Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΩΜΑΝΙΑ*

Στην τηλεοπτική εκπομπή του Γ. Παπαδάκη της 20.4.2016  «ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ», ο Γ. Κατρούγκαλος, μιλώντας από το Άμστερνταμ όπου μετείχε σε σύνοδο των Υπουργών Εργασίας της ΕΕ, απάντησε ότι δίνει ολόκληρη την Εθνική Σύνταξη στους έχοντες λίγα χρόνια ασφάλισης (15 – 25) και«τα παίρνει» από τους «μαντιλάκηδες», δηλαδή από αυτούς που φοράνε  γραβάτα και φέρουν μαντιλάκι στο πέτο του σακακιού τους, τους οποίους θεωρεί ως προνομιούχους επειδή  έχουν πολλά χρόνια ασφάλισης και έχουν καταβάλλει αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές,  ώστε να δικαιούνται υψηλότερες συντάξεις.

  Με την άποψή του αυτή ο Υπουργός ομολογεί ότι αναθέτει στους έχοντες πολλά χρόνια ασφάλισης και έχοντες καταβάλλει πολλαπλάσιες ασφαλιστικές εισφορές, την άσκηση της κοινωνικής πολιτικής του Κράτους.

Όμως, στην κοινωνική ασφάλιση, ο πράγματι υπαρκτός αναδιανεμητικός της ρόλος εξαντλείται στη θέσπιση ενός ανωτάτου ορίου (με την παράλληλη θέσπιση και ενός αντίστοιχου κατωτάτου ορίου) στη λήψη των συνταξιοδοτικών παροχών κι αυτό γίνεται με το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου . Ο αναδιανεμητικός ρόλος στην κοινωνική ασφάλιση δεν επεκτείνεται στην άσκηση γενικότερης κοινωνικής πολιτικής και συνεπώς, οι κατά Κατρούγκαλο «μαντιλάκηδες» δεν είναι επιτρεπτό να επιβαρύνονται με την υποχρέωση άσκησης της κοινωνικής πολιτικής.

Η άσκηση κοινωνικής πολιτικής ανήκει στο κράτος, δηλαδή σ’ ‘όλες τις κοινωνικές ομάδες, στο σύνολο της κοινωνίας κι όχι σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα εν προκειμένω στους «μαντιλάκηδες».

Συνεπώς, ανεπιτρέπτως ο Υπουργός δηλώνει ότι «τα παίρνει από τους μαντιλάκηδες και τα δίνει στους αδύναμους».

Ασφαλώς, οφείλει να τα δώσει στους αδύναμους, αλλά δεν δικαιούται να τα παίρνει από τους μαντιλάκηδες (οι οποίοι έχουν ήδη δώσει μέσω του περιορισμού των δικαιωμάτων τους, της σύνταξής τους, λόγω του ανωτάτου ορίου).

Αλλά και οι αδύναμοι τα έχουν ήδη πάρει μέσω της θέσπισης του κατωτάτου ορίου (κι εδώ ανακύπτει ζήτημα σύγχυσης στις πρακτικές του Υπουργείου,  που έχει ήδη μειώσει το κατώτατο όριο).

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΔΙΑΝΕΜΗΤΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

Παρατηρείται, πλέον, το παράδοξο: από τη μια ο Υπουργός μειώνει το κατώτατο όριο (άρα τις δικές του υποχρεώσεις) και στη συνέχεια έρχεται και μεταθέτει τα δικά του βάρη για την ενίσχυση των αδύναμων στις πλάτες των περισσότερο παραγωγικών κοινωνικών στρωμάτων.

Πρέπει να καταστεί σαφές ότι ο αναδιανεμητικός ρόλος της κοινωνικής ασφάλισης εξαντλείται στη θέσπιση τόσο του ανωτάτου ορίου σύνταξης (που περιορίζει το αντίστοιχο ύψος του δικαιώματος) όσο και του κατωτάτου ορίου σύνταξης (που βελτιώνει το αντίστοιχο δικαίωμα των πλέον αδύναμων).

