του Σαράντου Φράγκου Το έθιμο των πανηγυριών στην καρδιά του Αυγούστου, της Παναγιάς, έκλεινε από παλιά τον ετήσιο αγροτικό παραγωγικό κύκλο. Παραμένουν και σήμερα ανάγκη επικοινωνίας και αναζήτησης, καθώς καλλιεργούν το πνεύμα της κοινότητας και της κοινοκτημοσύνης. Παραμένουν όμως και ως πρακτική ανάγκη των κατοίκων, γιατί καλύπτουν κενά σε υποδομές και έργα στο χωριό (σχολεία, δρόμοι, πλατείες, γεφύρια, έργα ύδρευσης και άλλα). Εκεί που το επίσημο κράτος απουσιάζει και δεν ιδρώνει, είτε από ανέχεια είτε από πολιτικό γινάτι, όπως στην περίπτωση της Νικαριάς. Παραμένουν υπόδειγμα συλλογικότητας και ανιδιοτέλειας, προσφορά από τους ντόπιους κατοίκους-εθελοντές, μελών του τοπικού συλλόγου που αναλαμβάνουν το στήσιμό του χάριν του κοινού σκοπού. Παραμένουν υπόδειγμα διαφάνειας και χρηστής διαχείρισης. Πριν από κάμποσα χρόνια, ένας μεγαλοεργοστασιάρχης της τσιμεντοβιομηχανίας επισκέφτηκε τη Νικαριά τον Αύγουστο. Πήγε στα μεγάλα πανηγύρια που τον εντυπωσίασαν. Εκείνο που τον εντυπωσίασε περισσότερο ήταν ο απολογισμός. Όταν την επόμενη μέρα είδε στους τοίχους της πλατείας την…

Αλλά στην ΕΣΣΔ δεν υπήρχαν τότε βλάκες… Μάνος Δούκας Πριν ανοίξει κανείς το στόμα του να μιλήσει για το “σύμφωνο Μολότοφ – Ριμπεντροπ”, καλό θα είναι να ανοίξει πρώτα το μυαλό του και τα αυτιά του για να μάθει σε ποιες διεθνείς συνθήκες έγινε αυτό. – Μερικά χρόνια πριν, οι δυτικές δυνάμεις είχαν επιτεθεί στην Κριμαία, ενάντια στην νεαρή σοβιετική εξουσία … τον μεγάλο εχθρό τους … – Ελάχιστα χρόνια πριν, στην Ισπανία, οι δυτικοί υιοθέτησαν πολιτική ίσων αποστάσεων ανάμεσα στην εκλεγμένη δημοκρατική κυβέρνηση της Ισπανίας και τους φασίστες πραξικοπηματίες … με αποτέλεσμα οι Γερμανοί κι οι Ιταλοί να αλωνίζουν στην Ισπανία κι οι δυτικοί να εμποδίζουν την ΕΣΣΔ να προσφέρει ακόμα μεγαλύτερη στρατιωτική βοήθεια στους δημοκρατικούς … – Από τη λήξη του Α’ παγκοσμίου πολέμου που απαγόρευε τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας, οι Δυτικοί κατάφεραν με την υλική και πολιτική βοήθειά τους να κάνουν την Γερμανία υπ’ αριθμόν ένα στρατιωτική…

Από Γιάννης Μακρυγιάννης Η δεκαετής κρίση άλλαξε πολλά. Κυρίως σε βάρος του κόσμου της εργασίας, ενώ έθεσε τη χώρα σε συνεχή κηδεμονία από τους δανειστές και εταίρους, με την παράλληλη εκχώρηση (ξεπούλημα) δημόσιας περιουσίας Το πρόβλημα είναι ότι δεν δίδαξε τίποτα. Και κυρίως δεν διόρθωσε και πολλές από τις χρόνιες παθογένειες του «ελληνικού συστήματος». Η τουριστική έκρηξη των τελευταίων λίγων ετών, μαζί με την άνοδο του real estate επανέφερε την ψευδαίσθηση ότι όλα (μπορούν να) πάνε καλά. Ώσπου ήρθε (και) το φετινό καλοκαίρι για να αποδείξει ότι η χώρα εξακολουθεί να παραπαίει. Ότι όλα αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Η δε περίφημη «ανάπτυξη», η οποία βασίζεται στον τουρισμό πρωτίστως, δεν έχει και τόσο στέρεες βάσεις. Ότι τα προβλήματα των υποδομών, η γραφειοκρατία και η νοοτροπία, παραμένουν σε προ κρίσης επίπεδα. Και εξ αυτού του λόγου, ο τουρισμός των 30 τόσων εκατομμυρίων επισκεπτών, μπορεί να αποδειχθεί φούσκα, που εάν σκάσει…

του Γιώργου Μητραλιά Τα παράπλευρα οφέλη της εισβολής του Μπέρνι Σάντερς στην καρδιά της αμερικανικής πολιτικής σκηνής είναι ήδη πολλά, σημαντικά και αρχίζουν να γίνονται αισθητά πολύ μακριά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμα και στη Μέση Ανατολή. Τρανή απόδειξη ο πραγματικός σεισμός που προκαλούν εδώ και μερικές μέρες τόσο στις ΗΠΑ και στη Μέση Ανατολή όσο και στους κόλπους της εβραϊκής Διασποράς δυο σύμμαχοι του Μπέρνι, οι γενναίες νεαρές αμερικανίδες βουλεύτριες Ιλάν Ομάρ και Ρασίντα Τλαΐμπ. Άρκεσε λοιπόν η αναγγελία της επίσκεψης στα κατεχόμενα εδάφη αυτών των δυο ορκισμένων εχθρών του Τραμπ και του Νετανιάχου, για να γίνουμε μάρτυρες του εντελώς πρωτόγνωρου θεάματος ενός προέδρου των ΗΠΑ που άφριζε και προέτρεπε δημόσια τον πρωθυπουργό του Ισραήλ -που έσπευδε να υπακούσει- να απαγορεύσει την είσοδο στη χώρα του, που είναι και ο πιο στενός σύμμαχος των ΗΠΑ, σε δυο εκλεγμένα μέλη του αμερικανικού κοινοβουλίου! Κατά κοινή ομολογία, ήταν κάτι σοκαριστικό, σκανδαλώδες…

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ Κυνική ομολογία από τον υφυπουργό Εργασίας, Νότη Μηταράκη για τους … «κουμπαράδες» της κυβέρνησης στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο του Σεπτεμβρίου. Στόχος να μεταφερθούν – εκβιαστικά- κεφάλαια 50 δισεκατομμυρίων στην ιδιωτική ασφάλιση. Πιο κυνικά δεν γίνεται: Ο υφυπουργός Εργασίας, Νότης Μηταράκης, σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΙ, περιέγραψε βήμα προς βήμα, τον σχεδιασμό της κυβέρνησης, ώστε να «περάσουν» στον ιδιωτικό τομέα δεκάδες δισεκατομμύρια από τις εισφορές των εργαζομένων για την επικουρική τους σύνταξη. Μάλιστα, το σχετικό νομοσχέδιο που θα περιλαμβάνει την θεσμοθέτηση αυτού που η κυβέρνηση ονομάζει «κεφαλαιοποιητικό σύστημα» αναμένεται να δημοσιοποιηθεί ακόμη και μέσα στον Σεπτέμβριο και σίγουρα να ψηφιστεί τους επόμενους μήνες, μιας και διακηρυγμένος στόχος της είναι να εφαρμοστεί από το 2020. Τα… δεδομένα Ο Ν. Μηταράκης περιέγραψε το ασφαλιστικό σύστημα που οραματίζεται η Ν.Δ λέγοντας πως «θα υπάρχει η κύρια σύνταξη, η οποία θα είναι κρατική, δημόσια και διανεμητική», δηλαδή τα 384 ευρώ, το ανώτερο, σε περίπτωση…

Καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, γνωστός για την κοινωνική και ακτιβιστική του δράση, καταγγέλλει ότι ανακάλυψε στο αυτοκίνητό του συσκευή γεωεντοπισμού (GPS tracker), αποδίδοντας την τοποθέτησή της σε κρατική υπηρεσία. Ο γεωεντοπισμός μπορεί να μην είναι πάντα για καλό και να δημιουργεί ερωτήματα και ανησυχίες για τη λειτουργία της δημοκρατίας, όπως αποκαλύπτει η επιστολή που έλαβε η «Εφ.Συν.» και δημοσιεύουμε σήμερα, η οποία αφορά την παρακολούθηση καθηγητή Πανεπιστημίου στον Βόλο με ηλεκτρονικό σύστημα. Α.Ψ. «Σχετικά με παρακολούθησή μου με συσκευή γεωεντοπισμού Ονομάζομαι Παναγιώτης Πολίτης, είμαι αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, πρόεδρος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης (μέχρι 31/8/2019), κοσμήτορας της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών (από 1/9/2019), επί σειρά ετών μέλος της διοίκησης της ΠΟΣΔΕΠ και μέχρι πρόσφατα αντιπρόεδρος του Συλλόγου ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Τη Δευτέρα 15 Ιουλίου πήγα το Ι.Χ. αυτοκίνητό μου για τακτικό service σε συνεργείο του Βόλου, της πόλης όπου εργάζομαι και διαμένω τα τελευταία 18 χρόνια.…

Ένα επίκαιρο άρθρο από το -όχι και τόσο- μακρινό 1936. Με αφορμή τις αντιδράσεις για την εξωφρενική απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Λαμίας να απελευθερώσει τον δολοφόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ο Εργατικός Αγώνας δημοσιεύει ένα κείμενο που δείχνει τη διαχρονικότητα της ταξικότητας της αστικής «δικαιοσύνης». Το κείμενο γράφτηκε από τον Ασημάκη Πανσέληνο πριν 83 χρόνια, τον Ιούλη του 1936, αλλά ακούγεται τόσο επίκαιρο. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Νέοι Πρωτοπόροι» που συσπείρωνε όλη την προοδευτική διανόηση της εποχής και μάλιστα στο τελευταίο της φύλλο καθώς λίγες μέρες αργότερα η δικτατορία του Μεταξά απαγόρευσε όλα τα κομμουνιστικά, αριστερά και προοδευτικά έντυπα. Έχει κρατηθεί η γλώσσα και η ορθογραφία της εποχής ακόμα και ένα τυπογραφικό λάθος στην υπογραφή του συγγραφέα. Η καταδίκη τριών δικαστών Μια μέρα του περασμένου Μάη σ' ένα τριμελές πλημελειοδικείο, υπήρξε ελπίδα ν' αθωωθούνε δυο εργάτες—ο Γρίβας κι ο Χρυσοχός. Για την αθώωση όμως τούτη είχαν συντρέξει εξαιρετικές περιστάσεις. Γιατί εχτός…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ* Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος συγκαταλέγεται στους πλέον μακρόχρονους πολέμους που γνώρισε το ελληνικό κράτος στην σύντομη ιστορία του. Κράτησε περίπου τρία ολόκληρα χρόνια. Λέμε περίπου καθώς, όπως συμβαίνει συνήθως με τους εμφυλίους πολέμους, δεν θα μπορούσαμε εύκολα να προσδιορίσουμε μια ημερομηνία έναρξης και λήξης του αντίστοιχα. Οι κλασσικοί πόλεμοι αρχίζουν με μια νομική πράξη, την «κήρυξη του πολέμου» και τελειώνουν με μια αντίστοιχη, την ανακωχή ή τη Συνθήκη ειρήνης. Τίποτε τέτοιο δεν συμβαίνει με τους εμφυλίους πολέμους. Σε αυτούς οι κοινωνίες χωρίζονται σε στρατόπεδα που διολισθαίνουν στην πολεμική αναμέτρηση χωρίς να έχουν ανάγκη ούτε από «κήρυξη» ούτε από οποιαδήποτε άλλη πράξη νομικού χαρακτήρα. Το δε τέλος τους υπαγορεύεται από τον χαρακτήρα τους. Είναι πόλεμοι ολοκληρωτικοί όπου ο ηττημένος απλά πρέπει να εξαλειφθεί από τον εθνικό και κοινωνικό χάρτη. Το σύνηθες -και από μερικές απόψεις «επίσημο»- ορόσημο για την έναρξη του πολέμου αναφέρεται στην επίθεση της ομάδας Υψηλάντη στον…

του Δημήτρη Καλτσώνη Δεν είμαι ειδικός, ούτε χρειάζεται κανείς να είναι για να αντιληφθεί ότι οι πυρκαγιές και η καταστροφή των δασών θέτουν επείγοντα προβλήματα στους λαούς, τόσο εδώ στην Ελλάδα όσο και παντού, σε όλο τον κόσμο. Τις βαριές συνέπειες τις νιώθουμε στην καθημερινότητά μας. Τις πληρώνει ο λαός. Χειροτεύει η ζωή μας, απειλείται η ύπαρξή μας. Ειδικά η καταστροφή των δασών του Αμαζονίου ή της Σιβηρίας απειλούν την ύπαρξη της ανθρωπότητας, μαζί βέβαια με τις άλλες παραμέτρους της κλιματικής αλλαγής. Οι ολιγαρχίες καταστρέφουν τον πλανήτη, βγάζουν κέρδη από την καταστροφή, ακόμη και από την “πράσινη ανάπτυξη”, ρίχνουν τα βάρη στους λαούς. Είναι κοντόφθαλμες και επικίνδυνες. Οι ειδικοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ο τριπλασιασμός των δασών στον πλανήτη μέσω μιας πολιτικής αναδασώσεων, ξεκινώντας από τις μεγάλες χώρες ΗΠΑ, Βραζιλία, Κίνα, Ρωσία, θα μπορούσε σε σημαντικό βαθμό (όχι πλήρως) να περιορίσει το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Πρέπει να κινητοποιηθούμε. Όχι μόνο όταν…

by Σύλβια Βαρνάβα Τίποτα δεν είναι πιο εξοργιστικό από τους πλούσιους ανθρώπους που αποκτούν άδικα προνόμια. Οι ίδιοι αυτοί πλούσιοι άνθρωποι που έχουν απολαύσει παράνομα προνόμια, παλεύουν ενάντια στα αποκαλούμενα προγράμματα “δικαιωμάτων” και σε ενέργειες προκειμένου να ξεπεραστούν οι ανισορροπίες στις εκπαιδευτικές και επιχειρηματικές ευκαιρίες, επειδή φαίνεται θεωρούν ότι τα επιτεύγματά τους βασίζονται στην αξία, ενώ όλοι οι υπόλοιποι που πραγματικά εργαζόμαστε για να ζήσουμε ή τουλάχιστον προσπαθούμε- δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από τεμπέληδες τζαμπατζήδες ή αδίστακτοι “βασιλιάδες της πρόνοιας” που αξίζει να πεθάνουμε, αν δεν μπορέσουμε να καλύψουμε αναγκαία έξοδα. Η πραγματική τραγωδία είναι ότι πολλοί άνθρωποι, των οποίων οι γονείς δεν έχουν την πολυτέλεια να ξοδέψουν εκατομμύρια για να τους στείλουν στο Χάρβαρντ ή σε αντίστοιχα Πανεπιστήμια, λειτουργούν υπό την εικασία, ότι η καθαρή οικονομική αξία ενός ατόμου είναι ισοδύναμη με την πραγματική του αξία. Για την κατάσταση αυτή ευθύνεται κυρίως το εκπαιδευτικό μας σύστημα και τα συστημικά…