Σήμερα: 19/05/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

_αλλαγή.jpg

Πρόκειται βέβαια για προβλέψεις που πραγματοποιούνται από την ισχυρή και έγκυρη μελετητική και ερευνητική ομάδα του IPCC (της Διακυβερνητικής Διάσκεψης για την Κλιματική Αλλαγή, του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών). Και οι αλλαγές που παρατηρούνται στις κλιματικές συνθήκες έχουν αποθαρρύνει ακόμη και τους περισσότερους αρνητές ή σκεπτικιστές, οι οποίοι έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους προς τη Γεωμηχανική, τις μεγάλες παρεμβάσεις στην ατμόσφαιρα ή τους ωκεανούς, που θα μπορούσαν, όπως ισχυρίζονται, να συγκρατήσουν την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Δεν έχει υπάρξει τέτοια περίοδος στην ιστορία της ανθρωπότητας, όπως αυτή που ζούμε και βρίσκεται σε εξέλιξη, η οποία είναι αποκλειστικά το αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Η εποχή της Ανθρωποκαίνου, όπως έχει ονομαστεί, μεταβάλλει αρνητικά το περιβάλλον στο οποίο ζούμε, οδηγεί στη διεύρυνση των περιφερειακών και κοινωνικών ανισοτήτων, αλλά και στην αδυναμία επιβίωσης τμημάτων του ανθρώπινου πληθυσμού και, στο τέλος, αν δεν ανασταλεί, θα οδηγήσει στην αδυναμία επιβίωσης και του ανθρώπινου είδους στο σύνολό του.

Αλλά ακόμα κι αν ληφθούν μέτρα επαρκή για να συγκρατηθεί η άνοδος της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη κάτω από τους 2 βαθμούς Κελσίου, θα χρειαστούν μεγάλες και δαπανηρές παρεμβάσεις για την προστασία των κοινωνιών από τις ορατές ήδη επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Η έκδοση της ATTAC (της διεθνούς σήμερα οργάνωσης για τη δράση και την εκπαίδευση κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης) την οποία παρουσιάζουμε*, περιλαμβάνει μια πλήρη ανασκόπηση των θεμάτων, τα οποία έχουν σχέση με την κλιματική αλλαγή: τους λόγους –πολιτικούς και πολιτιστικούς– για τους οποίους δεν αντιμετωπίζεται πραγματικά, τις επιπτώσεις που έχει για τη διεύρυνση των ανισοτήτων και την ενίσχυση των ολιγαρχιών, τα προβληματικά αποτελέσματα των διεθνών συναντήσεων και αποφάσεων, τις μεθόδους που πρέπει να ακολουθήσουμε για να επιτύχουμε την άμβλυνση και αντιμετώπισή της.

Και όλοι οι συγγραφείς ασχολούνται με το παράδοξο των επιβεβαιωμένων προβλέψεων που αντιμετωπίζονται με εγκληματική αμέλεια ή αδιαφορία, με την ακατανόητη ψευδαίσθηση ότι η ταξική υπεροχή, ο πλούτος δηλαδή, αποτελεί διέξοδο όταν γίνεται προβληματική η επιβίωση των ανθρώπινων κοινωνιών στο σύνολό τους.

Σε ένα άρθρο στη γαλλική «Λιμπερασιόν», ο Yves Cochet, πρώην υπουργός Περιβάλλοντος στη Γαλλία, μας εξηγεί ότι πρέπει να σταματήσει η συνεχής μετατόπιση του ορίου –η επανάληψη της φράσης «έχουμε φτάσει σε οριακό σημείο, αν δεν κάνουμε κάτι τα επόμενα δέκα χρόνια...»- για τον απλό λόγο κατά την εκτίμησή του ότι είναι ήδη στο πρόγραμμα μια περίοδος σε τρεις φάσεις, κατά τα έτη 2020-2050, πρωτοφανής για την ανθρώπινη ιστορία: το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε από το 2020 ώς το 2030, η περίοδος της επιβίωσης από το 2030 ώς το 2040 και η αρχή της αναγέννησης από το 2040 ώς το 2050.

