Σύλβια Κοιλάκου

Ανάγλυφη η ξεφτίλα της υποταγμένης ΓΣΕΕ

Η είδηση δεν ξαφνιάζει. Ο Γ. Παναγόπουλος επανεξελέγη πρόεδρος της ΓΣΕΕ, μετά από 11 συναπτά έτη στη θέση αυτή. Ο Ν. Κιουτσούκης από την ΔΑΚΕ ξανά γενικός γραμματέας, μετά από 9 χρόνια. Οι συσχετισμοί στην διοίκηση της ΓΣΕΕ παραμένουν ίδιοι κι απαράλλαχτοι. Η ΠΑΣΚΕ διατηρεί την πρώτη θέση, ενώ ο πολιτικός της βραχίονας, το ΠΑΣΟΚ, έχει περιθωριοποιηθεί. Οι δύο ΔΑΚΕ καρπώνονται αθροιστικά τις μικρές απώλειες της ΠΑΣΚΕ.

Μετά από έξι πέτρινα χρόνια, με συγκλονιστικές αναταράξεις στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, στη ΓΣΕΕ είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα και οι συσχετισμοί παραμένουν καταθλιπτικοί. Οι αγώνες της τελευταίας περιόδου, οι μικρές και μεγάλες μάχες που δίνουν μια σειρά πρωτοβάθμια σωματεία ενάντια στην εργοδοσία, οι όποιες διεργασίες παρατηρούνται στο εργατικό κίνημα, δεν φαίνεται να επιδρούν στην συνομοσπονδία των γραφειοκρατών.

Η ΓΣΕΕ ιστορικά διαμορφώθηκε ως συγκεντρωτική δομή που ελέγχει τα πρωτοβάθμια σωματεία μέσω Εργατικών Κέντρων και στην συνέχεια και μέσω ομοσπονδιών. Σήμερα έχει μετατραπεί σε μια κλειστή αντιδημοκρατική και αντιδραστική δομή, σε ένα μηχανισμό αναπαραγωγής και επιβολής της αστικής πολιτικής μέσα στην εργατική τάξη.

Μια ακτινογραφία της σύνθεσης του πρόσφατου συνεδρίου της ΓΣΕΕ είναι ενδεικτική για το τι εκπροσωπεί. Πάνω από το 55% των συνέδρων προέρχονταν από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τις τράπεζες, μεταξύ των οποίων πολλά διευθυντικά στελέχη.

Με βάση την εικόνα των συνεδρίων της ΓΣΕΕ, φαίνεται πως από το 2007 μέχρι σήμερα καταγράφονται 130.000 λιγότεροι συνδικαλισμένοι εργαζόμενοι. Ο αριθμός των συνδικαλισμένων στον ιδιωτικό τομέα έχει κατέβει στο 7-10%, σε αντίθεση με αυτών του ευρύτερου δημόσιου τομέα όπου κυμαίνεται μεταξύ 70-75%.

Οι ελαστικά εργαζόμενοι, οι πενταμηνίτες, οι άνεργοι, οι νέοι, οι μετανάστες, απουσιάζουν εκκωφαντικά από την δύναμη των συνδικάτων. Η εικόνα αυτή αποκαλύπτει τη βάση εκλογής και αναπαραγωγής της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Αυτή η ιδιόμορφη συνδικαλιστική εργατική αριστοκρατία που ηγεμόνευσε την δεκαετία του 80, εξακολουθεί να κυριαρχεί μέχρι σήμερα, παρότι αποτελεί ένα ισχνό κομμάτι της μισθωτής απασχόλησης.

Η κυρίαρχη φιγούρα του μεσήλικα συνδικαλιστή με μόνιμη θέση στην τράπεζα, που πασχίζει για την διατήρηση των «δικών» του κεκτημένων, μοιάζει όλο και λιγότερο με το νέο επινοικιαζόμενο στην ίδια τράπεζα, που δεν του επιτρέπεται να ενταχθεί στο συνδικάτο.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, όσοι συνεχίζουν να επιζητούν τη λύση του προβλήματος στην αλλαγή των «εκλογικών συσχετισμών», πρέπει εν τέλει να αναρωτηθούν: πόσα χρόνια θα περάσουν μέχρι να αλλάξουν οι συσχετισμοί στην ΓΣΕΕ;

Κραυγαλέες όψεις ενός χρεοκοπημένου συνδικαλισμού

Τα ευρήματα μιας αναλυτικότερη ανάγνωσης του συνδικαλιστικού κινήματος στον ιδιωτικό τομέα είναι αποκαλυπτικά. Ενδεικτική η εικόνα από το μεγαλύτερο εργατικό κέντρο της χώρας. Μια πρόχειρη ματιά στο ποιον των σωματείων του ΕΚΑ, αποτυπώνουν την κατάσταση του σημερινού συνδικαλιστικού κινήματος. Κυριαρχούν τα ομοιοεπαγγελματικά σωματεία σε τέτοιο βαθμό, που υπάρχουν π.χ. 9 σωματεία χειριστών, 5 φορτοεκφορτωτών, 3 νυχτοφυλάκων-θυρωρών. Ακόμα και στους υπαλλήλους σε γραφεία …τελετών υπάρχουν 3 σωματεία.

Έντονος είναι ο κατακερματισμός και η συγκρότηση σε ομοιοεπαγγελματική βάση στις πρώην ΔΕΚΟ: 14 σωματεία στην ΔΕΗ, 11 σωματεία στην ΕΥΔΑΠ, 6 στον ΟΤΕ. Τα επιχειρησιακά σωματεία είναι μετρημένα, με εξαίρεση ξενοδοχεία και εμπόριο, ενώ μεγάλη εκπροσώπηση έχει ο συνδικαλισμός των τραπεζών. Ενδεικτικό του κατακερματισμού και συντεχνιασμού που επικρατεί στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι και το γεγονός ότι η ομοσπονδία των τραπεζών έχει 47 σωματεία-μέλη!

