Και λέγαμε: τι μας έλειπε

Πρόσφατα δημοσιεύθηκε από το ΣΕΒ κείμενο-πρόταση με τίτλο “7 προϋποθέσεις για την επανεκκίνηση του κοινωνικού διαλόγου και την αύξηση των εισοδημάτων στο μέλλον”. Με το κείμενο αυτό, οι ειδικοί του ΣΕΒ επιχειρούν να μας εξηγήσουν τί θα πρέπει να θεσμοθετηθεί στη χώρα, ούτως ώστε η μετα-μνημονιακή ελληνική οικονομία να είναι καλύτερη από την προ-μνημονιακή και μάλιστα, για το πώς θα αυξηθούν τα εισοδήματά μας στο μέλλον.

Σε ένα αρκετά μεγάλο κείμενο προς διαβούλευση και ένα ακόμη μεγαλύτερο Παράρτημα, προτείνονται μία σειρά νέα όργανα ασφάλισης και διαπραγμάτευσης της εργασίας, νέα θεσμικά πλαίσια διαπραγμάτευσης, η χρηματοδότηση κέντρων και ινστιτούτων για την εργασία και τέλος, μία νέα “Συμφωνία Πλαίσιο με Κατευθυντήριες Γραμμές για Αποτελεσματικές Συλλογικές Διαπραγματεύσεις”.

Αποσύνδεση του κατώτατου μισθού από την διαμόρφωση των συμβατικών μισθών – Αυτό λέγεται κατάργηση…

Ως προς αυτό το τελευταίο, συγκεκριμένα, αναφέρεται: “Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να αποσυσχετίσουμε την μεταβολή του κατωτάτου μισθού και από τις μεταβολές των συμβατικών μισθών και από τις συλλογικές διαπραγματεύσεις σε επίπεδο επιχειρήσεων και κλάδων, οι οποίες, αφού φυσικά συμμορφώνονται με τα ισχύοντα εθνικά κατώτατα όρια, πρέπει να διαμορφώνουν τους μισθούς τους λαμβάνοντας υπόψιν τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε επιχείρησης και κάθε κλάδου. Αυτό σημαίνει ότι όταν υπάρξει αναπροσαρμογή του κατωτάτου μισθού, αυτή η ποσοστιαία αύξηση δεν πρέπει να μεταφέρεται αυτομάτως ως αφετηρία των αυξήσεων σε επίπεδο κλάδων και επιχειρήσεων».

Ποιο ήταν το πρόβλημα στην Ελλάδα; Μα φυσικά οι εργαζόμενοι!

Αυτό που μας λένε οι ειδικοί του ΣΕΒ, είναι ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα προ κρίσης ήταν ότι υπήρχε μία ενιαία μισθολογική βάση για όλους τους κλάδους. Κι αυτό ναι μεν ήταν καλό για το εισόδημα του κόσμου, αλλά υπήρχαν κλάδοι που τους έκανε λιγότερο ανταγωνιστικούς στο εξωτερικό και τις αγορές, διότι αυτές οι αμοιβές δεν αντιστοιχούσαν στην παραγωγικότητα αυτών των κλάδων. Και με το που έσκασε η κρίση διαλύθηκε αυτό το χωρίς υπόβαθρο μισθολογικό πλαίσιο κι ως εκ τούτου έπεσαν οι μισθοί.

Δες και εδώ: Μη βιώσιμη η αύξηση των μισθών για το ΣΕΒ

Άρα, σύμφωνα με το ΣΕΒ για να αυξηθούν οι μισθοί στο μέλλον, με ένα σταθερό και μακροπρόθεσμο τρόπο, θα πρέπει να αντιστοιχούν στην παραγωγικότητα του κάθε κλάδου και τομέα. Άρα, δεν θα πρέπει αναπροσαρμόζοντας τον κατώτατο μισθό στη ΓΣΣΕ να τίθεται αυτός αυτόματα ως βάση αναπροσαρμογής και στις επιχειρήσεις/κλάδους, αλλά θα πρέπει ο μισθός να είναι ξεχωριστό και αποσυνδεδεμένο αντικείμενο διαπραγμάτευσης ανά κλάδο, ώστε να αντιστοιχεί στην παραγωγικότητα και της συνθήκες της κάθε επιχείρησης.

Ένα σχόλιο

Συνήθως οι ‘ειδικοί’ που νουθετούν για το πώς πολλοί φάγανε πολλά, ζούσαν παραπάνω απ’ όσο τους αντιστοιχούσε και ψάλλουν το γνωστό ‘όποιος είναι άξιος μπορεί να δουλεύει εξαντλητικά για ψίχουλα αλλά κάποια στιγμή…’ και κυρίως τα ‘κάντε τη χώρα μας ανταγωνιστική (βλ. μειώστε τους μισθούς, βάλτε φοροαπαλλαγές)’, έχουν εισόδημα κατά εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ μεγαλύτερο από το κατώτατο μισθό, που παρακαλάνε να μην αυξηθεί ή ακόμη περισσότερο να μην έχει σημασία το αν θα αυξηθεί ή όχι. Η πραγματικότητά τους απέχει κατά πολύ από μισθούς των 400, 500 και 600 ευρώ. Οι “αντικειμενικές” συμβουλές τους έρχονται από τη μεριά αυτών που βλέπουν αυτούς τους μισθούς ως έξοδα που πρέπει να μειωθούν και όχι ως έσοδα που θρέφουν οικογένειες.

Και τρία σημεία ως προς την ουσία:

1. Η κρίση στην χώρα μας δεν ήταν αποτέλεσμα του “εξωφρενικού” κατώτατου μισθού των 751€. Το χυδαίο “μαζί τα φάγαμε” που εκφράστηκε πριν κάποια χρόνια από τον Πάγκαλο, προσπάθησε να μετακυλήσει τις πολιτικές ευθύνες στην λαό. Σήμερα και μετά από 8 χρόνια μνημονίων το “μαζί τα φάγαμε” εξελίσσεται στο “εσείς θα την πληρώσετε” με ανυπολόγιστες συνέπειες ειδικά για τη νέα γενιά. Αυτή είναι και η ουσία των απόψεων του ΣΕΒ.

2. Το να συνδέεις την παραγωγικότητα ενός κλάδου με τις αποδοχές των εργαζομένων στον κλάδο αυτό, σε μία χώρα που η παραγωγή της είτε διαλύεται, είτε ξεπουλιέται και με χιλιάδες κόσμου υπό τον διαρκή “εκβιασμό” της ανεργίας, σημαίνει ότι ο μεν εργοδότης θα μπορεί να προσφέρει νομιμοποιημένα ψίχουλα (‘επειδή δεν πάει καλά ο κλάδος’ ο δε εργαζόμενος θα τα αποδέχεται γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

3. Η μετα-μνημονιακή Ελλάδα που διατείνεται ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του επί της ουσίας αποτελεί την ολοκλήρωση μιας νέας κοινωνίας. Αυτής που ονειρεύονται κάποιοι λεφτάδες εδώ και χρόνια, αυτής που οι 20άρηες και οι 30άρηδες θα πνίγονται στα αδιέξοδα, αυτής που οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι δεν θα έχουν δικαιώματα, αυτής που οι μισθοί δεν θα μπορούν να μας συντηρούν.

Κανείς δεν ζει με 400€

Θέλουμε ζωή και όχι επιβίωση

Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους

ΠΗΓΉ:ergasianet.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

 Πηγή: topontiki.gr

Ανάμεσα σε βιομηχανικά κτήρια στην οδό Πειραιώς στέκει ένα διαφορετικό «εργοστάσιο». Πρόκειται για το πολυκατάστημα FACTORYOUTLETστο οποίο δουλεύουν εκατοντάδες εργαζόμενοι του εμπορίου.

