Στην πρόσφατη συνάντηση που είχε το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ με τον αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας κ. Θ. Δρίτσα η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ κατήγγειλε με δριμύτητα την ανακολουθία αλλά και την αναξιοπιστία τόσο του ίδιου του Υπουργού όσο και της κυβέρνησης σε ότι αφορά τις οργανικές συνθέσεις στην ποντοπόρο Ναυτιλία, την ενίσχυση της απασχόλησης, την αύξηση των θέσεων εργασίας με ταυτόχρονη νομοθετική ρύθμιση έτσι ώστε τα όσα διεκήρυσσε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ να υλοποιηθούν απαρέγκλιτα έτσι ώστε επιτέλους το εφοπλιστικό κεφάλαιο να αναλάβει την ευθύνη στην απασχόληση ελλήνων Ναυτικών με συγκροτημένα δικαιώματα.

Μάλιστα η ΠΕΝΕΝ ενημέρωσε στο θέμα αυτό τον αναπληρωτή Υπουργό ότι έχουμε επανειλημμένα θέσει το ζήτημα στην Ε.Ε.Ε η οποία δεν δέχεται την παραμικρή συζήτηση για την ενίσχυση της απασχόλησης παρά μόνον αν καταργηθούν οι ΣΣΕ και αντικατασταθούν με τις ατομικές συμβάσεις.

Αυτήν την πραγματικότητα γνώριζε και γνωρίζει η πολιτική ηγεσία του ΥΝΑ, παρ’ όλα αυτά είχε το απύθμενο θράσος, αντί να ομολογήσει την κωλοτούμπα και την προσαρμογή της πολιτικής τους στα συμφέροντα και στις επιδιώξεις του εφοπλιστικού κεφαλαίου, να κατηγορεί μέσω ανθρώπων του περιβάλλοντός του την ηγεσία της ΠΕΝΕΝ ότι δήθεν διαστρέβλωσε τα όσα ειπώθηκαν στην συνάντηση αυτή στην οποία σημειώνουμε υπήρχε πολυμελής αντιπροσωπεία του Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ αποτελούμενη από 13 μέλη.

Κύκλοι του Υπουργού διέρρεαν στους διαδρόμους του ΥΝΑ, σε μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και σε δημοσιογράφους ότι οι ισχυρισμοί της ΠΕΝΕΝ είναι παντελώς αβάσιμοι!!!

Μάλιστα ορισμένα από αυτά τα άτομα έφθασαν στο άθλιο σημείο να κατηγορούν την ΠΕΝΕΝ και την ηγεσία της για κιτρινισμό με αφορμή την δημόσια ανακοίνωση της ΠΕΝΕΝ μετά την συνάντηση με τον κ. Δρίτσα. Για τα άτομα αυτά θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε αναλυτικά κάποια άλλη στιγμή….

Ως απάντηση σε αυτές τις αθλιότητες καταθέτουμε στην συνέχεια την απάντηση που έδωσε ο κ. Δρίτσας στην Βουλή στις 8/6/2015 σε ερώτηση Βουλευτή αναφορικά με τις οργανικές συνθέσεις όπου αποκαλύπτεται πλήρως πως ότι είπε στην αντιπροσωπεία της ΠΕΝΕΝ επανέλαβε δημόσια στην Βουλή για την επιδίωξή του το θέμα να αντιμετωπισθεί μέσα από τις ΣΣΕ και στην ουσία με τον τρόπο αυτό απευθύνει την παραίνεσή του να υπογράψουμε τις ατομικές συμβάσεις, όπως ακριβώς επιδιώκει το εφοπλιστικό κεφάλαιο!!

Σημειώνουμε ότι στον νόμο 4150/2013 επί Υπουργίας Μουσουρούλη υπήρχε διάταξη για την κατάργηση των ΣΣΕ στην ποντοπόρο ναυτιλία και την αντικατάστασή τους με ατομικές συμβάσεις. Η διάταξη αυτή καταψηφίστηκε από όλα τα κόμματα πλην της Ν.Δ με αποτέλεσμα να απορριφθεί!

Ο σημερινός αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας προφανώς διδάσκοντας νέα ήθη μιας «αριστεράς» που ο ίδιος αντιπροσωπεύει, προβάλει πολιτικό ήθος και αξιοπρέπεια, στοχοποιεί και πετροβολάει συνδικαλιστικά στελέχη που με συνέπεια παλεύουν υπέρ των συμφερόντων της εργατικής τάξης των Ναυτεργατών και αρνούνται την μετάλλαξή τους στις νέες συνθήκες (όπως κάνει ο κ. Δρίτσας) να συμπορευτούν με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και τα συμφέροντά του. Σχετικά με το ότι άφησε ανοιχτό το θέμα των οργανικών συνθέσεων δεν μας δημιουργεί την παραμικρή αυταπάτη ότι εάν και εφόσον δεν υπάρχει κυρίως από την ΠΕΝΕΝ οργανωμένη, δυναμική και αγωνιστική παρέμβαση, δεν πρόκειται να υπάρξει ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ο ίδιος ούτε θέλει ούτε μπορεί να κάνει το παραμικρό!!!