Η περίπτωση της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ), με 171 σωματεία και 50.000 εργαζόμενους, δίνει μια ακόμα διάσταση της συνδικαλιστικής οργάνωσης στο βαθύ ιδιωτικό τομέα. Στον κολασμένο χώρο των σούπερ μάρκετ και του εμπορίου, το μακρύ χέρι της εργοδοσίας έχει για τα καλά μπει στα συνδικάτα. Σωματεία ιδρύονται ακόμα και στα γραφεία του προσωπάρχη. Μάταια θα αναζητήσει κανείς κάποια ανακοίνωσή τους για τις συνθήκες γαλέρας που επικρατούν στον κλάδο. Αόρατα σωματεία που δημιουργούνται για να εξυπηρετήσουν συσχετισμούς. Σωματεία φαντάσματα που δεν συμμετέχουν ποτέ σε μια εργατική διεκδίκηση ενώ προασπίζουν τα συμφέροντα της εργοδοσίας αντί αυτών των εργαζομένων.

Κραυγαλέο παράδειγμα η «Ένωση Υπαλλήλων Εμπορίου-Τροφίμων Σουπερμάρκετ Αθηνών και Προαστίων», που φέρεται ως από τα πολυπληθέστερα σωματεία του ΕΚΑ και της ΟΙΥΕ, φαίνεται να ψηφίζουν χιλιάδες μέλη, ενώ εκλέγει πολλούς αντιπροσώπους για την ΟΙΥΕ, το ΕΚΑ και κατ’ επέκταση την ΓΣΕΕ. Στο σωματείο εργαζομένων Σκλαβενίτη διευθυντικά στελέχη παρουσιάζονται ως εκπρόσωποι των εργαζόμενων, ενώ εκλέγονται σε δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό επίπεδο.

Η ηγεσία της ΟΙΥΕ, όπου πρωτοστατούν συνδικαλιστές του ΜΕΤΑ, εδώ και χρόνια ακολουθεί μια πολιτική «εργασιακής ειρήνης» και αμοιβαίας ωφέλειας με την εργοδοσία, ενώ απέναντι στα σωματεία, πουλά «θεσμική» προστασία. Η εικόνα του μπλοκ της Ομοσπονδίας στις απεργιακές συγκεντρώσεις είναι τραγική. Το συνέδριο της ΟΙΥΕ είναι ένα από τα βασικά εργαστήρια παραγωγής ελεγχόμενων αντιπροσώπων που συμβάλλουν στην γενικότερη διαμόρφωση του συσχετισμού στην ΓΣΕΕ. Στο πρόσφατο συνέδριο της ομοσπονδίας, το «Σωματείο εμποροϋπαλλήλων και λοιπών Ιδιωτικών Υπαλλήλων Πρέβεζας» κατήγγειλε τον αποκλεισμό του, με ομόφωνη απόφαση όλων των παρατάξεων, με το επιχείρημα ότι γράφει ως μέλη του και όσους δουλεύουν με μπλοκάκι και έχουν εξαρτημένη σχέση εργασίας! Μετά το συνέδριο, η πρώτη δύναμη (ΜΕΤΑ) και η τρίτη δύναμη (ΠΑΣΚΕ) συγκρότησαν κοινό προεδρείο, με πρόεδρο τον ΠΑΣΚίτη Δ. Καραγεωργόπουλο, πρώην γραμματέα τύπου της ΓΣΕΕ.

Ο νέος πρόεδρος της ΟΙΥΕ, που έχει διατελέσει και πρόεδρος των εργαζόμενων στο Καζίνο του Ρίο, σήμερα είναι πρόεδρος και διευθύνοντας σύμβουλος της εταιρείας τυχερών παιγνίων Pegasus Fortuna Gaming S.A, η οποία «προμηθεύει» εργαζόμενους στα Καζίνο, προωθεί τον ηλεκτρονικό τζόγο και άλλα πολλά!

Πάμπολλα είναι τα παραδείγματα απροκάλυπτων εργοδοτικών πρακτικών συνδικαλιστών. Ενδεικτική είναι η στάση μέλους της διοίκησης της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιατρικών Επισκεπτών που – από την ταξική θέση του … διευθυντή – απέλυσε κατ’ εντολή της εργοδοσίας μέλη του σωματείου!

Αυτή η αποκαρδιωτική εικόνα δεν ανατρέπεται από την εμφάνιση ταξικών και μαχητικών σωματείων σε κλαδικό ή επιχειρησιακό επίπεδο (πχ τηλεπικοινωνίες κλπ).

Αναμφισβήτητα το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα διέρχεται μια βαθιά ιστορική κρίση και διέπεται από έναν άκρατο εκφυλισμό.

Αποκαλυπτικά είναι τα ευτράπελα που έρχονται στο φως στα συνέδρια της ΓΣΕΕ. Συνέδρια που γίνονται όλο και πιο μακριά, προκειμένου να κρυφτούν από τα αδιάκριτα… βλέμματα της εργατικής τάξης και να καλυφθούν οι δυσάρεστες οσμές του χρεοκοπημένου συνδικαλισμού.

Αναβιώνοντας σε σύγχρονη εκδοχή τις «λαμπρές» σελίδες των Μακρή-Θεοδώρου και του Καρακίτσου, οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού επιδίδονται σε νοθείες, πλαστογραφίες, εκτεταμένες διπλοψηφίες, κατασκευή «εικονικών σωματείων», σωματείων μη καταχωρημένων στα πρωτοδικεία, σε συνέργεια με «μιλημένους» δικαστικούς αντιπροσώπους.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ομοσπονδίας Σεκιούριτι (ΟΜΥΠΑΕ), όπου το 1/3 περίπου των αντιπροσώπων στο «συνέδριό της» έχει ψηφίσει σε δύο και τρία σωματεία.

Στο Εργατικό Κέντρο της Βέροιας υπάρχει σωματείο ψύξης και κονσερβοποιίας με 2.551 ψηφίσαντα μέλη! Στην Ομοσπονδία Χημικής Βιομηχανίας, η ΔΑΚΕ εμφάνισε 5 σωματεία με ψεύτικα πρακτικά με πολλές εκατοντάδες δήθεν ψηφίσαντες. Σωματεία και Εργατικά Κέντρα αδρανή ή διαλυμένα από χρόνια, εμφανίζουν οργασμό στις εκλογικές διαδικασίες. Διάφορες «ομάδες κρούσης» ψηφίζουν παντού! Πλαστά έγγραφα για εκλογές συνδικάτων που ποτέ δεν έγιναν, με την υπογραφή δικαστικών αντιπροσώπων.

Στο Εργατικό Κέντρο Πτολεμαΐδας η ΠΑΣΚΕ κάνει κάθε τόσο έκτακτα συνέδρια προκειμένου να αυξήσει τους αντιπροσώπους της.

Στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων οι ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, συνωμοτικά, χωρίς καμία διαδικασία, επιχείρησαν να εκλέξουν αντιπρόσωπο για τη συνέδριο της ΓΣΕΕ.

Στο σωματείο θυρωρών Αττικής, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει 1.365 ψηφίσαντες, με κάποιους αποδεδειγμένα πεθαμένους εδώ και χρόνια. Αυτός ο τύπος συνδικαλισμού δεν είναι απλά νεκρός. Είναι ήδη σε προχωρημένη σήψη!

Ο συνδικαλισμός σε ΔΕΚΟ και Τράπεζες που αποτέλεσε την ραχοκοκαλιά του μεταπολιτευτικού συνδικαλιστικού κινήματος, είναι θεμελιακό κομμάτι της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της ΓΣΕΕ.

Οι ηγεσίες των συνδικάτων αυτών, στηριγμένες στην διαχείριση, στην ανάθεση, τον κομματισμό, δεν είναι μια τυχαία πλειοψηφία. Εξαγοράζοντας παλιότερους αγώνες, πήραν «βιλαέτια» σε κρατικούς οργανισμούς, απέκτησαν προνόμια, διευθυντικές θέσεις, «βαρύνοντα λόγο» σε θέματα προσωπικού, παχυλές αμοιβές από τη συμμετοχή τους σε επιτροπές και σε ΔΣ οργανισμών και τραπεζών. Συγκρότησαν ένα πλέγμα εξυπηρετήσεων, αποσπάσεων, μεταθέσεων.

Τα μικρά και μεγάλα σκάνδαλα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η μεταπήδηση από τις ηγεσίες των συνδικάτων σε κυβερνητικούς και κρατικούς θώκους, αποτελούν κραυγαλέες όψεις ενός χρεοκοπημένου συνδικαλισμού. Ο συνδικαλισμός αυτός εκφράζει και εκπροσωπεί ένα μειοψηφικό «προστατευμένο» κομμάτι, τους «παλιούς» εργαζόμενους που προσπαθούν να «εξαιρεθούν» από την αντεργατική λαίλαπα, ή τουλάχιστον να υποστούν μια ηπιότερη επίθεση. Η διεκδίκηση ενός προνοιακότερου εργασιακού καθεστώτος σε σχέση με τους «άλλους», με όρους κοινωνικής ειρήνης, έχει διαποτίσει εδώ και χρόνια τις συνειδήσεις των εργαζόμενων σε αυτές τις επιχειρήσεις. Στο όνομα της «διατήρησης των κεκτημένων», τα συνδικάτα ταυτίστηκαν με τα συμφέροντα της επιχείρησης, υπογράφοντας μειώσεις μισθών και απώλειες κατακτήσεων προκειμένου να επανέλθει η σταθερότητα και η ανάκαμψη.

Από κοινού με το κράτος, τις κυβερνήσεις και τις διοικήσεις οργανισμών και τραπεζών πρωτοστάτησαν στην αναπαραγωγή των διαιρέσεων μεταξύ «παλιών» και «νέων», «μόνιμων» και «προσωρινών», ενώ ακολούθησαν μια πολιτική «προστασίας» των «παλιών» σε βάρος των «νέων». Η μη εγγραφή στα συνδικάτα των πρώην ΔΕΚΟ – τραπεζών των πιο πληττόμενων ελαστικά εργαζόμενων αποτελεί απτό παράδειγμα της διασπαστικής πρακτικής τους.

Μετά από δεκαετίες ταξικής συνδιαλλαγής και κοινωνικού εταιρισμού, σήμερα η εργατική τάξη του ιδιωτικού τομέα δεν έχει συνομοσπονδία. Έχει μια συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που αποτελεί βασικό πυλώνα ισορροπίας του συστήματος και όχι ανισορροπίας και ανατροπής του. Έχει έναν μηχανισμό που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των εργοδοτών μέσα στην εργατική τάξη και μπαίνει εμπόδιο στην οργάνωση της πάλης.

«Αλλά και ποιος μπορεί να προκηρύξει πανεργατική απεργία εκτός από την ΓΣΕΕ;» Σε μια περίοδο που η ταξική πάλη έχει επιτακτικά χαρακτηριστικά η «φιλοδοξία» προκήρυξης επετειακών απεργιών μετά «από πιέσεις», δεν ταιριάζει στο ταξικό ρεύμα. Η αναγγελία εδώ και μήνες μιας 48ωρη απεργίας «φάντασμα» από την ΓΣΕΕ, έπειτα από πρόταση του ΠΑΜΕ, έδρασε παραλυτικά μετά την πρώτη μεγάλη αντιπαράθεση του κινήματος, με την κυβέρνηση και τα μέτρα του 3ου μνημονίου. Το «ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ απεργία γενική» μόνο ως ανέκδοτο μπορεί πια να ειπωθεί. Η στάση του ΠΑΜΕ και του ΜΕΤΑ διευκολύνουν τα σχέδια των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ για αποκλιμάκωση και πυρόσβεση των αγωνιστικών εκρήξεων.

Αυτός ο εκφυλισμός φωνάζει… η συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζόμενων χρειάζεται restart! Όλοι όσοι κράτησαν ανοιχτή την υπόθεση του ταξικού συνδικαλισμού το προηγούμενο διάστημα, σήμερα πρέπει να δράσουν από κοινού και να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Για την συγκρότηση ενός άλλου κέντρου αγώνα, που θα σπάσει στην πράξη την ηγεμονία του υποταγμένου συνδικαλισμού, που θα σχεδιάζει και θα συντονίζει τους αγώνες, πέρα κι έξω από το σχεδιασμό της ΓΣΕΕ. Για την μαζική, ποιοτική και αυτοτελή συσσώρευση δυνάμεων που θα θέτει ως στόχο την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και θα μετρήσει -μέσα στις μάχες- συγκεκριμένα βήματα και νέες μορφές συγκρότησης της εργατικής τάξης, γύρω από ένα αναγκαίο πρόγραμμα ενοποίησης της πάλης.

