Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*

Η λέξη μπορεί να φαίνεται περίεργη ή βαριά. Πως αλλιώς όμως να χαρακτηρίσουμε την πλήρη αντιστροφή του νοήματος ενός συγκλονιστικού γεγονότος όπως το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, ώρες μόνο μετά το πέρας του και μάλιστα από τους ίδιους τους πρωτεργάτες του; Πως να εξηγήσουμε ότι οι κκ. Μεϊμαράκης και Θεοδωράκης, δηλαδή οι επικεφαλείς του στρατόπεδου των (κατά κράτος) ηττημένων, να έχουν γίνει οι εγκεκριμένοι εκφραστές της γραμμής που ακολουθεί η ελληνική πλευρά και να περιφέρονται δεξιά και αριστεράθέτοντας τους όρους τους; Πως είναι δυνατό ένα σαρωτικό «όχι» στη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας να «ερμηνεύεται» ως πράσινο φως για ένα νέο μνημόνιο; Και για να το πούμε με όρους κοινής λογικής, αν ήταν να υπογραφεί κάτι ακόμη χειρότερο και δεσμευτικότερο από τις προτάσεις Γιουνκέρ προς τι το δημοψήφισμα ή μάλλον προς τι η μάχη του «όχι» και, φυσικά, προς τι η σαρωτική της επικράτηση;

Η αίσθηση του παράλογου δεν απορρέει όμως από αυτήν την ακαριαία αντιστροφή της δυναμικής της κατάστασης αλλά κυρίως από το γεγονός ότι όλα αυτά γίνονται «σαν να μην έχει συμβεί τίποτε», σαν να ήταν το δημοψήφισμα κάτι σανσυλλογική παραίσθηση, που διαλύεται απότομα και μας αφήνει απερίσπαστους να συνεχίσουμε μ’αυτό που κάναμε πριν. Επειδή δεν γίναμε όμως όλοι Λωτοφάγοι, ας μας επιτραπεί να αναφερθούμε εν συντομία σε όσα συνέβησαν στον απίστευτα πυκνό χρόνο των τελευταίων ημερών.

Την περασμένη Κυριακή λοιπόν, ο ελληνικός λαός συγκλονίζει την Ευρώπη και τον κόσμο.Ανταποκρίνεται μαζικά στο κάλεσμα της κυβέρνησης και, σε πρωτοφανείς συνθήκες για τα μεταπολεμικά δεδομένα οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας, ψηφίζει σαρωτικά "όχι"  στις εκβιαστικές και ταπεινωτικές προτάσεις των δανειστών. Τόσο η έκταση του «όχι» όσο και η ποιοτική του σύνθεση, με την συντριπτική του υπεροχή στα εργατικά-λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, μαρτυρούν την βαθύτητα των διεργασιών που έγιναν, ή μάλλον που αποκρυσταλλώθηκαν σε ελάχιστο διάστημα στην ελληνική κοινωνία. Οι μαζικές κινητοποιήσεις της Παρασκευής, το κλίμα που επικρατούσε «από τα κάτω» τις τελευταίες μέρες, χωρίς να ξεχνάμε το ενθουσιώδες κύμα διεθνούς αλληλεγγύης, πιστοποιούν τις τεράστιες δυνατότητες που ανοίγει στην λαϊκή παρέμβαση μια συγκρουσιακή πολιτική επιλογή.

Από την επόμενη όμως αυτής της «μέρας που συγκλόνισε τον κόσμο», και ενώ δεν έχουν καλά-καλά καταλαγιάσει οι ιαχές των νικητών στις πλατείες της χώρας, αρχίζει το θέατρο του παραλόγου.Υπό την αιγίδα του ενεργότατα στρατευμένου στην υπόθεση του «ναι» ΠτΔ, η κυβέρνηση καλεί τους επικεφαλείς των ηττημένων και συνομολογεί ένα πλαίσιο που βάζει ως ανυπέρβλητο όριο της ελληνικής θέσης το ευρώ και δηλώνει ρητά ότι δεν έχει εντολή ρήξης. Στην παραζάλη ακόμη της κυριακάτικης χαράς, η κοινή γνώμη παρακολουθείτον εκπρόσωπο του 62% να υποτάσσεται στο σκεπτικό του 38% την επαύριο μιας εκκωφαντικής νίκης της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας,.

Την Τρίτη, η κυβέρνηση μεταβαίνει στις Βρυξέλλες για το έκτακτο Eurogroup χωρίς "πρόταση" και, όπως ήταν απόλυτα λογικό, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα νέο, ολιγοήμερο και ακόμη αυστηρότερο, τελεσίγραφο. Την επομένη, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος εγκανιάζει τη θητεία τους ως ΥΠΟΙΚ (για λόγους συντομίας παρακάμπτουμε το επεισόδιο "παραίτηση Βαρουφάκη", σημειώνοντας απλά ότι αποτελούσε απαίτηση των δανειστών) στέλνοντας επιστολή στον ESM – τον οργανισμό που διαχειρίζεται το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους – με την οποία ζητάει νέο δάνειο 50 δις, που θα συνοδεύεται φυσικά από τρίτο μνημόνιο . Προβλέπεται μάλιστα η Βουλή να αρχίσει να ψηφίζει τα σχετικά μέτρα, δηλαδή τους εφαρμοστικούς νόμους, από τη Δευτέρα.

Η επιστολή Τσακαλώτου συνεχίζει αναφέρονταςμεταξύ άλλων ότι "η Ελλάδα δεσμεύεται να τηρήσει τις χρηματοοικονομικές της υποχρεώσεις απέναντι σε όλους τους πιστωτές της πλήρως και εγκαίρως».Είναι προφανές ότι παρά τις διαβεβαιώσεις που ακούστηκαν μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος για «επανέναρξη διαπραγματεύσεων από μηδενική βάση», οι (κατ’όνομα και μόνον) «διαπραγματεύσεις» συνεχίζονται ακριβώς εκεί όπου τις είχαμε αφήσει, με έναν πήχη να έχει ήδη κατέβει για τις ελληνικές θέσεις σε ένα πολιτικά μη-διαχειρίσιμο σημείο, όπως σωστά εκτιμήθηκε τότε.

Την ίδια μέρα, και εν αναμονή των νέων ελληνικών "προτάσεων", που οφείλουν να είναι "αξιόπιστες, λεπτομερείς" κλπ, δηλαδή μνημονιακής κοπής, ο πρωθυπουργός απευθύνεται στο Ευρωκοινοβούλιο και δηλώνει ότι «εάν είχα στόχο να βγάλω την Ελλάδα από τον ευρώ, δεν θα πήγαινα αμέσως μετά το κλείσιμο της κάλπης να κάνω τις δηλώσεις που έκανα και να ερμηνεύσω το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, όχι ως εντολή ρήξης με την Ευρώπη, αλλά ως εντολή ενίσχυσης της διαπραγματευτικής προσπάθειας για να φθάσουμε σε μια καλύτερη συμφωνία ». Πρόκειται για μια σχεδόν ανοιχτή παραδοχή ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος «ερμηνεύτηκε» με μια συγκεκριμένη σκοπιμότητα, αυτήν της πάση θυσία διαπραγμάτευσης και αποφυγής της ρήξης.

Στην ίδια ομιλία, ο πρωθυπουργός εκθέτει με αρκετά σαφή τρόπο την φιλοσοφία που εδώ και αρκετές εβδομάδες κινεί την όλη στάση της ελληνικής πλευράς και στην οποία η «παρένθεση» του δημοψηφίσματος δεν επέφερε την παραμικρή μεταβολή: «Σε αυτές τις προτάσεις, προφανώς και έχουμε αναλάβει την ισχυρή μας δέσμευση να πιάσουμε τους δημοσιονομικούς στόχους που απαιτούνται με βάση τους κανόνες, γιατί αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε ότι η Ευρωζώνη έχει κανόνες. Όμως, διατηρούμε το δικαίωμα της επιλογής, να επιλέξουμε εμείς ως κυρίαρχη κυβέρνηση, πού θα εντοπίσουμε, πού θα προσθέσουμε τα φορολογικά βάρη, προκειμένου να πιάσουμε τους απαιτούμενους δημοσιονομικούς στόχους». Το πλαίσιο είναι λοιπόν δεδομένο, είναι τα περιοριστικά μέτρα που εξασφαλίζουν δημοσιονομικά πλεονάσματα και στοχεύουν στην αποπληρωμή του χρέους, και είναι ολοφάνερα μνημονιακό. Η «διαφωνία» εντοπίζεται στην «κατανομή των βαρών», δηλαδή σε μια (υποτίθεται) «κοινωνικά δικαιότερη» εκδοχή λιτότητας, που θα παρουσιαστεί ως «αναδιανομή» τη στιγμή που θα διαιωνίζει την ύφεση (κάθε αναφορά στη δέσμευση για μη-υφεσιακά μέτρα έχει απαλειφθεί) και την φτωχοποίηση των πολλών.

Εν τω μεταξύ, και ενώ λέγονται αυτές οι «κατευναστικές» κουβέντες που κατεδαφίζουν ότι έχει απομείνει από τις προγραμματικές δεσμεύσεις του Σύριζα, εντείνεται η «κατάσταση πολιτορκίας» που υφίσταται η χώρα, με την η ΕΚΤ να κρατάει κλειστή τη στρόφιγγα της ρευστότητας και να "κουρεύει" ακόμη περισσότερο την αξία των ομολόγων των τραπεζών, οδηγώντας τες με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση. Και όμως! Παρά την σοβαρότητα της κατάστασης, και παρ’όλο που με τον έλεγχο των κεφαλαίων ένα μέρος του δρόμου έχει ήδη διανυθεί, ουδείς, εκτός από τον Κώστα Λαπαβίτσα και κάποια στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας, δεν κάνει λόγο για τα αυτονόητα και στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας που επιβάλλουν παρόμοιες περιστάσεις, αρχίζοντας από τον δημόσιο έλεγχο και την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Η εξήγηση είναι βέβαια πολύ απλή: κάτι τέτοιο θα έβαζε την Ελλάδα με το ενάμιση πόδι εκτός ευρώ, που είναι ακριβώς το απόλυτο φετίχ στο οποίο αγκιστρώνεται η κυβέρνηση, τη στιγμή ακριβώς που ένας διόλου ριζοσπάστης οικονομολόγος όπως ο Πολ Κρούγκμαν διαπιστώνει ότι «το μεγαλύτερο μέρος του κόστους του έχει ήδη πληρωθεί» και ότι είναι καιρός «να εισπράξει η Ελλάδα τα πλεονεκτήματα »

Το συμπέρασμα όλων αυτών είναι απλούστατο: με τις κινήσεις αυτής της εβδομάδας, η κυβέρνηση δεν πέτυχε παρά την "ολική επαναφορά" στον προηγούμενο εγλωβισμό, και τούτο από μια πολύ δυσχερέστερη θέση, υπό την πίεση ενός ακόμη οξύτερου οικονομικού στραγγαλισμού. Οσο για το πολιτικό πλεονέκτημα, δηλαδή για το τεράστιο κεφάλαιο που αποκόμισε με το δημοψήφισμα, έσπευσε να τοακυρώσει σε χρόνο ρεκόρ, ακολουθώνταςσε όλα τα σημεία τη γραμμή όσων αντιτάχθηκαν σ'αυτό, και που έχουν κάθε λόγνα αισθάνονται δικαιωμένοι ενώ έχουν καταποντισθεί στις κάλπες.

Και όμως δημοψήφισμα υπήρξε, δεν είναι ένα μεθύσι που πέρασε, ούτε παραίσθηση. Παραίσθηση είναι αντίθετα η προσπάθεια να υποβαθμιστεί σε μια εκτονωτική παρένθεση στον κατήφορο που οδηγεί σε ένα τρίτο Μνημόνιο.

Ας το πούμε με την δέουσα σαφήνεια: οποιαδήποτε απόπειρα ακύρωσης της λαϊκής θέλησης για ανατροπή της λιτότητας και των Μνημονίων αποτελεί Υβρι με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης. Οποιος την αποτολμήσει και οδηγήσει την χώρα και την Αριστερά στην παράδοση και την ατίμωση θα πρέπει να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει και την αντίστοιχη Νέμεσι. Αν τέτοια είναι η κατάληξη του παραλογισμού των ημερών που ζούμε, ας ξέρουμε τουλάχιστον πως αυτή η τραγωδία δεν θα έχει ούτε από μηχανής Θεό, ούτε Ευμενίδες για να κατευνάσουν τις Ερινύες.

Πηγή: thepressproject.gr

Πέμπτη 9 Ιουλίου 2015

ΤΟ NEWSBOMB.GR ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ... ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΕΝΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΚΕ ΣΚΛΗΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥ ΕΦΟΠΛΙΣΤΙΚΟΥ ΛΟΜΠΙ

«Λειτουργώ ως εκπρόσωπος των εθνικών συμφερόντων της ναυτιλίας, του εθνικού μας κεφαλαίου, και ας δέχομαι έντονη κριτική» δήλωνε ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης τον Οκτώβριο του 2014, μιλώντας σε εφοπλιστικό φόρουμ. Καυχιόταν για τις υπηρεσίες που απλόχερα προσέφερε ο ίδιος και η κυβέρνηση Σαμαρά στους Έλληνες εφοπλιστές, την ώρα που φορολήστευαν τον ελληνικό λαό και καταργούσαν τα δικαιώματα των ναυτεργατών και την ασφάλεια στη θάλασσα.

Ο κ. Βαρβιτσιώτης, σε όλη τη διάρκεια της θητείας του στο υπουργείο Ναυτιλίας, επιχείρησε να παρουσιάσει τις σκανδαλωδώς μονόπλευρες αποφάσεις του υπέρ των Ελλήνων εφοπλιστών, ως «εθνικό συμφέρον». Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ο νυν αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας, Θοδωρής Δρίτσας, είχε κατηγορήσει τον κ. Βαρβιτσιώτη ότι μιλά στη Βουλή ως εκπρόσωπος Τύπου των Ελλήνων εφοπλιστών, ταυτιζόμενος πλήρως με τα συμφέροντά τους.

Από το έργο του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, αυτό που σίγουρα θα μείνει στην ιστορία, είναι ο επίλογος στο φιάσκο της έκτακτης φορολόγησης των Ελλήνων εφοπλιστών, όπως αυτός τον έγραψε, στις αρχές Οκτωβρίου του 2014, με την κατάθεση εκπρόθεσμης τροπολογίας σε σχέδιο νόμου του υπουργείου Παιδείας. Ο τότε υπουργός Ναυτιλίας και η κυβέρνηση Σαμαρά απέδειξαν για μία ακόμα φορά τη δέσμευσή τους στο εφοπλιστικό κεφάλαιο, καταργώντας τον υποχρεωτικό χαρακτήρα της έκτακτης εισφοράς των εφοπλιστών, που είχε νομοθετηθεί στα τέλη του 2013, καθώς η οικειοθελής προσέλευση των πάμπλουτων «αρωγών της πατρίδας» αποδείχτηκε ιδιαιτέρως φτωχή. Μάλιστα, την κατάργηση της υποχρεωτικής έκτακτης φορολόγησης των Ελλήνων εφοπλιστών είχε προαναγγείλει ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης τον Ιούλιο του 2014, με το επιχείρημα ότι «καθιστά το ελληνικό πλοίο ασύμφορο»!

Η τροπολογία Βαρβιτσιώτη προσέδιδε ισχύ νόμου στο συνυποσχετικό που είχε υπογραφεί μεταξύ του Αντώνη Σαμαρά και της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, το καλοκαίρι το 2013, κατοχυρώνοντας τον «εθελοντικό» χαρακτήρα της εισφοράς τους.

Συγκεκριμένα προέβλεπε τα συμφωνηθέντα 420 εκατ. ευρώ να κατανεμηθούν, αντί σε τρία, σε τέσσερα χρόνια (2014, 2015, 2016 και 2017), κατά το ποσό των 105 εκατ. ευρώ ετησίως, έναντι των 140 εκατ. ανά χρόνο που προβλέπονταν αρχικά στον ορίζοντα της τριετίας.

Επιπλέον, η τροπολογία έδινε τη δυνατότητα στους εφοπλιστές να δηλώνουν για την «εθελοντική» συνεισφορά, όποιες από τις εταιρείες τους επιθυμούν, έχοντας τη δυνατότητα να αποκρύψουν μεγάλα ποσά, όπως σημείωνε δημοσίευμα της εφημερίδας «Αυγή».

Η τροπολογία υπερψηφίστηκε από το Γ΄ Θερινό Τμήμα της Βουλής, την 1η Οκτωβρίου 2014, με τις ψήφους 52 βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, σηκώνοντας κύμα αντιδράσεων από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Οι ενέργειες του κ. Βαρβιτσιώτη υπέρ των εφοπλιστών δεν σταμάτησαν εκεί. Στα μέσα του Δεκέμβρη του 2014 και λίγο πριν η κυβέρνηση Σαμαρά παραδώσει την εξουσία, ο τότε υπουργός Ναυτιλίας προώθησε για υπογραφή τις κανονιστικές διατάξεις για την ίδρυση και τον τρόπο λειτουργίας των Ιδιωτικών Σχολών Ναυτικής Επαγγελματικής Κατάρτισης, που στην ουσία λειτουργούσαν ανεπίσημα μεν, αλλά ήδη σαν ιδιόκτητες σχολές των εφοπλιστών. Ήταν μία ακόμη βασική αξίωση των Ελλήνων εφοπλιστών, που ικανοποιούσε η τότε συγκυβέρνηση. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Ριζοσπάστης», το «έργο» της ενεργοποίησης του θεσμικού πλαισίου εκδίδοντας τα κατάλληλα Προεδρικά Διατάγματα και τις υπουργικές αποφάσεις, ανέλαβε ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, ο οποίος παράλληλα με το Προεδρικό Διάταγμα 141 που είχε ήδη υπογραφεί πριν από δύο μήνες, ερχόταν να διαμορφώσει μία ζοφερή κατάσταση στη ναυτική εκπαίδευση. Το Προεδρικό Διάταγμα προέβλεπε ότι αναγνωρίζονται ως ισότιμα πιστοποιητικά από δημόσιες και ιδιωτικές σχολές, «την ημεδαπή ή την αλλοδαπή», που μπορούν να εκδίδονται ακόμα και εξ αποστάσεως, χωρίς να προβλέπεται καν πρακτική εξάσκηση με ό,τι σημαίνει αυτό τόσο για τα εργασιακά δικαιώματα των ναυτεργατών όσο και για την προστασία της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα. 

Σημειώνεται ότι οι Έλληνες εφοπλιστές έχουν πρωτοστατήσει στη λειτουργία ιδιωτικών σχολών σε χώρες όπως οι Φιλιππίνες, η Ινδονησία, η Κίνα κτλ.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου του Ιανουαρίου 2015 δε, ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης «κέρδισε» ξανά τις εντυπώσεις, αυτή τη φορά για φερόμενους «κομματικούς διορισμούς». «Έχει βουίξει ο τόπος, για την εύνοια που έχει επιδείξει προς ημετέρους, με τις αδιαφανείς διαδικασίες που ακολούθησε για την εισαγωγή αξιωματικών και υπαξιωματικών στο Λιμενικό Σώμα με "εξετάσεις", μη σεβόμενος τον κόπο νέων ανθρώπων για την εξασφάλιση μιας θέσης εργασίας στην Ελλάδα της τροϊκανής υποταγής και μάλιστα, παρά τις περυσινές του εξαγγελίες, για αλλαγή του συστήματος εισαγωγής το 2014» είχε καταγγείλει ο Θοδωρής Δρίτσας.

Όπως είχε σημειώσει, άλλωστε, στον κ. Βαρβιτσιώτη ταιριάζει η παροιμία «στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σχοινί»...

πηγη: newsbomb.gr

Την σορό ακόμη ενός άντρα που φέρεται να επέβαινε στο μοιραίο σκάφος, το οποίο μετέφερε μετανάστες και βυθίστηκε χθες Τρίτη κοντά στο Φαρμακονήσι, εντόπισε το Λιμενικό Σώμα.

Η σορός εντοπίστηκε από πλοίο του Λιμενικού το απόγευμα της Τετάρτης πέντε ναυτικά μίλια νότια του Φαρμακονησίου και μεταφέρθηκε στη Λέρο. Οι νεκροί ανέρχονται πλέον σε τέσσερις, ενώ οι έρευνες στον θαλάσσιο χώρο του ναυαγίου συνεχίζονται.

Εν τω μεταύ, στη σύλληψη του Τούρκου που φέρεται ως ο διακινητής της λέμβου που μετέφερε  μετανάστες και βυθίστηκε την Τρίτη εντός τουρκικών χωρικών υδάτων κοντά στο Φαρμακονήσι προχώρησε την Τετάρτη το Λιμενικό. Σύμφωνα με μαρτυρίες των διασωθέντων, στο σκάφος, που είχε αποπλεύσει τα ξημερώματα της Τρίτης από την περιοχή των Διδύμων Τουρκίας και βυθίστηκε 7 ναυτικά μίλια ανατολικά του Φαρμακονησίου εντός των τουρκικών χωρικών υδάτων, λόγω μηχανικής βλάβης και εισροής υδάτων, επέβαιναν 37-40 άτομα (από τα οποία διασώθηκαν τα 19 και ανασύρθηκαν νεκρά τα τέσσερα).

Πληροφορίες: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Το εποχικά διορθωµένο ποσοστό ανεργίας τον Απρίλιο του 2015 ανήλθε σε 25,6% έναντι του αναθεωρηµένου προς τα κάτω 27,0% τον Απρίλιο του 2014 και του αναθεωρηµένου προς τα άνω 25,8% τον Μάρτιο του 2015.