Ένα κομμάτι αναλυτών ισχυρίζεται ότι η Λεπέν οφείλει την νίκη της στις Ισλαμικές επιθέσεις. Κάτι που μάλλον δεν έχει βάση, αφενός αυξήθηκε εντυπωσιακά η δημοφιλία του Ολάντ, αλλά και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις ευρωεκλογές του 2014 ηΜαρί Λεπέν, τετραπλασίασε την δύναμή της σε σχέση με τις προηγούμενες ευρωεκλογές και πήρε το 1/3 των γαλλικών εδρών στο ευρωκοινοβούλιο. Σε αυτές τις περιφερειακές εκλογές, τριπλασίασε απλώς την δύναμή της σε σχέση με τις περιφερειακές εκλογές του 2010 (από 11% στο 31%).Φαίνεται ότι θα κερδίσει την περιοχή Νορ-Πα-ντε Καλέ, μια περιοχή που έχει περισσότερο πληθυσμό απόότι 12 χώρες της ΕΕ. Με την δικιά της υποψηφιότητα πήρε πάνω  από το 40% των ψήφων, σε μια βιομηχανική περιοχή που ιστορικά ήταν ένα προπύργιο των κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών κομμάτων, και αυτό δείχνει προς τα πού γέρνει η ζυγαριά. Εδώ φαίνεται, ότι η άνοδος της Λεπέν είναι προϊόν της αποβιομηχάνισης που έφερε ανεργία, και βαθιών κοινωνικοπολιτικών διεργασιών. Η άνοδος λοιπόν του Εθνικού Μετώπου είναι ευθύγραμμη και πιθανώς μη αναστρέψιμη, αντιστρόφως ανάλογη από την «παρακμή» της γερμανοποιούμενης ευρωζώνης και Ε.Ε..

Στην πραγματικότητα η Ε.Ε., η ζώνη της υπερπαγκοσμιοποίησης του πλανήτη, με σκληρό πυρήνα της την ζώνη του ευρώ, αποτελεί το πιο ολοκληρωτικό σύστημα που γνώρισε η κεντρική Ευρώπη τον 20^ο και 21^ο αιώνα, μετά τον ναζισμό. Καταργεί κάθε έννοια δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, επιβάλει την ιμπεριαλιστική ισχύ του Βερολίνου, καταστρέφει και λεηλατεί λαούς, όπως ο ελληνικός. Απέναντι σε αυτό το σύστημα των πολυεθνικών και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, δεν αντιπαρατίθεται καμία αριστερά. Αντίθετα η ελληνική αριστερά μέσω του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε σε όλους τους λαούς της Ευρώπης, τι δεν πρέπει να κάνουν, να μην εμπιστευτούν την κοσμοπολίτικη και ευρωπαϊστική αριστεράτων καθυστερημένων ψευδαισθήσεων. Όλοι αυτοί, από την ελληνική αριστερά που κλαψουρίζουν σήμερα για την πρωτιά της Λεπέν,είναι οι ίδιοι που στήριξαν (κριτικά ή μη, εντός ή «εκτός») την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και έτσι συνέβαλλαν στην απαξίωση της αριστεράς στην γηραιά Ήπειρο και φυσικά στην νίκη της Λεπέν.

Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, η αριστερά στην Ήπειρο είναι ανύπαρκτη, γιατί έχει ρίξει λευκή πεσέτα απέναντι στο ευρώ, στην Ε.Ε., και στην παγκοσμιοποίηση. Συνεπώς η ευρωπαϊκή αριστερά δεν έχει καμία απάντηση απέναντι στην κρίση, στην φτωχοποίηση ευρύτερων στρωμάτων και στην χούντα του ευρώ και της Ε.Ε. . Όλα δείχνουν ότι δεν βαδίζουμε προς μια ενιαία και ανθούσα Ευρώπη, αλλά προς το αντίθετο και αυτό η ευρω-μανής αριστερά δεν θέλει να το καταλάβει.

Μπορεί πολλά από αυτά που λέει η Λεπέν για τους μετανάστες να μας φαίνονται «αποκρουστικά», αλλά οι Γάλλοι δεν έγιναν κατά εκατομμύρια ακροδεξιοί μέσα σε δύο-τρία χρόνια. Κανείς άλλος στην Γαλλία (πέρα από την «μικρή» ρεπουμπλικανική αριστερά) δεν είναι σε θέση να μιλήσει για μια άμεση πολιτική και οικονομική λύση και μια έξοδο από την παρούσα κρίση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Γάλλοι,   απέρριψαν για όλους τους λαούς της Ε.Ε.., το αίτημα που κατατέθηκε με το ευρωσύνταγμα το 2005για οριστική κατάργηση των εθνικών κρατών και κοινοβουλίων. Και αυτό είναι κάτι που τους το χρωστάμε.

Η πρωτιά της Λεπέν είναι ιστορική και πλέον σημαντική για τις εξελίξεις. Η Γαλλία είναι η νούμερο 2 χώρα στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. , την ζώνη του ευρώ, σε αντίθεση με την Μ. Βρετανία που είναι βέβαια η τρίτη μεγάλη χώρα της ένωσης, όμως δεν ήταν ποτέ στον στενό πυρήνα του ευρωπαϊκού σχεδίουκαι πάντα έρεπε στον «ευρωσκεπτικισμό».

