Γνωρίζει "μια πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη", η οποία απειλεί "ήδη υποβαθμισμένα" οικοσυστήματα και είδη που κινδυνεύουν

Η Μεσόγειος "οδεύει προς την εξουθένωση": γνωρίζει "μια πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη", η οποία απειλεί "ήδη υποβαθμισμένα" οικοσυστήματα και είδη που κινδυνεύουν, προειδοποιεί σήμερα το γαλλικό παράρτημα της περιβαλλοντικής οργάνωσης Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF-France).

Αυτή η ημίκλειστη θάλασσα, η οποία φιλοξενεί μεταξύ του 4% και του 18% των γνωστών θαλάσσιων ειδών, που κατανέμονται σε μια επιφάνεια που καλύπτει λιγότερο από το 1% των ωκεανών του κόσμου, αντιμετωπίζει μια "χωρίς προηγούμενο" αύξηση των ερευνών για πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Τα συμβόλαια για πετρελαϊκές έρευνες στη θάλασσα "αφορούν σήμερα περισσότερο από το 20% της Μεσογείου και ενδέχεται σύντομα να επεκταθούν στο διπλάσιο αυτής της επιφάνειας", εκτιμά σε έκθεσή της η WWF.

"Πρόκειται για τεράστιο μέγεθος, κυρίως όταν ξέρει κανείς τους σεισμικούς κινδύνους της περιοχής", υπογραμμίζει ο Πασκάλ Κανφέν, γενικός διευθυντής της WWF-Γαλλία. Σύμφωνα με τον ίδιο, "ο πολλαπλασιασμός και η αύξηση του μεγέθους των οικονομικών δραστηριοτήτων στη ζώνη αυτή" θέτουν τη Μεσόγειο "στην οδό προς την εξουθένωση".

Τα σχέδια για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων και οι εξορυκτικές δραστηριότητες επεκτείνονται εδώ και πολλά χρόνια σε όλη τη Μεσόγειο.

Σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση, "η πετρελαϊκή παραγωγή στη θάλασσα ενδέχεται να αυξηθεί κατά 60% από το 2010 έως το 2020 στην περιοχή της Μεσογείου, περνώντας από 700.000 βαρέλια ημερησίως σε 1,12 εκατομμύριο βαρέλια ημερησίως".

Τα πετρελαϊκά αποθέματα της Μεσογείου αντιπροσωπεύουν το 4,6% των αποθεμάτων του πλανήτη, υπενθυμίζεται στην έκθεση.

Όσο για την παραγωγή αερίου στη θάλασσα, "θα μπορούσε να πενταπλασιαστεί μεταξύ του 2010 και του 2030, περνώντας από τους 55 εκατ. τόνους ετησίως στους 250 εκατ. τόνους ετησίως" σε όλη τη Μεσόγειο.

Σύμφωνα με τη μκο, εκτός από τις έρευνες για πετρέλαιο και αέριο, όλοι οι παραδοσιακοί τομείς της θαλάσσιας οικονομίας, όπως οι μεταφορές, ο τουρισμός, οι υδατοκαλλιέργειες, "αναπτύσσονται με εκθετικούς ρυθμούς και αναμένεται ότι θα συνεχίσουν την ανάπτυξή τους στη διάρκεια των 20 επόμενων ετών, με εξαίρεση την επαγγελματική αλιεία".

 

Πεντακόσια εκατομμύρια τουρίστες το 2030

Οι θαλάσσιες μεταφορές αναμένεται ότι θα διπλασιαστούν έως το 2030. Και "οι αφίξεις διεθνών τουριστών στη Μεσόγειο αναμένεται να αυξηθούν κατά 60% μεταξύ του 2015 και του 2030 για να φθάσουν το όριο των 500 εκατομμυρίων το 2030".

Η μκο, η οποία αναλύει τη θαλάσσια οικονομία των οκτώ μεσογειακών χωρών της Ευρωπαϊκης Ένωσης (Γαλλία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Κροατία, Κύπρος, Μάλτα, Σλοβενία), προβλέπει επίσης "μια επέκταση" της μεταλλευτικής εκμετάλλευσης.

"Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί έναν αυξανόμενο ανταγωνισμό μεταξύ των τομέων για μια περιορισμένη επιφάνεια και για περιορισμένους θαλάσσιους πόρους", κάτι που επιφέρει "νέες συνέπειες σε οικοσυστήματα που βρίσκονται ήδη υπό πίεση", υπογραμμίζει η WWF, η οποία προβλέπει συγκρούσεις ανάμεσα στην ανάπτυξη προγραμμάτων έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων και την τουριστική ανάπτυξη, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή για παράδειγμα στην Κροατία και στις Βαλεαρίδες.

Τη στιγμή που "το 90% των αποθεμάτων των ψαριών πλήττεται από την υπεραλιεία", η WWF αναμένει επίσης "μια οπισθοχώρηση" της επαγγελματικής αλιείας στην περιοχή της Μεσογείου. Η ανάπτυξη δραστηριοτήτων όπως η μεταλλευτική εκμετάλλευση του θαλάσσιου βυθού και η εξόρυξη υδρογονανθράκων" είναι σαφές ότι θα συμβάλουν στην επιδείνωση" της κατάστασης.

Η μκο, η οποία αντιτίθεται "σε κάθε νέα εκμετάλλευση για πετρέλαιο και φυσικό αέριο στη θάλασσα", ζητεί κυρίως να δημιουργηθούν προστατευμένες θαλάσσιες περιοχές πέραν των χωρικών υδάτων, να ρυθμισθεί η θαλάσσια κυκλοφορία και να δημιουργηθούν μέσα για να αποφεύγονται οι συγκρούσεις με κήτη.

