Ας θυμηθούμε την ενίσχυση των Ταλιμπάν για την ανατροπή των φιλοσοβιετικών στο Αφγανιστάν, την ενίσχυση αντικαθεστωτικών ορδών κατά του Καντάφι στην Λιβύη, τον ίδιο το Σαντάμ, την ενίσχυση των φασιστών στην Ουκρανία και τον εξοπλισμό μαζί με Τουρκία, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία των τζιχαντιστών κατά του Ασάντ και των Κούρδων.

Αυτές λοιπόν είναι οι δυνάμεις οι οποίες τοποθετώντας πάνω απ’ όλα τα συμφέροντα των μονοπωλίων που εκπροσωπούν, έπλασαν το τέρας του ISIS και γενικότερα του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού.

Πιο ειδικά ο γαλλικός ιμπεριαλισμός είναι από πολλές σκοπιές ο ηθικός αυτουργός του θρησκευτικού φονταμενταλισμού (που ας μην ξεχνάμε ότι έκφραση του ήταν και η χριστιανική Ιερά Εξέταση και οι σταυροφορίες), όχι μόνο λόγω των εγκλημάτων που διέπραξε κυρίως στην Αλγερία και τις δεκάδες πιο πρόσφατες στρατιωτικές επεμβάσεις του, αλλά ακόμη λόγω της περιθωριοποίησης των μουσουλμάνων στην ίδια την Γαλλία.

Εκείνοι όμως που γαλουχούν τους ανθρώπους με τη βία, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να διαμαρτύρονται όταν αυτή στρέφεται εναντίον τους, όπως παρατηρούσε ο Σαιν Ζυστ απευθυνόμενος την περίοδο της γαλλικής επανάστασης στους αριστοκράτες που διαμαρτύρονταν για την λαϊκή τρομοκρατία, και την εφαρμογή του «aux armes citoyens», (στα όπλα πολίτες) που λέει ο γαλλικός ύμνος .

Από την άλλη έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που καταλήγουν σε αυτήν την βαρβαρότητα όχι γιατί η φυλή τους είναι βάρβαρη ή γιατί πιστεύουν στο Κοράνι, αλλά επειδή βιώνουν μια άθλια ύπαρξη , είναι προδομένοι από τις «εθνικές» αστικές τους τάξεις , είναι ανύπαρκτη μια υπολογίσιμη επαναστατική αριστερά. Οδηγούνται έτσι στην πεποίθηση ότι τούτος ο κόσμος δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.

Για αυτούς η ελπίδα εντοπίζεται μετά θάνατο. Έτσι προσφεύγουν σε επιχειρήσεις αυτοκτονίας, προσφεύγουν στη φωτιά, στο τσεκούρι και τη βία με την οποία τους γαλούχησαν οι κυρίαρχοι τούτου του κόσμου, έχοντας την πεποίθηση ότι αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί στα ουρί του παραδείσου.

Και τι φταίνε οι απλοί άνθρωποι που ζουν στις ιμπεριαλιστικές χώρες, θα ρωτήσει εύλογα κάποιος. Υποθέτω ότι στα μάτια των τζιχαντιστών θεωρούνται υπεύθυνοι και για τους ηγέτες που επιλέγουν και κυρίως για το ότι ιδιαίτερα μέχρι πριν την κρίση, ένα σημαντικό τμήμα τους όπως η εργατική αριστοκρατία, επωφελείται από την εκμετάλλευση που ασκούν οι ιμπεριαλιστικές χώρες στους λαούς των μη αναπτυγμένων χωρών του πλανήτη και ζει στην «ακολασία» .

Οι ηγέτες της Δύσης, αξιοποιώντας τον φόβο που προκαλούν τέτοιες δολοφονικές ενέργειες όπως στο Παρίσι από τη μια αξιώνουν ομοψυχία ενάντια στην τρομοκρατία για την οποία ευθύνονται οι ίδιοι και από την άλλη εντείνουν στο έπακρο τον αυταρχισμό, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, εκτρέφοντας τον νεοφασισμό, για να μας καλέσουν αύριο οι θρασείς να τον αντιμετωπίσουμε από κοινού.

Ακόμη οι ισχυρές χώρες της ΕΕ ειδικά με το κλείσιμο των δικών τους συνόρων, επιφυλάσσουν για την χώρα μας το ρόλο της χωματερής των μεταναστών οι οποίοι είναι βέβαιο ότι όλο και θα αυξάνονται με τη συνέχιση της ιμπεριαλιστικής επιθετικής πολιτικής.

Η καλύτερη λοιπόν συμπαράσταση σε λαούς, όπως στο γαλλικό, ή στο λιβανέζικο (η αντίστοιχη με το Παρίσι επίθεση στην Βηρυτό δυο μέρες πριν με τους 40 νεκρούς, θάφτηκε και κανείς δεν βρέθηκε να δηλώσει «είμαστε όλοι Λιβανέζοι», ή να περιτυλιχθεί με τη λιβανέζικη σημαία) που πλήττονται από αυτήν την κτηνώδη μορφή τρομοκρατίας, δεν είναι απλώς η καταδίκη της ή η από κοινού αντιμετώπισή της με εκείνους που την έσπειραν ή την προκαλούν προβοκατόρικα. Είναι η εναντίωση όλων των λαών, στη βάση του δυστυχώς πάντα επίκαιρου συνθήματος «ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός», που εν προκειμένω σημαίνει εναντίωση στις ΗΠΑ , και στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρώπης, εναντίωση στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, και το ΝΑΤΟ, και όχι εναντίωση αδιακρίτως και ρατσιστικά στους μουσουλμάνους.

*Πηγή: efsyn.gr

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015

ΑΜΟΚ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

ΥΠΟΠΤΗ ΒΟΜΒΙΣΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ, ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Σε καθεστώς στρατιωτικού νόμου, χωρίς να έχει προηγηθεί στρατιωτικό πραξικόπημα, βρίσκεται η Γαλλία, στον απόηχο των αποτρόπαιων, τρομοκρατικών επιθέσεων του Ισλαμικού Κράτους. Το Παρίσι έχει μετατραπεί σε πόλη-φάντασμα, με τους δρόμους έρημους και το Λούβρο γεμάτο στρατιώτες. Όλες οι δημόσιες συγκεντρώσεις έχουν απαγορευτεί. Αστυνομικοί σπάνε πόρτες, πραγματοποιώντας έρευνες και συλλήψεις χωρίς δικαστικό ένταλμα. Μέχρι χθες, 139 άνθρωποι είχαν προσαχθεί σε αστυνομικά τμήματα και 117 είχαν τεθεί σε κατ' οίκον περιορισμό, υποχρεωμένοι να παρουσιάζονται τέσσερις φορές την ημέρα στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα, κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορούν ούτε να σπουδάσουν, ούτε να δουλέψουν. Η μεγαλύτερη μουσουλμανική κοινότητα της Ευρώπης- περίπου το 8% του γαλλικού πληθυσμού- ασφυκτιά στον κλοιό της αστυνομικής αυθαιρεσίας και της γενικευμένης ισλαμοφοβίας. Οι υπεράνω πάσης υποψίας για αριστερές συμπάθειες New York Times παραλληλίζουν, στο σημερινό κύριο ρεπορτάζ τους, την ατμόσφαιρα στο Παρίσι με το γερμανόδουλο καθεστώς του Βισί.  