Η Λεπέν, ακόμη και αν δεν καταφέρει (ή δεν θέλει) να διαλύσει την ζώνη του ευρώ, σίγουρα θα επιβραδύνεικαι θα αποδομήσει σε σημαντικό βαθμό την Ε.Ε.. Αναγκαστικά οΣαρκοζί, πιεσμένος από τα πράγματα, μιλάει εδώ και καιρό για επιστροφή εξουσιών σε εθνικό επίπεδο, για Ε.Ε., δύο ταχυτήτων, ώστε να μπορεί να λειτουργεί απέναντι στην γραφειοκρατία κλπ.

Όλο το οικονομικό πρόγραμμα του Εθνικού Μετώπου, αντιτίθεται στην «άγρια» παγκοσμιοποίηση, δηλαδή στην Ε.Ε., μέσα από έναν τριπλό άξονα:

α) Εθνική ανεξαρτησία-κυριαρχία, ελευθερία δράσης της Γαλλίας.

β) Έξοδος από το ευρώ για να αντιμετωπιστεί η ανεργία και η φτώχεια.

γ) Μέτρα προστασίας της γαλλικής οικονομίας και της βιομηχανίας της, απέναντι στο ελεύθερο εμπόριο και την παγκοσμιοποίηση.

Πίσω από την Λεπέν μπορεί να εκφράζεται ένα κομμάτι του γαλλικού κεφαλαίου που αναφέρεται σε εθνικό επίπεδο. Όχι βέβαια το χρηματοπιστωτικό, ή το πολυεθνικό. Όμως με αυτό τον άξονα συντάσσονται εκ των πραγμάτων, η εργατική τάξη και η πλειοψηφία των εργαζόμενων της Γαλλίας.

Η προστασία της βιομηχανίας και της οικονομίας, έστω και αν γίνεται για την προστασία ενός τμήματος του κεφαλαίου, οδηγεί αναγκαστικά και σε προστασία της εργασίας. Αντίστοιχα, η παγκοσμιοποίηση καταστρέφει εθνικά κεφάλαια, ενισχύοντας πολυεθνικά, αλλά κυρίως κτυπάει τις δυνάμεις της εργασίας. Η έξοδος από το ευρώ και η ανάπτυξη, προδιαγράφει περισσότερα δημόσια έσοδα, ακόμη και αν μειωθούν φόροι, άρα μεγαλύτερη δυνατότητα για κοινωνική πολιτική.

Γενικά η Ζ.Ε., λειτούργησε με τέτοιο τρόπο, ώστε, όχι μόνο η περιφέρεια αλλά ακόμη και ή Γαλλία να βρίσκεται σήμερα σε άσκημη θέση. Το ευρώ λειτούργησε ως αλυσίδα για την Γαλλία κατά την διάρκεια της κρίσης. Στην πραγματικότητα, σήμερα, ή ίδια η ύπαρξη της ΟΝΕ είναι η αιτία για την συνέχεια της κρίσης στο Νότο, ή της στασιμότητας στην Γαλλία. Επίσης η ΟΝΕ επηρεάζει αρνητικά, και άλλες χώρες εντός της Ε.Ε., όπως η Μ. Βρετανία που δεν συμμετέχουν στο ευρώ.

Ή κρίση που δημιουργεί το ευρώ, διαμορφώνει μεταναστευτικό ρεύμα και εντός της ζώνης του ευρώ και της Ε.Ε.. Η Γαλλία πιέζεται από πολλά μεταναστευτικά ρεύματα εντός και εκτός Ε.Ε., από την περιφέρεια της ευρωζώνης, Ελλάδα κλπ, πιο πολύ από την Ισπανία. Όπως και στην Μ. Βρετανία, αρχίζουν να γίνονται λαϊκές σκέψεις για περιορισμό της μετανάστευσης, ακόμη και για χώρες από την ζώνη του ευρώ ή την Ε.Ε.. Ότι και να λέμε, αυτό το τεράστιο κύμα μετανάστευσης, εντός και εκτός Ε.Ε., κτυπάει σε κάθε εθνικό κράτος περισσότερο τους πιο φτωχούς και τα πιο λαϊκά στρώματα, μια που υποβαθμίζει σε δεύτερη δύναμη την ανειδίκευτη εργασία.

Όλα λοιπόν δουλεύουν για τη Λεπέν, κύρια η ΟΝΕ, η οποία θα επιδεινώνει την κατάσταση στην Γαλλία. Το Εθνικό Μέτωπο τρέφεται από την λαϊκή αντίθεση στην ΟΝΕ και στην παγκοσμιοποίηση. Ήδη ο ένας στους δύο εργάτες, ή ιδιωτικούς υπαλλήλους ψηφίζει Λεπέν. Για αυτό το επόμενο διάστημα θα ενισχύεται. Το ρήγμα που άνοιξε ο σεισμός των ευρωεκλογών, δεν κλείνει, αντίθετα θα διευρύνεται, όπως δείχνουν οι χθεσινές περιφερειακές εκλογές. Όλα δείχνουν ότι η Λεπέν θα διεκδικήσει με αξιώσεις, αν δεν κατακτήσει κιόλας την προεδρική εκλογή το 2017. Αν δεν κερδίσει το 2017, θα είναι σίγουρα πρόεδρος το 2022, αν άλλες δυνάμεις δεν έχουν οδηγήσει σε διάλυση την ευρωζώνη και την Ε.Ε..

Η αριστερά δικαίως περιθωριοποιείται, εκλογικά έπεσε στο 4%, καθώς με τις θέσεις που υποστήριζε για χρόνια για ευρώ-Ε.Ε., και όχι μόνο, οδηγήθηκε σε ταύτιση με την παγκοσμιοποίηση και τους σοσιαλδημοκράτες. Αντίσταση στην ακροδεξιά δεν γίνεται, μιξοκλαίγονταςμαζί με τους σοσιαλιστές, απέναντι στα λαϊκά στρώματα που εξεγείρονται ενάντια στο ευρώ, στην Ε.Ε. και στην παγκοσμιοποίηση που τα καταστρέφει. Αλλά, μόνο δημιουργώντας ένα παλλαϊκό μέτωπο μαζί με αυτά τα λαϊκά στρώματα για εθνική και λαϊκή κυριαρχία, για απελευθέρωση από το «ελεύθερο» εμπόριο των πολυεθνικών και των «ελευθεριών» της Ε.Ε., κάτι που απέχει έτη φωτός από την κοσμοπολίτική αριστερά της Ηπείρου. Οι ειδωλολάτρες (όπως τους αποκαλεί η Λεπέν) των Βρυξελών, ο Σαρκοζί, κ.α., θα πρέπει να πάρουν πίσω κομμάτι της εθνικής κυριαρχίας, από τις Βρυξέλες για να λειτουργήσουν, αν μπορούν πλέον, ως ανάχωμα στη Λεπέν.

Οι αντίπαλοι της Λεπέν την απορρίπτουν και την καταγγέλλουν για ακρο-δεξιά. Οι ίδιοι όμως σηκώνουν το λάβαρο του ευρώ και της Ε.Ε., δηλαδή της υπερπαγκοσμιοποίησης, ή της «σκληρής» παγκοσμιοποίησης όπως την χαρακτηρίζει το Εθνικό Μέτωπο. Η «σκληρή» παγκοσμιοποίηση όμως καταργεί την δημοκρατία και την εθνική κυριαρχία, και την παραδίδει στην νομενκλατούρα των Βρυξελών. Οι αντίπαλοιψευτοδημοκράτες, καθίστανται αναξιόπιστοι.

Δεν μπορούμε να πούμε αν το μέλλον του ευρώ θα κριθεί στην Γαλλία. Αν το Παρίσι γίνεται ο πολιτικά αδύναμος κρίκος της ΟΝΕ.. Πόσο η Λεπέν εννοεί αυτά που λέει για το ευρώ…. Όμως για να είμαστε ειλικρινείς και να βάλουμε την συζήτηση σε σωστή βάση, πέρα από στερεότυπα, δεν θα είναι καθόλου άσκημο για την χώρα μας να διαλυθεί η ζώνη του ευρώ, η και η Ε.Ε., από το Παρίσι, ακόμη και αν είναι η Λεπέν στο τιμόνι.Ίσως, λοιπόν πάλι, εμφανιστεί ο από μηχανής θεός των ελλήνων.

Υ.Γ.: Κατά πόσο η ελληνική αριστερά μπορεί να διδαχθεί από την Γαλλία, είναι ένα ζήτημα που μέχρι στιγμής, δεν επιτρέπει αισιόδοξη απάντηση.

πηγη: sxedio-b.gr

Η απεργιακή συμμετοχή των εργαζομένων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα της οικονομίας στην απεργιακή κινητοποίηση που είχε προκηρυχθεί από την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ για την 3η Δεκεμβρίου, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο, κινήθηκε σε σχεδόν μηδενικά επίπεδα.

Γράφει ο Χάρης Αγγέλου

Στη χώρα των «αριστερών» μνημονίων για κάθε ένα εργαζόμενο (ή απασχολούμενο όπως προτιμούν να τον ονοματίζουν) αντιστοιχεί περίπου ένας συνταξιούχος. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (όπως δημοσιεύτηκαν στην «Καθημερινή») οι εργαζόμενοι υπολογίζονται σε 3.265.000. Όμως, για ένα εκατομμύριο από αυτούς δεν καταβάλλονται εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία κι έτσι απομένουν περίπου 2.600.000 που συνεισφέρουν στο ασφαλιστικό σύστημα.

Την ίσια στιγμή η τελευταία καταμέτρηση του συστήματος «Ήλιος» καταγράφει 2.263.345 συνταξιούχους. Δεν διευκρινίζεται αν αυτός είναι ο πραγματικός αριθμός των συνταξιούχων, αν δηλαδή συνυπολογίζονται και όσοι έχουν υποβάλλει αίτηση συνταξιοδότησης χωρίς όμως να εισπράττουν ακόμα σύνταξη (αν δε συμβαίνει αυτό, τότε το ισοζύγιο εργαζόμενων-συνταξιούχων γέρνει σαφώς προς τη μεριά των δεύτερων).

Όλα τα μεγάλα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας έχουν πληγεί από την εισφοροαποφυγή:

Από το 2009 που οι εργαζόμενοι έφταναν τους 828.517 (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΟΑΕΕ), σήμερα καταγράφονται 100.000 λιγότεροι (περίπου 720.000). Από αυτούς οι 400.000 είναι νέοι ασφαλισμένοι και των οποίων οι εισφορές είναι αρκετά μικρές ενώ περίπου 360.000 εμφανίζονται ως απασχολούμενοι αλλά δεν συνεισφέρουν στο σύστημα.

Αντίστοιχα, από τους περίπου 620.000 ασφαλισμένους του ΟΓΑ στα ταμεία συνεισφέρει το 50%.