ΓΣΕΕ Ανώνυμη Εταιρεία: πόσο κοστίζει η «κοινωνική ειρήνη»;

Η ΓΣΕΕ είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση, ένας από τους πιο ισχυρούς ντίλερ εργασίας. Από αυτή την ταξική θέση, την κολασμένη περίοδο του δημοψηφίσματος, η ΓΣΕΕ πάλεψε στην ίδια πλευρά με τον κόσμο του κεφαλαίου. Οι εικόνες χλιδής στο πρόσφατο συνέδριο της Ρόδου αντιστοιχούσαν σε μια δυναμική Ανώνυμη Εταιρεία, παρά σε συνδικάτο, ενώ φήμες για το κόστος του συνεδρίου κάνουν λόγο για 0,5 έως 1 εκ. ευρώ.

Μέσω του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ και του ΚΕΚ ΙΝΕ/ΓΣΕΕ διαχειρίζεται εκατομμύρια ευρώ από τα ΕΣΠΑ. Από το 2012 ο προϋπολογισμός της ΓΣΕΕ και του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ από τα ΕΣΠΑ 2007-2013 είναι περίπου 150 εκατ. ευρώ, ενώ με το νέο ΕΣΠΑ 2016-2020 αναμένεται να διαχειριστεί πολύ μεγαλύτερα κονδύλια. Προγράμματα voucher, προγράμματα κοινωφελούς εργασίας και ανακύκλωσης της ανεργίας, κατάρτιση, πιστοποιήσεις, ευρωπαϊκά προγράμματα κάθε είδους. Η ΓΣΕΕ ΑΕ είναι φορέας άμεσης υλοποίησης της στρατηγικής του κεφαλαίου και της ΕΕ.

Ένα πεδίο της επιχειρηματικής δραστηριότητας της ΓΣΕΕ αφορά στην πιστοποίηση «ειδικών επαγγελματικών προσόντων», όπως σεμινάρια για τεχνικούς (επιθεωρητές δόμησης, ενεργειακοί επιθεωρητές), που έχουν καταγγελθεί από σωματεία και συλλόγους του κλάδου και στοχεύουν στην διάλυση των επαγγελματικών δικαιωμάτων και των πτυχίων, στην επιβολή εργασιακής ζούγκλας στον κλάδο των κατασκευών.

Πριν λίγους μήνες η ΓΣΕΕ, το ΤΕΕ και η ΓΣΕΒΕΕ, υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας για «μια εξειδικευμένη παρέμβαση για την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού στα τεχνικά επαγγέλματα». Η συμφωνία εξαγγέλλει την «διενέργεια προγραμμάτων κατάρτισης και σχεδιασμό δράσεων (επανα)προώθησης των ανέργων στην αγορά εργασίας με εξατομικευμένες προσεγγίσεις»! Οι φορείς «θα διερευνήσουν την δυνατότητα σύστασης φορέα πιστοποίησης τεχνικών επαγγελμάτων», που αποτελεί στρατηγική στόχευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της συνθήκης της Μπολόνια.

Το ΙΝΕ/ ΓΣΕΕ προωθεί μια γκάμα δραστηριοτήτων από κοινού με εργοδοτικούς φορείς όπως την ΓΣΕΒΕΕ, το ΣΕΒ, την ΕΣΕΕ, τον Σύνδεσμο Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, την Ελληνική Εταιρεία Διοίκησης Επιχειρήσεων. Το Ινστιτούτο Levy είναι συνεργάτης του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ. Στις αρχές Μάρτη, το ίδρυμα Friedrich Ebert, το Ινστιτούτο Levy και το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ συνδιοργάνωσαν εκδήλωση για τα προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας», με ομιλήτρια την αν. υπουργό Εργασίας, Ράνια Αντωνοπούλου.

Μέσα από τα σεμινάρια συνδικαλιστικών στελεχών («Συνδικαλιστική κατάρτιση και ενίσχυση κοινωνικών δεξιοτήτων εργαζομένων ιδιωτικού τομέα που εκπροσωπούνται από τη ΓΣΕΕ»), έχει στηθεί, με το αζημίωτο, μια μαζική «σχολή» παραγωγής εργοδοτικών και κυβερνητικών συνδικαλιστών. Ορισμένα από τα αντικείμενα των σεμιναρίων είναι ενδεικτικά: «Ικανότητα διαχείρισης συγκρούσεων στους εργασιακούς χώρους»(!), «θεσμική ανασυγκρότηση της ευρωζώνης», «τεχνικές διαπραγμάτευσης»…

Η ΓΣΕΕ πρωτοστατεί στα προγράμματα επιμόρφωσης για χιλιάδες αποφοίτους ΙΕΚ, ΕΠΑΣ και ΕΠΑΛ, όπου διαμεσολαβεί για παροχή μαθητείας και φθηνής εργασίας σε επιχειρήσεις.

Η πιο επικερδής δραστηριότητα είναι το δουλεμπόριο πεντάμηνης «κοινωφελούς» εργασίας, όπου ΓΣΕΕ ΑΕ έχει μετατραπεί σε έναν σκληρό εργοδότη. Tα ποσά των ΕΣΠΑ για αυτά τα προγράμματα ξεπερνούν τα 70 εκατ ευρώ, ενώ από κάθε πρόγραμμα λαμβάνει έως 5% για την συμμετοχή της ως «γραφείο ενοικίασης εργαζομένων».

Η ΓΣΕΕ είναι από τους πρώτους που εφάρμοσε τις νέες μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις, αντί να τις καταδικάσει. Κάνει μπίζνες πάνω στην ανεργία, πρωτοστατεί στο μοντέλο των «mini-jobs» και στην κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, παρουσιάζοντας ότι προσφέρει «κοινωνικό έργο». Αρκετές είναι οι κινητοποιήσεις και οι καταγγελίες εργαζομένων, για μη καταβολή δεδουλευμένων, μη τήρηση της εργατικής νομοθεσίας και των κανόνων υγιεινής και ασφάλειας!

Στις ατομικές συμβάσεις επινοικίασης εργασίας, που υπογράφει ο Γ. Παναγόπουλος, η ΓΣΕΕ αποκαλεί τον εργαζόμενο «ωφελούμενο». Του ζητά να υπογράψει ότι δεν προστατεύεται από καμία Συλλογική Σύμβαση, ούτε από αυτήν της ΓΣΕΕ! Του ζητά να παραιτηθεί από το δικαίωμα αμοιβής για υπερωρίες, από νόμιμες άδειες και επιδόματα και να υπογράψει πως θα μετακινείται ανά πάσα στιγμή σε οποιονδήποτε τόπο κριθεί αναγκαίο. Σε περίπτωση που διακοπεί το πρόγραμμα ο εργαζόμενος απολύεται χωρίς αποζημίωση.

Η ΓΣΕΕ μαζί με τον ΣΕΒ αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαχείριση του νέου ΕΣΠΑ και των προγραμμάτων ανακύκλωσης της ανεργίας. Γι’ αυτό στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ), που συνυπέγραψαν το 2013, συνομολόγησαν:

«Τα συμβαλλόμενα μέρη θα παρέμβουν στο σχεδιασμό και την υλοποίηση του ΕΣΠΑ 2014 – 2020, με τη σύναψη μιας Εθνικής Προγραμματικής Συμφωνίας για τη συγκρότηση δικτύου συνεργασίας μεταξύ τους, στη βάση των παρακάτω θεματικών ενοτήτων:

1. Απασχόληση – Εκπαίδευση – Κατάρτιση,

2. Κοινωνική Προστασία,

3. Ανταγωνιστικότητα,

4. Επιχειρηματικότητα – Καινοτομία».

Αυτός είναι και ο μόνος όρος της ΕΓΣΣΕ που η ηγεσία της ΓΣΕΕ προασπίζεται με ταξικό σθένος.

Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ

ου ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΟΥΡΓΗ*  

Δ. Κουτσούμπας την 1.5.2016: «Η πραγματική ανάσταση για τον λαό μας θα έρθει μέσα από το μαζικό ξεσηκωμό ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης, ενάντια στις λυκοσυμμαχίες που καταδυναστεύουν τις ζωές μας, ενάντια σε όλα τα αντιλαϊκά μέτρα, τους αντιλαϊκούς νόμους και τα μνημόνια, ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου».  

«Ριζοσπάστης», Σάββατο 30 Απρίλη 2016 - Κυριακή 1 Μάη 2016, σελίδα 30, τίτλος άρθρου: «Νέα “κινήματα”, νέοι μοχλοί εκτόνωσης της λαϊκής οργής», με αφορμή τους «Νουί Ντεμπού» και το κάλεσμα για μια μεγάλη διεθνή δράση το Σαββατοκύριακο της 15ης του Μάη για μαζικές καταλήψεις των δημόσιων πλατειών παντού στον κόσμο: «...Όμως, σε αναντιστοιχία με τους δυναμικούς ακτιβισμούς, τα αιτήματα είναι (τουλάχιστον) λειψά. Έτσι, καθορίζοντας “ως πρώτο του στόχο τη δημιουργία ενός χώρου σύγκλισης των αγώνων”, το “κίνημα” των “Νουί Ντεμπού” καλεί σε ενίσχυση των δεσμών “των πολυάριθμων κινημάτων, που στις τέσσερις γωνιές του κόσμου αντιστέκονται και αντιμάχονται τον κοινωνικό αποκλεισμό, τη χρηματοπιστωτική δικτατορία, την καταστροφή του περιβάλλοντος, τους πολέμους και το μιλιταρισμό, την υποβάθμιση των συνθηκών της ζωής μας”.  

Σε τέτοια φρασεολογία μπορούν να στριμωχτούν πολλά. Ακόμα και οι προβληματισμοί μερίδων του κεφαλαίου, που φυσικά δεν είναι μόνο οι τραπεζίτες. Προβληματισμοί και επιδιώξεις επιχειρηματιών και πολιτικών δυνάμεων που, προτάσσοντας την ανάγκη να “προστατευτεί το περιβάλλον” ή “να αντιμετωπιστεί ο κοινωνικός αποκλεισμός”, αναζητούν τρόπους να εκτοπίσουν ανταγωνιστές, να διευρύνουν τη δράση τους σε νέα πεδία, γενικά να ανακτήσουν θέσεις, ρόλους και συμφέροντα εκείνα τα τμήματα της πλουτοκρατίας που έχουν υποστεί μεγάλες απώλειες τον καιρό της κρίσης, ή που ανησυχούν έντονα για τις δυσκολίες να επιστρέψουν οι προηγούμενοι ρυθμοί καπιταλιστικής ανάπτυξης [...]»  

Αν δεν πρόκειται για γραμμιτζίδικη διαφορά, μάλλον έχουμε ζήτημα πολιτικής και ιδεολογικής διάστασης απόψεων ή αντιφατικό κενό αντί κινηματικής ιδεοληψίας. Φαινομενικά δηλαδή, γιατί στο βάθος η δήλωση Κουτσούμπα, με αφορμή την εργατική πρωτομαγιά, είναι η γνωστή επανάληψη μέσα από το στερεότυπο με το οποίο εκφράζονται οι γραφειοκράτες ένεκα της επετείου. Όλων όσοι καλούνται να την θυμηθούν μπροστά στις κάμερες. Οπότε, καμμιά εντύπωση...  

Στον αντίποδα, όμως, το άρθρο του «Ριζοσπάστη» όχι μόνο υπονοεί τα αντίθετα των δηλώσεων του γραμματέα του ΚΚΕ, αλλά διατυπώνει άλλη μια φορά, μέσα από την εφημερίδα όργανο της Κ.Ε. του κόμματος, την πολιτικά ανιστόρητη «λογική» για τα κινήματα και τον χαρακτήρα τους. Αυτή η αντιδιαλεκτική διάσταση που βάζει τη σφραγίδα πάντοτε του καθωσπρεπισμού της ανάλυσης του κόμματος, ενάντια σε κάθε αυθεντική λαϊκή δράση στο πεδίο της σύγκρουσης με το κατεστημένο.  

Η «λογική»: «Ό,τι δεν το ελέγχω ή ό,τι δεν εκπορεύεται από την μία και “αυθεντική” γραμμή της ηγεσίας είναι κατά βάθος ταξικός εχθρός μου». Από την άλλη: «Ό,τι καπελώνω ελέγχοντάς το μπορώ να το πλασάρω στην κοινή γνώμη ως το φως το αληθινό και αναστάσιμο των λαϊκών τάξεων».

Δύο δογματισμοί σε ένα πακέτο ιδεολογικής πρεμούρας, μη χάσουνε το κεκτημένο της ορθοδοξίας τους. Κατά το «πίστευε και μη ερεύνα».  

Πάντως, αν η λαϊκή εξέγερση των «Νουί Ντεμπού», που ξεπήδησαν από την εναντίωση στην αντεργατική μεταρρύθμιση «Ελ Κομρί», στα μάτια της ηγεσίας του ΚΚΕ και της αντιδιαλεκτικής φαντασίωσής της - δεν πρόκειται καν για ανάλυση- αποτελεί υποκινούμενη φράξια από το καπιταλιστικό κεφάλαιο με κάποιους «περίεργους ακτιβιστές» ή «χαβαλέδες μπαχαλάκηδες», με βασική πρόθεση να αναλάβουν τη διαχείριση της επόμενης μέρας «κατ’ εντολή της πλουτοκρατίας», τότε να ξαναδούν εκεί στο ΚΚΕ τα σημαντικά ιδεολογικά κενά της πολιτικής ακινησίας τους. Αναρωτιέται κάνεις εύλογα, ποιες δυνάμεις εκτός ριζοσπαστικών κινημάτων μπορούν να οργανώσουν άμεσα την μάχη ενάντια στη αντεργατική – αντιλαϊκή λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση;  

ΑΛΑΘΗΤΟ ΠΑΠΑ vs ΑΛΑΘΗΤΟ ΚΚΕ, ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ 2  

Αυτού του είδους ο ιδεολογικός στοχασμός, που δεν εμπνέεται από τα κινήματα, την ιστορική δηλαδή διαδικασία ριζοσπαστικής εξέλιξης, αναδεικνύει την έλλειψη κόμματος-φορέα νέου τύπου στην Αριστερά του τόπου μας αλλά και παγκόσμια, καθώς επιδιώκει μέσα από γραφειοκρατικές διαδικασίες τη χειραγώγηση των λαϊκών τάξεων χωρίς να ασκεί πλουραλιστική διαλεκτική σύνθεσης και καθοδήγησης. Θα ηττάται μονίμως όχι γιατί φταίνε οι κοινωνίες και οι λαοί γιατί δεν αντιλαμβάνονται τις αντιδεοντολογικές δοξασίες παρασύρμενοι από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, την πλουτοκρατία ή τα αστικά κόμματα του κοινοβουλευτισμού, αλλά γιατί δεν κατάφεραν να αντιληφθούν εκεί στο Κ(;)ΚΕ ότι η αυτοκριτική που χρειάζεται επιτέλους να διατυπώσουν, θεμελιακό στοιχείο διαλεκτικής, της ύπαρξης και υπόστασής τους αποτελεί πρώτιστη υποχρέωση και ανάγκη.  

Η «λογική»: «Για όλα φταίει ο λαός που χάζεψε από την επίθεση του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης ή το κίνημα είναι πάντα πρακτορικό και υποκινούμενο», στον αιώνα μας τουλάχιστον και στη σύγχρονη Αριστερά όχι μόνο είναι ξεπερασμένη, αλλά και ως αφήγημα από μόνο του βάζει το κατ’ όνομα κομμουνιστικό κόμμα στο περιθώριο των σύγχρονων εξελίξεων του παγκόσμιου λαϊκού, νεολαιίστικου κινήματος . Η χιονοστιβάδα κινητοποιήσεων σε ολόκληρη τη Γαλλία δεικτικά για το Κ(;)ΚΕ αποτελούν το πρόσχημα στο δικό του αντικινηματικό μονόλογο ή όπως αυτό αντιλαμβάνεται το λαϊκό, αντιεξουσιαστικό πρόσημο αντίστασης, των «Νουί Ντεμπού» -με όλα τα διεθνιστικά χαρακτηριστικά του - και ταυτόχρονα τον αποτρεπτικό του πρόλογο, τηρώντας άλλη μια φορά αποστάσεις ασφαλείας για την επόμενη μέρα, σε ό,τι εξυφαίνεται στο δικό μας κίνημα, ενάντια στα νεοφιλελεύθερης έμπνευσης μνημόνια.  

«Στην αυτοκριτική, αδελφές μου, στην αυτοκριτική», για να βρείτε το φως σας. Άσε, δε, που την οφείλετε στον εαυτό σας, στα μέλη σας και στον λαό που επικαλείστε.  

Εκτός, πια, κι αν από μεριάς σας όλα σκοπίμως γίνονται: και ό,τι πράττετε και ό,τι δεν πράττετε...  

*Πηγή: tvxs.gr  

Κούρεμα πολλών ταχυτήτων έρχεται στο εφάπαξ του Δημοσίου και άλλων ταμείων πρόνοιας με το νέο σύστημα υπολογισμού που προβλέπει το ασφαλιστικό νομοσχέδιο Κατρούγκαλου που κατέθεσε στη Βουλή η κυβέρνηση.

Οι απώλειες ξεκινούν από 13,26% και φτάνουν έως και 27% για όσους αποχώρησαν με σύνταξη ως 1/9/2013 και μετά. Λιγότερα θα χάσουν όσοι πρόλαβαν την έξοδο ως τις 31/12/2013, ενώ όσοι αποχώρησαν από 1/1/2014 και μετά και κυρίως όσοι θα αποχωρούν στα επόμενα έτη (2016, 2017, 2018 κλπ) θα έχουν μεγαλύτερες απώλειες, αναφέρει το δημοσίευμα του Ελεύθερου Τύπου.

Σε λίστα αναμονής είναι 65.000 εργαζόμενοι, οι οποίοι περιμένουν το εφάπαξ ως και 2,5 χρόνια. Οι νέες πληρωμές, αν όλα εξελιχθούν ομαλά και κλείσει η αξιολόγηση, αναμένεται να ξεκινήσουν μετά το Σεπτέμβριο. Τότε θα είναι έτοιμο το Ταμείο Πρόνοιας να τρέξει το νέο σύστημα, ενώ το κρισιμότερο όλων είναι να πάρει και την έξτρα χρηματοδότηση ύψους 350 εκατ. ευρώ για να πληρώσει τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του από τα χρωστούμενα εφάπαξ.

Με το νέο σύστημα το εφάπαξ θα υπολογίζεται με δύο τρόπους:

1. Για το διάστημα ασφάλισης ως τις 31/12/2013 το βοήθημα θα είναι ίσο με το 60% του μέσου όρου των αποδοχών των 5 τελευταίων ετών και θα πολλαπλασιάζεται με το σύνολο των ετών εργασίας.

2. Για το διάστημα ασφάλισης από 1/1/2014 και εφεξής το εφάπαξ θα ισοδυναμεί με την επιστροφή των εισφορών που πλήρωσαν οι εργαζόμενοι (Δημοσίου, ΔΕΚΟ, Τραπεζών και Ταμείων Πρόνοιας Ιδιωτικού Τομέα). Για τον υπολογισμό του ποσού που δικαιούται ο ασφαλισμένος από την 1/1/2014 και μετά προβλέπεται η εφαρμογή νέου μαθηματικού τύπου που θα υπολογίζει την επιστροφή εισφορών ανάλογα με τη μεταβολή των μισθών.

Πρέπει να ξέρετε:

*Το εφάπαξ θα είναι μικρότερο κάθε χρόνο με το νέο τρόπο υπολογισμού καθώς θα επιστρέφονται οι εισφορές για το διάστημα ασφάλισης από 1/1/2014 και μετά
*Έξτρα μειώσεις για Ταμεία που είχαν «κοινωνικό πόρο» όπως τω ν δημοτικών υπαλλήλων που πλήρωναν εισφορά 1% αντί 4%
*Πώς θα υπολογίζεται το βοήθημα με το 60% του μέσου όρου των αποδοχών της τελευταίας πενταετίας
*Το μυστικό των μισθολογικών κλιμακίων που είχαν οι υπάλληλοι μέχρι το 2011
*Πότε και πώς οι περικοπές καταλήγουν να είναι μεγαλύτερες για όσους έχασαν 1 ή 2 μισθολογικά κλιμάκια

πηγη: newsbeast.gr

ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ – ΜΕΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ,  ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ – ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

ΠΡΟΧΩΡΟΥΜΕ ΣΤΑΘΕΡΑ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ, ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΦΟΡΟΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΕΝΕΝ ΣΤΙΣ 8/5/2016 ΚΑΙ ΩΡΑ 9.30 π.μ

ΣΤΟ Ε/Γ-Ο/Γ ΠΛΟΙΟ «ΕΛΥΡΟΣ» ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

Συνάδελφοι όλων των κλάδων,

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έδειξε για άλλη μια φορά το αντιδημοκρατικό της προσωπείο ανακοινώνοντας την ψήφιση του φοροασφαλιστικού νομοσχεδίου μέσα στο επόμενο Σαββατοκύριακο Η κοινοβουλευτική διαδικασία του κατεπείγοντος για το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο δείχνει την πρόθεση της κυβέρνησης να εξουδετερώσει και να μετριάσει στο ελάχιστο την εργατική και λαϊκή αντίδραση και αντίσταση ενώ ταυτόχρονα αποδεικνύει πόσο σαθρή και επικίνδυνη ήταν η απόφαση του συνδικαλιστικού κατεστημένου να ανακοινώσει εδώ και μήνες μια 48ωρη με την κατάθεση του νομοσχεδίου στην ολομέλεια της Βουλής.

Στο πλαίσιο των παραπάνω εξελίξεων συνεδρίασε στις 5/5/2016 η Διοίκηση της ΠΝΟ και αποφασίστηκε η κήρυξη 4ήμερης απεργίας (6-10 Μάη 2016).

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ καλεί τα μέλη της, τους εν ενεργεία και Συνταξιούχους ναυτεργάτες να συμμετέχουν, να στηρίξουν και με την δυναμική παρουσία τους να συμβάλουν με όλες τις δυνάμεις τους στην επιτυχία του απεργιακού αγώνα μας.

Η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται από την σκληρή και βάρβαρη επίθεση κυβέρνησης και τοκογλύφων δανειστών, του γνωστού κουαρτέτου.

Στο στόχαστρό τους αυτήν την φορά είναι η ισοπέδωση του δημόσιου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και της κατεδάφισης των ασφαλιστικών – συνταξιοδοτικών μας δικαιωμάτων.

Είναι επίσης η νέα φοροκαταιγίδα μέτρων που συναποφάσισαν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – Δανειστές με τα οποία επιχειρείται νέα λεηλασία των εισοδημάτων και του βιοτικού επιπέδου του λαού και των εργαζομένων.  

Στο έδαφος αυτής της ενορχηστρωμένης βάρβαρης επίθεσης εναντίον των κατακτήσεων των εργαζομένων, η συγκυβέρνηση από κοινού με το κουαρτέτο καταργούν την προστασία της πρώτης κατοικίας, παραχωρούν τα «κόκκινα δάνεια» στα αρπαχτικά επενδυτικά κεφάλαια, ξεπουλούν έναντι πινακίου φακής μεγάλες δημόσιες παραγωγικές επιχειρήσεις και τον δημόσιο πλούτο.

Με την πολιτική τους στο προσφυγικό απέδειξαν για πολλοστή φορά ότι είναι υπηρέτες των ξένων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, στηρίζουν την φιλοπόλεμη τυχοδιωκτική πολιτική τους, σφραγίζουν τα σύνορα και μετατρέπουν την χώρα και την Ευρώπη σε φρούριο παραβιάζοντας όλες τις διεθνείς συνθήκες αλλά και τα κατοχυρωμένα δικαιώματα των προσφύγων.

