Οι εκλογές στην ΠΕΝΕΝ που ξεκίνησαν στις 26 Οκτώβρη 2018 ολοκληρώθηκαν στις 12 Φλεβάρη 2019.

Κύριο χαρακτηριστικό των αρχαιρεσιών στην ΠΕΝΕΝ ήταν η μαζική συμμετοχή των μελών σε αυτές (η μεγαλύτερη των τελευταίων χρόνων σε σχέση με τα οικονομικά εντάξει μέλη) γεγονός που αποδεικνύει για πολλοστή φορά τους ισχυρούς δεσμούς της Διοίκησης με τον ιστορικό κλάδο των Ναυτών.

Ταυτόχρονα στο αγωνιστικό διεκδικητικό πλαίσιο του Συνδυασμού "Ταξική Αγωνιστική Συσπείρωση Ναυτών" αναδείχνονται τα προβλήματα, οι αιτίες και οι υπεύθυνοι της βαθιάς κρίσης που μαστίζει τους Ναυτεργάτες και τονίζεται ότι η διέξοδος είναι η συσπείρωση και η αγωνιστική διεκδίκηση ενάντια στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, στο μεγάλο κεφάλαιο και η επιτακτική ανάγκη ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος από τα κάτω και την βάση προκειμένου να οικοδομηθεί ένα ισχυρό μαζικό οργανωμένο ταξικό κίνημα που θα αντιπαλέψει με συνέπεια και αποφασιστικότητα τις αστικές πολιτικές της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, τις σκληρές και βάρβαρες πολιτικές αποδιάρθρωσης των εργατικών δικαιωμάτων, την ανεργία, την εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία. Ένα συνδικαλιστικό κίνημα που θα οργανώσει τον αγώνα για την υπεράσπιση των ΣΣΕ, την αποκατάσταση των κοινωνικοασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Ένα συνδικαλιστικό κίνημα που θα συνδέσει τις δίκαιες εργασιακές διεκδικήσεις για μια άλλη πορεία της χώρας και του λαού μας μακριά και σε σύγκρουση με το ευρωκατεστημένο και την αντιλαϊκή πολιτική τους όπως αυτή εκπορεύεται από την Ε.Ε και το ΔΝΤ.

Ένα συνδικαλιστικό κίνημα που θα έχει σταθερά στον προσανατολισμό του την ανάγκη διαγραφής του χρέους, την συνεπή πάλη ενάντια στα πολεμοκάπηλα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Ε.Ε το οποίο θα συμπορεύεται με όρους εργατικού κινήματος με το αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα για την απομόνωση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και του νεοφασισμού.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση δεσμεύεται με το πρόγραμμά της ότι θα πορευτεί η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ συμβάλλοντας με όλες τις δυνάμεις της αυτό το κίνημα να πάρει σάρκα και οστά και να αποτελέσει το αντίπαλο δέος στο αστικό πολιτικό σύστημα και το μεγάλο κεφάλαιο, που θα έχει μπροστά ως προμετωπίδα τις ανάγκες και τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Ταυτόχρονα η ΠΕΝΕΝ θα συνεχίσει στην ίδια ρότα την στρατηγική της στον χώρο της Ναυτιλίας και της Ναυτεργασίας έχοντας σταθερά μέτωπο ενάντια στο εφοπλιστικό κεφάλαιο και την κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική η οποία υπηρετεί το μοντέλο της ανταγωνιστικότητας των εφοπλιστών.

Κεντρικοί στόχοι μας είναι η υπογραφή των ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις σε όλες τις κατηγορίες πλοίων, η επαναφορά των κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων των απόμαχων της θάλασσας, η αποκατάσταση των εργασιακών δικαιωμάτων, η λήψη ουσιαστικών μέτρων για την προστασία των ανέργων.

Η κατάργηση όλου του αντιλαϊκού θεσμικού πλαισίου στην Ναυτιλία που κατοχυρώνει τα προνόμια, την φοροασυλία, την μαύρη ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία στην Ναυτιλία. οι στόχοι αυτοί θα βρεθούν στο κέντρο της δράσης της ΠΕΝΕΝ το αμέσως επόμενο διάστημα.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ θέλει να εκφράσει δημόσια τις ευχαριστίες της προς τα μέλη μας για την επαναβεβαίωση της εμπιστοσύνης τους προς τον Συνδυασμό μας, δηλώνει την βούληση και την προσήλωσή της να αγωνιστεί μαζί με τον κλάδο και όλους τους Ναυτεργάτες για όλα τα "μικρά" και μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν τον Ναυτεργατικό μας κόσμο.

Κλείνοντας σημειώνουμε τα συγκριτικά στοιχεία των αρχαιρεσιών 2015 -2019

Σύμφωνα με τα παραπάνω αποτελέσματα ο Συνδυασμός "Ταξική Αγωνιστική Συσπείρωση Ναυτών" εκλέγει τα 21 τακτικά και 21 αναπληρωματικά μέλη του στο Δ.Σ της Ένωσης, 16 αντιπροσώπους στην ΠΝΟ, 16 αντιπροσώπους στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά. Στο Προεδρείο εξελέγησαν ομόφωνα: Πρόεδρος Νταλακογεώργος Αντώνης, Γενικός Γραμματέας Κροκίδης Νίκος, Ταμίας Μπανάσιος Απόστολος

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΛΑΠΕΤΣΑΣ

Πέρασαν κιόλας δέκα χρόνια από την περίφημη πτώση της Lehman Brothers, δέκα χρόνια οικονομικής ύφεσης, παγκόσμιας και ελληνικής. Δέκα χρόνια κολυμπάμε μισοπνιγμένοι κόντρα στα μανιασμένα κύματα ανέχειας. Πιαστήκαμε από τα μαλλιά μας και φτάσαμε εξουθενωμένοι σε μια βραχώδη ακτή ίσα να πάρουμε μια ανάσα. Και πριν καλά-καλά εκπνεύσουμε βρεθήκαμε ενώπιων μιας νέας θύελλας.

Είμαστε λοιπόν επίσημα στο Φλεβάρη του 2019 και στα πρόθυρα μιας νέας οικονομικής ύφεσης, μιας νέας κρίσης. Αυτά προβλέπουν μεταξύ άλλων το ΔΝΤ, ο οίκος Fitch, το Economist, ο καθηγητής Rogoff του Harvard και πολλοί άλλοι. Ευάλωτο τραπεζικό σύστημα, πετρελαϊκή κρίση, έλλειψη ρευστότητας, απρόθυμοι επενδυτές, πολιτικές ταραχές και άτακτο Brexit με ανυπολόγιστα ωστικά κύματα και φαινόμενα ντόμινο.

Πάμε στα εν οίκω τώρα να συναντήσουμε τέσσερις συστημικές τράπεζες που πιέζονται ασφυκτικά από τα κόκκινα δάνεια, την έλλειψη ρευστότητας, την ανεπαρκή κεφαλαιοποίηση, την απαξίωση της χρηματιστηριακής τους αξίας και τη δυσπιστία επενδυτών και καταθετών. Και όλα αυτά ενώ η ΕΚΤ ανακοίνωσε σήμερα τα πολυαναμενόμενα ανοιξιάτικα μεταμνημονιακά stress tests.

Όλα αυτά ενώ ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός οικονομίας και ανάπτυξης κος Δραγασάκης μας προειδοποιεί εμμέσως πλην σαφώς για πιθανή νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών την οποία σαφώς θα κληθεί να πληρώσει ο Έλληνας φορολογούμενος. Όλα αυτά ενώ η ΤτΕ περιμένει την έξωθεν έγκριση του σχεδίου της για τη μείωση των NPEs και την εξυγίανση των χαρτοφυλακίων των τεσσάρων συστημικών τραπεζικών ιδρυμάτων της χώρας, ενώ παράλληλα ο αρχιτραπεζίτης κύριος Στουρνάρας προσπαθεί με κάθε τρόπο να πείσει θεσμούς και επενδυτές, πιθανώς και τον ίδιο του τον εαυτό, πως τα χειρότερα τα έχουν αφήσει πίσω οι τράπεζές μας.

Όλα αυτά ενώ η τοξική κεφαλαιακή τους επάρκεια σε συνδυασμό με τα κόκκινα δάνεια δημιουργούν ένα πάσχων περιβάλλον ανασφάλειας στους επενδυτές και καθιστούν την έκδοση ομολόγων από ιδεατά ιδανική σε ρεαλιστικά απαγορευτική.