Αλλά και στο ΙΚΑ, το μεγαλύτερο ασφαλιστικό ταμείο της χώρας, οι εργοδότες δεν καταβάλλουν εισφορές (κατ’ άλλους «είναι ασυνεπείς στις υποχρεώσεις τους») για περίπου 400.000 εργαζόμενους

Συνολικά λοιπόν και με τους επιεικέστερους υπολογισμούς ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι υποχρεώνονται σε μαύρη εργασία χωρίς να καταβάλλονται γι’ αυτούς εισφορές στο σύστημα ασφάλισης.   .

Σε όλα τα παραπάνω έρχεται να προστεθεί η ραγδαία μείωση των αποδοχών. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΙΚΑ ο μέσος μεικτός μισθός, που τον Σεπτέμβριο του 2009 υπολογιζόταν κατά μέσο όρο στα 1.277 ευρώ, έχει πέσει στα 993,9 ευρώ τον Απρίλιο του 2015. (Η μισθολογική δαπάνη για την οποία ελάμβανε γνώση το ΙΚΑ διαμορφωνόταν περίπου στο 1,7 δισ. ευρώ τον Απρίλιο του 2015 από 2,5 δισ. ευρώ που ήταν το 2009). Όλα αυτά δείχνουν ένα «διπλό κακό»: και μείωση των ασφαλισμένων (από περίπου 2 εκατομμύρια το 2009 σε 1,7 εκατομμύριο το 2015) και μείωση των μισθών. Με δεδομένο ότι ο συντελεστής υπολογισμού των εισφορών υπολογιζόταν και υπολογίζεται με συντελεστές της τάξεως του 40%-45% τα τελευταία χρόνια, αυτή η μείωση της μισθολογικής δαπάνης κατά περίπου 800 εκατ. ευρώ σε μηνιαία βάση φέρνει και απώλειες άνω των 300 εκατ. ευρώ κάθε μήνα για το ΙΚΑ. Όμως, η πτώση συνεχίζεται. Από το 2013 στο 2014, καταγράφηκε μείωση 500 εκατ. ευρώ στις ασφαλιστικές εισφορές όλων των Ταμείων, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών. Στο εννεάμηνο του 2015, οι εισφορές έφτασαν στα 13,5 δισ. ευρώ έναντι 13,89 δισ. ευρώ στο εννεάμηνο του 2014.

Δραματική πτώση παρατηρείται και στο εισόδημα των ελεύθερων επαγγελματιών όπως δείχνουν τα στοιχεία της εφορίας. Το συνολικό εισόδημα όλων των φυσικών προσώπων έχει υποχωρήσει στα 73 δισ. ευρώ κατά τη χρήση του 2014, από τα περίπου 110 δισ. ευρώ που ήταν το 2009. Ένα μεγάλο μέρος αυτής της «τρύπας» των 30 δισεκατομμυρίων ευρώ στο εισόδημα έχει δημιουργηθεί από τη μείωση των μισθών και αποτυπώνεται στην πτώση των εσόδων από τις ασφαλιστικές εισφορές. Τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αποκαλύπτουν και την αλλαγή στη σύνθεση του πληθυσμού: Μείωση στο εργατικό δυναμικό, δραματική μείωση στους απασχολούμενους, αύξηση του μη οικονομικά ενεργού πληθυσμού και φυσικά των ανέργων.

Το εργατικό δυναμικό (δηλαδή το σύνολο των πολιτών που μπορούν να προσφέρουν διά της εργασίας τους) μειώνεται συστηματικά. Στο β΄ τρίμηνο του 2015 ο αριθμός διαμορφωνόταν στα 4,805 εκατομμύρια άτομα. Όταν πρωτοξεκίνησε η κρίση, στο β΄ τρίμηνο του 2009, το εργατικό δυναμικό ήταν 5,04 εκατ. άτομα. Δηλαδή, η ύφεση έχει συρρικνώσει το εργατικό δυναμικό κατά περίπου 200.000 άτομα. Αυτό οφείλεται στην επιταχυνόμενη γήρανση αλλά και στο γεγονός ότι επί τέσσερα χρόνια οι θάνατοι ξεπερνούν τις γεννήσεις.

Δραματικά έχει μειωθεί και ο αριθμός των απασχολουμένων. Στο β΄ τρίμηνο, είχαν καταγραφεί μόλις 3.625.545 απασχολούμενοι έναντι 4.584.600 στο β΄ τρίμηνο του 2009. Δηλαδή, η ύφεση μείωσε τους απασχολούμενους κατά 960.000. Αυτή η μείωση είναι αποτέλεσμα της εκρηκτικής ανεργίας. Στο β΄ τρίμηνο του 2015, οι άνεργοι ήταν 1,18 εκατομμύριο άτομα από 455,6 χιλιάδες άτομα στο β΄ τρίμηνο του 2009.

Αυξήθηκε ο μη οικονομικά ενεργός πληθυσμός, κυρίως λόγω αθρόων συνταξιοδοτήσεων από ανθρώπους που έσπευσαν να προλάβουν τις συνέπειες των μνημονίων. Οι μη οικονομικά ενεργοί, που ήταν 4.392.000 στο β΄ τρίμηνο του 2009, έφτασαν τους 4.445.000 στο β΄ τρίμηνο του 2015.

Τα παραπάνω δείχνουν με απόλυτο και κατηγορηματικό τρόπο ότι τα μνημόνια έδωσαν τη χαριστική βολή στο έτσι κι αλλιώς προβληματικό ασφαλιστικό σύστημα. Κι ότι όσο συνεχίζεται αυτή η αδιέξοδη πολιτική, η εργατική τάξη θα συρρικνώνεται και θα βιώνει αδιέξοδα. Ελπίδες για ανάκαμψη απ’ αυτό τον εργασιακό Μεσαίωνα μέσα στη μέγγενη των μνημονίων, της ευρωζώνης και της ΕΕ δεν υπάρχουν. Όσο γρηγορότερα το αντιληφθεί η εργατική τάξη, τόσο το καλύτερο γι’ αυτή. Οι καιροί δεν επιτρέπουν αυταπάτες. Απαιτούν την ανάληψη ευθυνών και πρωτοβουλιών για την απελευθέρωση του εργαζόμενου λαού από τις αλυσίδες που του φόρεσαν οι νενέκοι των Βρυξελών.

πηγή: ergatikosagwnas.gr

του Γιώργου Παυλόπουλου   

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ψήφισε το νομοσχέδιο για το «άνοιγμα της αγοράς κόκκινων δανείων», δηλαδή τη δυνατότητα τα τραπεζικά ιδρύματα της χώρας να πωλούν σε τρίτους (στα επονομαζόμενα distress funds) δάνεια που εμφανίζουν καθυστέρηση μεγαλύτερη των 90 ημερών.

Σε πρώτη φάση το νομοσχέδιο προβλέπει τη δυνατότητα οι τράπεζες να πωλούν καθυστερημένα επιχειρηματικά δάνεια μεγάλων επιχειρήσεων (τζίρος επιχείρησης άνω των 50 εκατομμυρίων ευρώ ή πάνω από 250 εργαζόμενοι στον όμιλο) καθώς και στεγαστικά ή καταναλωτικά δάνεια τα οποία δεν έχουν υποθήκη Α΄ κατοικία. Εκτιμάται ότι αφορά κατ’ αρχήν 100 περίπου μεγάλες, υπερχρεωμένες, εταιρίες, σχεδόν 7 δις ευρώ καθυστερημένα στεγαστικά δάνεια για Β΄ ή εξοχική κατοικία, καθώς και την πλειοψηφία των καταναλωτικών δανείων (από τα 24δις ευρώ μόνο τα 3δις έχουν υποθήκη ακίνητο και εξαιρούνται). Μετά τις 15 Φεβρουαρίου 2016, θα επεκταθεί και στα υπόλοιπα επιχειρηματικά δάνεια που σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του ΕΒΕΑ αφορούν 120.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις με καθυστερούμενα δάνεια. Σημειωτέον, ότι η πώληση δανείου δεν αφορά μόνο το καθυστερημένο δάνειο αλλά συμπαρασύρει και τις ενήμερες οφειλές του δανειολήπτη!

Η κριτική που έχει γίνει μέχρι σήμερα στο εν λόγω νομοσχέδιο έχει επικεντρωθεί στη διάσταση ότι «θα έρθουν τα κοράκια να φάνε τα σπίτια του κόσμου». Αυτό πιθανά θα γίνει πραγματικότητα αργότερα, όταν θα εντάσσονται και άλλες κατηγορίες δανειοληπτών, όμως άμεσα δεν είναι αυτή η κύρια πλευρά του. Τραπεζίτες και ξένοι τοκογλύφοι δεν θέλουν «να βάλουν χέρι» τώρα σε μια καταστραμμένη αγορά Α΄ κατοικίας. Εξάλλου, η πρόσφατη τροποποίηση του «Νόμου Κατσέλη» αδυνατίζει μεν εμφανώς την προστασία του δανειολήπτη με Α΄ κατοικία, αλλά θέτει και όρια που καλύπτουν προσωρινά μεγάλες κοινωνικές κατηγορίες (πχ. εισόδημα άγαμου €8.180 ετησίως και αντικειμενική αξία ακινήτου €120.000, ζευγάρι με εισόδημα €13.917 και αντικειμενική €160.000, και για κάθε παιδί επιπλέον εισόδημα €3.361 και επιπλέον αξία ακινήτου €20.000). Φυσικά, ακριβές κατοικίες και εξοχικά θα βγουν στο σφυρί, αλλά αυτό μπορούν να το κάνουν απευθείας οι τράπεζες και χωρίς τα distress funds. Δευτερευόντως, έχει ασκηθεί κριτική στο νομοσχέδιο από μικροαστική οπτική, που αναδεικνύει κυρίως τον κίνδυνο «αφελληνισμού» υπερχρεωμένων εταιρειών. Όμως, το νομοσχέδιο για την πώληση κόκκινων δανείων αφορά πιο σύνθετες και βαθιές διαδικασίες με βασική συνισταμένη την ενίσχυση και αναδιάρθρωση του Ελληνικού Κεφαλαίου.

Α. Η άμεση ενίσχυση προς το Κεφάλαιο

Μετά το σκάνδαλο της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών όπου το Ελληνικό Δημόσιο και ο πολίτης της χώρας πλήρωσαν 57 δις ευρώ (40δις άμεση ζημιά και 17δις αναβαλλόμενος φόρος) για να σωθούν οι τραπεζίτες, τώρα έρχεται ο δεύτερος γύρος ενίσχυσης των εγχώριων και ξένων κεφαλαιοκρατών μέσα από την διαδικασία των λεγόμενων distress funds. Αυτή τη φορά θα ενισχυθεί και θα αναδιαρθρωθεί μέρος του Παραγωγικού Κεφαλαίου. Πολλές από τις «υπερδανεισμένες» επιχειρήσεις μπορούν να επιβιώσουν με έναν συνδυασμό περικοπής δανείων και μερικής ενίσχυσης από παλιούς η νέους ιδιοκτήτες. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, τα δάνεια των εταιριών θα αγοραστούν με έκπτωση -50% για τις βιώσιμες επιχειρήσεις μέχρι -90% για τα χαμηλής εισπραξιμότητας. Με αυτό τον τρόπο οι παλιοί ιδιοκτήτες μπορούν να επιτύχουν άνετα διαγραφές χρεών της τάξης περισσότερο του 50% και να συνεχίσουν να κατέχουν τις εταιρίες τους. Ακόμα χειρότερα δε, πολλοί επιχειρηματίες που οι εταιρίες τους έχουν ουσιαστικά χρεοκοπήσει, οι ίδιοι όμως έχουν βγάλει τα λεφτά τους έξω ή τα έχουν κρύψει, θα φτιάξουν ένα νέο σχήμα (πιθανώς μαζί με κάποιον ξένο επενδυτή) και θα ξαναγοράσουν τη δική τους ή άλλη εταιρία από τα distress funds με λίγα χρέη. Αυτή η διαδικασία, σε συνάρτηση με τη δυνατότητα εξαγορών-συγχωνεύσεων, ενισχύει πολλές μερίδες του εγχώριου Κεφαλαίου με αποτέλεσμα φορείς από τον ΣΕΒ μέχρι εκπροσώπους μικρομεσαίων επιχειρήσεων (π.χ. ΕΒΕΑ, κ.λπ.) να τοποθετούνται ευνοϊκά για το νομοσχέδιο.

Στο σημείο αυτό χρειάζονται 2 διευκρινήσεις. Η πρώτη διευκρίνιση αφορά την άποψη που διακινούν οι υπέρμαχοι του νομοσχεδίου, και συνοψίζεται στο ότι αυτή η διαδικασία προωθεί την ανάπτυξη γιατί θα πέσει «φρέσκο» χρήμα στην αγορά και οι τράπεζες θα αποκτήσουν ρευστότητα να χρηματοδοτήσουν την οικονομία. Η απλοϊκή αυτή προσέγγιση απέχει από την πραγματικότητα. Όλη αυτή η διαδικασία ενισχύει μεν μερίδες του Κεφαλαίου αλλά δεν συνεπάγεται αυτομάτως μία συνολική ανάκαμψη της οικονομίας (π.χ. σε περιόδους κρίσης η μείωση των δανείων μιας εταιρίας, είτε η εξαγορά από ένα νέο μέτοχο δεν συνεπάγεται νέες επενδύσεις, προσλήψεις εργαζομένων, ανοδικό κύκλο, κ.λπ.). Επιπλέον, είναι αμφίβολο αν οι ιδιωτικές τράπεζες θα αποκτήσουν ικανή ρευστότητα για νέες χρηματοδοτήσεις όταν καλύπτουν την υστέρηση των Καταθέσεων σε σχέση με τις Χορηγήσεις με ακριβά κεφάλαια της Κεντρικής τράπεζας (μέσω του ELA) ύψους 80δις ευρώ.

Η δεύτερη διευκρίνηση αφορά το ερώτημα αν η πώληση με έκπτωση των δανείων συνεπάγεται ζημιές για τις Τράπεζες. Αυτό δεν ισχύει διότι οι τράπεζες θα πωλήσουν είτε δάνεια με χαμηλή εισπραξιμότητα, είτε δάνεια στα οποία έχουν ήδη καταλογίσει ζημιές (προβλέψεις δανείων), οπότε από την πώληση συνήθως θα προκύπτει κέρδος. Σε τελική ανάλυση ο λαός έχει πληρώσει με 57 δις ευρώ το τραπεζικό σύστημα μέχρι σήμερα και από αυτά τα χρήματα θα επιμεριστούν τα κέρδη σε Χρηματικό και Παραγωγικό Κεφάλαιο.

Β. Η ενίσχυση-συγκέντρωση του Κεφαλαίου

Η ανωτέρω διαδικασία αναδιάρθρωσης θα περιλάβει πολλές συγχωνεύσεις ή εξαγορές επιχειρήσεων, ενώ το νομοσχέδιο προβλέπει την εγκατάσταση με συνοπτικές διαδικασίες νέων διοικήσεων στις εταιρίες που θα ενταχθούν σε αυτές τις ρυθμίσεις. Οι πιο δυναμικές επιχειρήσεις θα αποκτούν μέσω των distress funds είτε άλλες ομοειδείς επιχειρήσεις είτε τα περιουσιακά τους στοιχεία. Θα επεμβαίνουν στον ανταγωνισμό, και θα εκκαθαρίζονται οι πιο αδύναμες. Θα υπάρξουν και μεγάλες επιχειρήσεις που θα εκκαθαριστούν στην αρχή, αλλά οι μικρομεσαίες θα πληρώσουν αναλογικά μεγαλύτερο τίμημα στη δεύτερη φάση, μετά το 2016. Πάντως, δεν είναι τυχαίο ότι αρχικά το νομοσχέδιο αφορά επιχειρήσεις με μεγάλο μερίδιο αγοράς. Πρόκειται για μια ακόμη επιβεβαίωση της μαρξιστικής άποψης περί συγκέντρωσης –συγκεντροποίησης του Κεφαλαίου ως απάντηση στη οικονομική κρίση.

