Του ΚΙΜΠΙ*

Έχουμε και λέμε: Φλεβάρης, Μάρτης, Απρίλης και ολίγος Μάης. Τρεις μήνες. Κάτι λιγότερο από την ηλικία της κυβέρνησης. Το μπλογκ έπιασε αράχνες. Μια ανάρτηση μπας και βγάλει το καλοκαίρι. Τρεισήμισι μήνες από τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ, μερικές δεύτερες σκέψεις, σωρευμένες σαν σκουπίδια ξεχασμένα στο μπαλκόνι. Δυσώδη και σε προχωρημένη σήψη. Ή σαν λουλούδια μαραμένα στο βάζο- για να το κάνω πιο τρυφερό.

Κατ’ αρχάς, το πα­ροι­μιώ­δες ερώ­τη­μα: Ποιος κυ­βερ­νά αυτό τον τόπο; Ούτε η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, και δη του κυ­βερ­νώ­ντος ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, έχει αυ­τα­πά­τες γι’ αυτό. Κυ­βερ­νά αυτός που κυ­βερ­νού­σε πάντα, τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες του­λά­χι­στον. Το βαθύ κρά­τος πα­ρα­μέ­νει στα χέρια αν­θρώ­πων που κά­νουν αυτό που έκα­ναν πάντα. Φρο­ντί­ζουν να δια­τη­ρεί­ται το ισο­ζύ­γιο τα­ξι­κής κυ­ριαρ­χί­ας, να λει­τουρ­γούν οι τα­ξι­κά με­ρο­λη­πτι­κοί κρα­τι­κοί και άλλοι θε­σμοί, να συ­ντη­ρεί­ται η αυ­το­τρο­φο­δο­τού­με­νη γρα­φειο­κρα­τία, να μη θί­γε­ται το status quo. Δια­τη­ρεί­ται ακόμη και το κα­θε­στώς έκτα­κτης ανά­γκης υπό το οποίο το βαθύ κρά­τος ασκεί την κου­τσου­ρε­μέ­νη εξου­σία του. Δη­λα­δή, το κα­θε­στώς μνη­μο­νια­κής επι­τή­ρη­σης και χρη­μα­το­δο­τι­κής ομη­ρί­ας.

Ου­δείς μπο­ρεί να κα­τη­γο­ρή­σει - πολλώ δε μάλ­λον να επαι­νέ­σει- τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ότι επέ­φε­ρε μέχρι στιγ­μής κά­ποιο ρήγμα στη συ­νέ­χεια του βα­θέ­ος κρά­τους, που δια­τη­ρεί το βαθύ πρα­σι­νο­γά­λα­ζο χρώμα του. Η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ - ΑΝΕΛ ελέγ­χει το ρηχό, το πολύ ρηχό κρά­τος.

Με­τα­ξύ βα­θέ­ος και ρηχού κρά­τους εξε­λίσ­σε­ται ένας κα­θη­με­ρι­νός ει­ρη­νο­πό­λε­μος. Σε πολλά πεδία ταυ­τό­χρο­να. Ακόμη και η μέσω Βρυ­ξελ­λών, Βε­ρο­λί­νου και  Αθη­νών συμ­φω­νία της 20/2 καρ­κι­νο­βα­τεί αβέ­βαιη ανά­με­σα στους δυο πό­λους της δυα­δι­κής εξου­σί­ας. Κάθε υπουρ­γός ή αξιω­μα­τού­χος του ρηχού κρά­τους που θέλει στοι­χεία για να κο­στο­λο­γή­σει τα μέτρα που προ­τεί­νει στο Brussels Group ή για να ενη­με­ρώ­σει τα τε­χνι­κά κλι­μά­κια του Hilton’s Group πέ­φτει στην ανά­γκη του βα­θέ­ος κρά­τους. Οποιοσ­δή­πο­τε υπη­ρε­σια­κός πα­ρά­γων ή πρό­σω­πο που συν­δέ­ε­ται στενά με τις προη­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις και, τε­λι­κά, με το μα­κρό­βιο κα­θε­στώς, μπο­ρεί να τον στεί­λει αδιά­βα­στο. Να τον εμ­φα­νί­σει μα­λά­κα ένα­ντι των αξιο­σέ­βα­στων θε­σμών.

Έπει­τα, το βαθύ κρά­τος είχε μάθει αλ­λιώς. Είχε απο­κτή­σει απευ­θεί­ας, αδια­με­σο­λά­βη­τη σχέση με το υπερ­κρά­τος της τρόι­κας. Κι αυτή η σχέση ενί­ο­τε είχε και τα τυ­χε­ρά της και για τις δυο πλευ­ρές. Με­γά­λη χα­λά­στρα, κι άσχε­τη με το αν το ρηχό κρά­τος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ τρέ­χει την υπό­θε­ση προς τη ρήξη ή τον συμ­βι­βα­σμό - έντι­μο, ανέ­ντι­μο, ά-τι­μο, δια­τι­μη­μέ­νο, υπο­τι­μη­τι­κό, δια­λέξ­τε όποιον προσ­διο­ρι­σμό, αρκεί να έχει την «τιμή» στο θέμα του.

Η προ­σπά­θεια του ρηχού κρά­τους να πε­ριο­ρί­σει στοι­χειω­δώς την ισχύ τού βα­θέ­ος περνά από διά­φο­ρες φά­σεις ανα­μέ­τρη­σης. Έχει όμως ένα από­λυ­το όριο: το βαθύ ελ­λη­νι­κό κρά­τος δεν ασκεί την κυ­ριαρ­χία του απο­κλει­στι­κά εντός της εδα­φι­κής επι­κρά­τειας, στις κρα­τι­κές υπη­ρε­σί­ες που λει­τουρ­γούν με την κε­κτη­μέ­νη τα­χύ­τη­τα της με­ρο­λη­ψί­ας υπέρ των κυ­ρί­αρ­χων ελίτ. Ένα με­γά­λο μέρος αυτής της κυ­ριαρ­χί­ας ασκεί­ται εξ απο­στά­σε­ως, στις Βρυ­ξέλ­λες και τη Φραγ­κφούρ­τη. Αρ­χί­ζο­ντας από τη δεύ­τε­ρη, από τα πε­ρι­στα­τι­κά του τε­λευ­ταί­ου τρι­μή­νου, μόνο οι πα­ντε­λώς ηλί­θιοι δεν έχουν κα­τα­λά­βει τι ση­μαί­νει για ένα κρά­τος και μια κυ­βέρ­νη­ση να μη δια­θέ­τει νο­μι­σμα­τι­κή κυ­ριαρ­χία, να μη μπο­ρεί να κα­λύ­ψει τις τρύ­πες της ρευ­στό­τη­τας με νέο χρήμα, να μην του ανή­κει ούτε η κε­ντρι­κή του τρά­πε­ζα, η οποία ανή­κει στο «Ευ­ρω­σύ­στη­μα».

Έχουν όλοι κα­τα­λά­βει, επί­σης, τι ση­μαί­νει για μια κυ­βέρ­νη­ση να μην επο­πτεύ­ει τις λι­γο­στές πια συ­στη­μι­κές τρά­πε­ζες, που ανή­κουν στον ευ­ρω­παϊ­κό μη­χα­νι­σμό επο­πτεί­ας, τον SSM, και τε­λι­κά στην ΕΚΤ του τα­λα­ντού­χου κ. Ντρά­γκι. Έχουν, επί­σης, κα­τα­λά­βει τι ση­μαί­νει για την κρα­τι­κή κυ­ριαρ­χία να μην έχεις το δι­καί­ω­μα να δα­νει­στείς όχι μόνο από τις αγο­ρές, αλλά ακόμη και από τις δικές σου τρά­πε­ζες, αυτές που έχουν ανα­κε­φα­λαιο­ποι­η­θεί με χρή­μα­τα που βα­ραί­νουν τους μα­λά­κες φο­ρο­λο­γού­με­νους πο­λί­τες. Και, τέλος, έχουν κα­τα­λά­βει τι ση­μαί­νει να ελέγ­χει η Κο­μι­σιόν και η κοι­νο­τι­κή γρα­φειο­κρα­τία τους λι­γο­στούς επεν­δυ­τι­κούς πό­ρους που υπο­τί­θε­ται ότι είναι δια­θέ­σι­μοι, μέσω των ΕΣΠΑ. Όλες οι πι­θα­νές πηγές ρευ­στό­τη­τας και χρή­μα­τος ελέγ­χο­νται από ένα βαθύ υπερ­κρά­τος, αυτό της Ευ­ρω­ζώ­νης και της Ε.Ε., με εξου­σία πι­στω­τι­κής ζωής και θα­νά­του πάνω στη χώρα.

Αλλά, ακόμη κι αν απο­φα­σί­σει κα­νείς να αγνο­ή­σει την ισχύ αυτού του από­μα­κρου κι απρό­σι­του βα­θέ­ος υπερ­κρά­τους και να ανα­ζη­τή­σει λύ­σεις εκ των ενό­ντων, θα βρει τε­ρά­στια εμπό­δια, τα οποία είτε θα απο­φα­σί­σει να τα σα­ρώ­σει είτε θα ρου­φη­χτεί απ’ αυτά. Το πα­ρά­δειγ­μα είναι η φο­ρο­λο­γία. Η πε­ρί­φη­μη Γε­νι­κή Γραμ­μα­τεία Εσό­δων εξε­λί­χθη­κε μέσω των μνη­μο­νια­κών νόμων σε ένα υπε­ρυ­πουρ­γείο που ελέγ­χει ίσως τον πιο νευ­ραλ­γι­κό βρα­χί­ο­να του κρά­τους. Εν ονό­μα­τι της απο­στεί­ρω­σής της από την πο­λι­τι­κή εξου­σία και της απο­τρο­πής χρή­σης του φο­ροει­σπρα­κτι­κού μη­χα­νι­σμού ως πε­λα­τεια­κού ερ­γα­λεί­ου, η τρόι­κα επέ­βα­λε «ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­ση» αυτής της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας.  Ακόμη και το πρό­σω­πο που επε­λέ­γη για την ηγε­σία της συ­μπύ­κνω­σε όλα τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της τα­ξι­κό­τη­τας του φο­ρο­λο­γι­κού συ­στή­μα­τος - ένας άν­θρω­πος των ελεγ­κτι­κών εται­ρειών που φρό­ντι­ζε να πλη­ρώ­νουν οι με­γά­λες επι­χει­ρή­σεις από τί­πο­τε έως κάτι. Αν το ρηχό κρά­τος θέλει να έχει έναν στοι­χειώ­δη έλεγ­χο στα φο­ρο­λο­γι­κά έσοδα, αυτό τον ελά­χι­στο πόρο ύπαρ­ξης, θα πρέ­πει να άρει την «ανε­ξαρ­τη­σία» αυτής της μα­κράς χει­ρός των δα­νει­στών. Εξ όσων έχω αντι­λη­φθεί, εδώ διεκ­δι­κεί­ται ως κο­ρυ­φαία «με­ταρ­ρύθ­μι­ση» η ενί­σχυ­ση της «ανε­ξαρ­τη­σί­ας» αυτής. Η χαρά της τρόι­κας...

Υπάρ­χουν εκα­το­ντά­δες μι­κρές και με­γά­λες εστί­ες έντα­σης και σύ­γκρου­σης με­τα­ξύ ρηχού και βα­θέ­ος κρά­τους. Σε με­γά­λο βαθμό οι «δια­χει­ρι­στι­κές» ανε­πάρ­κειες που κα­τα­λο­γί­ζο­νται στο προ­σω­πι­κό της νέας κυ­βέρ­νη­σης είναι απο­τέ­λε­σμα αυτού του ιδιό­τυ­που κα­τα­με­ρι­σμού στην άσκη­ση της κυ­ριαρ­χί­ας που έχει δια­μορ­φώ­σει η προ­σαρ­μο­γή στο κα­θε­στώς της Ε.Ε., της Ευ­ρω­ζώ­νης και των μνη­μο­νί­ων. Ακόμη και ο πιο «έντι­μος» συμ­βι­βα­σμός με τους δα­νει­στές θα αφή­σει ανέγ­γι­χτη από το ρηχό κρά­τος των Αθη­νών μια με­γά­λη, γκρί­ζα ζώνη κυ­ριαρ­χί­ας. Το προη­γού­με­νο ρηχό κρά­τος είχε προ­σαρ­μο­στεί από­λυ­τα στην ιδέα αυτή και τα στε­λέ­χη του ήταν καλά εκ­παι­δευ­μέ­να στο σε­βα­σμό του «βα­θέ­ος κρά­τους εξω­τε­ρι­κού».

Αυτή, πά­ντως, η θε­με­λιώ­δης αντί­φα­ση κα­θο­ρί­ζει σε με­γά­λο βαθμό και την έκ­βα­ση του εγ­χει­ρή­μα­τος της δια­κυ­βέρ­νη­σης από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και τους εταί­ρους της. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ως κόμμα εξου­σί­ας πλέον, επι­χει­ρεί να εκ­φρά­σει ένα ευ­ρύ­τα­το κοι­νω­νι­κό φάσμα, τα­ξι­κά ετε­ρό­κλη­το, που κι­νεί­ται από την πε­ριο­χή των ακραία φτω­χών και εξα­θλιω­μέ­νων στρω­μά­των μέχρι τις πα­ρυ­φές της επι­χει­ρη­μα­τι­κής ελίτ η οποία ανα­ζη­τεί εναλ­λα­κτι­κές πο­λι­τι­κής και οι­κο­νο­μι­κής επα­νεκ­κί­νη­σης. Συμ­μα­χία ανά­με­σα στα στρώ­μα­τα αυτά είναι φύσει και θέσει αδύ­να­τη. Οι αντι­θέ­σεις είναι χα­ο­τι­κές, τα πεδία σύ­γκλι­σης συμ­φε­ρό­ντων σχε­δόν ανύ­παρ­κτα. Θα ήταν, εν­δε­χο­μέ­νως, εφι­κτή μια σύ­γκλι­ση γύρω από στό­χους ρήξης με τους δα­νει­στές, δια­κο­πής εξυ­πη­ρέ­τη­σης του χρέ­ους, ανά­κτη­σης της νο­μι­σμα­τι­κής κυ­ριαρ­χί­ας της χώρας. Αλλά, οι έλεγ­χοι του κε­φα­λαί­ου και του πλού­του που προ­ϋ­πο­θέ­τει μια τέ­τοια επι­λο­γή φέρ­νει σχε­δόν αυ­τό­μα­τα απέ­να­ντι το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος των κα­τό­χων τους - εκτός αν αυτοί θυ­σιά­ζο­νταν από κά­ποια έξαρ­ση πα­τριω­τι­κού ζήλου.

Η δια­χεί­ρι­ση αυτής της αδύ­να­της συμ­μα­χί­ας, αργά ή γρή­γο­ρα, θα κα­θο­ρί­σει και την ιδε­ο­λο­γι­κή φυ­σιο­γνω­μία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Για να μην ξε­χνιό­μα­στε, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ξε­κί­νη­σε την πε­ρι­πε­τειώ­δη του πο­ρεία σαν μια ομο­σπον­δία σχη­μά­των της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς, από την αρι­στε­ρή σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία μέχρι τις πα­ρυ­φές της αντιε­ξου­σια­στι­κής αρι­στε­ράς. Για μια δε­κα­ε­τία αντι­με­τω­πί­στη­κε από το κα­θε­στώς σαν ακραία, επι­κίν­δυ­νη, στα όρια της νο­μι­μό­τη­τας, αντι­συ­στη­μι­κή δύ­να­μη. Η πο­λυ­φω­νία, η πο­λυ­χρω­μία, η ζωηρή εσω­τε­ρι­κή του ζωή, η ρι­ζο­σπα­στι­κή ρη­το­ρι­κή του θε­ω­ρή­θη­κε ότι τον θέ­τουν εξ ορι­σμού εκτός πο­λι­τι­κού παι­χνι­διού, ήτοι εκτός πάλης για την εξου­σία.

Προ­φα­νώς, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αιφ­νι­δί­α­σε αλλά και αιφ­νι­διά­στη­κε από την εξέ­λι­ξη των πραγ­μά­των. Καθώς τα μνη­μό­νια και η τρόι­κα προ­κα­λού­σαν τον πιο βίαιο με­τα­σχη­μα­τι­σμό της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας εδώ και μισό αιώνα, προ­κά­λε­σαν έναν ανά­λο­γα βίαιο με­τα­σχη­μα­τι­σμό του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος. Κι αυτό αφο­ρού­σε και τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ο βαθύς ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αυτό το «εξω­τι­κό» συ­νον­θύ­λευ­μα κομ­μου­νι­στών, κομ­μου­νι­στο­γε­νών, αντιε­ξου­σια­στών, ρι­ζο­σπα­στών-ρε­φορ­μι­στών, μα­οϊ­κών, τρο­τσκι­στών, ευ­ρω­παϊ­στών, αντιευ­ρω­παϊ­στών, διε­θνι­στών, αρι­στε­ρών εθνι­κι­στών, δέ­χθη­κε μια ορ­μη­τι­κή, μα­ζι­κή ει­σβο­λή από το με­τα­να­στευ­τι­κό ρεύμα του ρηχού ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Δη­λα­δή των αν­θρώ­πων που, αφού επέ­ζη­σαν της κα­τάρ­ρευ­σης του δι­κομ­μα­τι­σμού, ανα­ζή­τη­σαν πο­λι­τι­κή στέγη σε ένα νέο κόμμα εξου­σί­ας. Εξυ­πα­κού­ε­ται ότι η με­γά­λη δε­ξα­με­νή πο­λι­τι­κής με­τα­νά­στευ­σης ήταν το κα­ταρ­ρεύ­σαν ΠΑΣΟΚ. Αλλά, δίπλα σ’ αυτό, μια αρ­κε­τά με­γά­λη ομάδα αν­θρώ­πων με μα­κρι­νούς και σχε­δόν ξε­χα­σμέ­νους δε­σμούς με την Αρι­στε­ρά -επι­με­λώς εξα­φα­νι­σμέ­νους από τα βιο­γρα­φι­κά τους- έσπευ­σαν να «που­λή­σουν» τε­χνο­γνω­σία δια­κυ­βέρ­νη­σης και δια­χεί­ρι­σης και επι­τού­του ανα­κλή­θη­καν στο δη­μό­σιο βίο, έπει­τα από μια μακρά θη­τεία στην αγορά, στην επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα και στην πο­λι­τι­κή ιδιώ­τευ­ση.

Μια προ­σε­κτι­κή ματιά στην αν­θρω­πο­γε­ω­γρα­φία της στε­νής και της ευ­ρεί­ας κυ­βέρ­νη­σης δεί­χνει ότι ο ρηχός ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μάλ­λον έχει τον πρώτο λόγο σ’ αυτήν, σε σχέση με τον βαθύ ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που είτε είναι πε­ρι­θω­ριο­ποι­η­μέ­νος είτε στέ­κε­ται απέ­να­ντί της κρι­τι­κός, αμή­χα­νος, θο­ρυ­βη­μέ­νος, μπερ­δε­μέ­νος, πο­λύ­γλωσ­σος, ενα­γώ­νιος, αμ­φί­θυ­μος, επι­φυ­λα­κτι­κός, ανα­πο­φά­σι­στος, μου­δια­σμέ­νος… Υπάρ­χει μακρά λίστα κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κών προσ­διο­ρι­σμών που μπο­ρού­με να απο­δώ­σου­με στον βαθύ ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ενώ ο άλλος, ο ρηχός ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται με τους θε­σμούς, ασκεί­ται στη δια­χεί­ρι­ση του ρηχού κρά­τους ανα­με­τρού­με­νος με το ρηχό κρά­τος και προ­σπα­θεί να ισορ­ρο­πή­σει πάνω στα ασαφή ίχνη των πε­ρί­φη­μων "κόκ­κι­νων γραμ­μών".

Ανά­με­σα στον βαθύ ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και τον ρηχό ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ υπο­βό­σκει έντα­ση που είναι αδύ­να­το να αφή­σει ανε­πη­ρέ­α­στη την εν­διά­με­ση και τη με­γά­λη δια­πραγ­μά­τευ­ση με τους δα­νει­στές, ή τη δια­φαι­νό­με­νη συγ­χώ­νευ­σή τους. Και, αντι­στρό­φως, είναι αδύ­να­το να μεί­νει ανε­πη­ρέ­α­στος ο ίδιος ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, βαθύς ή ρηχός, από τη δια­πραγ­μά­τευ­ση και την έκ­βα­σή της. Κατά κά­ποιο τρόπο, το δί­λημ­μα «ρήξη ή έντι­μος συμ­βι­βα­σμός» που δια­περ­νά τη συ­ρι­ζέι­κη φι­λο­λο­γία αφορά πρω­τί­στως τον ίδιο τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και τις εσω­τε­ρι­κές σχέ­σεις των αν­θρώ­πων του.

Υ.Γ. Μη θαρ­ρεί­τε πως γράφω με την αναι­σθη­σία του αμέ­το­χου πα­ρα­τη­ρη­τή, επει­δή τάχα έχω την πο­λυ­τέ­λεια να μην είμαι ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ούτε βαθύς ούτε ρηχός ούτε με­σαί­ος. Όταν συ­να­ντώ αν­θρώ­πους του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ρηχού ή βα­θέ­ως, (και συ­να­ντώ αρ­κε­τούς και συχνά, για λό­γους πο­λι­τι­κο-επαγ­γελ­μα­τι­κούς) τους ρωτάω: «Κοι­μά­στε καλά τα βρά­δια;» Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι με κοι­τά­ζουν απο­ρη­μέ­νοι- κι απορώ που απο­ρούν. Κι εγώ σπα­νί­ως τους εξο­μο­λο­γού­μαι ότι έχω χάσει τον ύπνο μου. Σαν να ση­κώ­νω το βάρος του κό­σμου. Κι ας σέρνω μόνο το βάρος μου…

*Αναδημοσίευση από kibi-blog.blogspot.gr

AΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ Β

«Υπάρχουν ακόμα αριστεροί στο ΣΥΡΙΖΑ – οφείλουν να πουν τώρα όχι, πριν η κατά κράτος υποχώρηση εμπεδωθεί»

Πρώτο: Η Ελλάδα προχωράει, πασιφανώς, στο τρίτο μνημόνιο. Αυτό έγινε σαφές από την κοινή δήλωση Γιουνκέρ–Τσίπρα και επιβεβαιώνεται συνεχώς από τη ροή των ειδήσεων.

Δεν έχει καμία σημασία αν θα το πουν «Μνημόνιο» ή αλλιώς, όπως δεν είχε καμία απολύτως σημασία η μετονομασία της «τρόικας» σε «θεσμούς», παρά μόνο ότι στην καθήλωση της χώρας προστίθεται κι ένα στοιχείο προσπάθειας εξαπάτησης και γελοιότητας.

Δεύτερο: Όλος ο κορμός των μέχρι σήμερα πολιτικών της τρόικα εξακολουθεί να εφαρμόζεται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στη βάση των ήδη συμφωνηθέντων από την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Δημοσιονομική πολιτική αυστηρής πειθαρχίας, πλεονασματικοί προϋπολογισμοί, περιορισμοί των κοινωνικών δαπανών, λιτότητα, νομισματική πολιτική απόλυτα εξαρτημένη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ασφυκτική, πλήρης απουσία αναπτυξιακής πολιτικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ σε άλλες συνθήκες ακολουθεί την πεπατημένη της ΔΗΜΑΡ, δηλαδή άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας με αντίτιμο την υποχώρηση από τα προγραμματικά αιτήματα και τις αξίες της αριστεράς.

Τρίτο: Το πλέονεξοργιστικό είναι οτι  προστίθενται νέα μέτρα στα ήδη υπάρχοντα. Παρά το ότι οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν ολοκληρωθεί και οι πληροφορίες δεν είναι πάντα σαφείς, διαφαίνεται πλέον με σιγουριά η αύξηση της έμμεσης φορολογικής επιβάρυνσης που πλήττει άμεσα τα λαϊκά στρώματα, η άνοδος της τιμής των τροφίμων, του ηλεκτρικού, των μεταφορών, τα νέα φορολογικά βάρη για τα μεσαία στρώματα, η επιλεκτική μείωση συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, οι επεμβάσεις στο ασφαλιστικό, στο δικαίωμα της συλλογικής σύμβασης. Οι περιβόητες «κόκκινες γραμμές» του ΣΥΡΙΖΑ είχαν την ίδια τύχη με τις αντίστοιχες του Παπανδρέου που έφερε αυτό τον όρο στο πολιτικό λεξιλόγιο – συνάντησαν ένα συνομιλητή που είχε αχρωματοψία, τις αγνόησε, τις περιφρόνησε και τις εξαφάνισε.

Τέταρτο: H όλη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά στηρίχθηκε στη διαβεβαίωση ότι θα συνδυάσει δύο θεμελιωδώς αντίθετα πράγματα, την πλήρη κατάργηση της λιτότητας και την παραμονή στην Ευρωζώνη. Μια κοινωνία πληγωμένη, χωρίς αυτοπεποίθηση και προοπτική, απαισιόδοξη θεώρησε το συνδυασμό της λύτρωσης και της ασφάλειας ιδανικό. Το Σχέδιο Β, με όσες δυνάμεις είχε, υπογράμμιζε ότι κάτι τέτοιο είναι απολύτως αδιανόητο και αδύνατο και ότι μπροστά στο λαό υπάρχει ένα σταυροδρόμι,να επιλέξει δρόμο: είτε ευρώ και λιτότητα, είτε απελευθέρωση από τη λιτότητα με τη διακινδύνευση, αλλά και τις μεγάλες δυνατότητες που δίνει το να ανακτήσει και να ορίζει ο λαός μας τη νομισματική, δημοσιονομική και συναλλαγματική πολιτική. Όλες αυτές τις εβδομάδες μετά τις εκλογές βιώναμε κάθε στιγμή αυτό το μεγάλο ψεύδος παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ να περισώσει ό,τι μπορεί είτε «με τον Ομπάμα που θα μας σώσει», είτε με τον «Ολάντ που θα μας σώσει», είτε με τον «Ντράγκι που θα μας σώσει», για να καταλήξουμε στο σημείο ο ηγέτης ενός κόμματος που ήταν αριστερό να εκλιπαρεί μέρα παρά μέρα τη Μέρκελ, την αρχιτέκτονα των αντιλαϊκών πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για λίγη κατανόηση.

Πέμπτο: Μέχρι λίγους μήνες πριν ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας, η πλειοψηφία της, εναντιώνονταν πλήρως στις πολιτικές των Βρυξελλών, του Βερολίνου και της Ουάσιγκτον, παρά το γεγονός ότι υπήρχε μια θεαματική αγωνιστική κάμψη, αποτέλεσμα κυρίως προηγούμενων κινητοποιήσεων που δεν μπόρεσαν να καρποφορήσουν. Τους τρεις και πάνω μήνες της διακυβέρνησής του, μαζί με το αντιδραστικό κι ξενοφοβικό κόμμα ΑΝΕΛ, ο ΣΥΡΙΖΑ το μόνο που κατόρθωσε ήταν να περάσει σε αυτό τον κοινωνικό χώρο το «σοκ και δέος» μιας ενδεχόμενης σύγκρουσης με τις δομές του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, να την εμφανίσει ως το ναυάγιο της Ελλάδας.

Είναι λυπηρό να βλέπει και να ακούει κανείς αγωνιστές με κομμουνιστικές, μαοϊκές, τροτσκιστικές, ριζοσπαστικές καταβολές, διανοούμενους, που υποστήριζαν την αποχώρηση από την Ευρωζώνη ή, έστω, τη θέση ότι «το ευρώ δεν είναι ταμπού», που είχε προβάλλει το 2010 το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής κι έγινε ευρύτερα δεκτή από μεγάλα τμήματα του ΣΎΡΙΖΑ, σήμερα να μασάνε τα λόγια τους γοητευμένοι από την κυβερνητική εξουσία, να σιωπούν, να λένε στις τηλεοράσεις «άλλα αντ’ άλλων» σε σχέση με αυτά που έλεγαν. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν ακόμα στα κυβερνητικά και στα βουλευτικά έδρανα κάποιες συντρόφισσες και σύντροφοι με αίσθημα τιμής, με αξιοπρέπεια, πιστοί στα ιδανικά της αριστεράς, αποφασισμένοι να μη συνεργήσουν σε αυτή την κακοποίηση του ελληνικού λαού και τον εξευτελισμό των αξιών της αριστεράς. Και οφείλουν να το κάνουν αυτό τώρα, πριν η κατά κράτος υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ στη Μέρκελ και τον Σόιμπλε εμπεδωθεί μέσα σε ευρέα λαϊκά τμήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα δικαίωμα να εφαρμόσει μια πολιτική εντελώς έξω από την εντολή που πήρε από το λαό. Οι αριστεροί πρωταγωνίστησαν στις μεγαλειώδεις απεργίες και κινητοποιήσεις του Συντάγματος και των πλατειών. Δεν δικαιούνται να κάνουν τώρα τους «αγανακτισμένους» και “προδομένους».

πηγη: iskra.gr

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*    

Η 9^η Μάη δεν είναι μια απλή ημερομηνία. Είναι μια πανευρωπαϊκή και παγκόσμια γιορτή. Είναι η ημερομηνία που υπενθυμίζει τον τιτάνιο αγώνα της ανθρωπότητας ενάντια στον ναζισμό.

Η 9^η Μάη είναι μια μέρα – σύμβολο. Μια ματιά να ρίξει κανείς (ακόμα και ο πιο αδαής) από την Ουκρανία μέχρι τη γειτονιά του Παύλου Φύσσα και από τις Βαλτικές χώρες μέχρι τα Καλάβρυτα και το Πέραμα αντιλαμβάνεται την επικαιρότητά της.

Γνωστή είναι, επίσης, η σημασία που έχουν οι συμβολισμοί στην ζωή, δηλαδή στην πολιτική, αφού τα πάντα στη ζωή είναι τελικά πολιτική πράξη.

Κι όμως. Αυτό που είδαμε το περασμένο Σάββατο, στις 9 Μάη, ανήμερα των 70 χρόνων από την επέτειο της μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των λαών, ήταν:

Τα κόμματα της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού κοκ να «σφυρίζουν κλέφτικα». Καθόλου παράξενο, αν σκεφτεί κανείς ότι τα αντίστοιχα αδελφάκια τους ανά τας Ευρώπας γιόρταζαν την λεγόμενη «ημέρα της Ευρώπης». Οπου η «Ευρώπη» τους δεν είναι άλλη από την Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι άλλη από αυτή που έχει αρνηθεί (δυο φορές τα τελευταία 4 χρόνια) να καταδικάσει τον ναζισμό στον ΟΗΕ και που παρακολουθεί τις κυβερνήσεις κρατών – μελών της να χτίζουν μνημεία υπέρ των φασιστών και των «Βάφεν Ες Ες» στην Λετονία και την Εσθονία…

Είδαμε επίσης κάποιους από τους λεγόμενους «ελευθεριακούς χώρους» να διαδηλώνουν και να οργανώνουν (την 9^η Μάη) εκδηλώσεις υπέρ των ζώων, ενάντια στην βιομηχανία κρέατος και κατά της γούνας… Έτσι αντιλήφθηκαν αυτοί την επέτειο της συντριβής του ναζισμού. Την ημέρα που συμβολίζει την μάχη της Ανθρωπότητας ενάντια στον ιμπεριαλισμό - που υπό την φασιστική του διαχείριση μετέτρεψε τον ίδιο τον άνθρωπο σε κρέας για τα κανόνια - κάποιοι την θεωρούν ως κατάλληλο φόντο για να αντιπαλεύουν τον καπιταλισμό διαδηλώνοντας την (καθόλα σεβαστή) ζωοφιλία τους…

Αλλά είδαμε και κάτι ακόμα:

Την  Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ να συνδιοργανώνει και να καλεί – και μάλιστα στο όνομα του εορτασμού της Αντιφασιστικής Νίκης – σε εκδήλωση στο Σύνταγμα υπό τον τίτλο «1^η γιορτή κάνναβης» με αιτήματα την «αποποινικοποίηση της χρήσης ουσιών, τη νομιμοποίηση της θεραπευτικής και ψυχαγωγικής κάνναβης και την αυτοκαλλιέργειά της»…

Δεν θα υπεισέλθουμε εδώ στην αντίληψη που μπορεί να έχει ο οποιοσδήποτε (μεταξύ των οποίων η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ) για την απελευθέρωση μιας ψυχοδραστικής και ψυχοτρόπου ουσίας. Δεν αναφερόμαστε στο πολιτικό ζήτημα που εξ αντικειμένου γεννά η τέτοια θέση της νεολαίας του κυβερνώντος κόμματος. Δεν πρόκειται επίσης να κάνουμε επιστημονική προσέγγιση του ζητήματος (οι ανακοινώσεις που εξέδωσαν για το θέμα το ΚΕΘΕΑ και το 18Ανω είναι έτσι και αλλιώς επαρκείς). Στεκόμαστε σε αυτό και μόνο:

Ότι η ημέρα που βρήκαν από τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ να διατρανώσουν το αίτημα τους για την νομιμοποίηση του χασίς ήταν η επέτειος της Αντιφασιστικής Νίκης. Και ότι ο καταλληλότερος τρόπος που βρήκαν για να… τιμήσουν – όπως οι ίδιοι είπαν - την Αντιφασιστική Νίκη ήταν ακριβώς αυτός: Να συνδέσουν το μήνυμα της Αντιφασιστικής Νίκης με το (δικό τους) μήνυμα για την απελευθέρωση του χασίς…

Σημείωση 1^η: Σε αντίθεση με όλη αυτή την… προχωρημένη αντίληψη που περιγράψαμε παραπάνω, οι υπέρμαχοι «του δογματισμού», της «ξύλινης γλώσσας» και της «αγκυλωμένης σκέψης» - οι κομμουνιστές δηλαδή – την 9^η Μάη και τους ήρωες του Αντιφασιστικού Αγώνα τους τίμησαν το περασμένο Σάββατο με εκδήλωση στον τόπο του μαρτυρίου τους: Στο θυσιαστήριο της Καισαριανής.

Σημείωση 2^η: Ο Μάρκος Αυρήλιος είχε πει τούτο: «Να έχεις πάντα στο νου σου πως ο καθένας αξίζει όσο αξίζουν εκείνα για τα οποία φροντίζει»   

πηγη: enikos.gr

Toυ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Θετικό θα είναι το μήνυμα που θα στείλει το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης στην αυριανή του συνεδρίαση για την υπό εξέλιξη, πέμπτη αξιολόγηση του προγράμματος. Χωρίς να υπάρχουν μεγαλόστομες δηλώσεις που θα κηρύσσουν το αίσιο τέλος των διαπραγματεύσεων, οι Ευρωπαίοι εμφανίζονται διατεθειμένοι να ανταμείψουν την ελληνική πλευρά για τις θεαματικές υποχωρήσεις της ανάβοντας, τουλάχιστον, το πράσινο φως στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για χαλάρωση των όρων χρηματοδότησης της οικονομίας, μέσω πχ της αύξησης του πλαφόν αγοράς εντόκων γραμματίων από τις τράπεζες, από τα 15 δισ. ευρώ που είναι σήμερα, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα έμμεσης χρηματοδότησης του ελληνικού δημοσίου. Κατά τ’ άλλα οι διαπραγματεύσεις αναμένεται να συνεχιστούν, με τους δανειστές να πιέζουν διαρκώς την ελληνική πλευρά για περαιτέρω υποχωρήσεις.

Καθοριστικό ρόλο για να καμφθούν οι αντιδράσεις της ΕΕ διαδραμάτισαν οι αλλαγές στη σύνθεση της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας, η προσωπική ανάμιξη του έλληνα πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης κι οι σαφείς υποχωρήσεις που έκαναν στην διαπραγματευτική τακτική∙ μια στροφή που αποτυπώθηκε και στα σημεία της επικείμενης συμφωνίας, όπως μέχρι τώρα έχουν διαμορφωθεί.

Το σημείο που ξεχωρίζει για την αντιδραστικότητά του, μεταξύ όσων συμφώνησε η ελληνική πλευρά με τους πιστωτές, αφορά την διαμόρφωση ενός ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ στο 16%, 17% ή 18%, που θα αντικαταστήσει τους δύο υπάρχοντες συντελεστές 13% και 23%, με τον χαμηλότερο συντελεστή του 6,5% να παραμένει και τον ακόμη χαμηλότερο των νησιών, όπου ίσχυαν οι τρεις κλίμακες με μια οριζόντια μείωση της τάξης του 30%, να καταργείται. Ο ενιαίος φορολογικός συντελεστής ανέκαθεν ήταν σήμα κατατεθέν των νεοφιλελεύθερων φορολογικών συστημάτων, ενώ αντίθετα η ύπαρξη πολλών συντελεστών ήταν γνώρισμα μιας προοδευτικής πολιτικής με επιμέρους και διακριτές στοχεύσεις, αναγνωρίζοντας την διαφορετική φοροδοτική ικανότητα εισοδηματικών στρωμάτων και τάξεων. Τώρα, η διαμόρφωση ενός ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ, που θα σημάνει την μετάταξη πολλών βασικών προϊόντων (όπως τρόφιμα, μη αλκοολούχα ποτά, ηλεκτρική ενέργεια, εισιτήρια μέσων μαζικής μεταφοράς, κινηματογράφου και συναυλιών, εστιατόρια – καφενεία, κ.α.) από την κλίμακα του 13% στην νέα, αυξημένη κλίμακα, θα επιβαρύνει δυσανάλογα τα λαϊκά νοικοκυριά, ο προϋπολογισμός των οποίων σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα απορροφάται από αυτά τα είδη. Τα επιπλέον έσοδα, ύψους 1 δισ. ευρώ που αναμένονται, θα προέλθουν επομένως από τις τσέπες των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Από την άλλη, στην κατηγορία του 23% εντάσσονταν μέχρι στιγμής προϊόντα και υπηρεσίες που δεν ήταν πρώτης ανάγκης και τα οποία προτιμούνταν περισσότερο από μεσαία κι όχι λαϊκά ή εργατικά στρώματα. Πχ, έπιπλα, αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, καύσιμα, αλκοολούχα ποτά, ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, ένδυση – υπόδηση, κ.α. Η μείωση της έμμεσης φορολογικής επιβάρυνσης σε αυτά τα προϊόντα, αν δεν αφήσει τις τιμές πώλησης αμετακίνητες αυξάνοντας τα κέρδη εμπόρων και παραγωγών, το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει θα είναι να αυξήσει την κατανάλωση των υψηλών ή σχετικά υψηλών εισοδημάτων. Ο «αναπτυξιακός» χαρακτήρας του μέτρου έγκειται επομένως στην υποκίνηση της κατανάλωσης. Στην άλλη όψη του, ωστόσο, έχει την μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των λαϊκών στρωμάτων που στο εξής, με τον ενιαίο, αυξημένο ΦΠΑ, για τα ίδια προϊόντα θα πρέπει να αφιερώνουν περισσότερους πόρους. Ο ενιαίος συντελεστής ΦΠΑ, που θα ισχύσει το δεύτερο εξάμηνο του 2015, θα συμπεριληφθεί στο υπό διαμόρφωση φορολογικό νομοσχέδιο μαζί με ό,τι άλλο ζητήσουν οι «θεσμοί».

Μαζί με τον ενιαίο συντελεστή ΦΠΑ η κυβέρνηση φέρεται να έχει συμφωνήσει σε αλλαγές στο συνταξιοδοτικό σύστημα με την κατάργηση (για αρχή) των πρόωρων συντάξεων, διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων και μέτρα απελευθέρωσης των αγορών με τα οποία συνεχίζει να αναπαράγει τις εμμονές των νεοφιλελεύθερων για τις κλειστές αγορές που αποτελούν, υποτίθεται, εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη.

Δημιουργώντας τους όρους για την ολοκλήρωση της τρέχουσας αξιολόγησης, προς όφελος των πιστωτών, ανοίγει αυτόματα η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, όπως περιγραφόταν στην απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης του Νοεμβρίου του 2012 και πιο πρόσφατα τον Φεβρουάριο του 2015. Δεδομένης της απροθυμίας του ΔΝΤ να συνεχίσει να συμμετέχει στο ελληνικό πρόγραμμα (πόσεις παραβιάσεις του καταστατικού και των αρχών λειτουργίας του μπορεί να σηκώσει ένας διεθνής οργανισμός;) επί τάπητος έχει τεθεί το τελευταίο διάστημα η εξαγορά των 19 δισ. που οφείλει η Ελλάδα στον διεθνή οργανισμό όπως επίσης και των 27 δισ. που κατέχει η ΕΚΤ, υπό τη μορφή ομολόγων, μέσω ενός νέου δανείου. Μια τέτοια ρύθμιση μπορεί να απαντά στο αγωνιώδες ερώτημα για το που θα βρεθούν τα χρήματα να καλυφθούν οι δανειακές υποχρεώσεις του καλοκαιριού, δεν υπάρχει ωστόσο αμφιβολία πως το αποτέλεσμα θα είναι η αύξηση της υπερχρέωσης και της φτώχειας, καθώς το νέο δάνειο θα συνοδεύεται από μέτρα λιτότητας, όπως ακριβώς συνέβη το 2010 και το 2012.

*Πηγή: prin.gr