Σύμφωνα με τη WWF, η ΕΕ, η οποία έχει θέσει ως στόχο να επανέλθουν τα ευρωπαϊκά θαλάσσια ύδατα σε μια "καλή οικολογική κατάσταση" το αργότερο μεχρι το 2020, έχει να διαδραματισει "έναν κρίσιμο ρόλο".

Η ΕΕ οφείλει να υπερασπιστεί "ένα όραμα που λαμβάνει υπόψη τη βιοποικιλότητα και τα οικοσυστήματα σε εθνικό επίπεδο καθώς και στην κλίμακα της μεσογειακής λεκάνης", υπογραμμίζει η θαλασσοπόρος Ιζαμπέλ Οτισιέ, πρόεδρος της WWF-France. "Χωρίς αυτό, θα είναι αδύνατο να επιτευχθούν οι περιβαλλοντικοί στόχοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αν δεν διακυβεύονται ήδη".

πηγη: protothema.gr

Μικρή αναδρομή στην πολιτική πραγματικών ή… φανταστικών συμμαχιών και συμμάχων του ΣΥΡΙΖΑ και των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Η εξα­ε­τία της κρί­σης προ­σφέ­ρει εξαι­ρε­τι­κά πλού­σια βάση δε­δο­μέ­νων για τις αντι­φά­σεις μέσα από τις οποί­ες τα κέ­ντρα του πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νου κα­πι­τα­λι­σμού επι­χεί­ρη­σαν να χτί­σουν μια νέα ισορ­ρο­πία επι­βί­ω­σης και ανα­ζω­ο­γό­νη­σης του συ­στή­μα­τος. Ιδιαί­τε­ρα η ελ­λη­νι­κή «σκηνή» της διε­θνούς κρί­σης απο­τέ­λε­σε συ­μπυ­κνω­μέ­νο πεδίο δια­σταύ­ρω­σης, αντι­πα­ρά­θε­σης και συ­ναί­νε­σης σχε­δόν όλων των ση­μα­ντι­κών πόλων του κα­πι­τα­λι­στι­κού μας σύ­μπα­ντος. Ε.Ε., ΗΠΑ, FED, ΕΚΤ, ΔΝΤ, G8, G20, ακόμη και η Κίνα, η Ρωσία, το Ισ­ρα­ήλ ή οι BRICS έπαι­ξαν κά­ποιο, μι­κρό­τε­ρο ή με­γα­λύ­τε­ρο, ρόλο στην ελ­λη­νι­κή πε­ρι­πέ­τεια. Φυ­σι­κά, δεν υπάρ­χει αμ­φι­βο­λία για το ποιοι ήταν και πα­ρα­μέ­νουν οι πρω­τα­γω­νι­στές. Τους εί­δα­με και τους ξα­να­βλέ­που­με σή­με­ρα να εναλ­λάσ­σο­νται σε ρό­λους κακού, καλού και ου­δέ­τε­ρου μπά­τσου, με τα­χύ­τη­τα και επι­νοη­τι­κό­τη­τα που προ­κα­λούν αλη­θι­νό vertigo στο εγ­χώ­ριο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, τόσο ως αντι­πο­λί­τευ­ση με προ­ο­πτι­κή εξου­σί­ας όσο και ως κυ­βέρ­νη­ση, ανή­γα­γε την πα­θο­λο­γία του vertigo σε… στρα­τη­γι­κή. Με επι­κίν­δυ­νη αφέ­λεια και, κυ­ρί­ως, με ένα τρο­μα­κτι­κό κενό ανά­λυ­σης  απο­λυ­το­ποιού­σε κάθε φορά τις επι­μέ­ρους αντι­θέ­σεις των δια­χει­ρι­στών της ελ­λη­νι­κής κρί­σης, καλ­λιερ­γώ­ντας αφε­λείς προσ­δο­κί­ες για εκ των ένδον ανα­τρο­πή του ακραί­ου νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου σχε­δί­ου που εφαρ­μό­ζε­ται στην Ελ­λά­δα. Θα έλεγε κα­νείς ότι βα­σι­κός οδη­γός της τα­κτι­κής της ηγε­σί­ας του ήταν η λαϊκή θυ­μο­σο­φία «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Η οποία, ενί­ο­τε είναι σωστή, υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι ο οιο­νεί «σύμ­μα­χός» σου είναι πράγ­μα­τι εχθρός του εχθρού σου και η με­τα­ξύ τους αντί­θε­ση έχει αξιο­ποι­ή­σι­μο βάθος, έντα­ση, διάρ­κεια. Φυ­σι­κά, υπάρ­χει και δεύ­τε­ρη προ­ϋ­πό­θε­ση σω­στής αξιο­ποί­η­σης των αντι­θέ­σε­ων στο μπλοκ των αντι­πά­λων: να έχεις πρό­θε­ση και σχέ­διο ανα­τρο­πής. Αλ­λιώς, γί­νε­σαι απλώς μέρος τους, αγό­με­νος και φε­ρό­με­νος από την αυλή του ενός στην αυλή του άλλου.