Όσον αφορά τα περί συγχωνεύσεων που ακούστηκαν πάλι τα τελευταία 24ωρα μετά τις δηλώσεις Δραγασάκη, είναι απλά άτοπες φλυαρίες και αυτό όχι γιατί κάποια ανώτερη μεταφυσική δύναμη που προβλέπει τα μελλούμενα το είδε στη γυάλινη σφαίρα της, ούτε γιατί ο πατριάρχης των τραπεζιτών κος Κωστόπουλος λάνθανε όταν υποστήριζε πως στην Ελλάδα χωράνε 2,5 τράπεζες. Όντως τόσες χωράνε και μάλιστα με το ζόρι όσο η Ελλάδα και η οικονομία της συρρικνώνονται συνεχώς. Όμως τη δεδομένη στιγμή, όποιος γνωρίζει απλή αριθμητική δημοτικού μπορεί να κατανοήσει το λόγο της ανοησίας. Οποιοσδήποτε από τους έξι πιθανούς συνδυασμούς δύο εκ των τεσσάρων τραπεζών (από τα μαθηματικά θα θυμάστε το κλάσμα των παραγοντικών 4 και 2 ήτοι 4!/2!=6) θα ήταν επί της ουσίας θανατική καταδίκη και αυτό διότι τα αθροίσματα των κεφαλαιακών διαθεσίμων τους υστερούν κατά πολύ των αθροισμάτων των κεφαλαιακών αναγκών τους.

Επί της ουσίας συγχωνεύουμε δύο ζημιογόνες επιχειρήσεις και παράγουμε μια κερδοφόρα; Πείτε μας το μαγικό ξόρκι να το εφαρμόσουμε και εμείς. Προφανώς τα τελευταία δημοσιεύματα περί ενδεχόμενου μεγάλου deal στον τραπεζικό χώρο με τις ευλογίες του ΤΧΣ, εξυπηρετούν εφήμερα κερδοσκοπικά τερτίπια που παίζουν με τον εξαθλιωμένο γενικό δείκτη της λεωφόρου Αθηνών.

Εν κατακλείδι, η μελάνη δεν έχει προλάβει να στεγνώσει ακόμη στους πομπώδεις τίτλους των πρωτοσέλιδων που πανηγύρισαν την έξοδο από τα μνημόνια, την επιστροφή της οικονομίας σε αναπτυξιακή πορεία, την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές και πριν αλέκτορα φωνήσαι μια νέα οικονομική κρίση φαίνεται να πλησιάζει την ελληνική και την παγκόσμια οικονομία.

Άλλωστε όπως ορθώς επισήμανε το ΔΝΤ η νομισματική πολιτική που ακολουθήσαν οι τεχνοκράτες από το 2008 είναι σαν μια ένεση αδρεναλίνης που μπορεί να δώσει την ώθηση που χρειάζεται μια σταματημένη καρδιά να ξεκινήσει να χτυπά ξανά. Σε καμία περίπτωση όμως δε θεραπεύει την ασθένεια. Η ασθένεια βρίσκεται βαθιά ριζωμένη στα σπλάχνα του καπιταλιστικού συστήματος και σίγουρα οι πολιτικές και τα μέτρα λιτότητας δεν είναι η θεραπεία της.

Ο Καρλ Μαρξ υποστήριζε πως είναι καλύτερο ένα άθλιο τέλος παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος. Η αθλιότητα που βιώνει ο ελληνικός λαός εδώ και δέκα χρόνια φαίνεται πως δεν έχει τέλος. Ούτε αίσιο όπως διαμηνύει το κυβερνητικό προεκλογικό αφήγημα, ούτε καν άθλιο όπως μας διαβεβαιώνει η πιο ειλικρινής και ορθολογική μάντισσα, η οικονομία. 

Αυτή η ψυχρή λογιστική επιστήμη με το αριθμητικό της οπλοστάσιο μας ενημερώνει πως το έτος 2019 είναι μια πολύ χειρότερη εκδοχή του έτους 2010, αφετηρία της χρεοκοπίας και των μνημονίων.

Μας προειδοποιεί ορθά-κοφτά πως το πολύ μέχρι το 2022 θα έχουμε ζητήσει ξανά την πολύτιμη και σωτήρια βοήθεια από τους μηχανισμούς στήριξης και θα ικετεύουμε για ένα νέο μνημόνιο.

Μας προεξοφλεί πως οι τράπεζες θα χρειαστούν άμεσα ανακεφαλαιοποίηση και δεδομένων των τεσσάρων που έχουν γίνει ως τώρα από το 2010, είναι σαφές πως αυτή η ανακεφαλαιοποίηση θα γίνει με κούρεμα καταθέσεων, καθώς δεν υπάρχει νοήμων επενδυτής που θα διαθέσει τα κεφάλαιά του.

Μας φωτίζει πτυχές του βραχυπρόθεσμου μέλλοντός μας, που απαιτεί την εφαρμογή του αμερικανικού μοντέλου ιδιωτικής ασφάλισης, καθώς το ασφαλιστικό δεν πρόκειται επ’ ουδενί να καταστεί βιώσιμο.

Μας ξεκαθαρίζει νέτα-σκέτα πως τα πανηγύρια του Μαξίμου για την έξοδο της χώρας στις αγορές δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα προεκλογικό αφήγημα που συνοψίζεται στο λαϊκό ρηθέν “της Κυριακής χαρά και της Δευτέρας λύπη”.

Εν τέλει η οικονομία και οι αμείλικτοι δείκτες της μας προσγειώνουν απότομα, καθώς τα δύσκολα δεν τα έχουμε αφήσει πίσω και αυτό διότι δεν τρέχουμε σε ευθεία. Τα δύσκολα τα έχουμε πάλι μπροστά μας γιατί ο στίβος είναι κυκλικός.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι ούτε απαισιόδοξη ή καταθληπτική οπτική των πραγμάτων, που θέλει το ποτήρι μισοάδειο, ούτε σκόπιμη καταστροφολογία υποκεινούμενη από την ευρύτερη αντιπολίτευση.

Είναι καθαρός ρεαλισμός που προκύπτει από την απλή ανάγνωση των προσβάσιμων σε όλους οικονομικών δεικτών της χώρας. Για του λόγου το αληθές, η Ελλάδα πριν δέκα χρόνια είχε ΑΕΠ 222 δις ευρώ και χρέος 329 δις ευρώ. Σήμερα το ΑΕΠ είναι 180 δις ευρώ και το χρέος 356 δις ευρώ. Οι τράπεζες είχαν καταθέσεις 220 δις ευρώ και κόκκινα δάνεια 10 δις ευρώ. Σήμερα έχουν καταθέσεις 130 δις ευρώ και κόκκινα δάνεια 100 δις ευρώ. Το χρέος είναι μεγαλύτερο από την αρχή της κρίσης αλλά “ρυθμισμένο” μέχρι το 2022. Μετά όμως καμία πρόβλεψη ή ρύθμιση δεν καθορίζει την αποπληρωμή του, έτσι το μνημόνιο είναι μονόδρομος. Η έξοδος μας στις αγορές είναι ένα κακόγουστο αστείο ακόμη και για ένα παιδί του δημοτικού καθώς η χώρα δανείζεται με 3,5% ενώ αναπτύσσεται με ρυθμό 1,7%. Αυτό σημαίνει πως το χρέος μας πλέον αυξάνεται με διπλάσιο ρυθμό από αυτόν του ΑΕΠ μας, δρόμος που οδηγεί και πάλι σε χρεοκοπία. Το ασφαλιστικό μας σύστημα βασίζεται στο γεγονός πως οι μισθοί των 600 ευρώ είναι ικανοί να συντηρούν τις συντάξεις των 750 ευρώ με κρατήσεις της τάξης του 13% και ανεργία σε ποσοστό 18,6%. Το άτοπο είναι προφανές.

Εν κατακλείδει, τα μόνα αδιαμφισβήτητα και ασφαλή συμπεράσματα είναι τα εξής: η χώρα οδηγείτε ξανά σε χρεοκοπία, εντός τριετίας είναι απαραίτητο νέο μνημόνιο και εν τέλει κάναμε μια τρύπα στο νερό. Εξ΄ άλλου η πολιτική οικονομία μας θυμίζει πως ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που συνεχώς γεννά χρέη.

Οι κρίσεις χρέους βρίσκονται στο γoνιδίωμα των κυττάρων του. Και για να κλείσουμε όπως αρχίσαμε, ο Μαρξ υποστήριζε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα. Μένει να φανεί πόσο αστεία θα είναι αυτή η φάρσα που βρίσκεται καθ’ οδόν…

πηγη: imerodromos.gr

Από Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Με τη συνηθισμένη του ωμότητα, ο Ντόναλντ Τραμπ συμπύκνωσε τη φιλοσοφία του για τις προτεραιότητες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής σε ένα tweet στις 18 Αυγούστου του 2018, ως εξής: «Όλοι αυτοί οι ηλίθιοι που εστιάζουν στη Ρωσία θα έκαναν καλύτερα να ανησυχούν για την Κίνα». Για τον Αμερικανό πρόεδρο, η Ρωσία, με μια οικονομία μικρότερη από εκείνη της Καλιφόρνια, αντιπροσωπεύει μια ενοχλητική μεν, πλην περιορισμένη περιφερειακή δύναμη.

Αντίθετα, η Κίνα, που ήδη πλησιάζει και σύντομα μπορεί να ξεπεράσει τις ΗΠΑ ως η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, πρέπει να θεωρείται η υπ’ αριθμόν ένα απειλή τον 21o αιώνα.

Ό,τι και να καταλογίσει κανείς στον Τραμπ, γεγονός είναι ότι εννοεί να κάνει τις ιδέες (και τις εμμονές) του πραγματικότητα. Στον πρώτο χρόνο της θητείας του, το νέο αμυντικό δόγμα του Πενταγώνου έβγαλε από την πρώτη γραμμή των προτεραιοτήτων την αναχαίτιση της τρομοκρατίας και έθεσε ως κεντρικό άξονα της αμερικανικής στρατηγικής ασφάλειας την ανάσχεση της Κίνας και της Ρωσίας (η συμπερίληψη της τελευταίας ήταν, προφανώς, ο συμβιβασμός του Τραμπ με το βαθύ κράτος). Τον περασμένο Ιούνιο επέβαλε προστατευτικούς δασμούς, της τάξης του 25%, σε κινεζικές εισαγωγές ύψους 50 δισ. δολαρίων, αναγκάζοντας το Πεκίνο να προχωρήσει σε αντίποινα. Τρεις μήνες αργότερα, ανακοίνωσε ότι θα επιβάλει πρόσθετους δασμούς, ύψους 10%, σε κινεζικές εισαγωγές αξίας 200 δισ., κάτι που έφερε τις δύο μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη στο χείλος ανοιχτού εμπορικού πολέμου.

Ο ηλεκτρισµός στην ατμόσφαιρα εκτονώθηκε προσωρινά κατά το δείπνο εργασίας του Τραμπ με τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, το οποίο έλαβε χώρα στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του G20 στο Μπουένος Άιρες, την 1η Δεκεμβρίου. Επρόκειτο όμως για ανακωχή και όχι για ειρήνευση. Οι Κινέζοι υποσχέθηκαν αόριστα να αυξήσουν τις εισαγωγές αμερικανικών προϊόντων για να μειώσουν το αστρονομικό έλλειμμα των ΗΠΑ, ενώ ο Τραμπ ανέστειλε για τρεις μήνες την εφαρμογή των δασμών, διατηρώντας ωστόσο την απειλή του εμπορικού πολέμου πάνω από τους ώμους της κινεζικής ηγεσίας.

Ήταν αρκετές μόνο λίγες ώρες για να φανερώσουν πόσο εύθραυστη ήταν η ανακωχή. Την ίδια ημέρα, 1η Δεκεμβρίου, οι καναδικές αρχές συνέλαβαν στο αεροδρόμιο του Βανκούβερ, ύστερα από αίτημα των ΗΠΑ, τη Μενγκ Ουαντζού, οικονομική διευθύντρια του κινεζικού κολοσσού στον τομέα των τηλεπικοινωνιών Huawei. Οι Αμερικανοί επικαλούνται παραβίαση των κυρώσεων κατά του Ιράν από την κινεζική εταιρεία, αλλά όλος ο κόσμος, ακόμη και στενοί σύμμαχοι των ΗΠΑ, κατάλαβαν ότι αυτό ήταν απλώς το πρόσχημα. Ο πραγματικός στόχος τους είναι να ανακόψουν τη δυναμική πορεία της Κίνας στις τεχνολογίες αιχμής, σύμφωνα με το όραμα του Σι, που θέλει να μετατρέψει τη χώρα του από ένα τεράστιο βιομηχανικό εργαστήρι στηριγμένο στο χαμηλό εργα- τικό κόστος σε «υπερδύναμη της καινοτομίας» και της υψηλής προστιθέμενης αξίας. Το συνακόλουθο κραχ στα διεθνή χρηματιστήρια αποτύπωσε τις εύλογες ανησυχίες των αγορών, που γνωρίζουν πως, όταν τσακώνονται τα βουβάλια, λιώνουν τα βατράχια.

Με την κεκτημένη ταχύτητα της (απολύτως δικαιολογημένης, από πολλές απόψεις) αντιπάθειας για τον Τραμπ, αρκετοί έσπευσαν να χρεώσουν μονόπλευρα τις επικίνδυνες αυτές εξελίξεις στον οικονομικό εθνικισμό και στην πολιτική δημαγωγία του Αμερικανού προέδρου. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη. Ο Λάρι Σάμερς, υπουργός Οικονομικών του Κλίντον, κορυφαίος οικονομικός σύμβουλος του Ομπάμα και πρώην πρόεδρος του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, δεν μπορεί να κατηγορηθεί για συμπάθειες προς τον Τραμπ. Ωστόσο, στις 3 Δεκεμβρίου έγραψε βαρυσήμαντο άρθρο στην Washington Post, όπου δικαιολογούσε εν πολλοίς τη γραμμή Τραμπ έναντι της Κίνας, την οποία, όπως τόνιζε, ενστερνίζεται το μεγαλύτερο μέρος του αμερικανικού κατεστημένου.

Πέραν των γνωστών κατηγοριών περί κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας, επιδότησης των κρατικών επιχειρήσεων και παρεμπόδισης των ξένων επενδύσεων από το Πεκίνο, ο Σάμερς έθεσε επί τάπητος τα πραγματικά και άκρως ενοχλητικά ερωτήματα: Είναι πρόθυμη η Αμερική να συμβιβαστεί με μια Κίνα που σε 30 χρόνια θα έχει διπλάσια οικονομία από τη δική της; Μπορεί να ανεχθεί μια Κίνα που μέσα σε δέκα χρόνια είναι πιθανό να την έχει υπερφαλαγγίσει στην πληροφορική, στην τεχνητή νοημοσύνη και στη βιοτεχνολογία; Και αν όχι, πώς θα μπορούσε να αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη χωρίς μεγάλο πόλεμο;

Απαντήσεις σε αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα δεν διαθέτουν για την ώρα ούτε οι ΗΠΑ ούτε η ΕΕ, η οποία είναι απορροφημένη από τα δικά της, υπαρξιακά διλήμματα. Πάντως, η αντικινεζική ψύχωση φαίνεται να κερδίζει έδαφος και στις ανατολικές ακτές του Ατλαντικού. Τον επόμενο Φεβρουάριο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα κληθεί να ψηφίσει εισήγηση για αυστηρότερο έλεγχο των κινεζικών επενδύσεων στην Ευρώπη, ιδιαίτερα σε στρατηγικής σημασίας υποδομές και τεχνολογίες αιχμής. Αρκετές χώρες που διψούν για κινεζικές επενδύσεις, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, αντιδρούν σε αυτές τις προτάσεις, αλλά η δυναμική των εξελίξεων δεν επιτρέπει μεγάλη αισιοδοξία.

*Πηγή: Καθημερινή - iskra.gr

Ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (IMO) στο πλαίσιο των προσπαθειών του να βελτιώσει την βιωσιμότητα του θαλάσσιου τομέα της Αφρικής, έχει συμμετάσχει σε δύο ασκήσεις για την προώθηση της θαλάσσιας ασφάλειας στο Τζιμπουτί και στο Μαπούτο της Μοζαμβίκης.

Η πρώτη άσκηση με ονομασία «Cutlass Express» πραγματοποιήθηκε από τις 25 Ιανουαρίου- 7 Φεβρουαρίου στην θαλάσσια περιοχή του Τζιμπουτί και των Σεϋχελλών. Στο πλαίσιο της άσκησης στόχος αποτέλεσε η ενθάρρυνση για συνεργασία των ναυτικών δυνάμεων, των τοπικών αρχών, καθώς και των διαφόρων χωρών, εφαρμόζοντας το Djibouti Code of Conduct, καθώς και την τροπολογία του «Jeddah Αmendment» για την καταστολή της πειρατείας και της ένοπλης ληστείας σε πλοία που βρίσκονται στον Κόλπο του Άντεν και στον δυτικό Ινδικό ωκεανό.

O IMO παίρνει επίσης μέρος στο Senior Leaders Seminar, το οποίο διοργανώνεται από το Africa Center for Strategic Studies στο Μαπούτο της Μοζαμβίκης και στο οποίο συμμετέχουν οι επικεφαλής των ναυτικών δυνάμεων της περιοχής.

Στο πλαίσιο του εν λόγω σεμιναρίου ο IMO επεσήμανε ότι είναι αναγκαία η προώθηση της θαλάσσιας ασφάλειας στην περιοχή από όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη καθώς αυτό θα ενισχύσει την οικονομική ανάπτυξη και την σταθερότητα στην Ανατολική Αφρική.

πηγη: naftikachronika.gr