Και οι 2 αυτές αρχές της κοινωνικής ασφάλισης εντάσσονται μέσα στα πλαίσια της γενικότερης αρχής που προβλέπεται από τη ΔΣΕ 102 σύμφωνα με την οποία η κοινωνική ασφάλιση οφείλει να διασφαλίζει ένα ευπρεπές (αξιοπρεπές) επίπεδο διαβίωσης στο συνταξιούχο όσο το δυνατόν εγγύτερο προς το επιπέδου διαβίωσης που είχε όταν ήταν εργαζόμενος όταν δηλαδή λειτουργούσε μέσα στην παραγωγική διαδικασία.

Πέραν των ανωτέρω, η τακτική να τα παίρνεις από τους μαντιλάκηδες έχει και πολύ αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις στα ασφαλιστικά ταμεία,  αφού λειτουργεί ωςαντικίνητρο ασφάλισης: όταν γνωρίζω ότι η σύνταξή μου θα παραμείνει στο ίδιο ύψος ασχέτως των ετών ασφάλισής μου και του ποσού των ασφαλιστικών εισφορών που έχω καταβάλλει, τότε θα επιδιώξω να διακόψω την ασφάλισή μου και την καταβολή ασφαλιστικών εισφορών

Συμπέρασμα: στην κοινωνική ασφάλιση οι αποφάσεις και οι κατά περίπτωση λύσεις πρέπει να είναι συμβατές μεταξύ τους ώστε η συσχέτιση και η σύνδεσή τους να οδηγεί στη σωστή σύνθεση των νομοθετικών επιλογών και όχι η μία επιλογή και απόφαση να γρονθοκοπείται με την άλλη.

*Πηγή: tvxs.gr

ΟΛΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΣΤΗΝ ΚΥΝΕΡΝΗΣΗ, ΤΗΝ Κ.Ο ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ  

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ''ΚΛΩΤΣΙΑΣ'' ΚΑΙ ''ΚΑΡΠΑΖΟΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΩΝ''  

Η βόμβα του 4ου μνημονίου, η οποία θα ανεβάσει το συνολικό λογαριασμό των (τρίτο) μνημονιακών μέτρων στα 9 δισ. (!), όσο ψυχρά και κυνικά και αν επιχειρείται να αντιμετωπιστεί από τον Τσίπρα, έχει κάνει άνω – κάτω την κυβέρνηση, έχει αναστατώσει την Κοινοβουλευτική ομάδα και διαλύει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.  

Για τους ΑΝΕΛ δεν συζητάμε τίποτα, διότι αυτοί πλέον μπορούν κάλλιστα και χωρίς ιδιαίτερες αντιστάσεις, να ψηφίσουν ότι και ''ο γάιδαρος πετάει''.  

Κύκλοι γνωρίζοντες τις κυβερνητικές και κομματικές εξελίξεις έλεγαν στην Iskra ότι το κλίμα που κυριαρχεί στο περιβάλλον του πρωθυπουργού, στην κυβέρνηση, την Κ.Ο και το κόμμα είναι ''όλοι εναντίον όλων'' και το μόνο που ακόμα, αλλά όχι για πολύ, συνδέει όλους τους παρατρεχάμενους της εξουσίας, πέραν της καρέκλας, είναι ο φόβος της τιμωρίας και του διασυρμού.  

Οι ίδιοι παρατηρητές μας λένε ότι η κυβέρνηση, τελώντας σε πλήρες αδιέξοδο, αναζητά ''τρικ'' και μεθοδεύσεις που να κλειδώνουν από τη μια τα συμπληρωματικά μέτρα των 3,6 δις, χωρίς να χρειαστεί από την άλλη να ψηφισθούν με άμεσο τρόπο από τη Βουλή, ψήφιση που θα προκαλούσε δυσκολίες και ταλαντεύσεις στους βουλευτές της, οι οποίοι είναι αμφίβολο αν μπορούν να πάνε στην επαρχία τους για το Πάσχα.  

Έγκυροι κύκλοι τόνιζαν ότι είναι σχεδόν αναπόφευκτες οι ραγδαίες εξελίξεις στη χώρα είτε με διεύρυνση του κυβερνητικού σχήματος ή ''οικουμενική'' κυβέρνηση με τρίτο πρωθυπουργό, είτε ακόμα και με νέες εκλογές που μπορεί να προκύψουν από 'ατύχημα'' εκείνης ή της άλλης μορφής.  

Άλλοι κύκλοι δεν αποκλείουν ακόμα και την παραίτηση Τσίπρα, προκειμένου να θέσει παραπλανητικά διλήμματα στο λαό, πράγμα, όμως, που πρέπει να θεωρείται μάλλον απίθανο να συμβεί, γνωρίζοντας πόσο ο πρωθυπουργός είναι γαντζωμένος στην καρέκλα του.  

Στελέχη της Αριστεράς τόνιζαν ότι, μπροστά στις ραγδαίες εξελίξεις, περισσότερο από ποτέ, γίνεται αναγκαίο να πραγματοποιηθεί και να επισπευθεί ένα μεγάλο μέτωπο αριστερών, προοδευτικών, πατριωτικών, δημοκρατικών δυνάμεων, που θα συγκροτήσει ένα νέο σύγχρονο ''ΕΑΜ'', το οποίο θα βάλει τη χώρα σε αντιμνημονιακή τροχιά, με την έξοδο από την ευρωζώνη και την δημοκρατική συγκρότηση εθνικού νομίσματος στη βάση ενός ριζοσπαστικού προγράμματος.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΕΡΠΗΣ

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΑΝTAPOCRISIS.GR  

Όταν αλλάζεις πολιτική, αλλάζεις και ορολογία. Διεκδικείς τους όρους και τις έννοιες του αντιπάλου, καθώς έχεις ήδη υιοθετήσει την πολιτική του. Στην προκειμένη περίπτωση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρίζει για ό,τι ακριβώς πανηγύριζε η κυβέρνηση Σαμαρά λίγο πριν καταρρεύσει: Για το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος.  

Η έκθεση της Eurostat αναφέρει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα για το 2015 έκλεισε στο 0,7% του ΑΕΠ, ή 1,1 δισ. ευρώ. Οι κυβερνητικοί οπαδοί του τρίτου μνημονίου βρήκαν την αφορμή να καταγγείλουν ξανά το ΔΝΤ προσδοκώντας οι αφελείς ότι ο πρώτος και βασικότερος εταίρος των δανειστών, δηλαδή η ΕΕ, θα συγκινηθεί από την ευρωψύχωση που έχει καταλάβει την κυβέρνηση Τσίπρα και θα αποδεχτεί ένα ελαφρύτερο πρόγραμμα. Βρήκαν επίσης την ευκαιρία να καταγγείλουν τη Νέα Δημοκρατία, η οποία όμως θύμισε ότι επί των ημερών Σαμαρά είχαν πετύχει υψηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα.

Οπότε καταλήγουμε στο εξής παράλογο: Να τσακώνονται η κυβέρνηση του δεύτερου μνημονίου με την κυβέρνηση του τρίτου μνημονίου για το ποια είναι ικανότερη να σφάζει καλύτερα την εργαζόμενη κοινωνία. Υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα θα μπορούσε να πετύχει ο οποιοσδήποτε. Αρκεί να μειώσει ακόμη περισσότερο τους μισθούς και τις συντάξεις, να κηρύξει στάση πληρωμών στις κοινωνικές δαπάνες, να μειώσει τους προϋπολογισμούς για σχολεία και νοσοκομεία. Η επιτυχία θα ήταν απόλυτη. Γιατί κάθε ευρώ που αφαιρείται από τις δημόσιες δαπάνες, κάθε ευρώ που βγαίνει από την πραγματική οικονομία και μπαίνει στις τσέπες των δανειστών, αυξάνει ταυτόχρονα το πρωτογενές πλεόνασμα. Φοβερή επιτυχία.  

Σε αυτό είχε δίκιο ο Γ. Βαρουφάκης όταν (ανάμεσα σε πολλές αυταπάτες) έλεγε ότι ένα βασικό στοιχείο της διεκδίκησης ήταν το χαμηλότερο δυνατό πρωτογενές πλεόνασμα ώστε η προσαρμογή να είναι ηπιότερη και η λιτότητα να εμπεδώνεται σταδιακά και όχι απότομα. Επί των ημερών Σαμαρά, ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε το προφανές: Ας μην πανηγυρίζουμε για τα πρωτογενή πλεονάσματα γιατί αποτελούν δείκτες για το βαθμό αφαίμαξης της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ επαίρεται για το βαθμό αφαίμαξης της ελληνικής κοινωνίας που ο ίδιος πετυχαίνει και κοντράρεται με την αξιωματική αντιπολίτευση για το ποιος γδέρνει αποδοτικότερα τους εργαζόμενους. Και όλα αυτά με τι στόχο; Τη σύγκρουση με ένα καθεστώς διαρκούς δουλοπαροικίας που εξασφαλίζουν τα μνημόνια; Την εξασφάλιση μια αναγκαίας πρώτης επάρκειας μετά τη ρήξη; Όχι βέβαια. Στόχος είναι η αποπληρωμή των δανειστών.  

Το πρόσφατο παράδειγμα με την εντολή μεταφοράς των διαθέσιμων των ελληνικών νοσοκομείων στην Τράπεζα της Ελλάδας δεν αφορά προφανώς τη χρηστή διαχείριση. Στοχεύει στο μάζεμα των ταμειακών διαθέσιμων κάθε δημοσίου οργανισμού για να μπορούν να εξυπηρετηθούν οι άμεσες δαπάνες. Η κυβέρνηση Τσίπρα αρμέγει την κοινωνία, τα νοσοκομεία, τις κοινωνικές υπηρεσίες. Γιατί στόχος της δεν είναι να ζήσει ο λαός αλλά να εξυπηρετούνται οι δανειστές.  

Όσο για το ότι το ΔΝΤ έπεσε έξω στις προβλέψεις του; Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι το πρωτογενές πλεόνασμα είναι λογιστικό δημιούργημα καθώς δεν υπολογίζονται σε αυτό τα 7,1 δις που δόθηκαν για τη στήριξη των τραπεζών και που αν υπολογίζονταν θα προέκυπτε θηριώδες έλλειμμα, η απάντηση προς τους κυβερνητικούς προπαγανδιστές είναι απλή: Αν το ΔΝΤ κάνει ανεύθυνη πολιτική, με άτιμες σκοπιμότητες και εγκληματικά αποτελέσματα, διώξτε το. Ποιος όμως μπορεί να περιμένει κάτι τέτοιο από την κυβέρνηση Τσίπρα;

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΑΠΟ ΤΑ 5,4 ΣΤΑ 9 ΔΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ  

ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ  

Ακόμη και οι βαρύτερες λέξεις είναι πολύ φτωχές για να περιγράψουν το εφιαλτικό μέλλον που προοιωνίζονται για την Ελλάδα και τον λαό της οι χθεσινές αποφάσεις του Eurogroup. Προκειμένου να κρατήσουν το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να αυξήσουν θεαματικά τον λογαριασμό του τρίτου μνημονίου, από τα 5,4 στα 9 δισ ευρώ εάν δεν επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2018. Κάτι που θεωρείται απολύτως βέβαιο από κάθε σοβαρό άνθρωπο που δεν θέλει να εξαπατά τον εαυτό του, δεδομένης της βαρύτατης, υφεσιακής καταστολής της ελληνικής οικονομίας.

Η κυβέρνηση Τσίπρα, η οποία είχε ήδη πάρα πολλούς λόγους να ντρέπεται (ξεπούλημα των τραπεζών αντί πινακίου φακής, ασφαλιστικό, φορολογικό, παράδοση των κόκκινων δανείων στους γύπες των funds, υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων) αποδέχτηκε, ουσιαστικά, τα νέα μέτρα (κατ' ευφημισμόν, contingency measures) εξαντλώντας τις προσπάθειές της στην εξασφάλιση φύλου συκής. Επιδιώκει να μην νομοθετήσει ακριβή κατάλογο μέτρων, αλλά “μηχανισμό εξισορρόπησης αποκλίσεων”, έχοντας ωστόσο αποδεχθεί ρητά ότι τα μέτρα θα έχουν αυτόματο χαρακτήρα, όπως αξίωσαν απερίφραστα οι Σόιμπλε και Ντάισελμπλουμ. Με τη δημιουργία αυτού του μηχανισμού, μιας “αυτόματης” Προκρούστειας Κλίνης, η όποια ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει κανένα λόγο πότε και ποια αντιλαϊκά μέτρα (περικοπές δαπανών, νέοι φόροι, απολύσεις και δεν συμμαζεύεται) θα επιβάλλονται. Θα το αποφασίζουν με συνοπτικές διαδικασίες οι δανειστές, κάθε φορά που τα στοιχεία της τρόικας θα εμφανίζουν “αποκλίσεις” από τους συμφωνημένους στόχους.