Όλα αυτά γίνονται με πλήρη κοινοβουλευτική κάλυψη. Η γαλλική Βουλή ενέκρινε τα έκτακτα μέτρα που ζήτησε ο “σοσιαλιστής” Φρανσουά Ολάντ (τρίμηνη παράταση της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, ενίσχυση του σχετικού, αυταρχικού νόμου του Ντε Γκωλ, από το 1955, επιβολή ενός είδους γαλλικού PATRIOT, κατ' αναλογία με την αντίστοιχη, “αντιτρομοκρατική” νομοθεσία του Τζορτζ Μπους την επομένη της 11ης Σεπτεμβρίου) με ψήφους 555 υπέρ έναντι μόλις έξι κατά και μιας αποχής. Η τραγωδία είναι ότι το ΚΚ Γαλλίας υπερψήφισε αυτά τα επονείδιστα μέτρα, μη τολμώντας να έρθει σε σύγκρουση με το κλίμα της καλλιεργούμενης, γενικευμένης τρομοϋστερίας. Οι επτά βουλευτές που, προς τιμήν τους, διαφοροποιήθηκαν προέρχονταν από τους Σοσιαλιστές και τους Πράσινους. Μόνο το Αριστερό Κόμμα του Μελανσόν και το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα του Μπεζανσενό τάχθηκαν ανοιχτά εναντίον των μέτρων. Η μόνη συγκροτημένη αντιπολίτευση βρίσκεται εκτός κοινοβουλίου... και στη Γαλλία.  

Αποτελεί γελοιότητα να πιστεύει κανείς ότι ο στραγγαλισμός των δημοκρατικών ελευθεριών και στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα φέρει μεγαλύτερη ασφάλεια στους Γάλλους πολίτες. Από το 1986 μέχρι σήμερα, η Γαλλία έχει ψηφίσει 20 (είκοσι!) αντιτρομοκρατικούς νόμους. Διαθέτει δύο αντιτρομοκρατικές μυστικές υπηρεσίες, δύο αντιτρομοκρατικές, ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας, συν τη στρατιωτική αστυνομία, τη διαβόητη Gendarmerie. Το Παρίσι βρισκόταν σε αστυνομικό κλοιό ήδη από το Γενάρη, μετά το λουτρό αίματος των τζιχαντιστών στο Charlie Hebdo και σε εβραϊκό παντοπωλείο του Παρισιού. Παρόλα αυτά, οι διωκτικές αρχές δεν κατάφεραν να αποτρέψουν τις επιθέσεις των τζιχαντιστών που αιματοκύλισαν το Παρίσι και συγκλόνισαν τον κόσμο.  

Εκεί που αποδεικνύεται όντως αποτελεσματική η εκστρατεία της κρατικής τρομοκρατίας είναι στο πεδίο της καταστολής των κοινωνικών αγώνων. Κάθε συγκέντρωση ή πορεία διαμαρτυρίας είναι εκτός νόμου. Απεργίες, όπως της Air France και των νοσηλευτών έσπασαν, χωρίς η κρατική ή ιδιωτική εργοδοσία να πάρει πίσω έστω και ένα αντεργατικό μέτρο. Η “εθνική ενότητα” για άλλη μια φορά γίνεται βασικό όπλο στον αδιάκοπο, χωρίς καμία ανακωχή, κοινωνικό πόλεμο του κεφαλαίου. Κι όλα αυτά, με τη συνενοχή μιας ορισμένης “Αριστεράς”. Ντροπή και θλίψη...  

Μέσα σ' αυτό το κλίμα ήρθε η περίεργη, βομβιστική επίθεση στα γραφεία του ΣΕΒ, απέναντι από ένα χώρο, όπως η κυπριακή πρεσβεία, που θα έπρεπε κανονικά να φρουρείται σε εικοσιτετράωρη βάση. Παρόμοιες τρομοκρατικές ενέργειες μπορούν να λειτουργήσουν μόνο ως μοχλοί πίεσης για περιορισμό των δημοκρατικών και λαϊκών ελευθεριών, ιδιαίτερα στην πολύ φορτισμένη ατμόσφαιρα που περιβάλλει σήμερα την Ελλάδα και την Ευρώπη. Οι οργανώσεις των εργαζομένων, οι κινήσεις δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και η ριζοσπαστική Αριστερά οφείλουν να αποτρέψουν παρόμοια σενάρια.

Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR