Θέλετε να διασφαλίσετε την υγεία του ήπατος; Σας φοβίζει η λιπώδης διήθηση του ήπατος; Ιάπωνες επιστήμονες προτείνουν την πιο αποτελεσματική κίνηση που εξασφαλίζει την εύρυθμη ηπατική λειτουργία

Η μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος αποτελεί σήμερα μία από τις συχνότερες αιτίες χρόνιας ηπατοπάθειας παγκοσμίως, προσβάλλοντας περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού. Χαρακτηρίζεται από τη συσσώρευση λίπους στα κύτταρα του ήπατος και μπορεί να οδηγήσει σε φλεγμονή, κίρρωση του ήπατος και ηπατική ανεπάρκεια. Όσο ανησυχητικοί όμως και αν φαίνονται οι αριθμοί των νοσούντων, στοιχεία πρόσφατης μελέτης δίνουν ελπίδες σχετικά με την αντιστροφή της νόσου, τονίζοντας τη σημασία της άσκησης στην καθημερινή ρουτίνα των ασθενών.

Η νόσος συνδέεται με την καθιστική ζωή και τα υπερφαγικά επεισόδια, επομένως η ρύθμιση του βάρους είναι καθοριστική για την αποτροπή της νόσου. Όμως, η διαδικασία αυτή χωρίς την επίβλεψη ειδικού διατροφολόγου για τη διατήρηση του φυσιολογικού βάρους κρίνεται ιδιαίτερα απαιτητική. Μέχρι τώρα, η σωματική άσκηση  συστηνόταν ως συμπληρωματική δραστηριότητα μαζί με τη διατροφή για την απώλεια βάρους, αλλά τα άλλα οφέλη της φαίνεται πως επιδρούν από μόνα τους στην υγεία των ασθενών.

«Συγκρίναμε δεδομένα από παχύσαρκους Ιάπωνες που πάσχουν από μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος που ακολούθησαν ένα πρόγραμμα γυμναστικής για τρεις μήνες με εκείνους που ακολουθούσαν διατροφή με στόχο την απώλεια βάρους» αναφέρει σχετικά ο επικεφαλής καθηγητής της έρευνας Junichi Shoda από το Πανεπιστήμιο του Tsukuba: «Παρακολουθήσαμε τις ηπατικές παραμέτρους, τη μείωση του λιπώδους ιστού, την αύξηση της μυϊκής δύναμης, τη φλεγμονή και το οξειδωτικό στρες».

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι η σωματική δραστηριότητα έκανε την αξιοσημείωτη διαφορά, καθώς διατηρήθηκε η μυϊκή μάζα ακόμα και με τη μέτρια μείωση της μάζας σώματος και λίπους. Πιο συγκεκριμένα, τα στοιχεία της ελαστογραφίας με υπέρηχους έδειξαν ότι το πρόγραμμα γυμναστικής μείωσε επιπλέον την ηπατική στεάτωση κατά 9,5%, την ηπατική δυσκαμψία κατά 6,8%  και τις τιμές της FibroScan-AST (μια μέτρηση της ηπατικής ίνωσης) κατά 16,4%. Ακόμα, προκλήθηκαν αντιφλεγμονώδεις και αντι-οξειδωτικές αντιδράσεις μέσω της ενεργοποίησης του Nrf2 (πυρηνικός παράγοντας), ενός αισθητήρα του οξειδωτικού στρες.

Τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά, όμως ο καθηγητής Shoda σημειώνει τη δυσκολία της παραμονής σε ένα συνεχές πρόγραμμα γυμναστικής για τους ασθενείς: «Όσοι αθλούνται μπορεί να αποθαρρυνθούν και να εγκαταλείψουν εάν δεν δουν σημαντική αλλαγή στο βάρος τους. Επομένως, η άσκηση μέτριας έως έντονης έντασης πρέπει να ενσωματωθεί σε όλες τις θεραπείες της μη αλκοολικής λιπώδους νόσου του ήπατος και οι ασθενείς που διατρέχουν κίνδυνο για τη νόσο θα πρέπει να συνεχίσουν τη σωματική άσκηση ανεξάρτητα από το εάν χάνουν βάρος ή όχι».

πηγη: ygeiamou.gr

Η συζήτηση για τις νόμιμα απλήρωτες υπερωρίες δεν είναι νέα. Πρόκειται για το μέτρο της ελαστικής διευθέτησης του συνολικού εργάσιμου χρόνου όταν ο υπολογισμός των ωραρίων γίνεται σε ευρέα χρονικά διαστήματα (π.χ. 1.840 εργάσιμες ώρες στο δωδεκάμηνο) ώστε να κατανέμονται αυξομειούμενα ανά περιόδους (π.χ. δεκάωρα, εξάωρα) ανάλογα με τις ανάγκες της επιχείρησης. Με την πρακτική των περιόδων φορτωμένων ωραρίων με το αντιστάθμισμα των αντίστοιχων μειώσεων και των ρεπό, ο συνολικός χρόνος παραμένει ίδιος με εκείνον του καθημερινού οκταώρου μαζί με την ίδια αμοιβή αφού δεν καταβάλλονται οι αμοιβές των υπερωριών με τις νόμιμες προσαυξήσεις τους. Το μέτρο μειώνει σημαντικά τις αμοιβές ενώ αυξάνει την κερδοφορία έως και 15% στην ετήσια εφαρμογή του.

Για τον λόγο αυτό οι εργοδοτικές οργανώσεις στην Ελλάδα, εδώ και τρεις δεκαετίες, ασκούν επίμονες πιέσεις για την εφαρμογή του ώστε ήδη να καταγράφονται έξι σχετικές νομοθετικές παρεμβάσεις ενταγμένες στους Νόμους 1892/90. 2639/98, 2874/00, 3385/05, 3846/10, 3986/11.

Όλες αυτές θέτουν ως προϋπόθεση την υπογραφή συλλογικής συμφωνίας μεταξύ του εργοδότη και του σωματείου ή του συμβουλίου εργαζομένων. Επειδή, ωστόσο, οι εργαζόμενοι είναι σταθερά επιφυλακτικοί, έως και αρνητικοί, στην υπογραφή τέτοιων συμφωνιών, οι συνεχείς διατάξεις για τη διευκόλυνσή τους έχουν αποδώσει περιορισμένα αποτελέσματα μέχρι τις αρχές των Μνημονίων.

Προκειμένου λοιπόν να επεκταθεί η λειτουργία του μέτρου, εργοδοτικές οργανώσεις ζητούν σταθερά την εφαρμογή του με ατομική συμφωνία ή με την επιβολή του στο πλαίσιο του διευθυντικού δικαιώματος. Ενδιάμεσα, η διατηρούμενη ρύθμιση του 2011 διευκόλυνε σημαντικά την ύπαρξη συλλογικών συμφωνιών παρέχοντας τη δυνατότητα υπογραφής τους και στις ενώσεις προσώπων, δημιουργούμενες με πρωτοβουλία της εργοδοσίας υπό συνθήκες υψηλής εργασιακής επισφάλειας, και όταν αυτές εκπροσωπούν το 15% του προσωπικού σε επιχειρήσεις κάτω των 20 εργαζόμενων!

Ωστόσο, με το νέο νομοσχέδιο η διευκόλυνση προωθείται περαιτέρω με την «ελεύθερη» ατομική διαπραγμάτευση και συμφωνία εργοδότη και εργαζόμενου και αποτελεί εναλλακτική επιλογή στην προβλεπόμενη αύξηση μέχρι 150 ώρες ετησίως των αμειβόμενων υπερωριών των εργαζόμενων ώστε να αποφεύγεται το συνεπαγόμενο κόστος τους. Τα αναμενόμενα μέτρα για τα ωράρια διατηρούν τις επιφυλάξεις και ενισχύουν τις ανησυχίες του κόσμου της εργασίας. Η υπερφόρτωση ωραρίων στη χώρα με τον υψηλότερο πραγματικό εργάσιμο χρόνο στην Ευρώπη, ο συνεπαγόμενος αυξανόμενος κίνδυνος εργατικών ατυχημάτων, η αποδιάρθρωση της κοινωνικής ζωής και του οικογενειακού προγραμματισμού των εργαζομένων, η μείωση του εισοδήματος από τις απλήρωτες υπερωρίες που δυσκολεύουν την αξιοποίηση του «ελκυστικού» αντίβαρου των ελέω εργοδότη διαλειμμάτων σε συνθήκες γενικής καθίζησης των μισθών, ωθούν στην περαιτέρω υποβάθμιση της εργασίας.

* Ο Γιάννης Κουζής είναι κοσμήτορας της Σχολής Πολιτικών Επιστημών Παντείου Πανεπιστημίου

πηγη:  ergasianet.gr

Ματίνα Παπαχριστούδη

Μαθαίνω πως η διεθνής πλατφόρμα της Google θα δώσει 15 εκατ. ευρώ για τους εκδότες στην Ελλάδα. Θα δοθούν, λέει, στη γενική γραμματεία ενημέρωσης του πρωθυπουργικού γραφείου για να διοχετευθούν από εκεί στις εφημερίδες που έχουν καταρρεύσει. Στις εφημερίδες των οποίων μισθοί και ασφαλιστικές εισφορές πληρώνονται ήδη από το κράτος, μέσω των διαφόρων προγραμμάτων στήριξης λόγω Covid-19. Προφανώς η εισροή αυτή θα παρουσιαστεί ως «περίτρανη» νίκη της κυβέρνησης, όπως, επίσης προφανώς, θα γυαλίσει το μάτι των εκδοτών που παρά τα διαρκή δώρα αδυνατούν να ξεπεράσουν την πολύπλευρη βαθιά κρίση τους. Οικονομική και, κυρίως, αξιοπιστίας και εγκυρότητας.

Γιατί, φυσικά, το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι πρωτίστως δημοσιογραφικό. Είναι η μετατροπή των Μέσων τους, εντύπων και ηλεκτρονικών, σε μεταφορείς των κατασκευασμάτων προπαγάνδας του μεγάρου Μαξίμου και της κυβέρνησης. Είναι η διαρκής επίμονη φίμωση της κοινωνίας, η συκοφάντηση όσων αντιστέκονται στην κυβερνητική πολιτική, η επικυριαρχία όσων ταυτίζονται ιδεολογικά με την κυβέρνηση σε οτιδήποτε δημοσιεύεται-
προβάλλεται. Η πολιτική «κρατικοποίησης» των ΜΜΕ βρίσκει σύμφωνο και το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ — δικοί του εκπρόσωποι εξάλλου είχαν προτείνει να επιχορηγείται ο Τύπος από το ανταποδοτικό τέλος υπέρ της ΕΡΤ.

Με τη σύμφωνη γνώμη του, επίσης, ανέλαβε ο κρατικός προϋπολογισμός να πληρώσει από το 2017 για όλα τα ΜΜΕ τα χρέη της εισφοράς του 2% για το ασφαλιστικό ταμείο των ΜΜΕ, τον ΕΔΟΕΑΠ, καθώς και να ενταχθούν σε άτοκες δόσεις όλα τα χρέη από ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων. Όλα αυτά χωρίς κανένα απολύτως κριτήριο και όρο για τις εργασιακές σχέσεις των εργαζομένων στον Τύπο, το διαδίκτυο και τους τηλεοπτικούς σταθμούς, χωρίς κανόνες τήρησης της δεοντολογίας. Είναι φανερό πως το μοντέλο των διαπλεκόμενων μίντια, με τις δανειοδοτήσεις εκατομμυρίων από τις τράπεζες με τη συνενοχή του πολιτικού συστήματος, ξεπεράστηκε. Το επιχειρηματικό μοντέλο λειτουργίας που καθιερώθηκε με πρόσχημα την πανδημική κρίση στα μίντια, είναι απλό: Οι ολιγάρχες των ΜΜΕ επιδοτούνται διαρκώς μέσω διαφημιστικών ή άλλων προγραμμάτων ενίσχυσης και το κράτος πληρώνει τους μισθούς και την ασφάλιση των εργαζομένων στα Μέσα τους.

Ειδήσεις πίσω από τις κάμερες

Η χορήγηση των 15 εκατ. ευρώ από την Google δεν αφορά τα πνευματικά δικαιώματα στα οποία είναι υποχρεωμένη να συμφωνήσει η πλατφόρμα. Πρόκειται για επιμέρους συμφωνίες που κλείνει στις χώρες της Ευρώπης, μετά το «αντάρτικο» Ευρωπαίων εκδοτών σε Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία. Στην τελευταία, αυτό το διάστημα γίνονται συζητήσεις να επανέλθουν οι παραπομπές από περιεχόμενο ΜΜΕ που είχαν καταργηθεί εξαιτίας του νόμου, στην πλατφόρμα.

Αξίζει να σημειωθεί πως τόσο στη Γαλλία όσο και στην Αυστραλία αλλά και τη Γερμανία εκφράζεται έντονος προβληματισμός από τις δημοσιογραφικές ενώσεις και τα πανεπιστημιακά Ινστιτούτα για τις «μεμονωμένες» συμφωνίες εκδοτών-Google. Κι αυτό, γιατί απουσιάζει από τη διανομή των ποσών η συζήτηση για τους δημοσιογράφους και τους άλλους εργαζόμενους, τις εργασιακές συνθήκες, το μερίδιό τους από την παραγωγή ειδησεογραφικού περιεχομένου.

Μετά από 10 ημέρες απεργίας πείνας της δημοσιογράφου Μαρίνας Βήχου έξω από την ΕΣΗΕΑ, η πλειοψηφία του ΔΣ της Ένωσης στην οποία την πλειοψηφία έχουν οι δυο παρατάξεις που πρόσκεινται σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, εξέδωσε μια άνευρη ανακοίνωση περί δεοντολογίας, όπου αναμασά τα επιχειρήματα που οδήγησαν τον κλάδο στην πλήρη υποταγή και το δημοσιογραφικό επάγγελμα σε πλήρη απαξίωση. Η Πρωτοβουλία για την Ανατροπή καλεί σε αγωνιστική κινητοποίηση.

πηγη: prin.gr

Του Κώστα Γρηγοριάδη.

Στο πρόσφατο διαδικτυακό συνέδριο του Economist με θέμα «Ελλάδα: 200 χρόνια οικονομικής επιβίωσης» είχαμε δύο παρεμβάσεις από δύο παλιούς μας γνώριμους της εποχής των μνημονίων.

Τον πρώην επικεφαλής του EuroWorking Group και νυν οικονομολόγο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Τόμας Βίζερ  και τον Πωλ Τόμσεν πρώην διευθυντή του Ευρωπαϊκού Τμήματος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ).

Εξόχως ενδιαφέροντα όσα δήλωσαν για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα και με αρκετά χρήσιμα συμπεράσματα.

Ο Π. Τόμσεν έκανε λόγο για “παθογένειες που γεννά το πελατειακό της σύστημα”, λέγοντας πως η χώρα προχωρεί σε ορισμένες παρεμβάσεις στους τομείς ιδιωτικοποιήσεων και μεταρρυθμίσεις στον τομέα ψηφιακής μετάπτωσης, αλλά πρέπει να γίνουν και άλλες.

Ανέφερε δε, πως η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου έκανε προσπάθειες στον τομέα κρίσιμων μεταρρυθμίσεων, όπως το εργασιακό, που όμως “δεν ευοδώθηκαν λόγω του πελατειακού κράτους”.
Είπε επίσης πως “η απόφαση ένταξης της Ελλάδας στην Ευρωζώνη (καθιέρωση του ευρώ) ήταν καθαρά πολιτική και δεν είχε οικονομική υπόσταση”.

Συνέχισε με αναφορά στο ασφαλιστικό σύστημα επισημαίνοντας πως “Είμαι αρκετά απαισιόδοξος αναφορικά με την ικανότητα της Ελλάδας να ευημερήσει μέσα στην Ευρωζώνη, κατά βάση λόγω των παθογενειών που γεννά το πελατειακό της σύστημα”.

Ακόμη μια αναφορά του υπήρξε αυτή, όπου έδειχνε πως τα πράγματα και στα εργασιακά των νέων, είναι απογοητευτικά  υπογραμμίζοντας πως “Δεν βλέπω την Ελλάδα να κλείνει κενά, αλλά αντιθέτως νομίζω ότι οι νέοι της θα συνεχίζουν να την εγκαταλείπουν για να ευημερήσουν, κυρίως λόγω του πελατειακού συστήματος στη χώρα”.

Από την πλευρά του, ο πρώην επικεφαλής του EuroWorking Group και νυν οικονομολόγος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Τόμας Βίζερ ανέφερε ότι “στην ελληνική περίπτωση έγινε λανθασμένα η διαπίστωση ότι το μοναδικό πρόβλημα ήταν το δημοσιονομικό και το γεγονός αυτό είχε συνέπειες στην αποτελεσματικότητα του προγράμματος. Όταν εκδηλώθηκε αρχικά η κρίση, δεν υπήρχε κάποιος στην Ευρώπη που να μπορούσε να βάλει κάτω ένα τέτοιο πρόγραμμα προσαρμογής όπως αυτό στην Ελλάδα”.

Οι δύο ισχυροί οικονομικοί παράγοντες είπαν με κυνικό τρόπο κάποιες αλήθειες για το τι συμβαίνει στη χώρα μας σήμερα, αλλά και το τι υπήρξε λίγα χρόνια πριν, όταν ο ελληνικός λαός αλυσοδέθηκε με τα δεσμά των μνημονίων.

Πελατειακό κράτος, οικονομική αδυναμία στον οικονομικό τομέα από πλευράς ανάπτυξης της χώρας, πολιτική απόφαση της ένταξης της Ελλάδας στο ευρώ, αλλά και λάθη από πλευράς τρόικας να δοθούν οι σωστές λύσεις στην οικονομική κρίση της χώρας.

Μα, αυτές οι επισημάνσεις δεν είναι και οι αδυναμίες του ίδιου του καπιταλισμού;

Δεν είναι ο ανισόμετρος τρόπος ανάπτυξής του που κάνει να γεμίζουν οι τσέπες των λίγων προνομιούχων καπιταλιστών;

Το πελατειακό κράτος, που θεωρεί ο κος Τόμσεν ως πρόβλημα για την ανάπτυξη της χώρας, δεν υπήρχε στην Ελλάδα και όταν ο ίδιος έμενε στις πολυτελείς ξενοδοχειακές σουίτες των Αθηνών, μαζί με την υπόλοιπη ομάδα της τρόικας, για να κόβουν και να ράβουν μέτρα υπέρ των τραπεζιτών και σε βάρος  της υπόλοιπης κοινωνίας, με την αμέριστη βοήθεια ντόπιων καθηγητάδων και συμβούλων επί των οικονομικών;

Δεν ήξερε πως όταν αποφάσιζαν να υλοποιήσουν τη λευκή βίβλο του Μάαστριχτ, απελευθερώνοντας τις απολύσεις και τσακίζοντας το ασφαλιστικό, οι νέοι θα μεταναστεύσουν για να βρουν εργασία, ενώ οι συνταξιούχοι δε θα ξανακάνουν δώρα στα εγγόνια τους επειδή θα τους περικοπεί η σύνταξη στο μισό;

Οι λέξεις “πελατειακό κράτος” ήταν άγνωστες για αυτόν, μάλλον δεν θα ήξερε τις μετρημένες οικογένειες που βρίζουν το δημόσιο από το πρωί μέχρι το βράδυ αλλά το απομυζούν μέχρι τελευταίας σταγόνες εδώ και πολλά χρόνια.

Ποιες είναι τέλος πάντων οι παθογένειες που γεννιούνται από αυτό το σύστημα;
Οι μίζες, οι ρεμούλες, τα δανικά και αγύριστα, οι προσημειωμένες δουλειές των μεγάλων έργων, τα διάφορα “σκοιλ ελικικου” που εμφανίστηκαν, ακόμη και στην εποχή της πανδημίας, παθογένειες του σοσιαλισμού είναι κύριε Τόμσεν;

Μήπως φτάνει το δούλεμα;

Αμ εκείνο του Τόμας Βίζερ, ότι “έγινε λανθασμένα η διαπίστωση ότι το μοναδικό πρόβλημα ήταν το δημοσιονομικό” δεν είναι πολύ εξοργιστικό;
Δηλαδή μαθητευόμενοι μάγοι υπήρξαν όσοι προτείναν μέτρα για τον... ασθενή;
H τρόικα, ο ESM, η ΕΚΤ, τι είναι, μαθητές του δημοτικού που μαθαίνουν αριθμητική της Α' δημοτικού;

Τσακίζουν με μέτρα οικονομικού και κοινωνικού προσανατολισμού τους ασθενέστερους και μετά πετούν ένα “συγγνώμη, λάθος”.

Ποιος αλήθεια θα φέρει πίσω όσους αυτοκτόνησαν, όσους έχασαν την μόνιμη εργασία τους, ποιος θα δώσει στέγη σ’ εκείνους που τους πήραν οι τράπεζες το σπίτι;
Ανάλγητοι θα στέκουν και σήμερα, όπως έστεκαν και τότε, οι εκπρόσωποι οι διάφοροι οικονομολόγοι σαν τον Βίζερ και τον Τόμσεν και θα μας λένε το μακρύ τους και το κοντό τους.

Όχι, η Ελλάδα δεν μπορούσε και δεν έπρεπε να μπει σε καμιά ευρωζώνη και το ξέρανε όλοι τους.
Από τον Τόμσεν και τον Βιζερ, μέχρι και το Σημίτη που επί πρωθυπουργίας του, “ολοκληρωθήκαμε” οικονομικά, (τρομάρα τους) σαν χώρα.
Το σύστημα δούλεψε άψογα, προετοιμαστήκαμε καβάλα στ' άλογο του χρηματιστηρίου και των χαμηλών επιτοκίων, αλλά «το άλογο αποδείχτηκε μουλάρι» σαν τον Αστραχάν.
Ο κάθε επιτήδειος μάς φλόμωσε στην προπαγάνδα για την μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, όπου θα τρώγαμε όλοι με χρυσά κουτάλια, αλλά ο λαός τελικά έμεινε στον άσσο.

Ασφαλώς και οι διαπιστώσεις των δύο κυρίων οικονομολόγων είναι σωστές, μόνο που είναι σαν των δολοφόνων που επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος.

Και το έγκλημα θα συνεχίζεται όσο δεν αλλάζουν αυτά που οι κύριοι αυτοί βλέπουν ως αιτίες του προβλήματος.
Δηλαδή, ο ίδιος ο καπιταλισμός.

πηγη: ergatikosagwnas.gr