Μια γενικευμένη κατάρρευση κατά την επόμενη δεκαετία είναι περισσότερο από πιθανή λέει ο Cochet, εξαιτίας ενός τριπλού κραχ, στον ενεργειακό τομέα, στον κλιματικό τομέα και στον διατροφικό. Η φάση που θα ακολουθήσει μετά το 2030, θα είναι οδυνηρή, με τη μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού, λόγω επιδημιών, λοιμών και πολέμων, καθώς το σύστημα Γη θα αδυνατεί να διατηρήσει τις ισορροπίες του σε πολλαπλά επίπεδα, ενώ αυτή η δυναμική θα ενισχύεται από τη συνεχιζόμενη κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού. Παράλληλα σε κάποιες περιοχές θα υπάρχει η δυνατότητα αξιοποίησης φυσικών πόρων και τεχνολογιών χάρη στις γνώσεις του παρελθόντος και, επομένως, να οικοδομηθεί αποσπασματικά ένας νέος πολιτισμός.

Μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα υπάρξει μια τρίτη φάση μετά το 2050, κατά την οποία οι πλέον ανανεωμένες κοινωνικές ομάδες θα ηγηθούν μιας αναγέννησης που θα στηριχτεί σε μαθήματα από την καταστροφή, η οποία προηγήθηκε, και θα αναθεωρήσει τις μορφές διακυβέρνησης που οδήγησαν σε αυτήν.

Είναι αυτές οι προβλέψεις υπερβολικές, σκόπιμα τρομακτικές, και άρα αμφισβητήσιμες; Μα αυτό που είναι τρομακτικό είναι ότι ενώ έχουμε τις πλέον ανησυχητικές προβλέψεις των πλέον έγκυρων επιστημόνων του πλανήτη, δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο μια υπολογίσιμη δύναμη που να επιδιώκει πραγματικά να αναστείλει τη δραματική δυναμική που βρίσκεται σε εξέλιξη. Κάποτε πρέπει να σκεφτούμε πού μας οδηγεί αυτή η διαπίστωση!

 

Πέτρος Λινάρδος-Ρυλμόν

*«Κλίμα. Σταματήστε τώρα το έγκλημα: Η φωνή της κοινωνίας των πολιτών», συλλογικό έργο (Ναόμι Κλάιν, Βαντάνα Σίβα κ.ά.), εκδόσεις Angelus Novus, 2017.

** οικονομολόγος

thumbnailtsiprastramp2.jpg

Οι προοπτικές του Αλ. Τσίπρα ποντάρουν πολλά στη βελτίωση των σχέσεών του, αδιαμεσολάβητα, με την κυρίαρχη τάξη. Γι’ αυτό η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ εμπλέκεται σήμερα άμεσα στις διεργασίες ανασύνθεσής της.

Η επί­ση­μη έναρ­ξη των δια­δι­κα­σιών της 3ης αξιο­λό­γη­σης είναι το έναυ­σμα για την ενερ­γο­ποί­η­ση των ήδη συμ­φω­νη­θέ­ντων στο 3ο μνη­μό­νιο αντερ­γα­τι­κών-αντι­κοι­νω­νι­κών μέ­τρων, χωρίς να μπο­ρεί να απο­κλει­στεί το εν­δε­χό­με­νο (αν τα οι­κο­νο­μι­κά δε­δο­μέ­να ή οι αντι­θέ­σεις με­τα­ξύ ΔΝΤ και ΕΕ το απαι­τούν) να επι­σπευ­σθεί η ενερ­γο­ποί­η­ση των πιο σκλη­ρών από αυτά (όπως η πε­ρι­κο­πή των κα­τα­βαλ­λό­με­νων συ­ντά­ξε­ων και η κα­τάρ­γη­ση του αφο­ρο­λό­γη­του) που η συμ­φω­νία προ­βλέ­πει για μετά το τέλος του 2018.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ κα­λεί­ται να εμπλα­κεί σε πολ­λές «μι­κρές» αντι­κοι­νω­νι­κές μάχες (όπως π.χ. η διά­λυ­ση του Τα­μεί­ου των δη­μο­σιο­γρά­φων) ή και σε με­γα­λύ­τε­ρες (όπως η αξιο­λό­γη­ση στο Δη­μό­σιο και η επι­τά­χυν­ση των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων), με απο­τέ­λε­σμα να επι­τα­χύ­νε­ται η φθορά της, να ανοί­γει η ψα­λί­δα ανά­με­σα στα έργα της και τις προσ­δο­κί­ες της κοι­νω­νι­κής και εκλο­γι­κής βάσης της.