Φύλλο συκής αποτελεί η απόφαση του Eurogroup και για τους ίδιους τους δανειστές, οι οποίοι προσπαθούν όπως- όπως να συγκαλύψουν στους βουλευτές και στους ψηφοφόρους τους την απόλυτη χρεοκοπία των μνημονίων. Το τρίτο μνημόνιο των 5,4 δισ δεν βγαίνει; Ανεβάστε το στα 9 δισ, είναι η απάντηση των δανειστών! Μια σχιζοφρενική στάση, που θυμίζει τη λογική των μεσαιωνικών γιατρών, οι οποίοι μία μόνο θεραπευτική μέθοδο ήξεραν δια πάσαν νόσον: την αφαίμαξη του ασθενούς. Δεν αποδίδει η “θεραπεία”; Χειροτερεύει ο ασθενής; Αφαιρέστε του κι άλλο αίμα! Μ' αυτή τη δοκιμασμένη μέθοδο είναι βέβαιο ότι η ασθένεια στο τέλος θα εκλείψει- μαζί με τον άρρωστο! Κι όταν έρθει η μέρα που θα αναγκαστούν να κηρύξουν οι ίδιοι την Ελλάδα σε πτώχευση, αυτό που θα έχει απομείνει, θα είναι μια Ελλάδα- Ειδική Οικονομική Ζώνη της Γερμανίας και των συμμάχων της, με όλα τα “φιλέτα” του κοινωνικού της πλούτου και τα πιο ζωντανά στοιχεία της εργατικής της δύναμης λεηλατημένα από τους δανειστές.

Όπως ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του, η κυβέρνηση Τσίπρα προσπαθεί να παρηγορηθεί με την ιδέα μιας “αναδιάρθρωσης light” του χρέους. Ένα σενάριο που ξεφούρνισε, προφανώς για να βοηθήσει τον Τσίπρα στο επαχθές έργο του, το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel. Τίποτα περισσότερο από στάχτη στα μάτια του ελληνικού λαού. Η εν λόγω “αναδιάρθρωση” (σταθερό επιτόκιο αποπληρωμής του χρέους για μεγάλο διάστημα και επιμήκυνση ομολόγων μέχρι το 2045) δεν είναι παρά μια επανάληψη αυτών που είχαν τάξει οι Ευρωπαίοι ήδη από το 2014 στον Αντώνη Σαμαρά, χωρίς να έχει μεσολαβήσει το οδυνηρότατο, τρίτο μνημόνιο. Η εφαρμογή τους σημαίνει ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να βρίσκεται στην επιτροπεία του ESM, σε κατάσταση διαρκούς λιτότητας, τουλάχιστον για άλλες δύο δεκαετίες.

Πρέπει να είναι κανείς εντελώς τυφλός για να μη βλέπει ότι αυτή η κυβέρνηση, από τη στιγμή που σύρθηκε στη μοιραία ταπείνωση του περασμένου Ιουλίου, είναι απολύτως παραδομένη, έτοιμη να συρθεί σε οποιαδήποτε καινούργια ταπείνωση της ζητήσουν οποιαδήποτε στιγμή οι δανειστές. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που θα σηκώσουν το χεράκι τους να ψηφίσουν τα τερατώδη, μνημονιακά νομοσχέδια τις αμέσως επόμενες μέρες, θα γραφτούν στα πιο μαύρα κατάστιχα της ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Η πράξη τους θα τους συνοδεύει, σαν ανεξίτηλο στίγμα, για πάντα. Οι στιγμές που περνάει η χώρα είναι απολύτως κρίσιμες και η ανάγκη ενός νέου, παλλαϊκού ξεσηκωμού για να μην περάσουν αυτά τα μέτρα και να φυσήξει επιτέλους ένας αναζωογονητικός άνεμος ανατροπής, είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική.    

Α.Θ

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR