Παραμένει ένα από τα ισχυρότερα στρατιωτικώς, κράτη στον κόσμο. Αλλά δεν είναι ούτε το Ισραήλ του 1967, ούτε του πολέμου του Γιομ Κιπούρ. Η 6η Απριλίου ήταν η μέρα της πρώτης οργανωμένης απάντησης της παλαιστινιακής (και όχι μόνο) αντίστασης στις ισραηλινές, φασιστικές επιθέσεις που οξύνονται διαρκώς εδώ και μήνες, με αποκορύφωμα τη βεβήλωση του τεμένους αλ Άκσα. Χωρίς να το περιμένουν οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, μια βροχή από πυραύλους εκτοξεύθηκαν από τον Λίβανο προς το Ισραήλ. Χωρίς η Χεζμπολάχ να χρησιμοποιεί το μεγαλύτερο και πλέον εξελιγμένο μέρος του οπλοστασίου της ή και ενδεχομένως χωρίς να συμμετέχει άμεσα η ίδια, ένα μπαράζ 35 έως 100 πυραύλων εκτοξεύθηκαν, μεγάλο μέρος των οποίων ο «Σιδερένιος Θόλος» απέτυχε να αναχαιτίσει. Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες περίπου οι μισοί από τους πρώτους 35 πυραύλους (για τους υπολοίπους δεν έχουμε στοιχεία μέχρι την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο) «πέρασαν» από τις αντιπυραυλικές άμυνες του Ισραήλ. Οι πρώτες…

Μετά την συναυλία ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού στην Θεσσαλονίκη, η κυβέρνηση συνειδητοποίησε πως τα πράγματα δεν είναι όπως τα φαντάζεται. Γεράσιμος Λιβιτσάνος Η συναυλία της Θεσσαλονίκης «κάθισε βαριά στο στομάχι» της Νέας Δημοκρατίας. Στο Μέγαρο Μαξίμου μοιάζουν ακόμη να αναρωτιούνται «πώς τους ξέφυγε το πράγμα». Εκεί που νόμιζαν ότι είχαν αφήσει πίσω τους τις κοινωνικές εκφράσεις οργής για το έγκλημα στα Τέμπη. Πάνω που η προεκλογική περίοδος είχε αρχίσει να κινείται στα οικεία μονοπάτια της κλασσικής πολιτικής αντιπαράθεσης όπου οι σχέσεις με τα ΜΜΕ και οι «επικοινωνιακές στρατηγικές» καθορίζουν το παιχνίδι. Ακριβώς στο σημείο που οι πολιτικές συζητήσεις θα πήγαιναν από δημοσκόπηση σε δημοσκόπηση. Όλα μπερδεύτηκαν. Αυτοί που έπρεπε στις 21 Μαϊου απλά να πάνε να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, προέκυψαν να πρωταγωνιστούν μια Κυριακή του Απριλίου. Εκτός προγράμματος. Δεκάδες χιλιάδες καθημερινοί άνθρωποι γέμισαν την Πλατεία Αριστοτέλους. Δίχως κανένας αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος να είναι στην εξέδρα για να…

  Η εκδήλωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία όξυνε τις αντιθέσεις στις γραμμές του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος γύρω από σοβαρά ιδεολογικό-πολιτικά ζητήματα, που χρόνια το ταλανίζουν και εκφράζουν την οπορτουνιστική επίδραση στις γραμμές του. Αιχμή, βεβαίως, αποτέλεσαν τα ζητήματα της στάσης απέναντι στον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου ανάμεσα στις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ με την καπιταλιστική Ρωσία στο έδαφος της Ουκρανίας, τη στάση απέναντι στην αστική τάξη και σε πολιτικούς εκπροσώπους της, όπως η σοσιαλδημοκρατία, προβληματικές αναλύσεις για το ιμπεριαλιστικό σύστημα και τη θέση της Κίνας και της Ρωσίας, καθώς και άλλα, που συνδέονται βαθύτερα με το ζήτημα της λαθεμένης στρατηγικής των σταδίων προς το σοσιαλισμό, τη στήριξη και τη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις. Στις συνθήκες αυτές, παραμονές της 22ης Διεθνούς Συνάντησης των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων (ΔΣΚΕΚ), που πραγματοποιήθηκε στην Αβάνα τον περασμένο Οκτώβρη, εμφανίστηκε στο Παρίσι μια νέα διεθνής οργάνωση με την επωνυμία «Παγκόσμια Αντιιμπεριαλιστική Πλατφόρμα» (ΠΑΠ),…