Ο Αλ. Τσί­πρας απέ­δει­ξε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη ότι προ­σα­να­το­λί­ζε­ται σε πο­λι­τι­κή μνη­μο­νια­κής «πυγ­μής» (ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-Grinvest) και ότι ανα­θέ­τει το πρό­βλη­μα του να πε­ριο­ρι­στούν οι εκλο­γι­κές απώ­λειες του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στο μι­ντια­κό και επι­κοι­νω­νια­κό επι­τε­λείο που, προς το σκοπό αυτό, ενι­σχύ­ε­ται γύρω από το Μα­ξί­μου.

Η ει­κό­να ότι ο Τσί­πρας «πα­τά­ει γκάζι» προς τα δεξιά ενι­σχύ­θη­κε από τη συ­νά­ντη­ση με τον Τραμπ. Η επι­δί­ω­ξη να με­τα­τρα­πεί η χώρα στο βα­σι­κό στή­ριγ­μα του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού μέσα στην «καυτή» πε­ριο­χή της ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου, θα έχει αμ­φι­λε­γό­με­νες επι­πτώ­σεις. Από τη μια, ο Τσί­πρας ενι­σχύ­ει τη θέση του μέσα στο στρα­τιω­τι­κο-δι­πλω­μα­τι­κό σύ­μπλεγ­μα και τον λε­γό­με­νο «πα­τριω­τι­κό» χώρο (οι πα­νη­γυ­ρι­σμοί των πα­ρα­στρα­τιω­τι­κών sites για τη νέα «αγορά του αιώνα» στους εξο­πλι­σμούς, είναι εν­δει­κτι­κή). Ταυ­τό­χρο­να είναι εν­δει­κτι­κή η συ­σπεί­ρω­ση πολ­λών δη­μο­σιο­γρά­φων και δια­νο­ου­μέ­νων του «πα­τριω­τι­κού» τόξου γύρω από τον υπ. Εξω­τε­ρι­κών Νίκο Κο­τζιά.

Όμως, από την άλλη, η γλοιώ­δης ταύ­τι­ση με τον Τραμπ και η ρήξη με τα αντια­με­ρι­κα­νι­κά-αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κά αι­σθή­μα­τα ενός ευ­ρύ­τε­ρου κό­σμου της Αρι­στε­ράς, είναι μια νέα «πηγή» απω­λειών για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι στο θέμα της αγο­ράς όπλων και κυ­ρί­ως στο θέμα των βά­σε­ων, εκ­δη­λώ­θη­καν οι μέχρι τώρα αιχ­μη­ρό­τε­ρες αμ­φι­σβη­τή­σεις του Τσί­πρα από βου­λευ­τές και στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Η προ­ο­πτι­κή του Αλ. Τσί­πρα είναι να πα­ρου­σια­στεί στην επό­με­νη εκλο­γι­κή μάχη, όχι ως επι­κε­φα­λής ενός «με­τα­το­πι­σμέ­νου» κόμ­μα­τος της Αρι­στε­ράς, αλλά ως ηγέ­της μιας κα­θε­στω­τι­κής «απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας» που απέ­τρε­ψε το Grexit, που επέ­βα­λε το μνη­μό­νιο 3 με μι­κρό­τε­ρες αντι­στά­σεις, που μπο­ρεί να κα­θο­δη­γή­σει μια εθνι­κή «ανα­βάθ­μι­ση» στην πε­ριο­χή, που –κά­πο­τε– θα δια­νεί­μει «με­ρί­διο» της ανά­πτυ­ξης κ.ο.κ.