Το ΔΝΤ «είναι φίλος μας»…

Όμως, αυτά που εί­δα­με και ακού­σα­με τα τρία τε­λευ­ταία χρό­νια, από τις εκλο­γές του 2012 και εντεύ­θεν, συ­νι­στούν επι­κίν­δυ­νες φαι­δρό­τη­τες. Εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος δε, μπο­ρού­με να συ­μπε­ρά­νου­με ότι έμει­νε ο κίν­δυ­νος και εξη­φα­νί­σθη η φαι­δρό­τη­τα.

Η ενα­γώ­νια ανα­ζή­τη­ση «συμ­μά­χων» στο μπλοκ των δα­νει­στών από την ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ξε­κί­νη­σε τον Οκτώ­βριο του 2012, όταν ο επι­κε­φα­λής οι­κο­νο­μο­λό­γος του ΔΝΤ Ολι­βιέ Μπλαν­σάρ απο­κά­λυ­ψε ότι τα υφε­σια­κά απο­τε­λέ­σμα­τα του πρώ­του μνη­μο­νί­ου υπο­λο­γί­στη­καν με λάθος δη­μο­σιο­νο­μι­κό πολ­λα­πλα­σια­στή. Η «ομο­λο­γία» αυτή εκλή­φθη­κε ως σήμα εν­δε­χό­με­νης στρο­φής και απο­στα­σιο­ποί­η­σής του ΔΝΤ από την ακραία λι­τό­τη­τα, σε συ­νάρ­τη­ση με τη διαρ­κή πίεσή του προς τους Ευ­ρω­παί­ους δα­νει­στές για ανα­διάρ­θρω­ση του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους. Ωστό­σο, η στα­θε­ρά λάθος ανά­γνω­ση και ερ­μη­νεία της κρι­τι­κής του ΔΝΤ προς τους Ευ­ρω­παί­ους δα­νει­στές οδή­γη­σε σε εντυ­πω­σια­κές πα­λι­νω­δί­ες την ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ιδιαί­τε­ρα στη διάρ­κεια της δια­κυ­βέρ­νη­σής του. Σε μια κο­ρύ­φω­ση του «έρωτα» προς το ΔΝΤ, δυο μέρες πριν από το δη­μο­ψή­φι­σμα της 5ης Ιου­λί­ου, η διαρ­ροή της έκ­θε­σης του Τα­μεί­ου, με την εκτί­μη­ση ότι το ελ­λη­νι­κό χρέος δεν είναι βιώ­σι­μο χωρίς κού­ρε­μα του­λά­χι­στον 30%, προ­βλή­θη­κε ως δι­καί­ω­ση της κυ­βερ­νη­τι­κής θέσης, και μά­λι­στα με διάγ­γελ­μα του πρω­θυ­πουρ­γού. Λίγες μέρες μετά, στην ψυ­χρο­λου­σία της ευ­ρω­παϊ­κής Συ­νό­δου Κο­ρυ­φής που κα­τέ­λη­ξε στο τρίτο μνη­μό­νιο, το ΔΝΤ επέ­στρε­ψε στο στρα­τό­πε­δο του «εχθρού». Και ενώ τις πα­ρα­μο­νές των Χρι­στου­γέν­νων ο Α. Τσί­πρας ξι­φουλ­κού­σε με άρθρο του στους Financial Times (21/12/2015) κατά του ΔΝΤ και υπέρ της έξω­σής του από το τρίτο μνη­μό­νιο, στο Eurogroup της πε­ρα­σμέ­νης Πέμ­πτης ο υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών συ­ναι­νού­σε στην πλήρη συμ­με­το­χή του ΔΝΤ, με τις γνω­στές πα­ρε­νέρ­γειες στη δια­πραγ­μά­τευ­ση της πρώ­της αξιο­λό­γη­σης, που κατά τα φαι­νό­με­να θα συρ­θεί για μήνες.

Η ΕΚΤ «προ­πύρ­γιο αντι-λι­τό­τη­τας»

Εξί­σου εντυ­πω­σια­κές πι­ρου­έ­τες χα­ρα­κτη­ρί­ζουν τον τρόπο που αντι­λαμ­βα­νό­ταν κατά και­ρούς  η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το ρόλο της ΕΚΤ. Τρεις μέρες πριν τις εκλο­γές της 25 Γε­νά­ρη 2015 που έφε­ραν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην κυ­βέρ­νη­ση, το ηγε­τι­κό του επι­τε­λείο επε­φύ­λασ­σε δι­θυ­ραμ­βι­κή υπο­δο­χή στην ανα­κοί­νω­ση του προ­γράμ­μα­τος πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σης του Ντρά­γκι. Οι δια­τυ­πώ­σεις της σχε­τι­κής ανα­κοί­νω­σης (22/1/2015) είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές: «Ο κ. Ντρά­γκι με τη ση­με­ρι­νή ανα­κοί­νω­ση του προ­γράμ­μα­τος αγο­ράς ομο­λό­γων απά­ντη­σε στις ακραί­ες πε­ριο­ρι­στι­κές πο­λι­τι­κές τασ­σό­με­νος υπέρ της πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σης, δια­φο­ρο­ποιού­με­νος από τις ακραί­ες νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες φωνές στις οποί­ες δυ­στυ­χώς συ­γκα­τα­λέ­γε­ται και ο κ. Σα­μα­ράς… Η ελ­πί­δα έρ­χε­ται, η Ελ­λά­δα γυ­ρί­ζει σε­λί­δα. η Ευ­ρώ­πη προ­χω­ρά». Σε λι­γό­τε­ρο από δύο εβδο­μά­δες ο Ντρά­γκι προ­χώ­ρη­σε πράγ­μα­τι στο επό­με­νο βήμα. Στις 4/2/2015, με την από­φα­ση της ΕΚΤ να στα­μα­τή­σει να δέ­χε­ται τα ελ­λη­νι­κά ομό­λο­γα ως ενέ­χυ­ρα, εγκαι­νί­α­σε την τρο­μο­κρα­τία του ELA που κα­τέ­λη­ξε στα capital control και στο τρίτο μνη­μό­νιο…

