Γράφει ο Κώστας Γρηγοριάδης

Το τραγικό συμβάν με την αυτοκτονία ενός νέου ανθρώπου, με σοβαρά μάλιστα προβλήματα υγείας, στο σύγχρονο «Νταχάου ψυχών» στην Αμυγδαλέζα, έφερε με τον πιο τραγικό τρόπο και πάλι στην επιφάνεια της ανυποψίαστης καθημερινότητάς μας το μεταναστευτικό ζήτημα.

Όλα τα χρόνια που είχαμε και συνεχίζουμε να έχουμε το ξερίζωμα ανθρώπων από τη γη τους και τα σπίτια τους, η «ευνομούμενη» πολιτεία μας στρουθοκαμήλιζε και υποτασσόταν στις υποδείξεις ντιρεκτίβων της ΕΕ όπως το «Δουβλίνο 2».

Δε θα επεκταθώ σε αυτό ώστε να μπλέξω σε νομολογίες και άρθρα που καθορίζουν το είναι των ανθρώπων.

Άλλωστε ποιο άρθρο και ποιος νόμος ορίζει την ύπαρξη της ανθρώπινης υπόστασης;

Με ενδιαφέρει η σκέψη που καθορίζει συμπεριφορές με τις οποίες μάνες με τα γυναικόπαιδά τους και άντρες κάθε ηλικίας, πότε πνίγονται στα πελάγη και πότε στοιβάζονται κυριολεκτικά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ιδέες όπως οι συνοριακοί φράχτες, που μάλιστα επιδοτούνται κι από κοινοτικά κονδύλια, ή συρματοφόρα γκέτο τύπου Αμυγδαλέζας χαρακτηρίζονται από βαθιά αντιδραστική λογική.

Αν δει κανείς στις φωτογραφίες και τα ρεπορτάζ τους ταλαιπωρημένους μετανάστες, στα μάτια τους καθρεφτίζεται το δράμα τους.

Ανύπαρχτη υγειονομική περίθαλψη, κακής ποιότητας τροφή, στοίβαγμα πολλών ανθρώπων μαζί, μας θυμίζουν το «άνθρωποι και ποντίκια» του Τζον Στάινμπεκ .

Ένας γιατρός για 1.800 άτομα.

Ανάθεση σε ΜΚΟ την φροντίδα των μεταναστών γιατί το Εθνικό κέντρο επιχειρήσεων υγείας δεν απασχολεί μόνιμο προσωπικό, δείχνει τη... θέληση του κράτους να σκύψει σοβαρά στο πρόβλημα.

Είναι λογικό λοιπόν να φτάνουμε σε περιστατικά αυτοκτονιών, οι άνθρωποι δεν έχουν να χάσουν τίποτα πιά.

Ο θάνατος φαντάζει λύτρωση για αυτούς.

«Στον Πειραιά, υπήρχαν 60-70 άτομα σε ένα κελί. Αυτό είναι από μόνο του ένα βασανιστήριο», λέει ο Νικήτας Κανάκης. Σε 400 περίπου υπολογίζονται οι ανήλικοι.

Τα κοντέινερ βράζουν το καλοκαίρι και παγώνουν το χειμώνα.

Στα λεγόμενα πρωοαναχωρησιακά κέντρα στοιβάζονται χιλιάδες περιμένοντας τον οδικό χάρτη προς την επόμενη άγνωστη κατεύθυνση που ενδεχόμενα θα τους οδηγήσει και στο θάνατο.

Η κυβέρνηση άλλαξε, υποτίθεται πως κουβαλά τη νιότη των ιδεών της Αριστεράς.

Υποτίθεται ότι θα συνεχίζει να αποδοκιμάζει τις προηγούμενες συντηρητικές επιλογές και να δώσει όχι μόνο λύση στο πρόβλημα της Αμυγδαλέζας, αλλά και συνολικά στο μεταναστευτικό.

Δηλώσεις όμως του αρμόδιου υπουργού π.χ. ότι δεν γίνεται να γκρεμιστεί ο φράχτης του Έβρου ή ότι δε γίνεται κουβέντα για το “Δουβλίνο 2”, με προβληματίζει ότι δεν υπάρχει κυβερνητική βούληση για ρήξη με την προηγούμενη πολιτική της ΕΕ.

O αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, έχει προαναγγείλει την μετατροπή των κέντρων κράτησης σε ανοιχτά κέντρα υποδοχής.

Ασαφές τολμώ να πω.

Το ερώτημα ζητά ουσιαστική απάντηση, θέλει να συγκρουστεί η κυβέρνηση με την τώρα πολιτική ή όχι.

Αν θέλει υπάρχουν λύσεις πάντα με βάση τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου, την ισότητα, την δικαιοσύνη και την ελευθερία του.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Στο 10,7%, το υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων τεσσάρων ετών, εκτινάχθηκε η ανεργία στην Τουρκία τον Νοέμβριο του 2014, εξαιτίας της καθίζησης της οικονομικής δραστηριότητας, όπως ανακοίνωσε το Ινστιτούτο Στατιστικής της χώρας. Περίπου 3,1 εκατομμύρια Τούρκοι, ηλικίας 15 έως 64 ετών, βρίσκονταν εκτός της αγοράς εργασίας την 30η Νοεμβρίου 2014, που συνιστά το υψηλότερο επίπεδο μετά τον Οκτώβριο του 2010. Η ανεργία είναι ιδιαίτερα υψηλή μεταξύ των νέων, καθώς ανήλθε στο 19,9% στις ηλικίες 15 - 24 ετών, καθώς και μεταξύ των γυναικών (13%).

πηγη: ergasianet.gr

Μια μικρή χώρα στη νοτιοανατολική Ευρώπη ανακοίνωσε ένα ευρείας κλίμακας πρόγραμμα διαγραφής χρεών. Όχι, δεν είναι η Ελλάδα. Είναι η Κροατία. Η κυβέρνηση της χώρας ανακοίνωσε ότι θα διαγράψει τις δανειακές υποχρεώσεις περίπου 60.000 φτωχών πολιτών σε μια προσπάθεια να θέσει ξανά σε κίνηση την οικονομία της.

Στην έρευνα τους με τίτλο «Αυτή τη φορά είναι διαφορετικά: Οκτώ αιώνες οικονομικής τρέλας», την οποία παρουσιάζει η Telegraph, οι οικονομολόγοι  Carmen Reinhart και Ken Rogoff καταγράφουν μια μεγάλη ποικιλία από μη εξυπηρετήσεις δημόσιου χρέους, αναδιαρθρώσεις και διαγραφές που είχαν ρόλο κλειδί στην αντιμετώπιση της εκάστοτε οικονομικής κρίσης.

Μια ιουδαιο - χριστιανική παράδοση

Η πρακτική της διαγραφής χρεών εντοπίζεται για πρώτη φορά στην Παλαιά διαθήκη. Στον εβραϊκό Μωσαϊκό Νόμο, κατά το Σαββατικό έτος, κάθε επτά χρόνια δηλαδή, διαγράφονταν όλα τα χρέη. Κάθε 49 χρόνια, δηλαδή κάθε επτά Σαββατικά έτη, ήταν το «Ιωβηλαίο Έτος» κατά το οποίο διαγράφονταν τα χρέη και απελευθερώνονταν οι σκλάβοι.

Στην Καινή Διαθήκη, στο «Πάτερ Ημών», οι πιστοί ζητούν από το Θεό «άφεση χρεών». «Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Δηλαδή «συγχώρεσε μας τα χρέη μας, όπως κι εμείς συγχωρούμε τους οφειλέτες μας».

Στις ιουδαιο - χριστιανικές παραδόσεις οι σχέσεις πιστωτή και οφειλέτη βασίζονταν στο κοινό καθήκον προς το Θεό. Τα δάνεια δεν ήταν τρόπος για να αποκτήσεις χρήματα αλλά ένα μέσο για να βοηθήσεις τον συνάνθρωπό σου. Με δεδομένο ότι όλα ανήκαν τελικά στο Θεό, τα δικαιώματα των πιστωτών ήταν προσωρινά κι όχι απόλυτα. Αντιθέτως στη σύγχρονη αντίληψη ο οφειλέτης... οφείλει να αγωνιά για την εξυπηρέτηση των χρεών του και η αθέτηση της πληρωμής θεωρείται αποτέλεσμα ασωτίας ή ατυχίας εκ μέρους του.

Το 1792 πΧ στη Βαβυλώνα

Μια από τις πιο διάσημες αποκηρύξεις χρέους έγινε στην αρχαία Βαβυλώνα (το σημερινό Ιράκ). Το 1792 πΧ, ο αυτοανακηρυχθείς βασιλιάς της Βαβυλώνας Χαμουραμπί, έσβησε τα χρέη όλων των πολιτών έναντι της κυβέρνησής του και των υψηλόβαθμων αξιωματούχων.

Ο Κώδικας του Χαμουραμπί, που βρίσκεται σήμερα στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι, αναφέρει: «Αν οποιοσδήποτε χρωστά ένα δάνειο, και μια καταιγίδα κατέστρεψε το σιτάρι ή τη συγκομιδή του, ή το σιτάρι του δεν μεγάλωσε εξαιτίας της έλλειψη νερού, κατά το έτος αυτό δεν χρειάζεται να δώσει ούτε έναν κόκκο στον πιστωτή του, το χρέος του ‘ξεπλένεται’ και δεν χρειάζεται να πληρώσει ενοίκιο για το τρέχον έτος».

Κατά το «Ιωβηλαίο Έτος» του Χαμουραμπί έγινε μόνο μία από τις πολλές διαγραφές χρεών που έχουν καταγραφεί στη Μεσοποταμία ήδη από το 2.400 πχ. Οι ιστορικοί έχουν καταγράψει τουλάχιστον τριάντα περιστατικά γενικής διαγραφής χρεών από το 2.400 έως το 1.400 πΧ και σημειώνουν ότι πρόκειται για περιόδους μεγάλης γιορτής κατά τις οποίες καταστρέφονταν τα «δισκία» στα οποία καταγράφονταν οι υποχρεώσεις των πολιτών.

Διασώζοντας την Ευρώπη από τη Μεγάλη Ύφεση

Η Ευρώπη βγήκε από τη σύγκρουση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου με τεράστια χρέη και σε τεράστια ύφεση.

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930, πολλές χώρες είχαν ξεκινήσει να εγκαταλείπουν τον κανόνα του Χρυσού σε μια προσπάθεια να αναθερμάνουν την οικονομία τους χωρίς το βάρος ενός αναχρονιστικού συστήματος συναλλαγματικών ισοτιμιών.

Ως μέρος αυτής της διαδικασίας, ένα μεγάλο μέρος των χρεών των περισσότερων χωρών διεγράφησαν. Από το 1932 έως το 1939, ο μέσος όρος μείωσης του χρέους ανήλθε σε 19% του ΑΕΠ για τις προηγμένες οικονομίες, σύμφωνα με τους οικονομολόγους Carmen Reinhart και Christoph Tresbech. Για τη Γαλλία και την Ελλάδα το ποσοστό έφτασε το 50% και το 40% του ΑΕΠ αντίστοιχα.

Εξάλλου η πλήρης αποπληρωμή ήταν τόσο σπάνια που η Φινλανδία ήταν η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που κατάφερε να τηρήσει όλες τις μεταπολεμικές υποχρεώσεις της.

Το μεταπολεμικό «οικονομικό θαύμα» της Γερμανίας

Μόνο 16% των ερωτηθέντων Γερμανών σήμερα πιστεύουν ότι πρέπει να διαγραφεί ένα μέρος του χρέους της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Η ειρωνεία της στάσης του Βερολίνου απέναντι στην ελάφρυνση του χρέους μπορεί να μην είναι εμφανής σε κάποιους.

Μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η Συμφωνία του Λονδίνου για το χρέος, το 1953, κατέληξε στην κατάργηση όλου του εξωτερικού χρέους της Γερμανίας. Το συνολικό ποσό ανήλθε στο 280% του ΑΕΠ από το 1947 έως το 1953, σύμφωνα με τον ιστορικό Albrecht Ritschl.

Η ακύρωση του χρέους μαζί με την επέκταση του χρονοδιαγράμματος αποπληρωμής επέτρεψε στη Γερμανία να επιστρέψει στις αγορές και να γίνει μέλος του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Η Συμφωνία του Λονδίνου τη βοήθησε επίσης να φτάσει τις απίστευτες εξαγωγικές της επιδόσεις καθώς η χώρα ήταν υποχρεωμένη να εξυπηρετεί το χρέος της με τα κέρδη από το εξωτερικό εμπόριο.

Σύμφωνα με την ιστορικό Ursula Rombeck-Jaschinski, «το οικονομικό θαύμα της Γερμανίας θα ήταν αδύνατο χωρίς της συμφωνία του χρέους».

Η περίπτωση της Ελλάδας

Όπως σημειώνει η Telegraph, «η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας πιέζει για μια διάσκεψη για το χρέος στα χνάρια αυτής που έσωσε την Γερμανία από τη μεταπολεμική άβυσσο. Η κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον ΣΥΡΙΖΑ θέλει μόνιμη διαγραφή του 50% του χρέους που ανέρχεται σε πάνω από 300 δισ. ευρώ. Μέχρι στιγμής, η τρόικα των πιστωτών δεν ‘παίζει μπάλα’. Οτιδήποτε κι αν συμβαίνει σε αυτό το μικροπολιτικό παιχνίδι μεταξύ πιστωτών και οφειλετών, η ιστορία δείχνει ότι η μαζική διαγραφή χρέους δεν είναι ούτε σπάνιο φαινόμενο, ούτε ταμπού».

 

πηγή:  tvxs.gr