Αυτή η προ­ο­πτι­κή υπο­λο­γί­ζει στην αξιο­ποί­η­ση των αδυ­να­μιών του Κυρ. Μη­τσο­τά­κη. Γιατί σή­με­ρα γί­νε­ται φα­νε­ρό ότι αυτός ο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος τζι­χα­ντι­στής δεν μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σει εκλο­γι­κή δυ­να­μι­κή ικανή να πα­ρα­σύ­ρει γύρω του πο­σο­στά αυ­το­δυ­να­μί­ας ή, του­λά­χι­στον, να επι­βά­λει στα λοιπά αστι­κά κόμ­μα­τα μια ανα­σύν­θε­ση της πο­λι­τι­κής συμ­μα­χιών υπό την ηγε­σία του. Αυτό συν­δέ­ε­ται άμεσα και με τα προ­βλή­μα­τα του Μη­τσο­τά­κη στο εσω­τε­ρι­κό της ΝΔ: Όπου ο Αντ. Σα­μα­ράς χρειά­στη­κε να κάνει επί­ση­μη δή­λω­ση για να βε­βαιώ­σει ότι «δεν υπο­νο­μεύ­ει τον αρ­χη­γό της ΝΔ». Όπου οι «κα­ρα­μαν­λι­κοί» επι­μέ­νουν σε σε­νά­ρια συ­νεν­νό­η­σης με­τα­ξύ ΝΔ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Όπου ακόμα και ο ανι­ψιός Κ. Μπα­κο­γιάν­νης, δή­λω­σε ότι «ακόμα και 50% να πάρει η ΝΔ, δεν φτά­νει για να κυ­βερ­νή­σου­με ομαλά».

Οι προ­ο­πτι­κές του Αλ. Τσί­πρα πο­ντά­ρουν πολλά στη βελ­τί­ω­ση των σχέ­σε­ών του, αδια­με­σο­λά­βη­τα, με την κυ­ρί­αρ­χη τάξη. Γι’ αυτό η ηγε­τι­κή ομάδα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εμπλέ­κε­ται σή­με­ρα άμεσα στις διερ­γα­σί­ες ανα­σύν­θε­σής της. Όμως εδώ αξί­ζει να θυ­μά­ται κα­νείς ότι συχνά «το έξυ­πνο πουλί από τη μύτη πιά­νε­ται…». Γιατί η κυ­ρί­αρ­χη τάξη στις συν­θή­κες της κρί­σης δι­χά­ζε­ται από θη­ριώ­δεις αντα­γω­νι­σμούς. Η υπό­θε­ση Μα­ρι­νά­κη, οι στε­νές σχέ­σεις με τους Με­λισ­σα­νί­δη-Σαβ­βί­δη, οι σκλη­ρές δια­φω­νί­ες στο εσω­τε­ρι­κό του ΣΕΒ (που δη­μο­σιο­ποι­ή­θη­καν μέσα από την υπο­ψη­φιό­τη­τα Μυ­τι­λη­ναί­ου για την ηγε­σία του) ίσως απο­δει­χθούν πεδία δο­κι­μα­σί­ας και όχι πεδία ευ­και­ριών για τους «μά­γους» του Μα­ξί­μου.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση μπαί­νου­με σε μια «τε­λι­κή ευ­θεία» για τη δια­μόρ­φω­ση του πο­λι­τι­κού συ­σχε­τι­σμού που θα κα­θο­ρί­σει την «επό­με­νη μέρα» της τυ­πι­κής λήξης του προ­γράμ­μα­τος (και όχι των μνη­μο­νί­ων) περί τα τέλη του 2018.

