Σε μπλόκο στην εκταμίευση κονδυλίων ύψους από 10.000 ευρώ έως 160.000 ευρώ σε τουλάχιστον 300 μικρές επιχειρήσεις  που προορίζονταν να εκταμιευτούν  ως επιχορηγήσεις του προγράμματος  “Κοινωνία της Πληροφορίας” που υπάγεται στο ΕΣΠΑ προχώρησε το ΣΔΟΕ  μετά από ενδελεχή έλεγχο που διενήργησε στις παραπάνω επιχειρήσεις.

Με δελτία πληροφοριών που απέστειλε στις Εφορίες τις καλεί να μην εγκρίνουν την εκταμίευση των επιχορηγήσεων που θα εδίδοντο στις επιχειρήσεις για αναβάθμιση ηλεκτρολογικού εξοπλισμού, συστημάτων πληροφορικής κ.λ.π., καθώς όπως προέκυψε από τον έλεγχο οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις (από φούρνους έως  ιστοσελίδες στο διαδίκτυο) είχαν προσκομίσει στο φάκελο  έγκρισης των επιχορηγήσεων ατελή ή και “μαϊμού” δικαιολογητικά ή εμφάνισαν εικονικές δαπάνες.

25 ξενοδόχοι “τσέπωσαν”  δεκάδες εκατομμύρια
Την ίδια ώρα, όπως αποκαλύπτεται μετά από άλλο έλεγχο που διενήργησε  το ΣΔΟΕ, τουλάχιστον 25  ξενοδοχειακές επιχειρήσεις που ενισχύθηκαν από το 2004-2010 με επιχορηγήσεις, μέσω επενδυτικού νόμου, για την υλοποίηση  επενδυτικών τους σχεδίων,  καταχράστηκαν τουλάχιστον 70 εκατομμύρια ευρώ επιδοτήσεων, καθώς δεν υλοποίησαν ή υλοποίησαν μερικώς  τα επενδυτικά τους  σχέδια  αλλά και τις επενδυτικές δράσεις  που ανέλαβαν για τη στήριξη της απασχόλησης και των ανέργων.. Αντ’ αυτού, όπως εικάζεται, οι επιχορηγήσεις κατέληξαν  στην τσέπη ορισμένων  επιχειρηματιών, στα ταμεία των επιχειρήσεών τους ή ακόμη και ως καταθέσεις σε offshore.

Ήδη έχουν συνταχθεί από το ΣΔΟΕ  εκθέσεις με  παρατυπίες   για 25 ξενοδοχεία, οι οποίες έχουν αποσταλεί στο Υπουργείο Ανάπτυξης ώστε να επιληφθεί για τα περαιτέρω, δηλαδή να προχωρήσει στην ανάκτηση των επιχορηγήσεων που δόθηκαν  στα 25  αυτά ξενοδοχεία και οι οποίες αγγίζουν, μαζί με τον καταλογισμό φόρων, τα 70 εκατομμύρια ευρώ.

Οι επιδοτήσεις που αποτελούνταν από εθνικούς πόρους και κοινοτικά κονδύλια  χορηγήθηκαν προκειμένου τα ξενοδοχεία να προχωρήσουν  σε  ανακαινίσεις  και  επεκτάσεις των  ξενοδοχειακών τους μονάδων, ενώ άλλα ξενοδοχεία υπήχθησαν σε προγράμματα ενίσχυσης της απασχόλησης για ορισμένο χρονικό διάστημα… Μάλιστα κάποιοι επιχειρηματίες που είχαν επιχορηγηθεί  για  προγράμματα ενίσχυσης της απασχόλησης προχώρησαν κατά τη διάρκεια αλλά και μετά τη λήξη του προγράμματος σε απολύσεις εργαζομένων..

πηγή: iskra.gr

Στις 21 Μαΐου το οχηματαγωγό πλοίο βρισκόταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι του Incheon της Νοτίου κορεας.Το πλοίο είχε αποπλεύσει απο τις ΗΠΑ και σήμερα ήταν προγραμματισμένο να αναχωρήσει με προορισμό την Λιβύη.

Περίπου στις 9:40 το πρωί το πληρωμα είδα πρώτα σπίθες φωτιάς, οι οποίες προέρχονταν απο υπερθέρμανση ενος αυτοκινήτου, σύμφωνα με επίσημες πηγές.

Η πυρκαγιά ξεκίνησε απο ενα όχημα το οποίο βρισκόταν στο 11 κατάστρωμα, στο οποίο υπήρχαν περίπου 200 ακόμα οχήματα. Συνολικά το πλοίο μετέφερε 2,100 οχήματα.

Όπως φαίνεται και στα βίντεο απο το Yonhap News, οι μαύροι καπνοί κάλυψαν το ουρανό, την ίδια στιγμή που οι πυροσβέστες έδιναν μάχη με τις φλόγες απο θάλασσα και αέρος, ώστε να θέσουν υπό έλεγχο την φωτιά.

πηγή: e-nautilia.gr

«Μαϊμού» η έξοδος

Γεράσιμος Λιβιτσάνο

Με ένα αναπτυξιακό σχέδιο που αποτελεί συνέχεια των επεξεργασιών της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και ο Μητσοτάκης θεωρεί ότι έχει πολλά θετικά στοιχεία. Έτσι «οραματίζεται» η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ την λεγόμενη «καθαρή έξοδο» και την μετα-μνημονιακή περίοδο. Πίσω από τις θριαμβολογίες της δεν κρύβεται τίποτε άλλο παρά το… μνημόνιο διαρκείας που συνιστά η «συνέχεια του κράτους» εντός της Ε.Ε. Δηλαδή, το γαϊτανάκι των δεσμεύσεων των διαδοχικών κυβερνήσεων που, είτε δηλώνουν «δεξιές» είτε «κεντρώες» είτε «αριστερές», υποτάσσονται στον ευρωμονόδρομο των υπερπλεονασμάτων, όπως και της αποπληρωμής του χρέους με «εγγύηση» την απομύζηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Η συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών την προηγούμενη Τετάρτη ήταν αποκαλυπτική. Αν και ειδησεογραφικά «πνίγηκε» στις κοκορομαχίες Τσίπρα – Μητσοτάκη και στην προσπάθειά τους να εμφανιστούν «διαφορετικοί», μια προσεκτική ματιά δείχνει πως περισσότερα είναι αυτά που τους ενώνουν.

Ο Τσίπρας, για πολλοστή φορά, επανέλαβε πως η καθαρή έξοδος είναι «αμετάκλητη και αδιαπραγμάτευτη» και ότι «η Ελλάδα μετά από 8 χρόνια κρίσης βγαίνει επιτέλους από αυτή την περιπέτεια. Τον Αύγουστο του 2018 τα μνημόνια αποτελούν οριστικά παρελθόν». Όμως, δεν έκανε καμία αναφορά στην ουσία: Δηλαδή, στο ότι κανένας από τους νόμους των μνημονίων δεν πρόκειται να καταργηθεί. Είτε αφορά τα εργασιακά είτε τις ιδιωτικοποιήσεις είτε τη φορολογία. Προσπέρασε το γεγονός ότι έχει ήδη νομοθετηθεί το βασικό μέρος της λεγόμενης μεταμνημονιακής εποχής, που περιλαμβάνει δραστικές περικοπές συντάξεων έως και 40% και φορολογικές επιβαρύνσεις ακόμη και για όσους έχουν εισόδημα 600 ευρώ, με αυξήσεις στους φόρους έως και 500 ευρώ ανά φυσικό πρόσωπο.

Ο πρωθυπουργός θέλησε να παρουσιάσει ως παράδεισο την ευρω-κανονικότητα, δηλαδή την υπαγωγή στους «χρυσούς κανόνες» της ευρωζώνης. Κι αυτό ενώ σε όλη την Ευρώπη και ιδίως στην Γαλλία του Μακρόν, που αποτελεί πρότυπο για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, προωθείται η κατακρεούργηση μισθών και εργατικών δικαιωμάτων. Όπως είπε για «το καθεστώς της μετα-προγραμματικής εποπτείας», στην πραγματικότητα «πρόκειται για διαδικασία που ακολουθήθηκε και για τις υπόλοιπες χώρες που βγήκαν από προγράμματα στήριξης και δεν αντιστοιχεί σε αυτό για το οποίο κάποιοι προσεύχονται καθημερινά, την επέκταση των μνημονίων». Επίσης, τάχθηκε υπέρ της «καλής επιχειρηματικότητας», μιλώντας για ενίσχυση του «επιχειρηματία που ρισκάρει», καθώς και την προαγωγή της «καινοτομίας». Υποστήριξε δε ότι θέση της κυβέρνησης είναι η ανάπτυξη μέσω της «αυξημένης προστιθέμενης αξίας».

Κατατοπιστική υπήρξε και η αναφορά που έκανε στο αναπτυξιακό σχέδιο της κυβέρνησης ο Μητσοτάκης, αναγνωρίζοντας ότι έχει πολλά θετικά στοιχεία. Ενδεικτικά, όπως είπε από το βήμα της Βουλής, πρόκειται για «ένα αόριστο ευχολόγιο στο οποίο όμως υπάρχουν κάποιες σωστές μεταρρυθμίσεις», αν και αντιπρότεινε «έναν συγκεκριμένο χάρτη με τολμηρές αλλαγές».

Όμως – ως συνήθως- ο πλέον αποκαλυπτικός ήταν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Δραγασάκης. Όπως δήλωσε, «μια πρώτη απόπειρα διαμόρφωσης ενός αναπτυξιακού σχεδίου επιχειρήθηκε πριν από τη δική μας κυβέρνηση, στη θητεία της προηγούμενης, η οποία στηριζόμενη στις προηγούμενες μελέτες McKinsey, ΙΟΒΕ, ΚΕΠΕ, παρουσίασε στο Eurogroup της 5ης Μαΐου 2014 μία ολιγοσέλιδη περίληψη κειμένου με τίτλο <Ελλάδα 2021>».

Στην συνέχεια, ξεκαθάρισε πώς με αυτή την αφετηρία φθάσαμε στο «σχέδιο το οποίο η παρούσα κυβέρνηση κατέθεσε, που έχει λάβει υπόψη του όλες τις προηγούμενες προσπάθειες (και της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου), βασίστηκε όμως κυρίως στην προεργασία που προηγήθηκε τα τρία τελευταία χρόνια», όπως και «τις παρατηρήσεις που δεχτήκαμε και τις προτάσεις από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς», καθώς και από παραγωγικούς φορείς. Μεταξύ αυτών, προφανώς περιλαμβάνονται ο ΣΕΒ, οι λοιπές εργοδοτικές οργανώσεις, αλλά και η ΓΣΕΕ του ταξικού συμβιβασμού και της «κοινωνικής συμμαχίας».

Μάλιστα, δεν έκρυψε πως «πολλά από τα μέτρα μπορεί να τα βρει κανείς σε προγράμματα και άλλων κομμάτων. Πολλά αποτελούν διεθνείς καλές πρακτικές και εμπειρίες. Συνολικά, όμως, το σχέδιο ειδικά για τα μέτρα τα δικά μας τα ελληνικά αποτελεί μία σαφή ρήξη με το παρελθόν, έχει σαφές ιδεολογικό και πολιτικό πρόσημο» και «είναι η βάση για μία ευρεία, προοδευτική πολιτική και κοινωνική συμμαχία, η οποία ακριβώς και μπορεί να το φέρει σε πέρας». Όσο για την ουσιαστική διαφορά του από τα προηγούμενα σχέδια, είπε ότι δεν θεωρεί την κοινωνική πολιτική τροχοπέδη και μπορεί να την εντάξει (μαζί με τις οικολογικές ευαισθησίες) στην αναπτυξιακή διαδικασία – με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον όρο οι συλλογικές συμβάσεις να εξαρτώνται από την επίδρασή τους στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων…

Με απλά λόγια: Οι δυνάμεις που διαχειρίζονται τις απαιτήσεις Ε.Ε και κεφαλαίου έχουν σαφώς βρει τον βηματισμό τους. Ολοκληρώνεται η διαμόρφωση της πολιτικής βάσης ώστε ανά πάσα στιγμή να είναι εφικτό να ξεπεράσουν τις δευτερεύουσες αντιπαραθέσεις τους και να λειτουργήσουν ενιαία. Υπό αυτό το πρίσμα -και με βάση τις μακροχρόνιες δεσμεύσεις στους δανειστές- το πολιτικό σκηνικό μπορεί να αλλάζει συσχετισμούς, συμμαχίες και σχήματα, χωρίς να αλλοιώνεται η κατεύθυνση των πολιτικών που θα εφαρμόζει.

Δεν είναι, λοιπόν, να απορεί κανείς και για την ποιοτικά αναβαθμισμένη επίθεση που δέχεται σήμερα και το εργατικό κίνημα. Μαζί με τα μέτρα καταστολής της δράσης του, προωθείται πλέον αποφασιστικά ένα μέτωπο κοινωνικού εταιρισμού και ταξικής συναίνεσης. Στόχος του, η ενσωμάτωση συνειδήσεων ακριβώς σε αυτές τις μονοδρομικές λογικές. Η αποτροπή κάθε διεκδίκησης ενός διαφορετικού παρόντος και μέλλοντος για τους εργαζόμενους.

Ακριβώς γι’ αυτό είναι ακόμη πιο αναγκαία η ανάπτυξη ταξικών αγώνων με ολοένα πιο ενισχυμένο αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό. Την πολιτική τακτική δηλαδή που βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της επιχείρησης.

πηγή: prin.gr

Ακολουθούν οι Κύπριοι, οι Ισπανοί και οι Γάλλοι

Περίπου οι μισοί Έλληνες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην πληρωμή των οφειλών τους, είτε για λογαριασμούς δημοσίων υπηρεσιών ή για αποπληρωμή δανείων, σύμφωνα με έρευνα της Eurostat για το 2016, με τη χώρα να καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην καθυστέρηση των πληρωμών.

Όπως αναφέρει η έρευνα της Eurostat, 1 στους 10 πολίτες της ΕΕ είχαν τέτοιου είδους οφειλές και καθυστερημένες πληρωμές το 2016. Όσον αφορά τις ληξιπρόθεσμες οφειλές για στεγαστικά δάνεια ή πληρωμές ενοικίων, το ποσοστό διαμορφώνεται στο 3,5% σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στην Ελλάδα περίπου το 47,9% των πολιτών καθυστερούσε να πληρώσει το ενοίκιο, το στεγαστικό δάνειο, τους λογαριασμούς ή άλλες υπηρεσίες, το 2016. Αντίστοιχες δυσκολίες παρατηρήθηκαν και στο ένα τρίτο του πληθυσμού στη Βουλγαρία (34,2%), και πάνω από το ένα τέταρτο στην Κύπρο (26,6%) και στην Κροατία (26,4%).

Στο αντίποδα τα μικρότερα ποσοστά καταγράφτηκαν στην Ολλανδία (5%), στην Τσεχία (4,4%) και στη Γερμανία 4,2%. Γενικότερα, σχεδόν στους μισούς πολίτες της ΕΕ ποσοστό μικρότερο από το 10% του πληθυσμού είχε ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις σε ενοίκιο ή στεγαστικό δάνειο.

Την πρωτιά ωστόσο στην καθυστέρηση καταλαμβάνει η Ελλάδα, δεδομένου ότι το 15,3% του πληθυσμού έχει τέτοιες υποχρεώσεις. το ποσοστό του πληθυσμού που εμφάνιζε ληξιπρόθεσμες οφειλές τριπλασιάστηκε, από το 2008, το 2016 στην Ελλάδα, από το 5,5% στο 15,3%, αντιστοίχως.

Αμέσως μετά την Ελλάδα έρχεται η Κύπρος με ποσοστό 8,6% και ακολουθούν Ισπανία και Γαλλία με 5,2%, Ουγγαρία με 5,1%, Φινλανδία με 4,9% και Ιταλία 4,2%. Το ποσοστό του πληθυσμού που εμφάνιζε ληξιπρόθεσμες οφειλές διπλασιάστηκε στην Κύπρο (από το 3,4% στο 8,6%) και στο Λουξεμβούργο (από το 1,1% στο 2,7%) και στην Πολωνία (από το 0,6% στο 1,3%).

Αντίθετα, σε επτά κράτη-μέλη το ποσοστό αυτών των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων ήταν κάτω του 2%, και συγκεκριμένα στην Εσθονία (1,8%), στη Γερμανία (1,6%), στις Ιρλανδία και Λιθουανία (1,4%), Κροατία και Πολωνία (1,3%) και Ρουμανία (0,9%).

Πηγή: ergasianet.gr