Γ. Ο ξένος παράγοντας

Οι μεγάλοι παίκτες (funds, εταιρίες, κ.λπ.) που θα συμμετάσχουν στη διαδικασία θα είναι ξένων συμφερόντων και θα επιδιώξουν να έχουν σχέση με τραπεζικά ιδρύματα, γιατί αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να υπάρξει εσωτερική πληροφόρηση, αλλά και συνεννόηση στην πώληση δανείων. Αν ληφθεί υπόψη ότι οι τράπεζες ελέγχονται σχεδόν πλήρως από ξένα κεφάλαια, και το Ελληνικό τραπεζικό σύστημα έχει αδυναμία νέων χρηματοδοτήσεων, γίνεται φανερό ότι τα ξένα Κεφάλαια αποκτούν ακόμα ένα εργαλείο διείσδυσης και ελέγχου της χώρας. Επιπλέον, δεν μπορεί να παραγνωριστεί ότι το ΤΧΣ, που ελέγχεται από τους ξένους δανειστές, αναβαθμίζει θεαματικά την εμπλοκή του στη Διοίκηση των Τραπεζών και των δανείων. Είναι βέβαιο ότι κλάδοι της Ελληνικής οικονομίας που έχουν δυναμική αλλά και Χρέη θα αποτελέσουν στόχο ελέγχου από ξένα Κεφάλαια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τομέας του Τουρισμού, των Τροφίμων κ.λπ. Αυτή η διάσταση είναι βέβαιο ότι αντικατοπτρίζει τους φόβους μερίδων του Ελληνικού Κεφαλαίου για αυτό και παρατηρούμε ότι όψεις της έχουν υιοθετηθεί από αστικά κόμματα και οικονομικούς αναλυτές. Όμως, δεν αντανακλά την προσέγγιση των δυναμικότερων μερίδων του Ελληνικού κεφαλαίου, οι οποίες εκτός από απειλές βλέπουν και ευκαιρίες, πόσο μάλλον όταν το σύνολο των Ελλήνων επιχειρηματιών έχει αποδεχθεί το τίμημα της ετεροβαρούς συνεργασίας με το Ευρωπαϊκό Κεφάλαιο.

Δ. Η κερδοσκοπική διάσταση

Με βάση το νέο νομοσχέδιο δίνεται η δυνατότητα σε εταιρίες με κεφάλαιο μόλις €100.000, να αγοράζουν και να πωλούν δάνεια εκατομμυρίων. Οι φορείς της αγοράς εκτιμούν ότι το άμεσο περιθώριο κέρδους αυτών των εταιρειών θα κυμαίνεται τουλάχιστον σε 10-12% επί της αρχικής αξίας κάθε δανείου. Αν ληφθεί υπόψη ότι τα συνολικά καθυστερημένα δάνεια ανέρχονται σε 110δις ευρώ και από αυτά μόνο 20δις μπορούν να εξαιρεθούν λόγω άμεσης σχέσης με Α΄ κατοικία, απομένει ένα ικανοποιητικό ποσό 90δις ευρώ προς διαχείριση, που μπορεί να αποδώσει σημαντικά κέρδη (π.χ. μόνο το 1/3 να αναληφθεί από distress funds μεταφράζεται σε άμεσα κέρδη τουλάχιστον 3δις ευρώ). Όμως, η εμπλοκή των distress funds δεν εξαντλείται στο άμεσο κέρδος από αγορά και πώληση δανείων. Τα έμμεσα κέρδη για το Κεφάλαιο πιθανότατα θα είναι πολλαπλάσια. Εγχώριες εταιρίες οι οποίες έχουν αξία αλλά λόγω της οικονομικής συγκυρίας εμφανίζουν καθυστερήσεις δανείων, μπορούν άνετα να αποτελέσουν στόχο άλλων εταιρειών και να παραχθούν έμμεσα υπεραξίες. Λαμβάνοντας δε και την εμπειρία του παρελθόντος, το πιο πιθανό είναι οι δημιουργούμενες υπεραξίες από τις αγοροπωλησίες δανείων να καταλήγουν σε χώρες με χαμηλό συντελεστή φορολογίας.

Ε. Η «γκρίζα» διάσταση

Μέσω της διαδικασίας των distress funds δημιουργείται ένα «παράλληλο τραπεζικό σύστημα», το οποίο θα λειτουργεί μέσα σε ένα «γκρίζο» και πιο αδιαφανές περιβάλλον (υπάρχει μέχρι και πρόβλεψη απευθείας χρηματοδότησης των επιχειρήσεων από fund). Τώρα, οι τραπεζίτες μπορούν να μεταβιβάσουν δάνεια, απαλλασσόμενοι των ευθυνών τους για τις αμαρτίες του παρελθόντος (π.χ. θαλασσοδάνεια που ενέκριναν για τα οποία μπορούν να ζητηθούν ευθύνες). Το ίδιο φυσικά μπορεί να συμβεί με τους παλιούς ιδιοκτήτες των εταιριών που χρεοκόπησαν, οι οποίοι πολλές φορές έχουν οικονομικές και ποινικές ευθύνες. Επίσης, είναι γνωστό ότι τα επιχειρηματικά δάνεια σχεδόν πάντοτε συνοδεύονται και από προσωπική εγγύηση του επιχειρηματία. Τώρα υπάρχει μια διαδικασία ο επιχειρηματίας να απαλλαγεί πιο εύκολα από επισφαλή δάνεια που απειλούν την ατομική του περιουσία. Π.χ. ο «ανοικτοχέρης» τραπεζίτης που δάνεισε το «λαμόγιο» χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις, μπορεί να πωλήσει χωρίς συνέπειες το καθυστερημένο και μη εισπράξιμο δάνειο με έκπτωση -90%, και «καθαρίζουν» όλοι με πληρωμή του 20% του αρχικού ποσού (10% το δάνειο + 10 % προμήθεια για το fund).