Από τη σκο­πιά των συμ­φε­ρό­ντων των ερ­γα­ζο­μέ­νων, από τη σκο­πιά της αντί­στα­σης στις μνη­μο­νια­κές νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας, το κρί­σι­μο ερώ­τη­μα είναι αν θα υπάρ­ξει «πόλος» της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς ικα­νός να «υπο­δέ­χε­ται» τις απώ­λειες του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, να έχει κε­ντρι­κο­πο­λι­τι­κή φωνή και να με­τα­σχη­μα­τί­ζει τη δυ­σα­ρέ­σκεια σε πο­λι­τι­κή δράση. Σε κάθε άλλη πε­ρί­πτω­ση, οι μυ­λό­πε­τρες του δι­λήμ­μα­τος «Τσί­πρας ή Μη­τσο­τά­κης;» θα αφε­θούν να ερ­γα­στούν ανε­μπό­δι­στα.

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από "Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά" φ.394 (25/10/17)

xrysh-aygh-nazistes.jpg

– του Γεράσιμου Χολέβα

Δύο γεγονότα, ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου: 

  • Ο ναζί Κασιδιάρης κορδώνεται στην παρέλαση στη Θεσσαλονίκη και κάνει δηλώσεις, οι οποίες ευπρόσδεκτα καλύπτονται. Κάτω από το σακάκι έχει τη σβάστικα στο μπράτσο.
  • Στη Σαντορίνη οι ναζί της Χρυσής Αυγής προσπαθούν να σταματήσουν την παρέλαση επειδή σημαιοφόρος ήταν «μαθήτρια από την αλβανία» (εάν το α της Αλβανίας δεν είναι κεφαλαίο λόγω αγραμματοσύνης ή …επιλογής θα σας γελάσουμε).

https://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2017/10/xrysh-aygh-santorinh-parelash-300x111.png 300w" data-lazy-sizes="(max-width: 500px) 100vw, 500px" height="185" width="500">Οι ναζί εμφανίζουν το θέμα ως «αποκλειστικό» στην ιστοσελίδα τους και υποστηρίζουν πως «η  νεολαία της Χρυσής Αυγής στην Σαντορίνη μαζί με κατοίκους του νησιού» διαμαρτυρήθηκαν «για την προσβολή του Εθνικού Συμβόλου, τονίζοντας πως δεν θα επιτρέψουν τέτοια ανθελληνικά φαινόμενα στο νησί».

Στο ίδιο εμετικό δημοσίευμα ισχυρίζονται πως οι …πολίτες «είπαν χαρακτηριστικά «Έλληνες έδωσαν το αίμα τους για αυτήν την Σημαία και Έλληνες πρέπει να την κρατάνε ψηλά!»».

Στις φωτογραφίες φαίνεται ποια σημαία προσκυνάνε οι χρυσαυγίτες, ποιο σύμβολο κάνουν τατουάζ στο δέρμα τους και με ποια πατρίδα ήταν όταν  «Έλληνες έδωσαν το αίμα τους» απέναντι στους πολιτικούς τους προγόνους, τους ναζί.

Αυτή είναι η σημαία σου, χρυσαυγίτη (με και χωρίς «πλυντήριο»), ό,τι και να κάνεις, όσο και να σε «ξεπλένουν» (από την παρέλαση στη Θεσσαλονίκη μέχρι τη Ρω!).

Πηγή: imerodromos.gr

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017 06:25

Αντίσταση και δοσολογισμός

ergates-oxi-germania.jpg

Η σκληρή καθημερινότητα και αβεβαιότητα που βίαια είχε επιβάλει η τριπλή κατοχή με τις στερήσεις, την πείνα και την έλλειψη ασφάλειας στην ύπαιθρο και την αδυναμία του κατοχικού κράτους να προστατέψει τους πολίτες του οδήγησαν σε μια de facto απονομιμοποίηση του κράτους και προκάλεσαν έντονο πολιτικό προβληματισμό.

Αρχικά, μεμονωμένα άτομα και ομάδες κινητοποιούνται πραγματοποιώντας αυθόρμητες αντιστασιακές ενέργειες. Η πιο γνωστή έγινε τη νύχτα της 31ης Μάιου 1941, ένα μόλις μήνα μετά την είσοδο των Γερμανών, όταν ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας κατέβασαν τη χιτλερική σημαία από το βράχο της Ακρόπολης.

Δεξιά η ανακοίνωση του Γερμανού Φρουράρχου Αθηνών αναγγέλει την ποινή του θανάτου για τους δράστες της υποστολής της σημαίας, Ελεύθερο Βήμα, Κυριακή 1 Ιουνίου 1941

Κομμουνιστές που δραπετεύουν από την εξορία δημιουργούν τους πρώτους πυρήνες αντίστασης. Πατριωτικές οργανώσεις σχηματίζονται σε διάφορες περιοχές της χώρας. Μέσα από πολύμορφες διαδικασίες και σκληρούς αγώνες, το ΕΑΜ, που ξεκινά ως μια πολιτική πρωτοβουλία του ΚΚΕ και μικρότερων προοδευτικών κομμάτων, θα αναδειχτεί ως η μεγαλύτερη αντιστασιακή οργάνωση, ένα πραγματικά κοινωνικό φαινόμενο ανεπανάληπτων διαστάσεων.

Μαζική διαμαρτυρία στην Αθήνα

Η πρώτη μεγάλη απεργία ξέσπασε στις 12 Απριλίου 1942 από τον χώρο των δημοσίων υπαλλήλων αιφνιδιάζοντας την κυβέρνηση Τσολάκογλου.

Λίγες μέρες πριν το ΕΑΜ από κοινού με άλλες οργανώσεις γιόρτασε την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου με τη συμμετοχή κυρίως της νεολαίας και παρουσία των αναπήρων του αλβανικού μετώπου. Η διαδήλωση των νέων στους δρόμους της Αθήνας και το στεφάνωμα ανδριάντων αγωνιστών του 1821 υπήρξε η πρώτη σημαντική εκδήλωση πατριωτικού χαρακτήρα της Αντίστασης.

Στις 7 Σεπτεμβρίου 1942 ξέσπασε μεγάλη γενική απεργία που διήρκεσε 4 μέρες. Στην απεργία συμμετείχαν λιμενεργάτες του Πειραιά, υπάλληλοι υπουργείων, τραπεζών και δικαστηρίων, υπάλληλοι του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου και του τραμ καθώς και εργαζόμενοι στα επιταγμένα από τις κατοχικές δυνάμεις εργοστάσια.

Η αντιστασιακή δράση την Αθήνα το φθινόπωρο του 42 κλιμακώθηκε και με δυναμικές ενέργειες. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 μέλη της οργάνωσης ΠΕΑΝ ανατίναξαν το κτήριο της οδού Πατησίων 8 όπου συστεγάζονταν η φιλοναζιστική οργάνωση ΕΣΠΟ και τμήματα της Βέρμαχτ. Οι Γερμανοί, μετά από προδοσία, συνέλαβαν τους υπεύθυνους της ενέργειας, τον Κώστα Περρίκο και 3 συντρόφους του, και τους εκτέλεσαν.

«Δόξα». Παράνομη εφημερίδα της αντιστασιακής οργάνωσης ΠΕΑΝ (Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων), αφιέρωμα στον Κώστα Περρίκο, Γενικά Αρχεία του Κράτους – Κεντρική Υπηρεσία

Η μαζικότερη έως τότε αντιστασιακή ενέργεια υπήρξε η μαζική διαδήλωση του ΕΑΜ και του ΕΑΜ Νέων στις 22 Δεκεμβρίου 1942. Ήταν η πρώτη διαδήλωση που συγκέντρωσε περίπου 30 με 40 χιλιάδες φοιτητές, εργάτες, υπαλλήλους και μαθητές έχοντας εκτός από το επισιτιστικό αμιγώς πολιτικά αιτήματα ενάντια στις συλλήψεις και τις εκτελέσεις Ελλήνων από τις Δυνάμεις Κατοχής. Εκεί καταγράφεται και ο πρώτος νεκρός του μαζικού αντιστασιακού κινήματος στην Αθήνα, ο φοιτητής Μήτσος Κωνσταντινίδης.

Η πολιτικοποίηση του κινήματος στην Αθήνα σχετιζόταν με τις εξελίξεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας.