Υ.Γ.1: Προκαλεί αλγεινή εντύπωση το γεγονός ότι η κυβέρνηση επί 5 μήνες αναζητά διάφορα μέτρα με την μορφή ισοδύναμων για να καλύψει τις απαιτήσεις των «συμμάχων» και «εταίρων» και διαπιστώνεται ότι όλο το κυβερνητικό επιτελείο, συμπεριλαμβανομένης και της Αριστερής Πλατφόρμας, δεν προτείνουν και δεν επιδιώκουν την ουσιαστική φορολόγηση των εφοπλιστών. Αντίθετα με μεγάλη ευκολία προσφεύγουν σε προτάσεις – λύσεις που επιβαρύνουν τους εργαζόμενους, τα λαϊκά και μεσαία στρώματα.

Υ.Γ2: Ο κ. Δρίτσας αυθαίρετα και πίσω από τις πλάτες του ναυτεργατικού κινήματος και του ναυτεργατικού κόσμου της χώρας μας αποφασίζει να παρατείνει το καθεστώς των ειδικών συνθέσεων σε εκατοντάδες πλοία την στιγμή που η ανεργία στην ναυτεργασία παίρνει καθημερινά εκρηκτικές διαστάσεις. Έδωσε παράταση ενός μήνα σε όλες τις ειδικές συνθέσεις αντί όπως όφειλε να τις καταργήσει αμέσως όπως εξ’ άλλου διακήρυσσε το κόμμα του και ο ίδιος πριν την ανάληψη κυβερνητικών καθηκόντων από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η απάντηση στην Βουλή του κ. Θοδωρή Δρίτσα:

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΡΙΤΣΑΣ (Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού): Αξίζει, πριν από οτιδήποτε άλλο, σε αυτή την περίπτωση να αναδείξουμε ένα πολύ σημαντικό ζήτημα που χαρακτηρίζει και την πραγματικότητα γύρω από το ναυτικό επάγγελμα, τη ναυτική εργασία και την ανεργία στον χώρο της ναυτικής εργασίας.

Δεν υπάρχουν αδιαμφισβήτητα στοιχεία πουθενά. Σε μια χώρα ναυτιλιακή, σε μία χώρα που θριαμβεύει η ναυτιλία, που είναι ο δυναμικότερος κλάδος σε παγκόσμιο επίπεδο, οι οργανισμοί, οι ενώσεις, τα επιμελητήρια, το ΓΕΝΕ, το Υπουργείο, αδιαμφισβήτητα και πλήρη και διαρκώς παρακολουθούμενα στοιχεία για τη ναυτική εργασία δεν έχουμε. Και γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο και δεν θα τα επικαλεστώ, γιατί δεν τα εμπιστεύομαι. Δεν τα εμπιστεύομαι απολύτως.

Δεν αμφισβητώ τα δικά σας στοιχεία, αλλά την ίδια στιγμή στοιχεία στο ΓΕΝΕ δείχνουν ότι τους πρώτους τέσσερις μήνες του 2015 έχουμε όχι τεράστια, αλλά σημαντική μείωση των προσφερομένων για ναυτολόγηση ναυτικών, δηλαδή του δείκτη ανεργίας σε σχέση με όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Τι να πω; Ότι κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μπορέσαμε και μειώσαμε τη ναυτική ανεργία; Δεν μπορώ να το πω, παρ’ όλο που, αν μετρήσουμε τα νούμερα, αυτό φαίνεται, περίπου 15% μείωση της ανεργίας. Θα είναι αστείο να το ισχυριστώ και φυσικά δεν θα το κάνω. Επισημαίνω, όμως, αυτή την πραγματικότητα.

Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι μόνο ότι έχουμε ανεργία των ναυτικών -και έχετε δίκιο- και στους καπεταναίους πια και στους μηχανικούς, ιδιαίτερα στους τρίτους. Οι πρωτοδεύτεροι κάπως καλύπτονται και το ξέρετε, γιατί είστε στη θάλασσα. Στους τρίτους έχει αρχίσει το φαινόμενο να έχουμε και εκεί ανεργία. Ιδιαίτερα, όμως, έχουμε ανεργία στα κατώτερα πληρώματα.

Από την πρώτη στιγμή και στις προγραμματικές δηλώσεις και κατά την παραλαβή-παράδοση του Υπουργείου και σε κάθε ευκαιρία, η πρώτη κίνηση που κάναμε ήταν πολιτικού χαρακτήρα, δηλαδή έκφραση μιας πολιτικής κατεύθυνσης. Καλέσαμε και τον χώρο της εργασίας και τον χώρο της εργοδοσίας και ενθαρρύνουμε άμεσα και γρήγορα την ανάπτυξη ενός διαλόγου, ώστε να επιτευχθεί η υπογραφή μιας συλλογικής σύμβασης -δεν είναι θέμα του Υπουργείου, είναι ζήτημα της εργασίας και της εργοδοσίας, αλλά εμείς το ενθαρρύνουμε πολιτικά- όχι μόνο αναφορικά με το ύψος των εισοδημάτων, των αποδοχών, των μισθών κ.λπ., αλλά αναφορικά και με τη δεσμευτική υποχρέωση της εργοδοσίας να απορροφήσει ένα σημαντικό μέρος των ανέργων ναυτικών και να ενισχύσει τις θέσεις εργασίας Ελλήνων ναυτικών και μηχανικών, καπεταναίων Γ΄ τάξεως ή κυρίως κατωτέρων πληρωμάτων, που εκεί είναι η μεγαλύτερη ανεργία. Το ενθαρρύνουμε στην κατεύθυνση της συλλογικής σύμβασης εργασίας και όχι των ατομικών συμβάσεων.