Ταυτόχρονα έχουν το απύθμενο θράσος να χρησιμοποιούν και να εκμεταλλεύονται τα αισθήματα αλληλεγγύης του λαού μας υπέρ των καταδιωκομένων προσφύγων τους οποίους το ελληνικό κράτος και η κυβέρνηση έχει συνυπογράψει τον εγκλωβισμό τους στην χώρα μας και ταυτόχρονα εδώ και μέρες έχει εγκαινιάσει τα απάνθρωπα μέτρα για τις επαναπροωθήσεις και απελάσεις στην γειτονική Τουρκία στα πλαίσια της συμφωνίας με την Ε.Ε.

Στον χώρο της Ναυτιλίας η συγκυβέρνηση με την ναυτιλιακή της πολιτική ακολουθεί πιστά τα χνάρια των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων (ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ) συνεχίζοντας να στηρίζει την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των εφοπλιστών και ταυτόχρονα την πολιτική του αφελληνισμού της εμπορικής μας ναυτιλίας σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

Παράλληλα παρά την γενική λαϊκή και κοινωνική κατακραυγή διατηρεί το καθεστώς της φοροασυλίας για το εφοπλιστικό κεφάλαιο, προστατεύει την παράνομη ανασφάλιστη μαύρη εργασία, αρνείται όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις να πάρει το παραμικρό μέτρο στήριξης και προστασίας των ανέργων Ναυτεργατών, νομιμοποιεί τα παράνομα παραμεσιτικά κυκλώματα που λυμαίνονται τους ανέργους….

Η ενεργοποίηση της διαδικασίας για την ψήφιση του αντιασφαλιστικού με την πραξικοπηματική, αυθαίρετη και απαράδεκτη αυτή κυβερνητική απόφαση αποσκοπεί να εξουδετερώσει οποιαδήποτε εργατική και λαϊκή αντίδραση.

Ταυτόχρονα οδηγεί το ΝΑΤ και τα υπόλοιπα ασφαλιστικά μας ταμεία στο λουκέτο και την διάλυση και τα ενοποιεί με το ΕΦΚΑ!! Με τον τρόπο αυτόν θα συνθλίψει ακόμη περισσότερο τα εναπομείναντα ασφαλιστικά – συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα τα οποία στην διάρκεια των μνημονιακών πολιτικών έχουν συρρικνωθεί σε δραματικό βαθμό.

Η νεοαριστερά τύπου Τσίπρα – Δραγασάκη – Σταθάκη – Δρίτσα – Κατρούγκαλου αποδεικνύεται ακόμη χειρότερη των Σαμαροβενιζέλων που προηγήθηκαν και το τρίτο μνημόνιο το πλέον αντεργατικό – αντιλαϊκό όλων των προηγούμενων!!!

Αυτή η μνημονιακή πολιτική συνιστά μια σκληρή και βάρβαρη ταξική επιλογή σε νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση η οποία ωφελεί τα συμφέροντα των τοκογλύφων δανειστών του μεγάλου κεφαλαίου και οδηγεί τον λαό και τους εργαζομένους στην μαζική φτωχοποίηση και την εξαθλίωση!!

Τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο φορο-ασφαλιστικό νομοσχέδιο επιβεβαιώνουν πλήρως αυτές τις εκτιμήσεις μας.

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα και τις συνθήκες που διαμορφώνονται το εργατικό κίνημα πρέπει να αντιτάξει την δύναμη της ταξικής πάλης, της αλληλεγγύης, της ανάπτυξης και κλιμάκωσης των αγώνων ως μοναδικό όπλο για να μην περάσει αυτή η πολιτική.

Μια πολιτική που δεν μερεμετίζεται, δεν διορθώνεται παρά μόνο ανατρέπεται με σκληρούς μαχητικούς και πολύμορφους αγώνες διαρκείας!!!

Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται οργάνωση, ενότητα, συσπείρωση, ταξικός αγωνιστικός προσανατολισμός, μαζική παρουσία και δράση των εργαζομένων και η εξασφάλιση της πιο πλατιάς συμμετοχής τους στην λήψη των αποφάσεων, στις μορφές πάλης και διεκδίκησης πριν απ’ όλα στους χώρους δουλειάς, εκεί που χτυπάει η καρδιά της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων.

Χρειάζεται επίσης το μέτωπο της εργατικής τάξης να διευρυνθεί σε μια πλατιά λαϊκή συμμαχία με την συμμετοχή των αυτοαπασχολουμένων, της μικρομεσαίας αγροτιάς, της νεολαίας και άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούν οι πρωτοβουλίες και οι δράσεις των ταξικών δυνάμεων στο εργατικό κίνημα έτσι ώστε να διαμορφώσουν συνθήκες ουσιαστικής εργατικής αντιπαράθεσης και σύγκρουσης με τις ασκούμενες νεοφιλελεύθερες μνημονιακές πολιτικές με σκοπό αυτές να τις ανατρέψουν όπως επίσης και τους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς υπηρέτες του μεγάλου κεφαλαίου.

Στην κατεύθυνση αυτού του μεγάλου μαζικού ταξικού εργατικού κινήματος πρέπει να κινηθεί και η παρέμβαση της ριζοσπαστικής ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς η οποία καλείται να διαδραματίσει τον δικό της πρωτοπόρο ρόλο που της αντιστοιχεί.

• Όχι στο ασφαλιστικό τερατούργημα
• Όχι στην διάλυση του ΝΑΤ και στην κατάργηση των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων
• Όχι στην φορολεηλασία λαού και εργαζομένων
• Άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας και της ουσιαστικής προστασίας των άνεργων Ναυτεργατών
• Υπογραφή ικανοποιητικών ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων
• Κατάργηση των προνομίων κα ιτης ασυδοσίας των εφοπλιστών
• Διαγραφή του χρέους
• Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας
• Κατάργηση των παλιών και νέων μνημονίων. Για μια εναλλακτική επιλογή και διέξοδο σε όφελος του λαού και των εργαζομένων

Πειραιάς 5/5/2016

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