Αξιοποιώντας τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, οι δανειστές έχουν αποσπάσει ήδη τοκοχρεολύσια περίπου 7,5 δισ. ευρώ και απαιτούν από την κυβέρνηση να τιμήσει «στο ακέραιο και εγκαίρως» τις υποχρεώσεις χρέους που ανέλαβαν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, με τις δανειακές συμβάσεις που υπέγραψαν. Την ίδια στιγμή, οι ίδιοι αθετούν τις υποχρεώσεις που ανέλαβαν, αφού δεν έχουν δώσει ούτε σέντσι από... τον Αύγουστο του 2014. Στραγγίζουν, έτσι, συνειδητά την ελληνική κοινωνία από κάθε ικμάδα πόρων.
Αυτός ο εκβιασμός έχει προφανείς πολιτικούς στόχους: προσπαθούν να επιβάλουν στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μια «συμφωνία» που στην καλύτερη των περιπτώσεων θα την εγκλωβίζει στη διαχείριση της υπάρχουσας κατάστασης, αποκλείοντας από τη συζήτηση κάθε φιλεργατικό-φιλολαϊκό μέτρο. Γνωρίζουν ότι μια τέτοια διαχείριση θα φθείρει γρήγορα τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως έφθειρε τους προκατόχους του, θα ανοίξει τις πολιτικές προοπτικές για μια κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας», δηλαδή θα εξουδετερώσει την ανατρεπτική δυναμική των εκλογών της 25 Γενάρη. Και την εξέλιξη αυτήν τη θεωρούν απαραίτητη, όχι μόνο για το «ελληνικό πρόβλημα», αλλά κυρίως για να εμποδίσουν την εξάπλωση των ιδεών της πολιτικής ανατροπής σε όλη την Ευρώπη.
Η αναζωπύρωση της δυναμικής των Podemos αποδεικνύει ότι οι «θεσμοί» έχουν πραγματικούς λόγους να φοβούνται: η παράταση της οικονομικής κρίσης διευρύνει την πολιτική κρίση και αστάθεια, δημιουργεί εύφορο έδαφος για να ανθήσουν παντού οι πολιτικές εργατικής αντίστασης. Γι’ αυτό το «παράδειγμα» ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζεται τόσο άτεγκτα και εχθρικά.
Oμως αυτή η διαπίστωση δημιουργεί ειδικές υποχρεώσεις και στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Έστω και την τελευταία στιγμή, απαιτείται αλλαγή πορείας στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ εγκλωβιστεί, με όποια προσχήματα, σε μνημονιακή συμφωνία, θα έχει πάρει το δρόμο προς μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης στη σχέση του με την κοινωνική βάση που τον στήριξε, το δρόμο προς μια γρήγορη ανατροπή ή εσωτερική μετάλλαξη.
Η στάση πληρωμών προς τους τοκογλύφους –μια τακτική που απορρέει και από τη συνεδριακή απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ που δήλωνε ότι δεν θα δεχθεί άλλες κοινωνικές θυσίες για τη δύναμη του ευρώ... – είναι ένα ισχυρό όπλο. Πίσω από τη βιτρίνα της ισχύος της Ευρώπης των τραπεζιτών, υπάρχει η πραγματικότητα της Ευρώπης της κρίσης, της όξυνσης των ανταγωνισμών, των οικονομικών και πολιτικών αδιεξόδων.
Για να υπερασπίσει τον κόσμο που εκπροσωπεί, η πολιτική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να διστάσει να στραφεί στην ανυπακοή, έστω και την τελευταία στιγμή. Ανοίγοντας ταυτόχρονα τη γενικότερη συζήτηση για το χρέος. Επιστρέφοντας με συγκεκριμένες πράξεις στο ριζοσπαστικό πρόγραμμα φιλολαϊκών, φιλεργατικών μεταρρυθμίσεων που υποσχέθηκε προεκλογικά. Με αυτόν τον τρόπο μια ρήξη γίνεται σχεδιασμένη πολιτική με σοβαρές προοπτικές νίκης, και όχι ένα «ατύχημα» (που μπορεί και να αποτελεί τον πρόλογο μιας απότομης στροφής δεξιά) ή ακόμα και ένα όπλο στη φαρέτρα των δανειστών.
Oλα πλέον παίζονται στην κόψη του ξυραφιού...

ΠΗΓΗ: dea.org.gr

του Boaventura de Sousa Santos (*)

Γράφω από την Αθήνα, όπου βρίσκομαι μετά από πρόσκληση του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς» για να συζητήσουμε τα θέματα και τις προκλήσεις που ταλανίζουν σήμερα τις χώρες της νότιας Ευρώπης και τα πιθανά διδάγματα που πρέπει να αντληθούν από τα καινοτόμα πειράματα που διεξάγονται σήμερα στην Ευρώπη και αλλού στον κόσμο.

Από τη συζήτηση υπήρξε γενική συμφωνία πως ό,τι θα συμβεί στη διάρκεια των επόμενων ημερών ή εβδομάδων κατά τις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και το ΔΝΤ θα είναι αποφασιστικής σημασίας όχι μόνο για τους Έλληνες, αλλά και για τους λαούς της Νότιας Ευρώπης και για την Ευρώπη ως σύνολο.
Αυτό που διακυβεύεται εδώ είναι η υπεράσπιση της ευπρέπειας και της ελάχιστης ευημερίας ενός λαού που υπήρξε θύμα όχι μόνο της τεράστιας ιστορικής αδικίας, αλλά και των πολιτικών λιτότητας που σκορπούν το θάνατο και την κοινωνική ερήμωση (πλήρως εμφανής στους δρόμους), χωρίς καν να έχει πετύχει κάποιον από τους στόχους που υποτίθεται ότι θα τις δικαίωναν.
Δεν είναι να απορεί κανείς που το πρώτο στοιχείο στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ είναι η άμεση ανακούφιση από τη σκληρότητα της τρέχουσας ανθρωπιστικής κρίσης. Διαποτισμένη με ένα μαχητικό πάθος που για καιρό απουσίαζε από τους ανιαρούς πολιτικούς της Ευρώπης, η Θεανώ Φωτίου, η υφυπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης, μου εξηγεί πώς οργανώνεται η διάσωση όσων έχουν οδηγηθούν στην έσχατη ένδεια (με επισιτιστικά προγράμματα, δωρεάν παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και δωρεάν ιατρική θεραπεία), ενώ τονίζει την κάπως περίεργη συνεργασία των ελληνικών τραπεζών όσον αφορά τη διαχείριση του συστήματος πληρωμών.
Εκτός από τα μέτρα έκτακτης ανάγκης, το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς όπως και των Podemos στην Ισπανία, φαίνεται ως μια μετριοπαθής, σοσιαλδημοκρατική ατζέντα. Αυτό είναι μεγάλη ειρωνεία της Ευρώπης: οι χθεσινοί σοσιαλδημοκράτες είναι οι σημερινοί φιλελεύθεροι, οι χθεσινοί επαναστάτες είναι οι σημερινοί σοσιαλδημοκράτες.
Οι κύριες κόκκινες γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ που δεν επιτρέπεται να ξεπεραστούν έχουν να κάνουν με τη μείωση των συντάξεων και το τέλος των συλλογικών διαπραγματεύσεων, τους δύο κεντρικούς πυλώνες της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Υπερασπίζοντάς τες, ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει για τις πιο πολύτιμες κατακτήσεις στην πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική κληρονομιά της Ευρώπης από τον τελευταίο μισό του αιώνα.
Είναι, μάλιστα, μια γενναία υπεράσπιση σε αυτό που είναι η πιο ασύμμετρη και μονόπλευρη διαδικασία διαπραγμάτευσης στην πρόσφατη ευρωπαϊκή (και ίσως και παγκόσμια) ιστορία. Και δεν πρέπει να είναι μια μοναχική άμυνα όσο μπορεί να υπολογίζει στην ενεργό αλληλεγγύη του κάθε ευρωπαίου πολίτη ο οποίος δεν βλέπει το τέλμα της παραίτησης ως επιλογή.
Ποιο είναι λοιπόν το επόμενο βήμα; Λέω συχνά ότι οι κοινωνιολόγοι είναι καλοί στην πρόβλεψη του παρελθόντος. Αλλά οι διαθέσιμες ενδείξεις φαίνεται να μας δίνουν περισσότερους λόγους για απαισιοδοξία παρά για αισιοδοξία. Παραδόξως, μία από αυτές τις ανησυχητικές ενδείξεις σχετικά με τον ελληνικό λαό είναι το οικονομικό πρόγραμμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Πορτογαλίας που δημοσιοποιήθηκε δημόσια.
Η συντηρητική προέλευση κάποιων από τις προτάσεις του, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις και τις συντάξεις, είναι ανησυχητική (με τα μέτρα των οποίων ο συντηρητισμός ξεπερνά εκείνον του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και στην πραγματικότητα μοιάζει με εκείνον των Ciudadanos[1], του νέου Συντηρητικού Κόμματος της Ισπανίας), κάνει κάποιον να σκεφτεί ότι συντάχθηκε με εσωτερική γνώση, δηλαδή με τη χρήση προγενέστερης, προνομιακής γνώσης των μέχρι τώρα μυστικών αποφάσεων των «μεγάλων ιθύνοντων» της Ευρώπης που έχουν ήδη παρθεί σε σχέση με την Ελλάδα και χώρες της Νότιας Ευρώπης.
Τόσο σε σχέση με τις συντάξεις - με την υπονόμευση των συνθηκών βιωσιμότητας, έτσι ώστε να δικαιολογείται περαιτέρω μείωσή τους- και τις εργασιακές σχέσεις -με τη μοιραία υπονόμευση των συλλογικών διαπραγματεύσεων- οι προτεινόμενες πολιτικές του Σοσιαλιστικού Κόμματος παραβιάζουν τις δύο κύριες κόκκινες γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ

Στην πραγματικότητα, εάν στην Πορτογαλία τεθούν σε εφαρμογή αυτές οι πολιτικές, θα διαλύσουν τη μετριοπαθή έκδοση της σοσιαλδημοκρατίας που καταφέραμε να οικοδομήσουμε τα τελευταία σαράντα χρόνια.
Θα μπορούσε αυτό να είναι μια προειδοποίηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να σφαγιαστεί για να χρησιμεύσει ως εμβόλιο ενάντια σε αυτό που θα μπορούσε να συμβεί στην Ισπανία, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ιταλία; Δεν ξέρουμε, αλλά αυτό μπορεί να εγείρει εύλογες υποψίες και να κρατήσει μια βεβαιότητα.
Η υποψία είναι ότι οι «τρεις μεγάλοι που παίρνουν τις αποφάσεις» σκοπεύουν να χτυπήσουν στην καρδιά του ΣΥΡΙΖΑ, προκαλώντας πολλούς από τους υποστηρικτές του (ειδικά εκείνους που δεν εξαρτώνται από την ανθρωπιστική βοήθεια) να τον εγκαταλείψουν, ενδεχομένως με την απατηλή υπόσχεση πονηρή ότι θα έχουν μεγαλύτερο όφελος από μια Ευρώπη χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ παρά από μια με αυτόν.
Το βέβαιο είναι ότι, με την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, τα σοσιαλιστικά κόμματα που κάποτε επέλεξαν ένα τρίτο τρόπο θα μάθουν σύντομα ότι μια τέτοια πορεία είναι πραγματικά αδιέξοδη.

(*) O Boaventura de Sousa Santos είναι διευθυντής του Κέντρου Κοινωνικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα της Πορτογαλίας.

Έχει δημοσιεύσει άρθρα σχετικά με την παγκοσμιοποίηση, την κοινωνιολογία του δικαίου και του κράτους, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα στα πορτογαλικά, ισπανικά, αγγλικά, ιταλικά, γαλλικά, γερμανικά και κινέζικα.

 Πηγή: telesurtv.net - ergatikosagwnas.gr

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

Για 6 χρόνια παρατείνεται η θητεία του επικεφαλής του ΟΟΣΑ Αγχέλ Γκουρία, μια απόφαση που θα αποφέρει στον Μεξικανό πρώην υπουργό Οικονομικών το αστρονομικό ποσό των 2.481.360 ευρώ.

Οι 34 χώρες-μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) αποφάσισαν ομόφωνα να αναθέσουν στον Γκουρία μία τρίτη θητεία στο αξίωμα του γενικού γραμματέα.

Ο Γκουρία θα παραμείνει στο «τιμόνι» του οργανισμού μέχρι το 2021, ως μια «αναγνώριση των ενεργειών του προκειμένου να οικοδομήσει έναν οργανισμό πιο σωστό, πιο ανοικτό και πιο κοινωνικό», σύμφωνα με ανακοίνωση του ΟΟΣΑ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατίθενται στην ιστοσελίδα του ΟΟΣΑ, οι ετήσιες απολαβές του γενικού γραμματέα ανέρχονταν το 2014 σε 206.780 ευρώ το χρόνο, ήτοι 17.231 ευρώ τον μήνα.

Με αυτά τα δεδομένα η παράταση της θητείας του για 6 χρόνια θα του αποφέρει συνολικά 2.481.360 ευρώ!

Και όλα αυτά για να προωθεί μειώσεις μισθών και συντάξεων, άνοιγμα «κλειστών» επαγγελμάτων στις μεγάλες πολυεθνικές, «απελευθέρωση» (= εκτόξευση) των τιμών σε μια σειρά προϊόντων και κοινωνικών υπηρεσιών.

Για να εισηγείται ο Γκουρία των 17.000 ευρώ τον μήνα να δουλεύουν οι εργαζόμενοι των 400 ευρώ Κυριακές και αργίες.

Το πιο τραγελαφικό όμως είναι ότι από την πρώτη μέρα της «πρώτης φοράς Αριστερά» ο ΟΟΣΑ προβλήθηκε ως σύμμαχος στη μάχη κατά της λιτότητας και υπέρ της ανάπτυξης.

Στις 11 Φεβρουαρίου, εν μέσω της «σκληρής διαπραγμάτευσης», ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήριζε τον Ανχελ Γκουρία τον «πιο χρήσιμο άνθρωπο στην Ευρώπη», καθώς προΐσταται ενός οργανισμού που έχει στόχο την προώθηση της ανάπτυξης.

Λογικό, αφού η ανάπτυξη στην οποία ορκίζονται όλοι, από τη ΝΔ και το ΠΟΤΑΜΙ μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ και τους υπερεθνικούς οργανισμούς, σημαίνει νέα υπερκέρδη για το κεφάλαιο πάνω στα αποκαΐδια των ισοπεδωμένων μισθών, των διαλυμένων εργασιακών δικαιωμάτων, της τεράστιας ανεργίας.

Αποτελούν όλοι μαζί, αστικό πολιτικό προσωπικό και τεχνοκρατικοί οργανισμοί, το μαύρο μέτωπο του κεφαλαίου που ξέρει να εναλλάσσεται στους ρόλους του καλού και κακού μπάτσου για να περάσει η αντεργατική λαίλαπα που έχει ανάγκη το κεφάλαιο για να βγει από την κρίση του.

Γ.Μ.

πηγη: pandiera.gr