Εάν δεν συμβεί αυτό για οποιονδήποτε λόγο, εκεί πράγματι υπάρχουν σκέψεις και λύσεις που αναφέρονται στις οργανικές συνθέσεις των πλοίων. Όμως και εκεί χρειάζεται σοβαρή συζήτηση. Και εκεί χρειάζονται βήματα στην κατάλληλη στιγμή, σωστά προετοιμασμένα και μέσα από τη συγκεκριμένη, οργανωμένη και σχεδιασμένη παρέμβαση, για να έχει κανείς σωστά αποτελέσματα.

Σε κάθε περίπτωση, είναι αδιανόητο η Ελλάδα, η χώρα της ναυτιλίας, η χώρα της ναυτοσύνης, να εξελίσσεται σε μία οικονομία και σε μια χώρα και σε μια κοινωνία στην οποία οι ναυτικοί αποτελούν πλέον μία πολύ πολύ μικρή κοινωνική ομάδα. Είναι αδιανόητο, διότι αυτό -το έχω πει και ξανά- δεν είναι μόνο κοινωνικά, οικονομικά, παραγωγικά απαράδεκτο, αλλά είναι και πολιτισμικά και ιστορικά απαράδεκτο. Είναι σαν αλλάζει η χώρα μας ιστορική ταυτότητα.

Δευτερολογία:

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΡΙΤΣΑΣ (Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού): Κατ’ αρχάς, θα ήθελα να καταθέσω στα Πρακτικά κάποια στοιχεία, για να κάνετε κι εσείς μία σύγκριση. Είμαι βέβαιος ότι όσα είπαμε προηγουμένως καλύπτουν αυτό το κενό, αλλά τα καταθέτω για να έχει κάποιος ένα δείγμα, για να μπορεί να προσεγγίσει αυτά τα ζητήματα.

(Στο σημείο αυτό ο Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού κ. Θεόδωρος Δρίτσας καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)

Ξέρετε καλά ότι η αύξηση του νηολογίου δεν επιβάλλεται. Συνήθως, μάλιστα, επιδιώκεται –αυτή είναι η παράδοση, το συνταγματικό και το θεσμικό πλαίσιο, αλλά και η πρακτική- με παροχές και κίνητρα. Νομίζω ότι εκεί το ελληνικό κράτος πλουσιοπάροχα έχει οργανώσει παροχές και κίνητρα.

Εδώ υπάρχει ένα ζήτημα. Οφείλουν οι επιχειρηματίες της θάλασσας να ανταποκριθούν σ’ αυτά τα κίνητρα. Υπάρχουν πολλές απόψεις. Τις ξέρω, τις συζητώ. Δεν ενοχοποιώ κανέναν a priori, αλλά εν πάση περιπτώσει μην κυνηγάμε σημαίες ευκαιρίας. Η ελληνική σημαία, ακριβώς επειδή είναι μία ισχυρή σημαία, είναι ένα τεράστιο κίνητρο. Οι Έλληνες πλοιοκτήτες οφείλουν να αξιοποιήσουν αυτό το κίνητρο που έχει σε πολύ μεγάλο βαθμό πάρα πολλές παροχές και συνταγματικά κατοχυρωμένες και να ανταποκριθούν σ’ αυτό.

Θα μου πείτε ότι αυτό είναι ένα ευχολόγιο. Σε κάθε περίπτωση, όμως, δεν μπορεί να ανοίξει η συζήτηση για ακόμα περισσότερα κίνητρα και για ακόμα περισσότερες παροχές στο όνομα της αύξησης του νηολογίου. Σε καμία περίπτωση. Αντίθετα, μπροστά είναι ανοιχτή η συζήτηση αποκατάστασης της ισορροπίας ανάμεσα σ’ αυτά που το ελληνικό κράτος παραδοσιακά δίνει στους επιχειρηματίες της θάλασσας και στην ανταπόκριση που πρέπει αυτοί να αποδώσουν όχι στο κράτος, αλλά στην ελληνική κοινωνία.

Οι οργανικές συνθέσεις ήδη στηρίζονται σε νομοθεσία που έχει θεσμοθετηθεί πολύ παλιά. Ο ν. 4150/2013, βέβαια, έβαλε κάποιες νέες ρυθμίσεις για κάποιες ειδικές κατηγορίες.

Σε αυτή την περίοδο σας βεβαιώνω πως ό,τι καινούργιο αίτημα έρχεται για ανανέωση των μειωμένων οργανικών συνθέσεων το Υπουργείο έχει δώσει μόνο για έναν μήνα, με την υποχρέωση του αιτούντος να αποδείξει και τα ζητήματα της ασφάλειας και τα ζητήματα της επάρκειας και πολλά άλλα. Και περιμένουμε την εξέλιξη.

Σε κάθε περίπτωση, αυτή η συζήτηση για τις οργανικές συνθέσεις είναι ανοικτή.

Το πρώτο μέρος της αξιολόγησης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, αναφορικά με τις άμεσες επιπτώσεις στην ατμόσφαιρα από την πυρκαγιά που εκδηλώθηκε το Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015 στη θέση Πεύκο Μαυράκη στον Ασπρόπυργο, σε ιδιωτικό υπαίθριο χώρο αποθήκευσης των υπό ανακύκλωση απορριμμάτων, υπέβαλε στην Περιφέρεια Αττικής, το Ινστιτούτο Ερευνών Περιβάλλοντος και Βιώσιμης Ανάπτυξης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών.

Η Περιφέρεια Αττικής, ενημερώνοντας υπεύθυνα τους πολίτες, δίνει στη δημοσιότητα την αξιολόγηση σχετικά με τις επιτόπιες μετρήσεις. Σύμφωνα με το Αστεροσκοπείο: «Ελλείψει πυκνών μετρήσεων σε όλες τις περιοχές όπου υπάρχουν αναφορές, εκτίμηση για την επίδραση της πυρκαγιάς στο σύνολο του Λεκανοπεδίου Αττικής, θα δοθεί με χρήση ατμοσφαιρικού μοντέλου διασποράς ρύπων (Μέρος Β της Έκθεσης), μαζί με τις χημικές αναλύσεις για την περιεκτικότητα σε τοξικές ενώσεις».

Βρείτε τη σχετική έκθεση στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.patt.gov.gr/site/index.php?option=com_content&view=article&id...

πηγη: left.gr

Ένας στους τρεις υπόγειους ταμιευτήρες νερού εξαντλείται με ρυθμούς ταχύτερους από αυτούς που αναπληρώνεται, ενώ δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια τις ποσότητες νερού που έχουν απομείνει στο εσωτερικό τους.

Επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Ιρβάιν χρησιμοποίησαν δορυφορικά δεδομένα των δίδυμων δορυφόρων GRACE της NASA, οι οποίοι μετρούν την ένταση του βαρυτικού πεδίου σε όλο τον πλανήτη, για να εξετάσουν τους 37 μεγαλύτερους υδροφόρους ορίζοντες της Υφηλίου.

Ανακάλυψαν ότι οκτώ από αυτούς εξαντλούνται δίχως να αναπληρώνονται με φυσικό τρόπο, ενώ πέντε, συμπεριλαμβανομένης της Κεντρικής Κοιλάδας της Καλιφόρνια δέχονται πολύ "ισχυρές πιέσεις" χωρίς να αναπληρώνονται επαρκώς.

Σημαντικές πιέσεις δέχονται επίσης οι υδροφόροι ορίζοντες στη Σαουδική Αραβία, την Ινδία, το Πακιστάν και τη βόρεια Αφρική. Ειδικότερα, η μέγιστη επιβάρυνση καταγράφεται στην Αραβική Χερσόνησο, της οποίας ο υπόγειος ταμιευτήρας αποτελεί σημαντική πηγή νερού για 60 εκατομμύρια ανθρώπους. Στη δεύτερη θέση είναι η λεκάνη του Ινδού ποταμού στη βορειοδυτική Ινδία και το Πακιστάν και στην τρίτη θέση η λεκάνη Μούρζουκ-Ντιάντο στη βόρεια Αφρική.

Οι προηγούμενες μελέτες των υπόγειων υδάτων βασίζονταν σε στατιστικές αναλύσεις και εστίαζαν στις αντλούμενες ποσότητες. Αυτές οι περιορισμένες εκτιμήσεις είχαν τεράστιο εύρος στατιστικού λάθος για να χρησιμοποιηθούν στη διαχείριση των υδάτων. Για παράδειγμα, παλαιότεροι υπολογισμοί για την επάρκεια του Υδροφορέα της Βορειοδυτικής Σαχάρας κυμαίνονταν από 10 έως 21.000 χρόνια.

Στην πρόσφατη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν δορυφορικά στοιχεία της NASA σε βάθος 11 ετών μαζί με άλλους παράγοντες όπως ο πληθυσμός, το κλίμα και η τοπική χρήση του νερού.

Οι δίδυμοι δορυφόροι GRACE -γνωστοί ως Gravity Recover και Climate Experiment- περιστρέφονται γύρω από τη Γη μετρώντας τη βαρυτική επίδραση του νερού. Οι διαφορές στις μετρήσεις δείχνουν πόσο νερό κερδίζουν ή χάνουν οι υδροφόροι ορίζοντες.

Οι ερευνητές καταθέτουν την άποψη ότι τα αποθέματα των υπόγειων υδάτων είναι πολύ λιγότερα από αυτό που πιστεύαμε, ενώ επισημαίνουν ότι θα πρέπει να γίνουν επιτόπιες γεωτρήσεις και έρευνες για να διαπιστωθεί το ακριβές μέγεθός τους.

«Πιστεύω ότι θα πρέπει να ερευνούμε τους υδροφόρους ορίζοντες σαν να είχαν την ίδια αξία με τα αποθέματα πετρελαίου» λέει ο Τζέι Φαμιγκλιέτι, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Ιρβάιν και ερευνητής του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης (JPL) της NASA. «Πρέπει να ανοίγουμε γεωτρήσεις για νερό με τον ίδιο τρόπο που ανοίγουμε γεωτρήσεις για άλλους πόρους» προσθέτει.

Δεν πρόκειται για εύκολη υπόθεση καθώς οι υδροφόροι ορίζοντες συχνά βρίσκονται βαθιά, κάτω από παχιά στρώματα εδάφους. Σε ξηρότερες περιοχές, τα υπόγεια ύδατα μπορεί να βρίσκονται στα 600 μέτρα κάτω από το έδαφος.

"Διαθέτουμε την τεχνολογία, αλλά χρειαζόμαστε τους πόρους για αυτή την εξερεύνηση" αναφέρει η Αλεξάντρα Ρίτσυ, ερευνήτρια του πανεπιστημίου.

Στην ερευνητική ομάδα συμμετείχαν επιστήμονες της NASA, του Εθνικού Κέντρου Ατμοσφαιρικής Έρευνας, του Εθνικού Πανεπιστημίου της Ταϊβάν και του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στη Σάντα Μπάρμπαρα.

Τα αποτελέσματα δημοσιεύονται στο Water Resources Research, μια επιθεώρηση της Αμερικανικής Ένωσης Γεωφυσικής.

πηγη: econews.gr

Γράφει ο Γιάννης Πουρσανίδης

Ο λόγος για τον οποίο παρατίθεται το παραπάνω γράφημα είναι αφενός μεν για να καταδειχθεί πως οικονομίες εκτός του σκληρού πυρήνα της ευρωατλαντικής οικονομικής συμμαχίας (μελλοντικά: διατλαντική οικονομική ζώνη) μπορούν να έχουν αξιοσημείωτο οικονομικό αποτέλεσμα (output) και αφετέρου για να απομυθοποιηθεί η έννοια της χρεοκοπίας και οι όποιες αρνητικές συνέπειες (προσωρινά) αυτή θα επιφέρει[1].

Υπό αυτό το πρίσμα (βλ. πενταπλασιασμός – αύξηση κατά 486 δις δολάρια - του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της Αργεντινής κατά την περίοδο 2002 – 2013) μπορούν να κατανοηθούν δηλώσεις αξιόλογων καθηγητών (Κ. Λαπαβίτσας) για άμεση επιστροφή σε εθνικό νόμισμα και δελτίο τροφίμων με στόχο την οικονομική ανάκαμψη και (μεσοπρόθεσμη) ευημερία του ελληνικού λαού. Η περίοδος της ραγδαίας επιδείνωσης του ΑΕΠ της Αργεντινής συμπίπτει με την περίοδο της σύνδεσης του νομίσματός της με το αμερικανικό δολάριο, με την κορυφή του δράματος να κορυφώνεται με την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Αργεντινής (μείωση του ΑΕΠ κατά 200 δις δολάρια κατά την διετία 2001-2002).

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί πως οποτεδήποτε στην ιστορία των συγκεντρωτικών κοινωνιών υπάρχει σύνδεση (διακρατικές ενώσεις – περιφερειακές ολοκληρώσεις κ.λπ.) χωρών «μικρότερου» οικονομικού εκτοπίσματος με χώρες με «μεγαλύτερο» οικονομικό εκτόπισμα τότε συνήθως οι μικρότερες χώρες υφίσταντο πολύ δύσκολες καταστάσεις οικονομικής προσαρμογής. Η μόνη περίοδος όπου λαοί μικρότερων χωρών επωφελήθηκαν από τη σύνδεση τους με χώρες με μεγαλύτερες δυνατότητες παραγωγής οικονομικού αποτελέσματος ήταν η περίοδος της πρώιμης ΕΣΣΔ αλλά και της ύστερης (μετά τον ΒΠΠ) με διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά τα οποία δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν.

Η ελληνική κοινωνία της τελευταίας πενταετίας έχει βιώσει στο σώμα και το πνεύμα της τι σημαίνει η πρόσδεση και ακραία εξάρτηση της αστικής τάξης της χώρας από το ευρωατλαντικό μπλοκ. Οι συσσωρευμένες ποσότητες (εκτόξευση της ανεργίας, αύξηση των αυτοκτονιών, παιδικός και νεανικός υποσιτισμός, μικροαστικός κανιβαλισμός κ.λπ.) βοούν.

Μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία είναι μάλλον απίθανη για την περίπτωση της Ελλάδας. Οι λόγοι δεν είναι άλλοι από τις λεπτές γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές ισορροπίες της περιοχής. Αύξηση του βαθμού πολυπλοκότητας (από μαθηματικής σκοπιάς) της παρούσας κατάστασης που προκύπτει ως συνάρτηση των επιδιώξεις της γερμανικής ελίτ (ομογενοποίηση ευρωπαϊκής περιφέρειας και οικονομική «κινεζοποίηση» αυτής – απόλυτες μείωση μισθών και λοιπών παροχών – και σχετική «βουλγαροποίηση» των καπιταλιστικών κέντρων – σχετική μείωση μισθών και λοιπών παροχών) αλλά και του τρόπου αντίδρασης των υπό συρρίκνωση οικονομικών εξουσιών των επιμέρους χωρών – στόχων του κραταιού συγκεντρωτικού κέντρου στην ευρωπαϊκή ήπειρο (γαλλογερμανικός άξονας).

Το γεγονός ότι το ενεργειακό κάδρο των σχέσεων ΕΕ – Ρωσίας μετά το έτος 2019 (όπου και θα έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες κατασκευής του Greek Stream) δεν θα περιλαμβάνει την Ουκρανία πρέπει να αποτιμηθεί με μαρξιστικούς όρους. Ειδικά δε, για τα κομμουνιστικά κόμματα που δραστηριοποιούνται στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Πολύ σωστά ο Αλ. Τσίπρας στην ομιλία του στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης (Leningrad) αναφέρθηκε στο γεγονός της μετατόπισης του κέντρου βάρους της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας και των αποτελεσμάτων αυτής στις ευρωπαϊκές οικονομικές (σε προηγούμενο άρθρο είχαν παρατεθεί γραφήματα σχετικά με την έντονη αστάθεια που χαρακτηρίζει την οικονομική δραστηριότητα σε πολλές χώρες της ΕΕ). Ήδη από τον Οκτώβρη του 2014 είχε επισημανθεί από τον γράφοντα σε συζητήσεις με καθηγητές από τα σχολικά χρόνια αλλά και με γνωστούς και φίλους η μετατόπιση αυτή. Μάλιστα είχε καταδειχθεί και το κέντρο θεωρητικής επεξεργασίας και δημιουργίας γνώσης για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του πολυπολικού κόσμου (μετάφραση στην ελληνική γλώσσα του όρου multipolarworld) από την σκοπιά των συμφερόντων της δυτικής ελίτ. Το κέντρο αυτό δεν είναι άλλο από την πόλη-κράτος Σιγκαπούρη. Η Σιγκαπούρη, όπως πολύ ορθά είχε επισημάνει ένας γνωστός, δεν είναι τίποτα περισσότερο από την «Ελβετία της Ασίας». Κάθε συγκεντρωτικό κέντρο έχει ανάγκη από την συγκεντρωτικά δομημένη επιστημονική[2] του ελίτ. Όταν γίνεται λόγος για μετατόπιση του κέντρου βάρους του παγκόσμιου καπιταλισμού πρέπει να είναι ξεκάθαρο πως αυτή η μετατόπιση περιλαμβάνει στον πυρήνα της κυρίως την Κίνα αλλά και άλλες χώρες της ασιατικής ηπείρου οι οποίες υφίστανται την διαδικασία της αστικοποίησης (urbanization process) όσον αφορά τις υποδομές τους (ανάπτυξη δυτικού τύπου υποδομών – οικιστικές, εμπορικές, βιομηχανικές μονάδες στα βάθη της Ασίας).

Είναι έτοιμη η ελληνική κοινωνία για αποδέσμευση από τους μηχανισμούς και τις δομές εξάρτησης; Ποιος ο ρόλος της επαναστατικής πρωτοπορίας; Υπάρχει η οποιαδήποτε κινητικότητα από την πλευρά του κομμουνιστικού κόμματος της χώρας προς την κατεύθυνση προετοιμασίας, στον πραγματικό κόσμο, του λαϊκού παράγοντα; Αν υποθέσουμε ότι ακόμα και από ατύχημα η Ελλάδα μένει εκτός ευρωζώνης πως προτίθεται το κομμουνιστικό κόμμα να αλληλεπιδράσει με μαζικούς όρους με τις «ανώριμες» μάζες. Υπάρχει κάποιο πλάνο όσον αφορά την αγροτική παραγωγή και την κτηνοτροφία; Όταν ένα κόμμα αποκαλεί ένα κίνημα με τα όποια στρεβλά χαρακτηριστικά μπορεί αυτό να είχε, «κίνημα της πατάτας», πως στη συνέχεια θα πείσει ότι ενδιαφέρεται κι έχει ιεραρχήσει ως ζωτικό για το ίδιο την επαρκή διατροφή του λαού εξ’ ονόματος του οποίου δρα και από τους φόρους του οποίου «πληρώνεται»; Το πώς διαχειρίζονται τα κεφάλαια που αντλούν από τον κρατικό προϋπολογισμό τα αστικά κόμματα είναι θέμα. Αλλά για τους κομμουνιστές, στις συνθήκες αστικής νομιμότητας, το ζήτημα είναι το κατά πόσο ο τρόπος διαχείρισης των κεφαλαίων που αντλεί το κομμουνιστικό κόμμα είναι ή δεν είναι «μια απ’ τα ίδια». Κι αν δεν είναι, πρέπει κάπως να αποδεικνύεται. Μπορεί μεν ο Λουί Αλτουσέρ στο έργο του «Ιδεολογία και ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους» να αναφέρει πως όταν η αστική τάξη θέλει να ενσωματώσει ένα κομμουνιστικό κόμμα τότε το «βάζει να κυβερνήσει» να έχει απόλυτο δίκιο, αλλά θα πρέπει να βρεθεί η φόρμουλα ώστε ένα κομμουνιστικό κόμμα να μπορεί στην συγκεκριμένη κοινωνία να δείξει ότι μπορεί να παίξει τον ρόλο του κόμματος εκείνου που θα λειτουργήσει ως συνεκτικός ιστός των «έκπτωτων», των «κατεστραμμένων» και κατατρεγμένων της εποχής μας με στόχο την διεκδίκηση της εξουσίας. Ένα κόμμα που θα μπορεί εκ των πραγμάτων και λόγω της κοινωνικής και πολιτικής του δράσης να δημιουργήσει τις συνθήκες «δυαδικής εξουσίας». Ένα κόμμα που θα μπορεί να πείσει πως το νόμισμα δεν είναι φετίχ, πως η χώρα υπήρξε για εκατοντάδες χρόνια χωρίς ευρώ και πως το ζήτημα είναι να υπάρχει ένα νόμισμα που θα ενισχύει την ευημερία των εργατών και εργαζομένων ανεξάρτητα από το πώς αποκαλείται. Όλα τα παραπάνω ισχύουν και για τις αυτοαποκαλούμενες ριζοσπαστικές και κομμουνιστικές τάσεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο εξαιρετικό αφιέρωμα του Εργατικού Αγώνα για τον Άρη Βελουχιώτη παρατέθηκε κείμενο όπου ο Άρης αναφέρει πως ο ατιμωτικότερος των θανάτων είναι αυτός που προκαλείται από την πείνα. Υπάρχει σχέδιο αντιμετώπισης αυτών των καταστάσεων; Υπάρχει σχέδιο σύνδεσης της ιστορικής πείρας με την παρούσα πραγματικότητα; Ή μήπως είναι αρκετό για την ηγεσία του ΚΚΕ να αναπαράγει μια ψευδομαρξιστική «θεολογία»[3] για το final combat (τελική μάχη) που όλο την περιμένουμε (συσπειρώνοντας δυνάμεις) κι όλο αυτή αργεί και ποτέ δεν έρχεται. Κι όταν η πρωτοπορία της εργατικής τάξης «αρνείται πεισματικά» (εκ του αποτελέσματος και ανεξαρτήτως προθέσεων) να παίξει τον ρόλο της, πως πρέπει να δρουν οι μάζες; Έχουν το δικαίωμα να συγκροτούν κοινωνικές και πολιτικές δομές με μεταβατικά αιτήματα; Έχουν το δικαίωμα να ασκούν κριτική στην ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος, ειδικά όταν αυτή αντιστρέφει την πραγματικότητα; Λόγου χάρη, τα τελευταία χρόνια αναπαράγεται ένα ακόμα ιδεολόγημα από την πλευρά της ηγεσίας του ΚΚΕ που συνοψίζεται στην φράση «Ας δείξει ο λαός ότι θέλει και θα βοηθήσει και το κόμμα». Είναι ή δεν είναι αντιστροφή της σχέσης της πρωτοπορίας με τις μάζες; Εάν ο λαός δείξει ότι θέλει τότε τι να την κάνει την «πρωτοπορία»; Θα δημιουργήσει άλλη. Υπάρχει ιστορικό παράδειγμα λαού που να «έδειξε ότι ήθελε και εν συνεχεία να ακολούθησε η πρωτοπορία»; Εξ΄ όσων γνωρίζω ούτε την εποχή των μπολσεβίκων, ούτε και στην περίπτωση της Κούβας έγινε έτσι. Αντίθετα, μικρές μειοψηφίες αρχικά ξεκίνησαν τον αγώνα ο οποίος λόγω ιστορικών συγκυριών «έπεισε τις μάζες» που ακολούθησαν την πρωτοπορία γιατί οι τακτικοί και στρατηγικοί της στόχοι, η θεωρητική επεξεργασία και η καθημερινή της πράξη ήταν έτσι δομημένα που έπειθαν τους εργάτες να ακολουθήσουν τους πρωτοπόρους.

Συνοψίζοντας, μπορεί να υπάρξει κοινωνία πέραν του συγκεντρωτικού καπιταλισμού των διακρατικών ή περιφερειακών ολοκληρώσεων. Μπορούν να αναπτυχθούν υποδομές που θα διασφαλίζουν υψηλής ποιότητας συνθήκες ζωής για τους εργαζόμενους. Είναι αναγκαία μεταβατικά αιτήματα πάλης εντός των οποίων θα συνοψίζονται οι τακτικοί στόχοι του κομμουνιστικού κινήματος και είναι εφικτό να πειστούν οι εργάτες για την αναγκαιότητα του κομμουνιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας[4].

[1] Περισσότερες πληροφορίες για το δείκτη που χρησιμοποιείται στο Γράφημα μπορούν να βρεθούν εδώ.

[2] Στο σημείο αυτό πρέπει να εισαχθεί ο όρος γνωσιακός κομμουνισμός (στο πεδίο των επιστημών) ως απάντηση στον συγκεντρωτικό καπιταλισμό. Όταν σχηματοποιηθεί πλήρως ο όρος και τα χαρακτηριστικά του τότε θα επεξηγηθεί καλύτερα. Ο γράφων δημιούργησε τον όρο χωρίς να γνωρίζει ότι υπάρχει και χρησιμοποιείται ο όρος γνωσιακός καπιταλισμός. Οι αφετηρίες που οδήγησαν τον γράφοντα στην δημιουργία του όρου είναι σχεδόν ίδιες με αυτές οι οποίες που περιγράφονται στη εισήγηση με θέμα: Πολιτική Οικονομία του Διαδικτυακού Ολιγοπωλίου: από την ψηφιακή επανάσταση στον γνωσιακό καπιταλισμό.

[3] Τέτοια κείμενα γράφονται κατά κόρον από τον Δημήτρη Γόντικα. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το κείμενο με τίτλο: Τα 100χρονα του Κόμματος να μας βρουν με περισσότερες κομματικές δυνάμεις στους κλάδους της Βιομηχανίας.  

[4] Τα «εργαλεία» για τις κοινωνίες του μέλλοντος δημιουργούνται σε κοινωνίες του παρελθόντος. Ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν θα είχε υπάρξει πότε εάν ο μαθηματικός Euler δεν είχε διατυπώσει την γνωστή και ως ταυτότητα του Euler. Θα ήταν αδύνατη η παραγωγή και μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας εάν οι κοινωνίες των ανθρώπων (και οι επιστημονικές τους ελίτ) δεν είχα ορίσει τους φανταστικούς αριθμούς. Χωρίς την χρήση τους είναι αδύνατη η μοντελοποίηση και προσομοίωση των πολύπλοκων σύγχρονων συστημάτων ενέργειας, αυτομάτου ελέγχου κ.λπ. Ο ανθρώπινος πολιτισμός κατάφερε να αλληλεπιδράσει με τις «δυνάμεις του σύμπαντος» ακριβώς επειδή δεν φοβήθηκε να επιχειρήσει το αδιανόητο, να κάνει πράξει την ουτοπία. Για έναν επιστήμονα, και ειδικά έναν επαναστάτη δεν υπάρχει “final combat” αλλά διαρκής πάλη του νέου με το κατεστημένο, της φθοράς και του θανάτου με την γέννηση νέων και πρωτοπόρων ιδεών, ικανότητα ερμηνείας των σχέσεων αιτίου – αποτελέσματος και προσπάθεια δημιουργίας πολιτικής τακτικής και στρατηγικής που εμπεριέχει μέσα της την ιστορική ανάδραση και ερωτήματα του τύπου: τι ήταν αυτό που έκανε το ΕΑΜ και γιγαντώθηκε; Πως έδρασε; Ποια στάση κράτησε απέναντι στην πείνα; Πως οργάνωνε, διαφώτιζε και επιμόρφωνε τον ελληνικό λαό; Πώς μπορούμε στο σήμερα να χρησιμοποιήσουμε αυτή την πείρα με σκοπό την νέα γιγάντωση του ελληνικού λαού; Πώς πρέπει να εφαρμόσουμε την μέθοδο trial – error (δοκιμή – σφάλμα) ώστε να βελτιωθεί η δράση των πρωτοπόρων δυνάμεων; Τα περιθώρια σφάλματος είναι σχεδόν ανύπαρκτα.

Υστερόγραφο 1: σε πρόσφατη συνέντευξη του ο Γ. Βαρουφάκης αναφέρθηκε στην φιλελευθεροποίηση της αγοράς χονδρικής πώλησης. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ο όρος “απελευθέρωση” και εν συνεχεία διορθώθηκε με τον ορθό.

Υστερόγραφο 2: μια συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη στον πρώην «Πρωταγωνιστή» και νυν «επικεφαλής» του κόμματος «Το Ποτάμι». Ας σταθεί ο αναγνώστης στο λεπτό 13.45’. Η μουσική του Μίκη έχει κάτι από την αρμονία του σύμπαντος και σίγουρα εντός της, καθώς επίσης και εντός της ακολουθίας των λέξεων των ποιητών που έγραψαν στίχους που τους μελοποίησε ο Μίκης είναι εγγεγραμμένη η ακολουθία Fibonacci (είναι η ίδια ακολουθία με την οποία έχει χτιστεί ο Παρθενώνας). Αυτός είναι κι ό λόγος για τον οποίο όπου κι αν παίχτηκε η μουσική του, λατρεύτηκε, ακριβώς επειδή μιλά στο μοναδικό είδος που μπορεί να στοχαστεί πάνω στις πράξεις του και να βιώσει την σημασία του να παλεύεις ενάντια στην πείνα και για ένα αύριο «στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων».

Στην εποχή της σκοπιμότητας το σπουδαίο είναι να αναζητάς την ουσία.

Venceremos!

πηγη: ergatikosagwnas.gr