Όπως προαναφέρθηκε, τα distress funds είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα έχουν άμεση σχέση με τις τράπεζες. Επίσης, ανεξάρτητα από τη νομική μορφή, η λειτουργία τους θα προσομοιάζει με αυτό που στα χρηματοοικονομικά λέγεται SPV (Special Purpose vehicle), δηλαδή «όχημα» με συγκεκριμένο σκοπό και περιορισμένη διάρκεια. Αφού αναδιαρθρώσουν τις επιχειρήσεις τα δάνεια των οποίων αγόρασαν, στη συνέχεια θα τα πουλήσουν πίσω είτε στις ίδιες τις τράπεζες που τα αγόρασαν αρχικά, είτε στη δευτερογενή αγορά δανείων που θα έχει δημιουργηθεί. Αν σε αυτό το πλαίσιο προστεθούν οι τριγωνικές σχέσεις τραπεζικών στελεχών-funds-επιχειρηματιών, αναμένεται να λειτουργήσει ένα «χρηματοοικονομικό πλυντήριο» το οποίο θα αναμορφώσει τον επιχειρηματικό χάρτη της χώρας χωρίς ιδιαίτερο έλεγχο από εποπτικούς μηχανισμούς.

ΣΤ. Η ιδεολογική διάσταση

Το επίσημο τραπεζικό σύστημα έχει αποτύχει εντελώς τόσο στο παρελθόν, με το να δανειοδοτεί χωρίς σύνεση, όσο και σήμερα, στο να στηρίξει την ανάκαμψη της «πραγματικής» οικονομίας, παρά τις τεράστιες ενέσεις χρήματος. Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο των ιδιωτικοποιήσεων και της απορρύθμισης που επιβλήθηκε τα τελευταία 20 χρόνια είναι παντελώς ανεπαρκές για να χειριστεί καταστάσεις όπως η σημερινή κρίση. Ούτε θέλει ούτε μπορεί να χαράξει μια πολιτική στήριξης συγκεκριμένων κλάδων και εταιρειών ώστε να λειτουργήσουν «αντικυκλικά» στη συνεχή μείωση της οικονομικής δραστηριότητας. Οι ιδιώτες τραπεζίτες δεν μπορούν να παίξουν το ρόλο του «συλλογικού καπιταλιστή». Ούτε επιθυμούν, σε εποχές οικονομικής συρρίκνωσης, να ρισκάρουν, ούτε μπορούν να διαχειριστούν αποτελεσματικά τα συγκεντρωμένα επισφαλή δάνεια (π.χ. τη δυσκολία συμφωνίας στη διαχείριση δανείου εταιρίας λόγω μεγαλύτερων εξασφαλίσεων μιας τράπεζας από άλλη, κ.λπ.). Τέλος το Ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι παντελώς χρεωκοπημένο και κέρδη μπορούν να πραγματοποιηθούν κυρίως από την επιθετική διαχείριση του χαρτοφυλακίου των κόκκινων δανείων, αλλά αυτό θα απαξίωνε ακόμη περισσότερο το ίδιο το τραπεζικό σύστημα στα μάτια του πολίτη.

Για τον λόγο αυτό επιστρατεύεται ένα παράλληλο τραπεζικό κερδοσκοπικό σύστημα με την μορφή των funds που θα αναλάβουν με την πρωτοκαθεδρία των ξένων να ξεκαθαρίσουν το τοπίο και μετά να αποχωρήσουν παίρνοντας τα άμεσα και έμμεσα κέρδη από την εμπλοκή τους και αφήνοντας το επίσημο τραπεζικό σύστημα με λιγότερους «λεκέδες».

***

Η συζήτηση των τελευταίων ημερών για το θέμα της εκχώρησης των κόκκινων δανείων διεξάγεται με ένα συνδυασμό υποκρισίας και αποσιωπήσεων. Απύθμενη υποκρισία από την Κυβέρνηση που μέσα σε 1 χρόνο νομιμοποίησε την παρουσία αυτών που θεωρούσε «γύπες των αγορών». Υποκρισία και από την επίσημη αντιπολίτευση, η οποία αναλώθηκε σε ανέξοδη κριτική και δεν τόλμησε να ψελλίσει ότι θα καταργήσει τον νόμο. Υποκρισία και παραπληροφόρηση από τα «παπαγαλάκια» της αγοράς, που προσπαθούν να εξωραΐσουν τον ρόλο των distress funds. Συγχρόνως, όμως, και επιλεκτικές αποσιωπήσεις. Σαφώς υποβαθμισμένες οι ευθύνες της Ε.Ε. η οποία ενορχήστρωσε και πίεσε για την ψήφιση του νομοσχεδίου. Πλήρης αποσιώπηση του γεγονότος ότι ένα Τραπεζικό Σύστημα υπό ουσιαστικό Δημόσιο έλεγχο θα διαχειριζόταν πολύ αποτελεσματικότερα και φιλολαϊκότερα το πρόβλημα των κόκκινων δανείων. Τέλος, υπάρχει δε και η ειρωνεία της Ιστορίας. Ένα από τα βασικά επιχειρήματα των φιλομνημονιακών ήταν ότι η έξοδος από το ευρώ εξυπηρετεί τους ξένους και όσους έχουν κρύψει χρήματα για να αγοράσουν φθηνά περιουσιακά στοιχεία. Ε, λοιπόν, αυτό ακριβώς συμβαίνει με τα distress funds, αλλά εντός Ευρώ!

Ο Γιώργος Παυλόπουλος είναι Γενικός Σύμβουλος στην ΟΤΟΕ

Πηγή: ektosgrammis.gr