Την Κυριακή 14/1/2018 μέρα Πανελλαδικής απεργίας στο εμπόριο διοργανώθηκε στην επιχείρηση αυτή μια μαζική αγωνιστική εργατική κινητοποίηση αλληλεγγύης με στόχο το μπλόκο στην λειτουργία της Κυριακάτικης αργίας.

Το «βαρύ» κρύο δυσκόλευε τον πολύωρο αποκλεισμό, η «θερμοκρασία» όσων βρέθηκαν στην περιφρούρηση όμως «ανέβαινε» ώρα την ώρα όσο αντάμωναν οι Κινήσεις, τα Σωματεία και οι Συλλογικότητες με τις σκέψεις, την διάθεση και τα ερωτήματα των εκατοντάδων εργαζομένων που περίμεναν έξω από τον χώρο της δουλειάς τους.

Οι Διευθυντές τους έδιναν εντολή – το πολυκατάστημα περιέχει πάνω από 100 BRANDS, δηλαδή καταστήματα μάρκες , ήταν σαφείς: οι εργαζόμενοι να περιμένουν απ’ έξω μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες…για να πιάσουν δουλειά.

Η κινητοποίηση και το μπλόκο στο FACTORYOUTLETδεν επιλέχθηκε τυχαία (πρόκειται για ιδιοκτησία του ομίλου Folli Follie που έσπασε την αργία στις 2 Γενάρη και διαφήμιζε επιθετικά αυτή την κίνηση). Μάλιστα την ημέρα αυτή πρόσφεραν δωρεάν πρωινό στους «ιθαγενείς της κατανάλωσης» προκειμένου να τσιμπήσουν….

Την Κυριακή όμως στις 14/1/ δεν τα κατάφεραν να ανοίξουν τις πόρτες. Πολλές δεκάδες εργαζόμενοι και νέοι από πολύ νωρίς το πρωί είχαν αποκλείσει με πανό – ντουντούκες και συνθήματα την είσοδο του πολυκαταστήματος….

Τα διευθυντικά στελέχη της επιχείρησης κρατούσαν επί ώρες «εγκλωβισμένους» έξω από το πολυκατάστημα και μέσα στο κρύο τους εργαζόμενους αφού η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ επέβαλε με νομοθετική ρύθμιση την επέκταση εργασίας σε 36 Κυριακές του χρόνου στις τουριστικές περιοχές Αθήνας – Πειραιά και των παράκτιων δήμων.

Στην διάρκεια της μέρας πολλοί εργαζόμενοι, κυρίως γυναίκες, ξεθάρρεψαν και σχολίαζαν: «Να μην φύγουμε, να κάτσουμε εδώ με τα παιδιά που μας συμπαραστέκονται»! Σε άλλο πηγαδάκι στις κουβέντες τους έλεγαν: «γιατί μας κρατούν έξω στο κρύο και περιμένουμε τόσες ώρες. Να βγει αντιπροσωπεία να τους πούμε ότι φεύγουμε», «δεν είμαστε ιδιοκτησία τους να μας μεταχειρίζονται με αυτόν τον τρόπο».

Τα συνθήματα και η συζήτηση, παγωνιά και ζεστασιά μαζί. Ανάσα εργατικής αξιοπρέπειας και καύσιμα για σκέψη και προβληματισμό…. Δουλειά 36 Κυριακές τον χρόνο και η κυβέρνηση «πρώτη φορά αριστερά» τους απαγορεύει να απεργούν με την διάταξη που ψήφισαν πρόσφατα στην Βουλή…

Ο πάγος έσπασε, το ραντεβού ανανεώθηκε την επόμενη φορά όλοι μαζί….

Στον πολύωρο αποκλεισμό του FACTORYOUTLET έδωσε το παρόν και είχε συμμετοχή και αντιπροσωπεία της ΠΕΝΕΝ με επικεφαλής τον Πρόεδρο Αντώνη Νταλακογεώργο.

Στην σχετική παρέμβασή του τόνισε την ανάγκη να εκφραστεί πολύπλευρα η αλληλεγγύη όλου του αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος στον αγώνα των εργαζομένων ενάντια στο άνοιγμα και την λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές. Όχι 36 αλλά ούτε μία Κυριακή ανοιχτά καταστήματα, σεβασμός στο 8ωρο, το 5ήμερο, στις ΣΣΕ και στα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων. Κάλεσε τους εργαζόμενους να σπάσουν τα δεσμά της φοβίας που τους έχουν επιβάλει οι εργοδότες, να συμπορευτούν με τα συνδικάτα τους και να παλέψουν για τα δικαιώματά τους.

Η ενότητα και η καθολική συμμετοχή στους αγώνες αποτελούν την εγγύηση για την διασφάλιση της δουλειάς και ταυτόχρονα αποκρούουν αποφασιστικά την τρομοκρατία της εργοδοσίας και των αφεντικών!

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκονται σε πανελλαδική κλίμακα οι αγώνες της μικρομεσαίας αγροτιάς.

Οι αγρότες με τις κινητοποιήσεις τους αναδεικνύουν την αντιαγροτική κυβερνητική πολιτική, τις καταστροφικές συνέπειες από τις πολιτικές της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που με τη σειρά τους οδηγούν την μικρομεσαία αγροτιά στην ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Ταυτόχρονα οι μικρομεσαίοι αγρότες αγωνίζονται ενάντια στην μείωση του εισοδήματός τους, τις χαμηλές τιμές στα αγροτικά προϊόντα, τις περικοπές στις ενισχύσεις και επιδοτήσεις, αλλά και για τις ζημιές που έχει υποστεί η παραγωγή και το αγροτικό κτηνοτροφικό κεφάλαιό τους από φυσικές καταστροφές.

Την ίδια στιγμή βιώνουν την ραγδαία αύξηση στο κόστος παραγωγής ενώ οι μεσάζοντες, έμποροι, βιομήχανοι και εισαγωγείς πλουτίζουν σε βάρος του Αγροτικού κόσμου.

Οι αγώνες της μικρομεσαίας αγροτιάς έχουν κοινά στοιχεία και κοινούς στόχους με το εργατικό κίνημα της χώρας μας το οποίο και αυτό παλεύει και αντιστέκεται στην αντιλαϊκή και αντεργατική κυβερνητική πολιτική, την πολιτική της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, του μεγάλου κεφαλαίου οι οποίοι έχουν εξαπολύσει μία πρωτοφανή επίθεση ενάντια στα δικαιώματά τους, στις εργασιακές σχέσεις, στις ΣΣΕ, στα κοινωνικοασφαλιστικά ζητήματα, στην φοροεπιδρομή των εισοδημάτων τους, στην αρπαγή της πρώτης εργατικής και λαϊκής κατοικίας, στο ξεπούλημα κάθε δημόσιου και κοινωνικού αγαθού.

Ο αγώνας για την ανατροπή αυτής της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής θα πρέπει να συνενώσει σε μία κοινή συντονισμένη πάλη όλα τα εργατικά λαϊκά στρώματα και τους μικρομεσαίους αγρότες.

Η επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου, της Ε.Ε και της κυβέρνησης πρέπει να βρει απέναντί της σε μία σκληρή και μετωπική σύγκρουση σύσσωμη την Εργατική τάξη, τους μικρομεσαίους, τους αυτοαπασχολούμενους, τα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία.

Στο έδαφος αυτής της πραγματικότητας καθίσταται ξεκάθαρο περισσότερο από ποτέ ότι χρειάζεται ένα ισχυρό μαζικό ενωτικό μέτωπο και συμμαχία αυτών των δυνάμεων για να αντιπαλέψουν αποφασιστικά και αποτελεσματικά στην αντιλαϊκή και αντιαγροτική κυβερνητική πολιτική.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ αποφάσισε τις επόμενες μέρες αντιπροσωπεία της Ένωσης να επισκεφθεί διάφορα αγροτικά μπλόκα και να εκφράσει την δραστήρια συμπαράστασή της στον αγώνα των αγροτών.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