  Το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τον Νίξον, ο Τραμπ διώκεται αποδεικνύει ότι το κατεστημένο των ΗΠΑ βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Τελικώς, μετά από αρκετές ανακοινώσεις από την πλευρά του Τραμπ τις προηγούμενες μέρες, η επιβεβαίωση ήρθε: η εισαγγελία του Μανχάταν άσκησε διώξεις εναντίον του τέως προέδρου των ΗΠΑ με βάση κατηγορίες τις οποίες θα μάθουμε τις επόμενες μέρες, αλλά πιθανότατα αφορούν τη σχέση του με μια πρωταγωνίστρια ταινιών πορνογραφικού περιεχομένου και τη φερόμενη ως δωροδοκία της προκειμένου να μη μιλήσει, ή και κάποιες επιχειρηματικές-φορολογικές απάτες. Δεν γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι η φερόμενη ως παράνομη πράξη, ωστόσο αν μιλούμε για την υπόθεση Στόρμι Ντάνιελς, σε σχέση με όλα όσα κάνουν οι πρόεδροι των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του ιδίου του Τραμπ, μάλλον πρόκειται για κάτι λιγότερο από πταίσμα. Να θυμίσουμε ότι την ίδια στιγμή, οι υποθέσεις της οικογένειας Μπάιντεν σε σχέση με την Ουκρανία παραμένουν στο συρτάρι των αντιστοίχων εισαγγελέων. Δεν…

Κατηγορηματικός ο τίτλος, προ ημερών: «Κερδισμένη η Λεπέν από τις διαδηλώσεις για το συνταξιοδοτικό». Ίδιος, σε διαφορετικά sites. Κατά βάση ίδιο ήταν και το κείμενο – με εξαίρεση κάποιες παραλλαγές και προσθαφαιρέσεις. Όσες χρειάζονταν για να παραλειφθεί η αναφορά στην «πρωτογενή πηγή» (εν προκειμένω το ΑΠΕ). «Τι ακριβώς θέλει πει ο ποιητής;» αναρωτιόσουν, προτού διαβάσεις παρακάτω. «Η Λεπέν κερδίζει ή μπορεί να κερδίσει εξ αιτίας των μαζικών, επίμονων κινητοποιήσεων, ή λόγω της προϋπάρχουσας οργής για τον Μακρόν και τις επιλογές του; Δηλαδή, αν η δυσφορία της κοινωνίας ήταν βουβή και στωική, η Λεπέν θα είχε στριμωχτεί;». Διαβάζοντας το κείμενο, διαπίστωνες μερική άρση της κατηγορηματικότητας για τον… υπαίτιο, τον «χορηγό» της Λεπέν: ήταν «η κρίση που έχει ξεσπάσει στη Γαλλία για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού, σύμφωνα με δημοσκόπηση». Άρα όχι, απαραιτήτως, τα συλλαλητήρια και οι απεργίες. Κλασσική αναντιστοιχία τίτλου και κειμένου, τετριμμένη κουτοπονηριά- αλλά δεν είναι αυτό σήμερα το θέμα μας.…

Με αφορμή τον ξεσηκωμό των Γάλλων εργαζομένων ενάντια στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση Μακρόν που αυξάνει τα όρια της συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64, πικρή συζήτηση γίνεται στην Ελλάδα για τα δικά μας όρια συνταξιοδότησης που ανέβηκαν εδώ και μια δεκαετία στα 67 χρόνια, και σήμερα όχι μόνο δεν κουνιέται φύλλο για το συνταξιοδοτικό, αλλά ορισμένοι κύκλοι προετοιμάζουν περαιτέρω αύξηση του ορίου ηλικίας επισείοντας το δημογραφικό πρόβλημα.  Ο ΣΥΡΙΖΑ, υποκριτικά, στηρίζει εκ του ασφαλούς τις κινητοποιήσεις στη Γαλλία, την ώρα που επί κυβέρνησής του, με τον νόμο Κατρούγκαλου, οι συντάξεις μειώθηκαν δραματικά. Η λαθροχειρία που γίνεται εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο ισχυρισμός ότι ο νόμος Κατρούγκαλου δεν αύξησε τα όρια συνταξιοδότησης. Πράγματι, ο νόμος 4387/2016, δεν αύξησε τα όρια συνταξιοδότησης. Δεν χρειάστηκε, καθώς αυτά είχαν ήδη αυξηθεί με τους νόμους 3863/2010 και 3865/2010 της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, και εφαρμόστηκαν με τον νόμο 4093/2012 της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Πέραν όμως του ότι η…

  Τα μνημόνια και οι τεράστιες συνέπειές τους σημάδεψαν αρνητικά τη ζωή των εργαζομένων και την πορεία της χώρας και θα συνεχίσουν ακόμη για πολύ καιρό.  Παράλληλα η επίδραση τους ήταν μεγάλη -ως καταλυτική- στα πολιτικά κόμματα και την πολιτική ζωή της χώρας. Αυτό ισχύει και για το ΚΚΕ με τις τραυματικές εμπειρίες του από τη διαχείριση της κρίσης και των μνημονίων που επέλεξε να εφαρμόσει η ηγεσία του. Κατά διαστήματα επανέρχεται και ξανά επανέρχεται στο ίδιο θέμα χωρίς όμως μέχρι σήμερα να έχει βγάλει ορισμένα ορθά συμπεράσματα από τα τοτινά γεγονότα. Πρόσφατα στο Ριζοσπάστη της 18 και 19 Φλεβάρη αρθρογράφησε η Αλέκα Παπαρήγα με τίτλο “Η επικείμενη εκλογική μάχη και η πείρα της περιόδου 2012- 2015” με προφανή στόχο να αμβλύνει τη λαϊκή δυσαρέσκεια που προκλήθηκε από τις αποφάσεις και τους χειρισμούς της ηγεσίας του κόμματος τότε που είναι ακόμη  ευρεία  ενόψει και των ερχόμενων εκλογών. Θα κάνουμε λίγες…

του Αλέκου Αναγνωστάκη Διαψεύσεις «Ποτέ δεν θα ξεχάσω την εικόνα του Παρισιού εκείνες τις περίφημες μέρες: την ξέφρενη γενναιότητα των χαμινιών, τον ενθουσιασμό των ανδρών, την άγρια έξαψη των ιεροδούλων, τη βλοσυρή παραίτηση της Ελβετικής και της Βασιλικής φρουράς, την παράξενη υπερηφάνεια της εργατικής τάξης, που ήταν όπως έλεγαν χωρίς αντίκρισμα κύριοι του Παρισιού».   Η περιγραφή αυτή της Δεύτερης Γαλλικής επανάστασης του 1830 (ή Trois Glorieuses) από το σπουδαίο φιλέλληνα συνθέτη και ακραιφνή εκπρόσωπο του διαφωτισμού Μπερλιόζ μοιάζει σαν να γράφτηκε για το σήμερα[1]. Αν λοιπόν κάτι μας δείχνει η αντοχή και η ποιότητα των γάλλων εξεγερμένων και ο όγκος του πρόσφατου ελληνικού λαϊκού ξεσπάσματος είναι οι «μυστικές» διεργασίες που συντελούνται μακρόσυρτα στη συνείδηση των σύγχρονων κολασμένων, της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των αυτοαπασχολούμενων, που οδηγούν – εκεί που λες «τελειώσαμε» - στην ορμητική επανεμφάνιση του εργατικού κινήματος. Μας «γνέφει» επίσης πως ο εργατικός αγώνας πρέπει να παίρνει υπόψη…

  Όπως ήταν αναμενόμενο, η ΓΣΕΕ εξαφανίστηκε μετά την μεγάλη απεργία της 16ης Μάρτη. Τόσο η ΓΣΕΕ, όσο και η ΑΔΕΔΥ, θέλουν να σφυρίξουν την λήξη των μεγάλων αγώνων που πυροδότησε το έγκλημα στα Τέμπη και να μπει σε προεκλογική τροχιά η πολιτική ζωή της χώρας. Σε γραμμή αποκλιμάκωσης των αγώνων κινείται και το ΠΑΜΕ. Στη σύσκεψη συνδικάτων, που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ και πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 22/3/2023 στο Σπόρτινγκ, κανένα αγωνιστικό σχέδιο αντάξιο του μεγαλειώδους κινήματος δεν αποφασίστηκε. Καμία αγωνιστική συνέχεια, καμία κλιμάκωση! Η κατάληξη ήταν η στήριξη μιας κινητοποίησης συνταξιούχων (στις 4 Απρίλη), μιας συναυλίας φοιτητικών συλλόγων και η συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς. Προσπέρασαν έτσι ενάμιση μήνα! Κανένας άλλος κεντρικός αγωνιστικός σταθμός των σωματείων δεν αποφασίστηκε και φυσικά, ούτε κουβέντα δεν ειπώθηκε για νέα απεργία. Επιπλέον η σύσκεψη δεν κατέληξε σε κανένα πλαίσιο με τα αναγκαία αιτήματα που πρέπει να διεκδικήσει το κίνημα για να βγει στην αντεπίθεση. Το πολιτικό πλαίσιο…

του Λεωνίδα Βατικιώτη Απαθής και ασυγκίνητη παρακολουθεί η οικονομική και πολιτική ηγεσία το ντόμινο καταρρεύσεων που πυροδότησε η άνοδος των επιτοκίων! Στο ερώτημα δε που αυθόρμητα προκύπτει αν οι κεντρικές τράπεζες θα σταματήσουν τις αυξήσεις των επιτοκίων δανεισμού, τώρα που έγιναν ορατές οι καταστρεπτικές, υφεσιακές επιπτώσεις τους η απάντηση είναι αρνητική. Η άνοδος των επιτοκίων θα συνεχιστεί! Το πολύ – πολύ με ένα μικρότερο ρυθμό ή με χαμηλότερη ένταση όπως για παράδειγμα έκανε η αμερικανική κεντρική τράπεζα στις 2 Φεβρουαρίου και στις 22 Μαρτίου αυξάνοντας τα επιτόκια κάθε φορά μόνον κατά 0,25% για να φτάσουν στο 4,75%-5% που είναι το υψηλότερο σημείο τους από τον Οκτώβριο του 2007. Πριν δηλαδή ξεσπάσει η χρηματοπιστωτική κρίση στην αμερικανική αγορά ενυπόθηκων δανείων που στη συνέχεια γενικεύτηκε για να εξελιχθεί στην ευρωζώνη σε κρίση του ευρώ και στην Ελλάδα σε δημοσιονομική κρίση. Είμαστε μόνο στην αρχή Η αποφασιστικότητα των κεντρικών τραπεζών να συνεχίσουν την…