Τη νύχτα της 25ης προς 26η Νοεμβρίου 1942 τμήμα από εκατόν πενήντα αντάρτες του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Άρη Βελουχιώτη, εξήντα αντάρτες του ΕΔΕΣ με επικεφαλής τον Ναπολέοντα Ζέρβα και δώδεκα ειδικά εκπαιδευμένοι άνδρες της SOE, του τμήματος εκείνου των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών για αποστολές ανορθόδοξου πολέμου στα κατεχόμενα υπό τον Άξονα εδάφη, ανατίναξαν τη γέφυρα του Γοργοποτάμου.

Μια βδομάδα πριν πραγματοποιήθηκε η αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού στο Σταλίνγκραντ ενώ στις αρχές του ίδιου μήνα έγινε γνωστή η μεγάλη νίκη των συμμάχων στο Ελ Αλαμέιν.

Αφίσα της ΕΠΟΝ (Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων) που αναδεικνύει τη συμμετοχή των γυναικών στην Αντίσταση, Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας

Στις 23 Φεβρουαρίου 1943 ιδρύθηκε η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων από τη συνένωση εννέα αντιστασιακών νεολαίστικων οργανώσεων. Την επομένη στις 24 Φεβρουαρίου εκδηλώθηκε γενική απεργία στην Αθήνα και διαδήλωση περισσότερο από 50.000 Αθηναίων στο κέντρο της πόλης. Το μέγεθος και η μαχητικότητα της διαδήλωσης προκάλεσε την άμεση αντίδραση των Δυνάμεων Κατοχής.

Η βίαιη καταστολή της διαδήλωσης είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον τριών και τον τραυματισμό 59 διαδηλωτών. Οι κινητοποιήσεις συνεχίστηκαν τις επόμενες μέρες κορυφώθηκαν στις 5 Μαρτίου 1943 ημέρα νέας γενικής απεργίας. Η κινητοποίηση αυτή που ήταν η μαζικότερη έως τότε μετατράπηκε σε μια τεράστια διαδήλωση ενάντια στην πολιτική επιστράτευση.

Παρά την επέμβαση των Ιταλών καραμπινιέρων μέρος των διαδηλωτών εισέβαλε στο Υπουργείο Εργασίας και έκαψε τις καταστάσεις με δεκάδες χιλιάδες ονόματα όσων επρόκειτο να επιστρατευτούν για υποχρεωτική εργασία προς όφελος του Άξονα. Οι συγκρούσεις στο κέντρο της Αθήνας προκάλεσαν πολλά θύματα και πολλές δεκάδες τραυματίες.

Αφίσα του Εργατικού ΕΑΜ ενάντια στην εθελοντική εργασία Ελλήνων στη Γερμανία, Γενικά Αρχεία του Κράτους – Κεντρική Υπηρεσία

Κατά την καταστολή των κινητοποιήσεων στο κέντρο της Αθήνας καταγράφεται για πρώτη φορά η χρήση ένοπλης βίας από τα ελληνικά σώματα ασφαλείας ενάντια στο αντιστασιακό κίνημα. Οι κινητοποιήσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα την αντικατάσταση του κατοχικού πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου από τον Ιωάννη Ράλλη τον Απρίλιο 1943.

Η αλλαγή αυτή μαζί με την ανάληψη αρμοδιοτήτων τήρησης της τάξης στην Αθήνα από τις Γερμανικές δυνάμεις αντί των Ιταλικών σηματοδότησε και τη σκλήρυνση της στάσης απέναντι στο αντιστασιακό κίνημα.

Αυτό εκδηλώθηκε τις 22 Ιουλίου 1943 στη διαδήλωση ενάντια στην επέκταση της βουλγαρικής ζώνης κατοχής στην Κεντρική Μακεδονία. Όταν η κεφαλή της διαδήλωσης έφτασε μπροστά στην Τράπεζα της Ελλάδας στην οδό Πανεπιστημίου γερμανικά άρματα και στρατιωτικά φορτηγά άνοιξαν πυρ κατά των διαδηλωτών. Οι συγκρούσεις επεκτάθηκαν στους γύρω δρόμους με τους Γερμανούς και την Ελληνική Χωροφυλακή να καταδιώκουν τους διαδηλωτές οι οποίοι άφησαν πίσω τους 60 νεκρούς και τραυματίες.

Ο διορισμένος από τις γερμανικές αρχές Κατοχής πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης σε πασχαλινό γεύμα. Δεξιά του ο αντισυνταγματάρχης Βασίλειος Δερτιλής, διοικητής των Ταγμάτων Ασφαλείας και αριστερά του ο Γερμανός αξιωματικός Φίσερ, Αρχείο ΕΡΤ – Πέτρος Πουλίδης

Τάγματα Ασφαλείας

Ένας από τους βασικούς όρους που έθεσε ο Ιωάννης Ράλλης στους Γερμανούς για την ανάληψη της πρωθυπουργίας ήταν η συγκρότηση ενόπλων σωμάτων για την προστασία, όπως υποστήριζε του κοινωνικού καθεστώτος από τον κομμουνισμό. Τα σώματα αυτά θα μείνουν γνωστά ως Τάγματα Ασφαλείας. Λίγους μήνες αργότερα, από το φθινόπωρο 1943 τα σώματα αυτά θα υπαχθούν άμεσα στον Γερμανό αρχηγό των SS στην Ελλάδα.

Για την καταστολή της Αντίστασης κινητοποιήθηκαν και άλλα σώματα Ασφαλείας όπως το Μηχανοκίνητο τμήμα της Αστυνομίας πόλεων με επικεφαλής τον Νίκο Μπουραντά και η διεύθυνση Ειδικής Ασφαλείας του κράτους με επικεφαλής τον απόστρατο αξιωματικό της χωροφυλακής Απόστολο Λάμπου. Ο μετασχηματισμός των Σωμάτων Ασφαλείας σε αντικομμουνιστική δύναμη κρούσης συνετελέσθη με την ενθάρρυνση των Αρχών Κατοχής.

Το καλοκαίρι του 1944 η βία και η τρομοκρατία των δυνάμεων Κατοχής και της κυβέρνησης Ράλλη κλιμακώθηκε με τη διενέργεια μπλόκων στις γειτονιές της Αθήνας. Στις 4 Ιουλίου χτυπήθηκαν η Καισαριανή, το Παγκράτι, η Γούβα και ο Άγιος Ιωάννης. Ένα μήνα μετά στις 7 Αυγούστου μετά το μπλόκο του Βύρωνα. Συνελήφθηκαν 1000 άτομα από τα οποία τα 600 οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο του Χαιδαρίου περίπου 400 στάλθηκαν όμηροι στη Γερμανία. Καλογρέζα 15 Μαρτίου 1944, Περιστέρι 6 Ιουλίου, Δουργούτι, Δάφνη, Νέα Σμύρνη στις 9 Αυγούστου με 5.000 συλληφθέντες και 190 επι τόπου εκτελεσμένους. Στην Κοκκινιά 17 Αυγούστου με 3.000 συλληφθέντες και 137 εκτελεσθέντες και στην Καλλιθέα στις 24-25 και 28 Αυγούστου. Τα μπλόκα χάραξαν μια βαθιά διαχωριστική γραμμή στη βάση της ελληνικής κοινωνίας όπου στη μνήμη κυριαρχεί η ένοπλη βία των ελληνικών σωμάτων ασφαλείας παρά και τη συμμετοχή των γερμανικών δυνάμεων.

Συσσίτιο Ανδρών Ταγμάτων Ασφαλείας στην Αθήνα, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο – Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  • Mazower Mark, Στην Ελλάδα του Χίτλερ. Η εμπειρία της Κατοχής, Αθήνα, Αλεξάνδρεια, 1994.
  • Χανδρινός Ιάσονας, Το τιμωρό χέρι του λαού. Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα 1942-1944, Αθήνα, Θεμέλιο, 2012.
  • Χαραλαμπίδης Μενέλαος, Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα, Αθήνα, Αλεξάνδρεια, 2012

Πηγή:ergasianet.gr

Σελίδα 3618 από 4478
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή