Από Παναγιώτης Σωτήρης

Οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και τους όρους άσκησης της συνδικαλιστικής δράσης σηματοδοτούν την εκκίνηση μιας μεγάλης μάχης για το μέλλον της εργασίας

Παρότι η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει το νομοσχέδιο που αναμένεται να καταθέσει το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων ως ένα σύνολο διορθωτικών παρεμβάσεων, είναι σαφές ότι η πολιτική φιλοδοξία αφορά μια συνολικότερη αναμόρφωση του θεσμικού πεδίου που ορίζει το τοπίο της εργασίας στη χώρας μας.

Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετές φορές έχει επανέλθει στην κυβερνητική ρητορική η αντίληψη ότι το ισχύον θεσμικό πλαίσιο είναι παρωχημένο ή ότι αποτυπώνει «συνθήματα του περασμένου αιώνα». Και είναι αλήθεια ότι οι δύο κομβικοί νόμοι για τις εργασιακές σχέσεις, τις συλλογικές συμβάσεις και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, ο 1264/82 και ο 1876/90 προέρχονται όντως από τον περασμένο αιώνα.

Ο πρώτος έμεινε γνωστός και ως «αντι-330», καθώς αντικαθιστούσε τον προηγούμενο νόμο της κυβέρνησης της ΝΔ. Στην πραγματικότητα ο 1264/82 ήταν κομμάτι μιας αλυσίδας μεταρρυθμίσεων που έφερε η πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου και αντιστοιχούσε σε ένα σύνολο ώριμων αιτημάτων για τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος που είχαν διαμορφωθεί όχι απλώς στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, αλλά ουσιαστικά ήδη από τα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια, τότε που τη λογική των πολιτικών διώξεων και των «πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων» συμπλήρωναν και οι ποικίλοι περιορισμοί στη συνδικαλιστική δράση. Αποτελούσε ταυτόχρονα και έναν συντονισμό της χώρας με ανάλογες νομοθετικές παρεμβάσεις στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 στις ευρωπαϊκές χώρες.

Ο δεύτερος ήταν ένα από τα νομοθετήματα της Οικουμενικής Κυβέρνησης. Ως τέτοιος διαμόρφωσε ένα σύστημα ρύθμισης των συλλογικών συμβάσεων που επέτρεψε να υπάρχει σχετικά επαρκής κάλυψη των περισσότερων κλάδων της οικονομίας. Παρότι πολλές φορές οι εργοδοτικές ενώσεις  τον κατήγγειλαν, στην πραγματικότητα οι περισσότερες προτάσεις των μεσολαβητών και των διαιτητών κινούνταν μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια: εξειδίκευαν τις αυξήσεις της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης, ή τις ξεπερνούσαν ελαφρά, ρύθμιζαν ζητήματα ωραρίων, αλλά πάντα μέσα στο «σημείο ισορροπίας» της οικονομίας και σε ορισμένες περιπτώσεις επαναλάμβαναν τα αυτονόητα σε κλάδους όπου π.χ. δεν υπήρχε σεβασμός ακόμη και των υποχρεωτικών αργιών.

Η προσπάθεια ανατροπών στο τοπίο της εργασίας

Την ίδια στιγμή εδώ και δεκαετίες έχουν διατυπωθεί απόψεις σχετικά με τα όρια αυτών των  θεσμικών ρυθμίσεων. Βασική πλευρά μιας εκδοχής φιλελεύθερων (ή «νεοφιλελεύθερων») απόψεων είναι ότι το θεσμικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε παγκοσμίως μεταπολεμικά, σε συνδυασμό με αυτό που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «κοινωνικό κράτος», αποτελεί ένα εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη, καθώς περιορίζει την ελευθερία της δράσης των δυνάμεων της αγοράς, διαμορφώνει παραμορφωτικές «ακαμψίες» και δεν αυξάνει το κόστος εργασίας.

Σε αυτή τη ρητορική προστέθηκαν και απόψεις που κυρίως επικέντρωναν στον ρόλο των συνδικάτων ως «εμποδίων» στην ανάπτυξη, μέσα από την υποτιθέμενη μεγάλη εξουσία που είχαν αποκτήσει. Αυτό ήταν ιδιαίτερα έντονο στην Ευρώπη ως κλίμα, αλλά και στην Ελλάδα κυρίως αναπαραγόταν σε σχέση με τα σωματεία του δημοσίου τομέα.

Παράλληλα, με αυτές τις πιο «πολεμικές» απόψεις υπήρχαν και απόψεις που κυρίως επικέντρωναν στο ότι έχουν αλλάξει τα πράγματα στην οικονομία ότι τόσο η βιομηχανική παραγωγή γίνεται πιο ευέλικτη όσο και οι υπηρεσίες χρειάζονται μεγαλύτερη ευελιξία, ιδίως στη διαχείριση του χρόνου εργασίας.

Ταυτόχρονα, αναπτύχθηκε ένα σχήμα που υποστήριζε ότι εάν μειωθεί η προστασία έναντι των απολύσεων, η δυνατότητα των επιχειρήσεων να απολύουν πιο εύκολα θα συνδυαζόταν με την παράλληλη διάθεσή τους να προσλαμβάνουν πιο εύκολα και άρα η ευελιξία θα επέτρεπε μεσοσταθμικά την αύξηση των θέσεων εργασίας.

Αποτιμώντας τα βήματα προς την ευελιξία μέχρι τώρα

Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το τοπίο της εργασίας έχει γίνει πιο ευέλικτο εδώ και δεκαετίες. Αυτό καταρχάς έχει να κάνει με τον τρόπο που έχει αλλάξει το τοπίο στο ίδιο το δημόσιο. Παρότι, το δημόσιο παραμένει ένας χώρος σχετικής εργασιακής σταθερότητας, εάν μιλάμε για τον στενό δημόσιο, καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι ένα σημαντικό ποσοστό των εργαζομένων εργάζονται ως συμβασιούχοι άρα με διάφορα επίπεδα επισφαλών εργασιακών σχέσεων. Έπειτα, χώροι που κάποτε εντάσσονταν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα όπως ήταν οι υπό δημόσιο έλεγχο τράπεζες (που κάποτε αποτελούσαν τη μεγάλη πλειοψηφία του τραπεζικού τομέα) ή οι ΔΕΚΟ, σήμερα λειτουργούν ως ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ακόμη και οι ΔΕΚΟ που έχουν ακόμη αυτό τον χαρακτήρα μπορεί να έχουν σχετικά καλύτερες συλλογικές συμβάσεις για το προσωπικό τους, όμως ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που όντως εργάζονται σε αυτές ανήκουν σε υπεργολάβους με εμφανώς δυσμενέστερες συνθήκες εργασίας. Επιπλέον, οι μεγάλες αλλαγές στο βιομηχανικό τοπίο σήμαιναν ότι χάθηκαν παλαιότερα «συνδικαλιστικά προπύργια».

Την ίδια στιγμή μεγάλο μέρος των θέσεων εργασίας που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια έγιναν σε χώρους χωρίς μεγάλη συνδικαλιστική κάλυψη, όπως είναι χώροι των υπηρεσιών ή χώροι της διανοητικής εργασίας.

Και βέβαια δεν πρέπει να υποτιμήσουμε τη ριζική αλλαγή συσχετισμού που έφερε η περίοδος των μνημονίων, όχι μόνο με την θεσμική αναστολή μεγάλου μέρους της συνδικαλιστικής νομοθεσίας, αλλά και με την τεράστια εκτίναξη της ανεργίας σε όλο το φάσμα της οικονομίας που σήμαινε και ριζική επιδείνωση της θέσης και αυτών που κατάφεραν να συνεχίσουν να εργάζονται.

Γιατί προκρίνονται τώρα αυτά τα μέτρα

Η κυβέρνηση επιμένει ότι τα μέτρα αυτά στην πραγματικότητα θα ωφελήσουν τους εργαζομένους εφόσον θα τους προσφέρει μια κρίσιμη ευελιξία που θα τους επιτρέψει να ρυθμίσουν καλύτερα τη ζωή τους. Αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό στον τρόπο που παρουσιάζει την ευέλικτη διαρρύθμιση του χρόνου εργασίας, που στην πράξη καταργεί ή αναιρεί αυτό που συνηθίσαμε να ονομάζουμε 8ωρο.

Το γιατί το κάνει έχει να κάνει με τον τρόπο που εκτιμά ότι σήμερα λειτουργεί η εργασιακή διαδικασία, όπου οι απαιτήσεις για παραγωγή και εργασία δεν κατανέμονται «ομαλά» αλλά έχουν έντονες διακυμάνσεις. Με την ευέλικτη διαρρύθμιση θεωρεί η κυβέρνηση ότι βρίσκει έναν τρόπο να καλύπτονται αυτές οι ανάγκες χωρίς την καταβολή μεγάλων υπερωριών και την όποια αύξηση του κόστους που αυτό θα συνεπαγόταν.

Ωστόσο, εύλογα θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτού του είδους η ευελιξία όντως αποτελεί μια επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, καθώς μπορεί να αναγνωσθεί ως κατάργηση του 8ωρου ή ως προσπάθεια να παρακαμφθεί η ανάγκη για επιπλέον προσλήψεις που θα κάλυπταν την ανάγκη επιπλέον εργασίας.

Ως προς αυτά που έχουν γίνει γνωστά σε σχέση με το συνδικαλιστικό κίνημα είναι σαφές ότι η κυβέρνηση κινείται στην κατεύθυνση βημάτων που μπορούν να οδηγήσουν σε περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης. Η αντίληψη της διαμόρφωσης βάσης δεδομένων με τα μέλη των συνδικαλιστικών οργανώσεων ή του μητρώου, αποπνέει μια αντίληψη ότι τα συνδικάτα δεν αντιπροσωπεύουν πραγματικά τους εργαζομένους. Η λογική των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών θα δημιουργήσει προβλήματα σε σχέση με τη δυνατότητα απόφασης κινητοποιήσεων, ακυρώνοντας τη δυνατότητα αποφάσεων μέσα από γενικές συνελεύσεις ή από αιρετά όργανα. Και εδώ θα έλεγε κανείς ότι η πρόταση παραπέμπει σε ένα στερεότυπο όπου συνδικαλιστικές ηγεσίες «υφαρπάζουν» το δικαίωμα προκήρυξης απεργιών και «εκβιάζουν», κάτι που μάλλον απέχει από την πραγματικότητα.

Και εδώ είναι προφανές ότι ο στόχος δεν είναι τόσο το μεγαλύτερο μέρος του ιδιωτικού τομέα, όπου η δυσκολία είναι να μπορέσει να υπάρξει συμμετοχή σε μια απεργία, υπό το βάρος της ανασφάλειας, όσο κυρίως το δημόσιο και οι ΔΕΚΟ, όπου οι κινητοποιήσεις είναι πιο συχνές και με πιο άμεσα αποτελέσματα. Δεν είναι τυχαίο, πόσες φορές έχουν κατηγορηθεί τα αντίστοιχα σωματεία ότι «κατεβάζουν τον διακόπτη» και μάλιστα «σε βάρος της κοινωνίας». Εξ ου και οι προτάσεις για αύξηση σημαντική του «προσωπικού ασφαλείας» σε ποσοστά που περιορίζουν εκ προοιμίου τη δυνατότητα μιας απεργίας να έχει αντίκτυπο.

Ωστόσο, αυτό που λείπει από τη συζήτηση είναι το νόημα της απεργίας ως μέσου πίεσης είναι ακριβώς να μπορούν να «κατέβουν οι διακόπτες» και να υπάρξει διακοπή δραστηριοτήτων. Διαφορετικά, μιλάμε για συμβολικές κινητοποιήσεις ή απλώς για διευκόλυνση μαζικών διαδηλώσεων.

Η δύσκολη απάντηση των εργαζομένων

Όλα αυτά έρχονται να συναντηθούν με την κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος που χαρακτηρίζεται και από στοιχεία κρίσης. Προβλήματα διαχρονικά όπως είναι η παραταξιοποίηση, η γραφειοκρατικοποίηση, η απόσταση ιδίως σε επίπεδο συνομοσπονδιών από την πραγματικότητα των εργασιακών σχέσεων, τα φαινόμενα ακόμη και συναλλαγών αποκτούν ξεχωριστή σημασία σε μια εποχή αυξημένης ανεργίας, απουσίας κλαδικών συμβάσεων για μεγάλο μέρος των κλάδων και συχνά έλλειψης εμπιστοσύνης στη δυνατότητα της συλλογικής δράσης να έχει αποτελέσματα.

Ωστόσο, την ίδια στιγμή είναι σαφές ότι η ύπαρξη ενός ισχυρού και δημοκρατικού συνδικαλιστικού κινήματος παραμένει αναγκαία συνθήκη όχι μόνο για την υπεράσπιση των άμεσων συμφερόντων των εργαζομένων αλλά ως πλευρά συνολικά της ύπαρξης δημοκρατικών θεσμών. Το εάν η αναμέτρηση με τις σχεδιαζόμενες αλλαγές στο εργασιακό τοπίο, αλλά και η συνολικά η συζήτηση για το είδος του παραγωγικού και σε τελική ανάλυση κοινωνικού μοντέλου που θέλουμε, θα αποτελέσει την αφετηρία για μια αναγέννηση και του συνδικαλιστικού κινήματος θα είναι ένα από τα κρίσιμα διακυβεύματα της επόμενης περιόδου.

πηγη: iskra.gr

Αυτοί δύο, ο Πορτοσάλτε και ο Οικονόμου, δηλώνουν δημοσιογράφοι. 

Αυτοί οι δύο, ο Πορτοσάλτε και ο Οικονόμου, δεν δηλώνουν τσιράκια των αφεντικών. 

Κανένα άλλο σχόλιο.

Δείτε το βίντεο:

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Με απόλυτη επιτυχία και καθολική συμμετοχή ξεκίνησε από τα μεσάνυχτα και εξελίσσεται η 24ωρη Πανελλαδική απεργία των Ναυτεργατών σε όλες τις κατηγορίες πλοίων και σε όλα τα λιμάνια της χώρας μας.

Με την συμμετοχή τους οι Ναυτεργάτες τιμώντας τις καλύτερες παραδόσεις του αγωνιστικού ταξικού σ.κ έδωσαν την δική τους συντριπτική απάντηση στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης αλλά και στις αθλιότητες της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ η οποία για άλλη μια φορά αποδεικνύει τον υπονομευτικό της ρόλο στα εργατικά προβλήματα με την στήριξη που παρέχει στην ενορχηστρωμένη επίθεση κυβέρνησης - κεφαλαίου.

Στις περιοδείες - συσκέψεις και εκδηλώσεις που πραγματοποίησε η ΠΕΝΕΝ όλες τις τελευταίες ημέρες αναδείχθηκαν τα κρίσιμα προβλήματα της περιόδου που αφορούν την εργατική τάξη και τον Ναυτεργατικό μας κόσμο.

Ήρθε στο προσκήνιο η νέα κυβερνητική επίθεση που έχει βάλει πλώρη να χτυπήσει αδίστακτα τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα με κορυφαίο το 8ωρο και το ίδιο το δικαίωμα της απεργίας.

Η κυβέρνηση οραματίζεται ένα νέο εργασιακό μοντέλο το οποίο θα είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου, εντείνοντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων επιδιώκει για άλλη μια φορά να φορτώσει στις πλάτες του λαού και των εργαζομένων τις συνέπειες της οικονομικής και υγειονομικής κρίσης και για να το πετύχει αυτό βάζει νέους αντιδραστικούς φραγμούς και εμπόδια στην άσκηση των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.

Επιχειρεί την επόμενη μέρα από την έξοδό μας από την πανδημία να προσφέρει και να εξασφαλίσει γη και ύδωρ στο κεφάλαιο ώστε οι επενδύσεις του να γίνουν ακόμη πιο κερδοφόρες!

Προϋπόθεση για αυτό είναι ένα νέο συντριπτικό χτύπημα στις εργατικές κατακτήσεις που έχουν περισωθεί από την μνημονιακή επέλαση των προηγούμενων χρόνων.

Μπροστά σε αυτές τις συνθήκες τα αγωνιστικά συνδικάτα καλούνται να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση, στην μαζική κινητοποίηση και στην επιβαλλόμενη αντίσταση στους σχεδιασμούς κυβέρνησης - κεφαλαίου.

Με παρακαταθήκη την σημερινή απεργία δίνουμε την μάχη για ένα πανεργατικό ξεσηκωμό ο οποίος είναι μονόδρομος για να αποτραπούν οι θανάσιμες ανατροπές που βρίσκονται στην φαρέτρα της κυβέρνησης και των αφεντικών της.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να απαντήσουμε και στην κλιμάκωση της επίθεσης που σημειώνεται στα Ναυτεργατικά δικαιώματα για τα οποία κυβέρνηση - ΥΕΝ - εφοπλιστές μεθοδεύουν την κατάργηση των συμβάσεων, το στραπατσάρισμα των εργασιακών μας σχέσεων και την διαιώνιση των περικοπών αλλά και των καθυστερήσεων στα συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα.

Σε αυτή την κατεύθυνση εκφράστηκε για άλλη μια φορά στην συγκέντρωση που έγινε στο πλοίο "Φαιστός Παλλάς" η ξεκάθαρη θέση της ΠΕΝΕΝ για το αγωνιστικό σχέδιο δράσης μπροστά στο επικείμενο νομοθετικό ανοσιούργημα της κυβέρνησης για το χτύπημα των εργασιακών και συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων.

Ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ κάλεσε τον κλάδο και όλους τους Ναυτεργάτες να βρίσκονται σε αγωνιστική επαγρύπνηση για την κλιμάκωση των αγωνιστικών και απεργιακών κινητοποιήσεων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Αντιπροσωπεία από την ΠΕΝΕΝ και τον ΠΣΣ-ΝΑΤ στην κατάθεση στεφανιών στο μνημείο πεσόντων εργατών στο Πασαλιμάνι:

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων που αποφάσισε το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ για να τιμήσει την εργατική Πρωτομαγιά πραγματοποιήθηκε στις 5/5/2021 σύσκεψη των Ναυτεργατών του Ε/Γ-Ο/Γ πλοίου BLUEGALAXYστην οποία μίλησαν η Όλγα Κοσμοπούλου, γιατρός παθολόγος Λοιμοξιολόγος και μέλος του Δ.Σ του Συλλόγου εργαζομένων στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας και ο Πρόεδρος της Ένωσής μας Αντώνης Νταλακογεώργος.

Η Όλγα Κοσμοπούλου αναφέρθηκε αναλυτικά στο πρόβλημα της πανδημίας στην χώρα μας, στην ασκούμενη κυβερνητική πολιτική σε αυτό καθώς επίσης ανέδειξε τις τεράστιες ευθύνες της στην διαχείριση του προβλήματος και στην τραγική ανεπάρκεια των μέτρων που έχει λάβει όλο αυτό το διάστημα για την προστασία της δημόσιας υγείας του λαού μας.

Κατήγγειλε ότι η κυβέρνηση δεν ανταποκρίθηκε στο ελάχιστο στα αιτήματα του υγειονομικού και εργατικού κινήματος όλη αυτή την περίοδο, επισημαίνοντας ότι δεν χρηματοδότησε το δημόσιο σύστημα υγείας, δεν προχώρησε σε μαζικές προσλήψεις υγειονομικού προσωπικού για να ανταποκριθεί αυτό στις αυξανόμενες ανάγκες, αρνήθηκε την επίταξη των ιδιωτικών κλινικών και μονάδων, δεν πήρε τα μέτρα που όφειλε για την αποσυμφόρηση στα ΜΜΜ, αγνόησε παντελώς την προστασία των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Αντίθετα αναδεικνύει την ατομική ευθύνη στην αντιμετώπιση της πανδημίας προκειμένου να απαλλαγεί από τις βαρύτατες ευθύνες της που άφησε και αφήνει αθωράκιστα τα νοσοκομεία και την πρωτοβάθμια υγεία απαξιωμένη.

Στην συνέχεια αντιπαρατέθηκε με την αντιεπιστημονική παραφιλολογία και συνωμοσιολογία που αφορά την χρησιμότητα των εμβολίων τονίζοντας ότι αποτελεί κατάκτηση η έρευνα και ανακάλυψη αυτών των εμβολίων και επιβάλλεται ο μαζικός εμβολιασμός μας στον οποίο προτεραιότητα θα πρέπει να δοθεί στους εργαζόμενους όπως είναι οι Ναυτεργάτες στην επιβατηγό ναυτιλία που αντικειμενικά αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο λόγω του τεράστιου αριθμού διακίνησης των επιβατών αλλά και στους Ναυτεργάτες στην ποντοπόρο ναυτιλία που λόγω των περιορισμών από πολλές κυβερνήσεις καθυστερείται η "σκάτζα" με αποτέλεσμα τον πολύμηνο εγκλωβισμό τους και την απροκάλυπτη παραβίαση των εργασιακών τους δικαιωμάτων.

Τέλος απάντησε σε πλήθος ερωτήσεων που κατατέθηκαν και αφορούσαν όλο το φάσμα της υγείας που είναι συνδεδεμένο με τον κορωνοϊό.

Ακολούθως μίλησε ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ ο οποίος αναφέρθηκε στην εργατική Πρωτομαγιά ως μέρα που συμβολίζει την ενότητα, την αλληλεγγύη και τον ανυποχώρητο αγώνα για τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και μέσα σε αυτό το πλαίσιο η αυριανή πανεργατική πανελλαδική απεργία αποκτά ξεχωριστή σημασία για όλους τους εργαζομένους και τα συνδικάτα τους.

Την φετινή Πρωτομαγιά, πέρα από τα επίκαιρα στοιχεία που αφορούν το υγειονομικό πρόβλημα, στο προσκήνιο έρχεται η επίθεση που εξελίσσεται εν μέσω πανδημίας από τις κυβερνήσεις και το κεφάλαιο, οι οποίοι από κοινού επιχειρούν να χτυπήσουν τα εργατικά - λαϊκά και δημοκρατικά δικαιώματα και με τον τρόπο αυτό για άλλη μια φορά να φορτώσουν στις δικές μας πλάτες τις συνέπειες της υγειονομικής και οικονομικής κρίσης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πολιτικής είναι τα διαδοχικά πακέτα δις ευρώ που δίνει η κυβέρνηση στην εργοδοσία και από την άλλη για τους εργαζομένους επιφυλάσσει και παρέχει επιδόματα τα οποία είναι κάτω και από αυτά τα όρια της φτώχειας.

Σημείωσε ότι η περίοδος που διανύουμε είναι εξαιρετικά κρίσιμη για την εργατική τάξη αφού στην φαρέτρα και την πολιτική της κυβέρνησης το αμέσως επόμενο διάστημα είναι η κατάθεση στην Βουλή ενός νομοσχεδίου το οποίο έρχεται να τσακίσει τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα.

Στην κατεύθυνση αυτή στο επίκεντρο της επίθεσης κυβέρνησης - κεφαλαίου είναι η κατάργηση του 8ωρου, του απεργιακού δικαιώματος, των ΣΣΕ και η ίδια η συγκρότηση και ο ρόλος των συνδικάτων.

Κοινή επιδίωξή τους είναι η συντριβή των εργατικών δικαιωμάτων ώστε να εξασφαλίζεται ανεμπόδιστα η κερδοφορία του κεφαλαίου και μέσα από τις αντιδραστικές αλλαγές στο δικαίωμα της απεργίας ο δραστικός περιορισμός της αντίστασης και της πάλης των εργαζομένων και των οργανώσεών τους με στόχο να εξασφαλίζονται "αναίμακτα" τα υπερκέρδη τους τα οποία προϋποθέτουν την παραπέρα ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης.

Τα χτυπήματα που επιχειρούν - τόνισε - μας οδηγούν στον εργασιακό μεσαίωνα, επιδιώκουν να γυρίσουν πίσω τον τροχό της ιστορίας.

Από αυτή την σκοπιά η εξέγερση των εργατών του Σικάγου το 1886 δείχνει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε για να εμποδίσουμε μιάς τέτοιας ιστορικής σημασίας πισωγύρισμα στα δικαιώματά μας.

Στην συνέχεια συνέδεσε τα γενικότερα προβλήματα με τα ειδικότερα αυτά των Ναυτεργατών επισημαίνοντας ότι η κυβερνητική πολιτική είναι σταθερά προσηλωμένη στο δόγμα της ανταγωνιστικότητας των εφοπλιστών.

Αυτό υπηρετεί με τους νόμους που έχουν θεσπιστεί, όπως είναι οι 4714/2020, 4150/2013 και συνολικά η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης.

Στα εργασιακά - κοινωνικοασφαλιστικά μας προβλήματα η μόνη διέξοδος είναι η οργανωμένη πάλη και διεκδίκηση να πάρει γενικευμένο, μαζικό και αγωνιστικό χαρακτήρα μέσα σε όλα τα καράβια σε όλες τις κατηγορίες πλοίων. Με αυτό και μόνο τον τρόπο και δρόμο μπορούμε να βάλουμε φρένο στην επίθεση που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και η οποία απειλεί να καταφέρει ένα νέο θανάσιμο πλήγμα στα δικαιώματά μας.

Οι Ναυτεργάτες και η ΠΕΝΕΝ έχουν μεγάλη και μακριά παράδοση αγώνων, η 3ήμερη απεργιακή μάχη που δώσαμε τον περασμένο Φλεβάρη αποτελεί μια χρήσιμη παρακαταθήκη για να κάνουμε τα επόμενα αγωνιστικά βήματα που επιτάσσουν οι συνθήκες, τα προβλήματα και η πολιτική κυβέρνησης - εφοπλιστών.

Πρέπει μπροστά σε αυτές τις μάχες να σφυρηλατήσουμε την ενότητά μας, να πιστέψουμε στην δυναμική των αγώνων, να οργανώσουμε και να περιφρουρήσουμε ακόμη πιο αποτελεσματικά την πάλη μας.

Σε αυτόν τον δρόμο η ΠΕΝΕΝ τονίζει για άλλη μια φορά, ότι θα πρέπει οι ίδιοι οι Ναυτεργάτες να βγουν στο προσκήνιο με ουσιαστικό λόγο και ρόλο σε όλη την φάση των αγωνιστικών και απεργιακών κινητοποιήσεων.

Η αντίληψη περί ανάθεσης πρέπει να δώσει την σκυτάλη στους ίδιους τους Ναυτεργάτες οι οποίοι επιβάλλεται να πάρουν στα δικά τους χέρια την υπόθεση των προβλημάτων προχωρώντας έως το τέλος τον αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.