Μερ­κε­λι­σμός vs κεϊν­σια­νι­σμός

Μια αντί­στοι­χη τε­θλα­σμέ­νη πο­ρεία δια­νύ­θη­κε πάνω στο όχημα του «Μερ­κε­λι­σμού». Από τη θε­α­μα­τι­κή εκλο­γι­κή επί­δο­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το 2012 μέχρι και την πρώτη του εκλο­γι­κή νίκη, στις ευ­ρω­ε­κλο­γές του 2014, στη ρη­το­ρι­κή της ηγε­σί­ας του προ­βλή­θη­κε ως κυ­ρί­αρ­χο, πα­νευ­ρω­παϊ­κό, αν όχι και πα­γκό­σμιο δί­λημ­μα το «μερ­κε­λι­σμός ή κεϊν­σια­νι­σμός». Σε μια συμ­βο­λι­κής αξίας ομι­λία στο Πα­νε­πι­στή­μιο του Τέξας, το Νο­έμ­βριο του 2013, ο Αλέ­ξης Τσί­πρας έδωσε στο δί­λημ­μα αυτό και γε­ω­πο­λι­τι­κή διά­στα­ση, εξαί­ρο­ντας την «κεϊν­σια­νή πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης των ΗΠΑ» ως αντί­πα­λο δέος στον ακραίο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό της γερ­μα­νι­κής ηγε­σί­ας. Η ρη­το­ρι­κή της επί­θε­σης στο «μερ­κε­λι­σμό» είχε, βε­βαί­ως, σαθρό υπό­βα­θρο, μια και απέ­κρυ­πτε το γε­γο­νός ότι η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη λι­τό­τη­τα δεν ήταν η από­κλι­ση από κά­ποια ευ­ρω­παϊ­κή κα­νο­νι­κό­τη­τα, αλλά δο­μι­κό στοι­χείο της Ευ­ρω­ζώ­νης από την εποχή του Μά­α­στρι­χτ. Συν τοις άλ­λοις, απο­δεί­χτη­κε ότι οι φα­ντα­σια­κοί αντί­πα­λοι της Μέρ­κελ και οιο­νεί σύμ­μα­χοι του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η αμε­ρι­κα­νι­κή ηγε­σία, την κρί­σι­μη στιγ­μή έριξε όλο το βάρος της στον εγκλω­βι­σμό της κυ­βέρ­νη­σης στο τρίτο μνη­μό­νιο, για να υλο­ποι­η­θεί η δια­τυ­πω­μέ­νη από το 2013 αυ­το­εκ­πλη­ρού­με­νη προ­φη­τεία του Β. Σόι­μπλε.

Το σκη­νι­κό επα­να­λαμ­βά­νε­ται συ­νε­χώς, με τε­λευ­ταίο πε­ρι­στα­τι­κό την απαί­τη­ση Τζακ Λιου να απο­δε­χθεί η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ- ΑΝΕΛ το «απε­χθές» ΔΝΤ στο νέο πρό­γραμ­μα. Όσο για το «μερ­κε­λι­σμό», αυτός έχει κυ­ριο­λε­κτι­κά εξα­φα­νι­στεί. Στη θέση του δια­τυ­πώ­νε­ται -όλο και πιο δειλά πια- κρι­τι­κή στον «σοϊ­μπλι­σμό». Συχνά το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα, όταν κα­ταγ­γέλ­λο­νται οι «ακραί­οι κύ­κλοι» της Ε.Ε., ο Γερ­μα­νός υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών εμ­φα­νί­ζε­ται πε­ρί­που σαν ο πιο απο­μο­νω­μέ­νος πο­λι­τι­κός στην Ε.Ε., μο­να­χι­κός εκ­φρα­στής της ακραί­ας λι­τό­τη­τας, του Grexit και όλων των δει­νών της Ευ­ρώ­πης. Κι αυτό, σε πεί­σμα των συλ­λο­γι­κών απο­φά­σε­ων του Eurogroup που σχε­δόν πάντα επι­κυ­ρώ­νουν τους σχε­δια­σμούς του.

Οι καλοί σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες

Θα μπο­ρού­σε να απα­ριθ­μή­σει κα­νείς δε­κά­δες πε­ρι­στα­τι­κά «ανα­κά­λυ­ψης» δυ­νη­τι­κών συμ­μά­χων της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ- ΑΝΕΛ σε μια «Ευ­ρώ­πη που αλ­λά­ζει». Ο «Ολα­ντρέ­ου» του 2014, έγινε σύμ­μα­χος Φραν­σουά, το ίδιο και ο Ρέν­τσι, πα­ρό­τι και οι δυο αξιο­ποί­η­σαν την κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για να απο­σπά­σουν κά­ποιας μορ­φής δη­μο­σιο­νο­μι­κή χα­λά­ρω­ση για τις πα­ρα­παί­ου­σες οι­κο­νο­μί­ες τους. Ο κα­ταγ­γελ­λό­με­νος ως φε­ρέ­φω­νο της ευ­ρω­παϊ­κής Δε­ξιάς σο­σιαλ­δη­μο­κρά­της Μάρ­τιν Σουλτς, επι­στρα­τεύ­ε­ται σαν δί­αυ­λος κά­ποιας εκ­κο­λα­πτό­με­νης με­γά­λης συμ­μα­χί­ας με τους ημι­θα­νείς σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες, ή ως υπο­στη­ρι­κτής «εκ­δη­μο­κρα­τι­σμού» του μνη­μο­νί­ου διά της εμπλο­κής του Ευ­ρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λί­ου. Ο αντί­πα­λος στις ευ­ρω­ε­κλο­γές του 2014 Γιούν­κερ, ο άν­θρω­πος που υλο­ποί­η­σε το «πρα­ξι­κό­πη­μα» της 13ης Ιου­λί­ου, εκ­θειά­ζε­ται σαν γεν­ναιό­δω­ρος σύμ­μα­χος που «προι­κο­δό­τη­σε» το τρίτο μνη­μό­νιο με το υπο­τι­θέ­με­νο πα­κέ­το των 35 δισ. ευρώ, αν και δεν πρό­κει­ται για τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο από τους πό­ρους του ΕΣΠΑ και της ΚΑΠ.

Τρο­μα­κτι­κό κενό κα­τα­νό­η­σης

Για να εί­μα­στε δί­καιοι, ανά­λο­γες αυ­τα­πά­τες και αντί­στοι­χες δια­ψεύ­σεις πήραν και όσοι επέν­δυαν στην πι­θα­νή συμ­μα­χία της Κίνας, της Ρω­σί­ας ή και του Ισ­ρα­ήλ -η τε­λευ­ταία επι­κίν­δυ­να εδραιω­μέ­νη πλέ­ον-, αν και απο­δεί­χθη­κε ότι ο πα­γκό­σμιος κα­πι­τα­λι­σμός με τους επι­μέ­ρους πό­λους του και τις επι­μέ­ρους εντά­σεις, αντι­θέ­σεις και συ­γκρού­σεις του, ακόμη και θερ­μές (βλέπε Ου­κρα­νία), δου­λεύ­ει όλο και πιο πολύ ως ενιαίο, κλει­στό σύ­στη­μα, με ισχυ­ρά ανα­κλα­στι­κά αυ­το­συ­ντή­ρη­σης. Οι ηγε­μο­νι­σμοί, οι δια­γκω­νι­σμοί και οι αντα­γω­νι­σμοί είναι μέρος αυτού του συ­στή­μα­τος, που τεί­νει σε μια πο­λι­τι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση, για την ακρί­βεια σε έναν πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νο ολο­κλη­ρω­τι­σμό. Το πρό­βλη­μα είναι ότι η Αρι­στε­ρά, και ιδιαί­τε­ρα το δια­νοη­τι­κό δυ­να­μι­κό της, έχει τόσο τρο­μα­κτι­κά κενά ανά­λυ­σης και κα­τα­νό­η­σης αυτού του συ­στή­μα­τος, ώστε από επί­δο­ξος ανα­τρο­πέ­ας του να εξε­λίσ­σε­ται, στην «κα­λύ­τε­ρη» πε­ρί­πτω­ση, σε θλι­βε­ρή συ­νι­στώ­σα του.

πηγη: rproject.gr

Τζώτζης Βασίλης

Έχει επανέλθει -από αναπάντεχα έως προβοκατόρικα- στο αστικό ειδησεογραφικό προσκήνιο η είδηση για τα πιθανά -μάλλον απίθανα- σενάρια περί «εισβολής» στο Νομισματοκοπείο του κράτους, τις ταραγμένες εκείνες ημέρες του Δημοψηφίσματος. Αφορμή έχει σταθεί η συνέντευξη του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Γιάννη Στουρνάρα στον ΣΚΑΙ.

Γιατί τέτοια εμμονή σε αυτή την είδηση;

Η είδηση μοιάζει να έρχεται και να επανέρχεται, η επίκληση μιας τέτοιας εικόνας είναι πολύ συχνότερη του αναμενομένου από τα αστικά επιτελεία. Γιατί όμως;

Η αστική τάξη της χώρας κατάλαβε κάτι σημαντικό από το Δημοψήφισμα του Ιουλίου, πως ΔΕΝ είναι ανεκτό ούτε να περνά από το μυαλό των «από κάτω» ότι μπορούν να αμφισβητούν τις στρατηγικές της επιλογές. Το μαζικό ΟΧΙ άνοιγε ένα ΡΗΓΜΑ, μια χαραμάδα από την οποία πέρασε μια ακτίδα φωτός, ικανή να γονιμοποιήσει διαδικασίες πέρα και έξω από τα κυρίαρχα σχέδια. Αυτό το ρήγμα έπρεπε να κλείσει πάση θυσία, να μην συνειδητοποιηθεί ούτε στοιχειωδώς πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος για την ελληνική κοινωνία, χωρίς Μνημόνια – Χρέος σε ρήξη με Ευρώ – Ε.Ε..

Η εικόνα της «εφόδου» στο Νομισματοκοπείο του Κράτους ήταν/είναι η μόνη η οποία -σε μαζική κλίμακα- εγχαράχθηκε ως συγκεκριμένη -υλική- ενέργεια μαζών που παλεύουν για το δίκαιό τους. Όσο και αν μας αρέσει να μιλάμε στην αριστερά για τη θεωρία, για τα προγράμματα, για την Τακτική και τη Στρατηγική η ΜΟΝΗ ΕΙΚΟΝΑ που έδειχνε συγκεκριμένα και κατανοητά στους απλούς ανθρώπους το δρόμο για την αναμέτρηση με την κοινωνική βαρβαρότητα ήταν αυτή ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ. Αυτό είναι που θέλουν να γελοιοποιήσουν οι απολογητές του συστήματος, οι όψιμοι υπερασπιστές των θεσμών και της Δημοκρατίας. Να «πνιγεί στην κούνια» μια αλυσίδα εικόνων – σκέψεων – παραστάσεων ικανών να αναδυθούν στο λαϊκό υποσυνείδητο, γονιμοποιώντας -υπό όρους- ταξικά ένστικτα και διαθέσεις.

Ναι, ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι εφόρμησαν στα χειμερινά ανάκτορα και στους ουρανούς. Μοιάζει όμως αυτή η έφοδος τόσο μακριά χρονικά και χωρικά, φανταζόμαστε τόσο ώριμες τις συνθήκες του τότε που σχεδόν αυτόματα θεωρούμε την επανάσταση ως Λογική – Γραμμική συνέχεια και ΟΧΙ ως ΤΟΜΗ. Ας προβληματιστούμε αν πρέπει να υπερασπίσουμε τις δικές μας -αναγκαίες- εξορμήσεις στο σήμερα -στο 2016-, στο Νομισματοκοπείο και αλλού. Αν πρέπει να σηκώσουμε το γάντι που προκλητικά μας πέταξαν;

Θέλουμε να καταλάβουμε το νομισματοκοπείο;

ΝΑΙ, ΦΥΣΙΚΑ και ΘΕΛΟΥΜΕ και ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ! Θέλουμε και πρέπει να καταλάβουμε όχι μόνο τον κουμπαρά της κυρίαρχης τάξης, αλλά και τις τράπεζες, τα ΜΜΕ και τις μεγάλες επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, τα νευραλγικά κέντρα κινητοποίησης του κατασταλτικού μηχανισμού κλπ. Στην Ιστορία υπάρχουν στιγμές (Επαναστατική κατάσταση) όπου μπορεί να ανατραπεί η βασική σχέση της Εξουσίας, αυτή του μονοπωλίου της βίας.

Φυσικά τον Ιούλιο του 2015 τις ημέρες του Δημοψηφίσματος ΔΕΝ υπήρξαν τέτοιες δυνατότητες. ΔΕΝ πρόκειται όμως να υπάρξουν ΠΟΤΕ αν μας «κόβονται τα πόδια» και μας «λούζει κρύος ιδρώτας» από την αναφορά και μόνο εικόνων κοινωνικής όξυνσης. ΔΕΝ είμαστε μύστες κάποιου ένοχου πόθου, ούτε κοκκινίζουμε ντροπαλά όταν μιλάμε για τους στρατηγικούς μας σκοπούς ή για τις μεθόδους με τις οποίες αυτοί θα επιτευχθούν. Παλεύουμε για μια κοινωνία όπου ΔΕΝ θα υπάρχει εκμετάλλευση, ο πλούτος θα ανήκει στους πραγματικούς του παραγωγούς, η χλιδή και ο πλουτισμός θα απαγορεύεται γιατί πολύ απλά ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΡΩΕΙ!!! Να το ξαναπούμε; Στην κοινωνία που οραματιζόμαστε θα κοπούν τα Πάρτι σε τουριστικά θέρετρα, σε κότερα και επαύλεις, οι Σαμπάνιες και το χαβιάρι για τους λίγους και η ακραία εξαθλίωση από την άλλη πλευρά της πυραμίδας. ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ!

Την ώρα που κρίνονται τα προαιώνια δικαιώματα της αστικής τάξης στην εκμετάλλευση και στο θησαυρισμό, ΔΕΝ υπάρχει χώρος για Τηλεοπτική μετάβαση στο Σοσιαλισμό με απανωτές συνεντεύξεις. ΟΥΤΕ δικαστικός δρόμος προς την αταξική κοινωνία. Ο αδυσώπητοι νόμοι του κοινωνικού αγώνα έχουν τη δική τους λογική και αλίμονο αν δεν είμαστε αποφασισμένοι να δώσουμε αυτή τη μάχη ως το τέλος. Οι συγκεκριμένες και άψογα σχεδιασμένες ενέργειες του παράκεντρου της εξουσίας ,το οποίο φαίνεται να έδρασε υπό το φόβο των λαϊκών αντιδράσεων από τη μετατροπή του περήφανου «ΟΧΙ» σε ένα ιταμό «ΝΑΙ», αποδεικνύει πως η λαϊκή βούληση και η Δημοκρατία είναι σεβαστές μόνο στην περίπτωση που ΔΕΝ αμφισβητούν τα ιερά και τα όσια των Καπιταλιστών.

Υστερόγραφο «Μαρξισμός και ΕΞΕΓΕΡΣΗ»

«… Και για να αντικρίσουμε την εξέγερση μαρξιστικά, δηλαδή σαν τέχνη, πρέπει ταυτόχρονα, χωρίς να χάνουμε ούτε λεπτό, να οργανώσουμε το επιτελείο των εξεγερμένων τμημάτων, να κατανείμουμε τις δυνάμεις, να κινήσουμε τα πιστά συντάγματα στα πιο σπουδαία σημεία, να κυκλώσουμε την Αλεξαντρίνκα, να καταλάβουμε την Πετροπάβλοβα, να συλλάβουμε το Γενικό Επιτελείο και την Κυβέρνηση, να στείλουμε ενάντια στους ευέλπιδες και στην «άγρια μεραρχία» τμήματα έτοιμα να πέσουν, παρά να αφήσουν τον εχθρό να κινηθεί προς τα κέντρα της πόλης. Πρέπει να κινητοποιήσουμε τους ένοπλους εργάτες, να τους καλέσουμε σε αποφασιστική, ύστατη μάχη, να καταλάβουμε αμέσως το τηλεγραφικό και τηλεφωνικό κέντρο, να εγκαταστήσουμε το δικό μας επιτελείο της εξέγερσης κοντά στο τηλεφωνικό κέντρο, να συνδέσουμε τηλεφωνικά το επιτελείο με όλα τα εργοστάσια, με όλα τα συντάγματα, με όλα τα σημεία του ένοπλου αγώνα κτλ…»

Β.Ι. Λένιν στις 13 – 14 Σεπτεμβρίου του 1917

πηγη: pandiera.gr

Εργάτες, αγρότες, μικρομεσαία στρώματα στους δρόμους

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης

Η εργατική τάξη της χώρας διαδηλώνει για το ασφαλιστικό – έκτρωμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ, που στην τελική του μορφή, δεν θα είναι αυτό που γνωρίζουμε σήμερα, αλλά πολύ χειρότερο. Το ΔΝΤ έχει ήδη υποβάλει τις εντάσεις του, καθώς απαιτεί άμεση μείωση συντάξεων και για τους σημερινούς συνταξιούχους, αλλά και μείωση της αποκαλούμενης εθνικής σύνταξης που η κυβέρνηση την έχει προσδιορίσει στα 384 ευρώ. Ο διεθνής ιμπεριαλιστικός οργανισμός θεωρεί το ποσό αυτό υπερβολικό…

Με αίτημα την κατάργηση του ασφαλιστικού και της εξοντωτικής φορολογίας κινητοποιούνται οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι αλιείς, οι οποίοι έχουν ήδη βγάλει τα τρακτέρ στους δρόμους και δηλώνουν αποφασισμένοι, τις επόμενες ημέρες, να αποκλείσουν βασικές αρτηρίες της εθνικής οδού Αθήνας–Ειδομένης.

Με επίκεντρο πάντα το ασφαλιστικό, δυναμικές κινητοποιήσεις πραγματοποίησαν τα άλλοτε εύπορα μεσοστρώματα των μηχανικών, των δικηγόρων, των φαρμακοποιών, τα οποία έχουν ήδη αντιληφθεί και συνειδητοποιήσει ότι το εκρηκτικό κοκτέιλ των φορολογικών και ασφαλιστικών μέτρων που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ, τους οδηγεί σε οικονομικό αφανισμό και στη δυναμική είσοδο των μεγάλων εταιριών στις περιοχές δράσης τους.

Η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό. Τέσσερις μήνες μετά τις εκλογές της 20^ης Σεπτέμβρη, η αμφισβήτηση της «μνημονιακής» κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ προσλαμβάνει μαζικά χαρακτηριστικά. Όλες οι κοινωνικές τάξεις και τα ενδιάμεσα μικροαστικά στρώματα, έχουν πάρει θέση μάχης. Η αστική τάξη –με παραφωνίες– εξέφρασε τη θέληση της «να βάλει πλάτη» προκειμένου να περάσει το ασφαλιστικό. Έχει μείνει όμως δραματικά μόνη, καθώς, λόγω της αγριότητας των «μνημονιακών» μέτρων, έχει υπονομευτεί το έδαφος για τη δημιουργία κοινωνικών συμμαχιών με τα ενδιάμεσα στρώματα και την εργατική αριστοκρατία. Απέναντι της έχει, όχι μόνο την εργατική τάξη, αλλά και παραδοσιακούς της συμμάχους, όπως τα άλλοτε οικονομικά εύπορα μεσοστρώματα των μηχανικών, των δικηγόρων, των λογιστών, των φαρμακοποιών κλπ. Η κοινωνική πόλωση οξύνεται, το ίδιο και η ταξική πάλη.

Την κρίσιμη αυτή περίοδο το ευρισκόμενο σε βαθιά κρίση, αστικό πολιτικό σύστημα, εμφανίζει στοιχεία διάλυσης και παρακμής. Τα κόμματα δορυφόροι του συστήματος ( Ποτάμι, ΑΝΕΛ, Ένωση Κεντρώων, ΠΑΣΟΚ) απειλούνται με εξαφάνιση από τον πολιτικό χάρτη, είτε γιατί βαρύνονται για την άσκηση των εγκληματικών πολιτικών σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ), είτε γιατί έχει γίνει αντιληπτός ο ρόλος τους σαν υποστυλώματα του σάπιου αστικού συστήματος (Ένωση Κεντρώων, Ποτάμι).

Οι δύο κύριες εκφράσεις αυτού του συστήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ, αδυνατούν να διαχειριστούν την λαϊκή αγανάκτηση και το νέο κύμα κινητοποιήσεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λίγους μήνες μετά την λαϊκή ετυμηγορία, βρίσκεται σε φάση συρρίκνωσης, καθώς καλείται να υλοποιήσει σκληρές αντιλαϊκές πολιτικές που τον φέρουν σε αντίθεση και σύγκρουση με την πολύ μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.

Η ΝΔ από την άλλη, παρά τα κύματα ενθουσιασμού που προκάλεσε στην αστική τάξη η εκλογή του ακραιφνούς νεοφιλελεύθερου «Κούλη» στη θέση του Προέδρου του κόμματος –γόνος πολιτικής οικογένειας που διατηρεί ισχυρές διασυνδέσεις με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό– βρίσκεται επίσης σε βαθιά κρίση. Η εκλογική της επιρροή από 3 εκατ. ψηφοφόρους που διατηρούσε πριν από την οικονομική κρίση και τη μνημονική λαίλαπα που ακολούθησε, έχει περιοριστεί σήμερα στο μισό. Στις τελευταίες εκλογές μόλις και μετά βίας ξεπέρασε το 1,5 εκατ. ψήφους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτό είναι και το κατώτατο όριο. Από την άλλη, αυτή η «περίεργη» συμπόρευση της νεοφιλελεύθερης έκφρασης της με την άκρα δεξιά στη διαδικασία για την προεδρική εκλογή, απλώς καταδεικνύει την κρίση πολιτικής ταυτότητας του κόμματος–αγκυροβόλιο της άρχουσας τάξης της χώρας.

Κοντολογίς το αστικό πολιτικό σύστημα, είναι βαθιά διαιρεμένο και κατακερματισμένο, με έντονα τα στοιχεία της φθοράς πάνω του και αυτός είναι ο λόγος που δεν είναι σε θέση να διατηρήσει ενιαία στάση απέναντι στο εργατικό κίνημα. Το μόνο που τους σώζει, είναι, ότι και ο χώρος της εργατικής αντιπολίτευσης, αντιμετωπίζει σήμερα πρόβλημα πολιτικής έκφρασης.

Σήμερα και όχι αύριο απαιτείται αποφασιστική δράση. Οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για την οικοδόμηση πολιτικών συμμαχιών από την εργατική τάξη. Η δημιουργία του πολιτικού–κοινωνικού μετώπου πάλης με κορμό την εργατική τάξη, η οποία είναι και η πολυπληθέστερη τάξη της ελληνικής κοινωνίας, με σταθερούς (φτωχά μικρομεσαία στρώματα της πόλης και του χωρίου) και ασταθείς (τα πρώην εύπορα μεσοστρώματα που απειλούνται με αφανισμό από τις κυβερνητικές επιλογές) συμμάχους, είναι σήμερα επίκαιρη, ρεαλιστική και αναγκαία.

Οι αυθόρμητοι εν πολλοίς αγώνες των εργατοϋπαλλήλων, των αγροτών και των μεσαίων στρωμάτων, είναι αναγκαίο να πολιτικοποιηθούν στη βάση ενός μίνιμουμ προγράμματος που δίνει απαντήσεις στα άμεσα καυτά προβλήματα του σήμερα, ενώ θα διεκδικεί βαθιές ριζοσπαστικές αλλαγές στην οικονομία και την κοινωνία. Θα ήταν πολύ ελπιδοφόρο, αν οι τάξεις και τα στρώματα που κινητοποιούνται τις ημέρες αυτές με αιχμή το ασφαλιστικό, προχωρούσαν στη συγκρότηση ενιαίου κέντρου οργάνωσης και καθοδήγησης των αγώνων. Θα ήταν επίσης μια τεράστια επιτυχία, αν η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας που δοκιμάζεται σήμερα από τις «μνημονιακές» πολιτικές, συγκροτήσει κοινό μέτωπο ενάντια στην αστική τάξη και το διεθνή ιμπεριαλισμό που οργανώνει και καθοδηγεί την επίθεση σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

Η Ελλάδα του αύριο, που θα έχει την σφραγίδα του εργατικού λαϊκού κινήματος, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την Ελλάδα του σήμερα και του χθες. Είναι υπερώριμες οι συνθήκες για να γυρίσουμε σελίδα, να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς με τις αιτίες που οδήγησαν στη σημερινή τραγωδία τον ελληνικό λαό.

Στην προμετωπίδα του μίνιμουμ αυτού προγράμματος θα πρέπει να τεθεί το αίτημα της άμεσης αποδέσμευσης της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρέπει να γίνει ευρύτερα κατανοητό, ότι η διεκδίκηση και των μικρότερων προοδευτικών αλλαγών, ακόμα και η ίδια η σοσιαλιστική προοπτική, συνδέονται άμεσα με την πάλη για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας. Της οικονομικής ανεξαρτησίας η οποία προϋποθέτει την ρήξη, σύγκρουση, αποδέσμευση από τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Της πολιτικοστρατιωτικής ανεξαρτησίας, η οποία προϋποθέτει την ρήξη, σύγκρουση, αποχώρηση από τον πολεμοχαρή, ιμπεριαλιστικό οργανισμό του ΝΑΤΟ. Αν σήμερα προτάσσουμε το θέμα της αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτό γίνεται επειδή την περίοδο της οικονομικής κρίσης και της «μνημονιακής» λεηλασίας που ακολούθησε, ωρίμασε πιο γρήγορα το αίτημα αυτό.

Συνεπείς στην μαρξιστική–λενινιστική θεωρία, συμμεριζόμαστε απόλυτα την άποψη του Στρατηγού, του μεγάλου Φρειδερίκου Ένγκελς, ότι οι κοινωνίες καταπιάνονται με προβλήματα που έχουν ήδη ωριμάσει και είναι έτοιμα προς επίλυση!

πηγη: ergatikosagwnas.gr