Γράφει ο Δ. Δημητριάδης.

Μια βδομάδα πέρασε από τη μεγάλη πανελλαδική απεργία και τα ογκώδη συλλαλητήρια της εργατικής τάξης και γενικότερα των εργαζομένων και η κυβέρνηση φαίνεται να είναι σε δύσκολη θέση. Από τη μια το μνημόνιο που υπέγραψε και θέλει να το εφαρμόσει και οι δανειστές που δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν σκόντο και από την άλλη ο εργαζόμενος λαός που θα συντριβεί ολοκληρωτικά από τα μέτρα που το 3^ο μνημόνιο προβλέπει και θα προωθηθούν προς ψήφιση. Οι συνθήκες αυτές καθιστούν αναγκαία τη συνέχιση και κλιμάκωση των αγώνων χωρίς καμιά καθυστέρηση.

Οι προσπάθειες της κυβέρνησης να κάμψει ένα τμήμα των αγροτών και να αρχίσει η αποκλιμάκωση των μπλόκων, ως την οριστική εγκατάλειψη τους είναι συνεχείς. Κινήθηκαν όλοι οι μηχανισμοί και οι θεσμοί του κράτους και των αστικών πολιτικών κομμάτων με κορυφαία την πρόσφατη παρέμβαση του πρωθυπουργού. Δεν φαίνεται ότι η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη για ουσιαστικές αλλαγές στο περιεχόμενο του προσχεδίου, εξάλλου διαμηνύθηκε πρόσφατα από κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος ότι η κυβέρνηση δεν έχει τίποτε να δώσει, παρά μόνο ορισμένες ελάχιστες ελαφρύνσεις που θα ισχύσουν ως το 2018 και παράλληλα συνυπολογίζει την κόπωση των αγροτών από τις πολυήμερες κινητοποιήσεις τους.

Τα πρώτα σημάδια και οι διαθέσεις συμβιβασμού έχουν ήδη φανεί σε ορισμένα αγροτικά μπλόκα. Η μεγάλη πλειοψηφία, όμως, των αγροτικών μπλόκων οργανώνει την κάθοδο στην Αθήνα. Μετά τι θα επακολουθήσει, πώς θα συνεχίσουν οι αγρότες; Το αγροτικό συλλαλητήριο στο Σύνταγμα που προετοιμάζεται με τη συνδρομή και τη στήριξη των εργαζομένων της πρωτεύουσας θα αποτελέσει ένα βήμα για την παραπέρα κλιμάκωση των αγώνων ή το προοίμιο του κλεισίματος αυτού του κύκλου των αγροτικών κινητοποιήσεων χωρίς ουσιαστική επιτυχία και αποτέλεσμα;

Οι επαγγελματίες, οι μικρέμποροι και οι επιστήμονες, εργαζόμενοι και ελεύθεροι επαγγελματίες φαίνεται να απέρριψαν τις προσπάθειες της κυβέρνησης για συνδιαλλαγή και συμβιβασμό τους, δεν είναι όμως καθόλου σίγουρο πόσο θα το τραβήξουν.

Έχει γίνει πλέον σαφές ότι την υπόθεση του ασφαλιστικού, των ισοπεδωτικών φορολογικών μέτρων, την απόκρουση γενικότερα του 3^ου μνημονίου πρέπει να πάρει στα χέρια της η εργατική τάξη και γενικότερα οι μισθωτοί. Μια βδομάδα όμως μετά τη μεγάλη κινητοποίηση καμία συζήτηση για κλιμάκωση των αγώνων με ένα συγκεκριμένο σχέδιο δεν φαίνεται να εξελίσσεται. Η επανάληψη πρακτικών προηγούμενων φάσεων με μια εικοσιτετράωρη κατά την κατάθεση του νόμου στη βουλή και ένα συλλαλητήριο κατά τη συζήτηση του θα είναι η χαριστική βολή στην οποία αξιοπιστία του εργατικού κινήματος απέμεινε στα μάτια της εργατικής τάξης και πρέπει να έχουμε όλοι ξεκάθαρο ότι αυτή την αξιοπιστία δεν θα τη σώσει η ηγεσία της ΓΣΕΕ και οι διάφοροι Παναγόπουλοι, αλλά τα συνδικάτα και οι δυνάμεις, πολιτικές και συνδικαλιστικές, που μάχονται για την εργατική τάξη, το δίκιο και συνολικά για την υπόθεση της.

Όταν λέμε κλιμάκωση εννοούμε άμεσα προκήρυξη μιας απεργίας μεγαλύτερης διάρκειας από την προηγούμενη τουλάχιστον μιας νέας πανελλαδικής πανεργατικής 48ωρης απεργίας, η οποία θα γίνει υπόθεση όχι των ηγετικών ομάδων και των ηγετικών γραφειοκρατικών, αλλά θα εμπλακούν ευρύτατα οι εργατοϋπάλληλοι στην απόφαση και τη διοργάνωση της. Εννοούμε μια πολύμορφη δράση με διαδηλώσεις, καταλήψεις κρατικών κτιρίων, δράση στις συνοικίες και στους χώρους δουλειάς και άλλες μορφές που θα κορυφωθεί στη νέα πανελλαδική απεργία, ογκώδη συλλαλητήρια με αποκλεισμούς των κέντρων των πόλεων και ιδίως της Αθήνας.

Μέχρι σήμερα, δυστυχώς, η δράση της εργατικής τάξης και των μισθωτών, τουλάχιστον η προκήρυξη των απεργιών τους, κρέμεται από τη θέληση και τις διαθέσεις της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, η οποία όμως υπηρετεί τα συμφέροντα των επιχειρηματιών και όχι των εργαζομένων. Έχουμε κατ' επανάληψη επισημάνει την ανάγκη τα συνδικάτα και οι δυνάμεις που αναφέρονται στους εργαζόμενους και θέλουν να υπηρετήσουν τα συμφέροντα τους να διαρρήξουν άμεσα αυτή την παρά φύση «συμπόρευση» με την ηγεσία της ΓΣΕΕ. Αυτή τη στιγμή όμως είναι ανάγκη να πιεσθεί για άμεση προκήρυξη απεργίας με τα χαρακτηριστικά που προαναφέραμε. Αν δεν ανταποκριθεί ή κωλυσιεργήσει πρέπει να προκηρύξουν την απεργία τα συνδικάτα, οι ομοσπονδίες και τα εργατικά κέντρα που θα ανταποκριθούν σε ένα πλατύ κάλεσμα γι' αυτό το σκοπό.

Είναι η ώρα της δράσης για να αντιστραφεί η δύσκολη κατάσταση στην οποία εργαζόμενος λαός και το εργατικό κίνημα έχουν περιέλθει.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Στις 19, 20 και 21 του Φλεβάρη στη Μαδρίτη θα πραγματοποιηθεί μια ενδιαφέρουσα πανευρωπαϊκή διάσκεψη, «με κύριο στόχο τη ρήξη με το καθεστώς λιτότητας της ΕΕ…».

Η Διά­σκε­ψη της Μα­δρί­της έρ­χε­ται σε συ­νέ­χεια της συ­νά­ντη­σης στο Πα­ρί­σι, με τίτλο «Για ένα Σχέ­διο Β στην Ευ­ρώ­πη», που συ­γκλή­θη­κε με πρω­το­βου­λία των: Ζαν Λυκ Με­λαν­σόν (ευ­ρω­βου­λευ­τή και συ­νι­δρυ­τή του Γαλ­λι­κού Κόμ­μα­τος της Αρι­στε­ράς), Όσκαρ Λα­φο­ντέν (συ­νι­δρυ­τή της Die Linke), Στέ­φα­νο Φα­σί­να (βου­λευ­τή της Ιτα­λι­κής Αρι­στε­ράς), της Ζωής Κων­στα­ντο­πού­λου και του Γ. Βα­ρου­φά­κη.

Το κά­λε­σμα για τη Μα­δρί­τη έχει διευ­ρυν­θεί. Μι­λώ­ντας για τους πο­λι­τι­κούς «χώ­ρους», δια­κρί­νου­με την Αρι­στε­ρά των Podemos (Anticapitalistas), στε­λέ­χη του NPA (Γαλ­λία) και της 4ης Διε­θνούς, του πορ­το­γα­λι­κού Μπλό­κο (Φραν­τσί­σκο Λούσα), του CUP (Κα­τα­λο­νία), της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας (Ν. Χου­ντής) από την Ελ­λά­δα, του Σο­σια­λι­στι­κού Κόμ­μα­τος Ιρ­λαν­δί­ας (Πολ Μέρφι), στε­λέ­χη της Ελ­λη­νι­κής Επι­τρο­πής Λο­γι­στι­κού Ελέγ­χου του Χρέ­ους, αλλά και δια­νο­ού­με­νους της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς όπως η Σού­ζαν Τζορτζ, ο Ερίκ Του­σαίν, ο Κεν Λό­ουτς, ο Νόαμ Τσόμ­σκι, ο Ζιλ­μπέρ Ασκάρ, ο Τζέιμς Πέ­τρας, ο Ταρίκ Αλί, όπως και οι Στά­θης Κου­βε­λά­κης, Κώ­στας Λα­πα­βί­τσας, Σταύ­ρος Το­μπά­ζος κ.ά. Την πρό­σκλη­ση έχει επί­σης υπο­γρά­ψει η ευ­ρω­βου­λευ­τής Σοφία Σα­κο­ρά­φα.

Κρίση

Η πρω­το­βου­λία έρ­χε­ται σε μια κρί­σι­μη στιγ­μή, όπου σε όλη την Ευ­ρώ­πη έχουν ξα­μο­λυ­θεί τα «κακά σκυ­λιά». Η λι­τό­τη­τα τσα­κί­ζει κό­κα­λα πα­ντού, ενώ η μόνη στρα­τη­γι­κή που θε­ω­ρεί­ται «νό­μι­μη» απέ­να­ντι στην κρίση είναι η ακόμα σκλη­ρό­τε­ρη λι­τό­τη­τα.

Όμως τα πλήγ­μα­τα δεν αφο­ρούν μόνο την οι­κο­νο­μία. Με αφορ­μή το κύμα προ­σφύ­γων από τη Συρία και την Ανα­το­λή (κύμα που πυ­ρο­δό­τη­σε η ιμπε­ρια­λι­στι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα και οι πό­λε­μοι), ένας άνε­μος ρα­τσι­σμού σα­ρώ­νει την Ευ­ρώ­πη. Αντι­δρα­στι­κές ιδέες, κυ­βερ­νη­τι­κές πο­λι­τι­κές και ακρο­δε­ξιά επι­θε­τι­κό­τη­τα, απαι­τούν να απο­δε­χθού­με την αθλιό­τη­τα να πνί­γο­νται χι­λιά­δες άν­θρω­ποι με μικρά παι­διά, να σα­κα­τεύ­ο­νται προ­σπα­θώ­ντας να δια­σχί­σουν δια­δο­χι­κούς «φρά­χτες», «σύρ­μα­τα» και σύ­νο­ρα από τον Έβρο μέχρι το Καλαί. 

Κα­θό­λου τυ­χαία, όλα αυτά συν­δυά­ζο­νται με μια όλο και πιο φα­νε­ρή βα­θύ­τα­τη στρο­φή ενά­ντια στις δη­μο­κρα­τι­κές ελευ­θε­ρί­ες και κα­τα­κτή­σεις: στη Γαλ­λία η κυ­βέρ­νη­ση Ολάντ επι­χει­ρεί να μο­νι­μο­ποι­ή­σει το κα­θε­στώς «έκτα­κτης ανά­γκης», στις σκαν­δι­να­βι­κές χώρες ψη­φί­ζο­νται πρω­το­φα­νείς νόμοι θε­σμο­θέ­τη­σης της ξε­νο­φο­βί­ας, ενώ στο κέ­ντρο της Ευ­ρώ­πης ανα­πτύσ­σε­ται μια γρα­βα­το­φο­ρε­μέ­νη ακρο­δε­ξιά που νο­μι­μο­ποιεί τη νε­ο­να­ζι­στι­κή εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα ενά­ντια στους πρό­σφυ­γες και τους με­τα­νά­στες.

Είναι σί­γου­ρο ότι πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ στις σύγ­χρο­νες συν­θή­κες είναι ανα­γκαί­ος ένας συ­ντο­νι­σμός στην πάλη της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς και των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των σε πα­νευ­ρω­παϊ­κή κλί­μα­κα.

Πο­λι­τι­κή

Όλα αυτά ξε­δι­πλώ­νο­νται σε ιδιό­μορ­φες πο­λι­τι­κές συν­θή­κες. Η βαθιά με­τάλ­λα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προς το σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό έχει σπεί­ρει απο­γο­ή­τευ­ση στην Ελ­λά­δα και στην Ευ­ρώ­πη. Το πο­λι­τι­κό σχέ­διο για ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας στην Ελ­λά­δα, στον «αδύ­να­μο κρίκο» του κα­πι­τα­λι­σμού στην Ευ­ρώ­πη, μέσα από τη διεκ­δί­κη­ση μιας κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς, ητ­τή­θη­κε με την κα­τά­πτυ­στη συμ­φω­νία της 13ης Ιου­λί­ου. Όμως ένα με­γά­λο τμήμα των μελών και στε­λε­χών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αντέ­δρα­σε και δια­χω­ρί­στη­κε, ενώ –κυ­ρί­ως– ελά­χι­στους μήνες μετά τον εκλο­γι­κό θρί­αμ­βο του Τσί­πρα στις 20 Σε­πτέμ­βρη, η κοι­νω­νι­κή αντί­στα­ση στο 3ο Μνη­μό­νιο είναι ξανά πα­ρού­σα, με τους με­γά­λους αγώ­νες ενά­ντια στην κα­τε­δά­φι­ση του Ασφα­λι­στι­κού. Η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα πα­ρα­παί­ει και στη δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση έρ­χο­νται όλο και πιο έντο­να τα σε­νά­ρια κε­ντρο­α­ρι­στε­ρής διεύ­ρυν­σης (προς τον Λε­βέ­ντη, ή το Πο­τά­μι, ή το ΠΑΣΟΚ), ενώ στο βάθος βρί­σκε­ται η κυ­βέρ­νη­ση Εθνι­κής Ενό­τη­τας.

Αυτή η πα­τα­γώ­δης απο­τυ­χία απο­τε­λεί «μή­νυ­μα» προς όλη την Αρι­στε­ρά στην Ευ­ρώ­πη και κυ­ρί­ως προς την «καυτή» Ιβη­ρι­κή Χερ­σό­νη­σο. Στην Πορ­το­γα­λία ήδη το Μπλό­κο και το Κο­μου­νι­στι­κό Κόμμα έχουν δώσει «υπο­στή­ρι­ξη» σε μια κυ­βέρ­νη­ση του Σο­σια­λι­στι­κού Κόμ­μα­τος, ενώ στην Ισπα­νία ο ηγε­τι­κός κύ­κλος του Ιγ­γλέ­σιας έχει προ­τεί­νει κυ­βερ­νη­τι­κή «λύση» συμ­μα­χί­ας με τους σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες.

Κα­τα­νο­ού­με όλα τα προ­βλή­μα­τα τα­κτι­κής που μπο­ρεί να δη­μιουρ­γεί ένας πε­ρί­πλο­κος πο­λι­τι­κός συ­σχε­τι­σμός και δεν έχου­με την πρό­θε­ση να δώ­σου­με «μα­θή­μα­τα» σε κόμ­μα­τα και ορ­γα­νώ­σεις της Ιβη­ρι­κής Αρι­στε­ράς, που αυτοί μόνο –γνω­ρί­ζο­ντας με ακρί­βεια τις συν­θή­κες– μπο­ρούν να απα­ντή­σουν. Όμως η εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι πικρή. Δεί­χνει ότι ο χωρίς όρους κυ­βερ­νη­τι­σμός και η στρο­φή προς την κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά οδη­γούν σε εγκα­τά­λει­ψη των δε­σμεύ­σε­ων για ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας, σε προ­δο­σία των ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών προσ­δο­κιών προς την Αρι­στε­ρά.

Προ­ϋ­πο­θέ­σεις

Επτά χρό­νια μετά το ξέ­σπα­σμα της κρί­σης γνω­ρί­ζου­με ότι η πάλη για την ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας έχει συ­γκε­κρι­μέ­νες πο­λι­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Συν­δέ­ε­ται άμεσα με την απόρ­ρι­ψη του χρέ­ους, την απαί­τη­ση δια­γρα­φής του, την άμεση παύση πλη­ρω­μών τόκων και χρε­ο­λυ­σί­ων προς τους ντό­πιους και διε­θνείς το­κο­γλύ­φους. Συν­δέ­ε­ται με τη δέ­σμευ­ση για επι­βο­λή δη­μό­σιου, δη­μο­κρα­τι­κού, ερ­γα­τι­κού ελέγ­χου στις τρά­πε­ζες. Συν­δέ­ε­ται με την απόρ­ρι­ψη των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και την επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­ση των με­γά­λων δη­μό­σιων ορ­γα­νι­σμών και επι­χει­ρή­σε­ων που ιδιω­τι­κο­ποι­ή­θη­καν. Συν­δέ­ε­ται με τη βαριά φο­ρο­λό­γη­ση των κα­πι­τα­λι­στών και την κα­τάρ­γη­ση των «ελευ­θε­ριών» δρα­πέ­τευ­σης των κε­φα­λαί­ων. Συν­δέ­ε­ται, δη­λα­δή, με ένα αντί­στρο­φο μνη­μό­νιο, σε βάρος του κε­φα­λαί­ου και υπέρ των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών τά­ξε­ων. 

Μετά την ελ­λη­νι­κή εμπει­ρία γνω­ρί­ζου­με πλέον ότι ένα τέ­τοιο πρό­γραμ­μα δεν μπο­ρεί να επι­βλη­θεί ει­ρη­νι­κά, μέσω του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού δρό­μου (θυ­μί­ζου­με το 62% του ΟΧΙ στο δη­μο­ψή­φι­σμα) μέσα στα πλαί­σια της ευ­ρω­ζώ­νης και του ευρώ. Η δέ­σμευ­ση για ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας χρειά­ζε­ται να υπη­ρε­τη­θεί με κάθε ανα­γκαίο μέσο και σε αυτά πλέον πρέ­πει να πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η ρήξη με το ευρώ και η σύ­γκρου­ση με τις ευ­ρω­η­γε­σί­ες. 

Αυτή η κα­τεύ­θυν­ση δεν απο­τε­λεί «ανα­δί­πλω­ση στο εθνι­κό πεδίο». Αντί­θε­τα, μια τέ­τοια ολο­κλη­ρω­μέ­νη πο­λι­τι­κή σύ­γκρου­σης με τη γραμ­μή του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, τη γραμ­μή του σή­με­ρα υπαρ­κτού κα­πι­τα­λι­σμού, απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θε­ση για διε­θνι­στι­κή πο­λι­τι­κή, για ξε­δί­πλω­μα του διε­θνι­κού συ­ντο­νι­σμού και της αλ­λη­λεγ­γύ­ης με­τα­ξύ των αγω­νι­ζό­με­νων τμη­μά­των της Αρι­στε­ράς και του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος. 

Στον ένα ή στον άλλο βαθμό, τα ζη­τή­μα­τα αυτά θα είναι στο κέ­ντρο της συ­ζή­τη­σης στη Μα­δρί­τη. Πρό­κει­ται για την ανα­ζή­τη­ση ενός «με­τα­βα­τι­κού προ­γράμ­μα­τος» αντι­με­τώ­πι­σης μιας εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λης συ­γκυ­ρί­ας. Και όπως κάθε φορά, στη συ­ζή­τη­ση για με­τα­βα­τι­κή πο­λι­τι­κή έχει ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία η στρα­τη­γι­κή κα­τεύ­θυν­ση: για εμάς δεν μπο­ρεί να είναι άλλη από τη σο­σια­λι­στι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση της κοι­νω­νί­ας, σε κάθε χώρα, αλλά και σε ολό­κλη­ρη την Ευ­ρώ­πη και τον κόσμο.

Γι’ αυτό θα πα­ρα­κο­λου­θή­σου­με τη συ­ζή­τη­ση στη Μα­δρί­τη, ελ­πί­ζο­ντας ότι θα κάνει ένα ση­μα­ντι­κό βήμα προς τη συ­νερ­γα­σία της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. 

Από το Κόκ­κι­νο Δί­κτυο το κά­λε­σμα στη Μα­δρί­τη υπέ­γρα­ψαν οι Μαρία Μπό­λα­ρη, Ιω­άν­να Γαϊ­τά­νη, Αντώ­νης Ντα­βα­νέ­λος και Κα­τε­ρί­να Σερ­γί­δου.

ΠΗΓΗ: rproject.gr

του Νίκου Χαραλαμπόπουλου*

Μετά το διήμερο των κινητοποίησεων ενάντια στο Φράχτη του Έβρου (23-24/1) ένας πρώτος κύκλος αγώνων και αλληλεγγύης κλείνει κι ένας νέος κύκλος ανώτερων δυνατοτήτων, αλλά και μιας βάρβαρης πραγματικότητας, ανοίγει.

Μόνο το δίμηνο Δεκεμβρίου-Ιανουαρίου πνίγηκαν στο Αιγαίο τα 2/3 των προσφύγων που είχαν πνιγεί τους 11 προηγούμενους μήνες. Οι αλληλέγγυοι που επιχείρησαν να διασώσουν ανθρώπους, διώκονται ποινικά, όταν τα κυκλώματα διακινητών «συνεργάζονται» άτυπα με τις αρχές σε Ελλάδα και Τουρκία. Ένας πόλεμος διεξάγεται στο Αιγαίο, από το λιμενικό, το στρατό και τη Frontex κατά των προσφύγων, συνέχεια του πολέμου/καταστολής που διεξάγει η ΕΕ από τη Λιβύη ως τη Συρία ενάντια σε λαούς που γίνονται νομάδες.

Το Συμβούλιο της ΕΕ επιχειρεί να ποινικοποιήσει την αλληλεγγύη χιλιάδων ανθρώπων, εξισώνοντάς τη με το trafficking. Για να βοηθήσεις θα σε καταγράφουν-εγκρίνουν οι αρχές. Αλλιώς, διώκεσαι ως εγκληματίας. Πρωτεργάτης η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ήδη, όσοι αλληλέγγυοι/ες προσεγγίζουν το λιμάνι του Πειραιά, πρέπει να έχουν διαπιστεύσεις από την ΕΛ.ΑΣ.

Με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου, ο στρατός φτιάχνει και λειτουργεί τα hotspots. Μετατρέπει δύο στρατόπεδα σε «κέντρα μετεγκατάστασης» μεταναστών. Αναλαμβάνει συντονιστής στα «κέντρα υποδοχής» και τη σίτιση. Η αντιμεταναστευτική πολιτική της ΕΕ και της κυβέρνησης, δημιουργεί απέραντα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εκεί οι πρόσφυγες θα ελπίζουν την διαλογή τους ως φτηνό εργατικό δυναμικό στην ΕΕ. Κυρίως, όμως πλέον, θα απελαύνονται. Η κυβέρνηση δίνει διάσταση «εθνικής κρίσης» στο «προσφυγικό», φιλοξενώντας το Κεντρικό Συντονιστικό Όργανο Μετανάστευσης στο Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων των ενόπλων δυνάμεων! Ο στρατός νομιμοποιείται κοινωνικά ως ο μόνος μηχανισμός που μπορεί να υποκαθιστά το καταρρέον κοινωνικό κράτος, αφού η πρόνοια μεταλλάσσεται σε ζήτημα ασφάλειας.

Όχι μόνο δεν αναγνωρίζουν σε χιλιάδες ανθρώπους το δικαίωμα σε περίθαλψη, φροντίδα και ίσων δικαιωμάτων στη διαβίωση και τη μετακίνηση, αλλά τους αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα ως εθνική απειλή και επικίνδυνα απόβλητα. Η αλληλεγγύη διώκεται ποινικά ως «παράνομη διευκόλυνση». Την πρόνοια υποκαθιστά ο κρατικός αυταρχισμός, ο στρατός, η καταστολή και η «απώθηση».

Τα Μνημόνια, το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα ενάντια στο μεγαλειώδες «ΟΧΙ», το ασφαλιστικό και το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, βρίσκουν τη συνέχεια τους στον πόλεμο κατά των μεταναστών. Η αντιμετώπισή τους αποτελεί ταυτόχρονα προπομπό για το γενικευμένο καθεστώς εργασιακής βαρβαρότητας και διάλυσης κάθε δικαιώματος και την ίδια ώρα γύρω τους -και πάνω τους- στήνεται ένας χορός δισεκατομμυρίων.

Στον πόλεμο αυτό, η Ε.Ε. αναλαμβάνει φακέλωμα και απελάσεις. Σκάβει τα πρώτα χαρακώματα εναντίον των προσφύγων στην Τουρκία, την οποία χρηματοδοτεί με δις ευρώ. Ορθώνει τείχη του ναυτικού και του λιμενικού, με συνδρομή της FRONTEX. Τελευταίο εμπόδιο, τα σύνορα Ελλάδας-ΠΓΔΜ είτε με στρατιωτικό νόμο και ΜΑΤ στην Ειδομένη είτε με ευρωπαίους μισθοφόρους. Η δαιμονοποίηση των μεταναστών ως ισλαμοφοβία δικαιολογεί στους ευρωπαϊκούς λαούς την βαρβαρότητα, αιτιολογεί τα μέτρα έκτακτης ανάγκης και την περιστολή των δικαιωμάτων, ετοιμάζει την επόμενη μέρα. Δεν είναι επιστροφή στο φασιστικό παρελθόν, αλλά το απάνθρωπο πρόσωπο του σύγχρονου κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού ενάντια σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.

Στην πολιτική αυτή, την κυβέρνηση στηρίζουν όλα τα μνημονιακά κόμματα. Η ΝΔ «εξαιρεί το Μεταναστευτικό από την αντιπολιτευτική τακτική» της και όλοι μαζί θέτουν ξανά ζήτημα «εθνικών κινδύνων». Αν το καλοκαίρι η απειλή της εξόδου από ευρώ-Ε.Ε. δικαιολόγησε το πραξικόπημα του 3ου Μνημονίου, τώρα, προβάλλουν την απειλή εξόδου από το Σέγκεν! Βέβαια, η ίδια η Κομισιόν δηλώνει ότι δεν υπάρχει τέτοιο ζήτημα, ούτε ζήτημα κοινών περιπολιών Ελλάδας-Τουρκίας. Για την ΕΕ, η κυβέρνηση οφείλει μόνο να υλοποιήσει πλήρως αυτά που πρότεινε και δεσμεύτηκε στις προηγούμενες συνόδους!

Αφού δηλώνουν ανοιχτά πλέον ότι κάθε κοινωνικό κίνημα που θα αμφισβητεί -έστω ανθρωπιστικά- τις κεντρικές επιλογές τους, θα βρεθεί αντιμέτωπο με όλες τις δυνάμεις τους, η απάντηση μάλλον πρέπει να είναι ανάλογη.

Ο Συντονισμός για το προσφυγικό, δίνοντας ταξικό περιεχόμενο στην αλληλεγγύη, ενοποιώντας το εργατικό και το αντιπολεμικό κίνημα, χρειάζεται να συμβάλλει στην αναγκαία εργατική απάντηση. Η διακήρυξη της Κεσσάνης, ελληνικών και τουρκικών συνδικάτων, μπορεί να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα διεθνιστικής ενοποίησης των αγώνων ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, τους στρατούς, τους μηχανισμούς ασφάλειας και καταστολής και στα μέτρα ξεπεράσματος της κρίσης εις βάρος των λαών.

Να μπλοκάρουμε τη μηχανή του πολέμου και της καπιταλιστικής ομαλότητας, με ήττα και ανατροπή κάθε κυβέρνησης που υλοποιεί αυτή την πολιτική και της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και όλου του μνημονιακού μπλοκ, της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, ανοίγοντας το δρόμο για τις τάσεις της χειραφέτησης και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, συναντώντας τα κινήματα στην ευρύτερη περιοχή.

Μας λένε: οι μετανάστες ή εμείς. Είναι καιρός να τους πούμε: εμείς ή εσείς!

* Ο Νίκος Χαραλαμπόπουλος είναι μέλος της ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ και του ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓIΚΟ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ/ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ/ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ

  Πηγή: diktiospartakos.blogspot.gr    

Συνάδελφοι Αγρότες,

Εργαζόμενοι, Άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι βιοπαλαιστές της πόλης, Νέοι και Γυναίκες,

Εδώ και πολλά μερόνυχτα, βρισκόμαστε στα μπλόκα του αγώνα διεκδικώντας αγωνιστικά τα αιτήματα επιβίωσής μας. Στην πανελλαδική σύσκεψη στη Νίκαια της Λάρισας την Κυριακή 7 Φλεβάρη, εκπρόσωποι 68 μπλόκων απ’ όλη τη χώρα, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε πανελλαδική – παναγροτική κινητοποίηση στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα, την Παρασκευή 12 Φλεβάρη, το Σάββατο 13 Φλεβάρη και για όσο κρίνουμε σκόπιμο ότι θα χρειαστεί.

Η κινητοποίησή μας αυτή στην πρωτεύουσα της χώρας, είναι ένα βήμα παραπέρα κλιμάκωσης του αγώνα μας, απέναντι στην κυβερνητική αδιαλλαξία, διατηρώντας και ενισχύοντας ταυτόχρονα τα μπλόκα σε όλη την Ελλάδα.

Επιδιώκουμε, η λαϊκή συμπαράσταση που κάθε μέρα εκφράζεται στον αγώνα μας να εξελιχθεί σε κοινό αγώνα της μικρομεσαίας αγροτιάς με τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους νέους και τις γυναίκες των λαϊκών νοικοκυριών της πρωτεύουσας, που δέχονται την ίδια επίθεση από την κυβέρνηση, έχουν κοινά προβλήματα και αιτήματα, όπως τονίστηκε και στην πανελλαδική σύσκεψη των μπλόκων.

Αυτή θα είναι η ισχυρή λαϊκή αγωνιστική απάντηση στην κυβέρνηση, η οποία, όσο είμαστε στο δρόμο, δηλώνει ότι δεν θα ικανοποιήσει ούτε ένα από τα αιτήματά μας. Γι’ αυτό με την ανακοίνωσή μας για το συλλαλητήριο, έθεσε σε εφαρμογή σχέδιο συκοφάντησης και παρεμπόδισης του αγώνα μας.

Μας κατηγορεί ότι πάμε στην Αθήνα, όχι για να προβάλλουμε τα αιτήματά μας, αλλά για να δημιουργήσουμε επεισόδια. Ταυτόχρονα, υπουργοί και κυβερνητικοί βουλευτάδες λένε και ξαναλένε ότι οι αγρότες των μπλόκων υποκινούμαστε από «δεξιούς επαγγελματίες συνδικαλιστές ή άλλους ακροδεξιούς και φασίστες. Κάποιος, μάλιστα, από τους δικούς της παρομοίασε τα τρακτέρ μας με τα χουντικά τανκς! Παράλληλα, μας απειλεί ότι θα μας αντιμετωπίσει με τις δυνάμεις καταστολής και δεν πρόκειται να επιτρέψει τρακτέρ να μπουν στην Αθήνα.

Είναι τα ίδια επιχειρήματα όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων για όλους όσοι κινητοποιούνται ενάντια στην σκληρή, την βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζουν. Απαντάμε με τους στίχους του ποιητή της Ρωμιοσύνης “σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει”.

Στα μπλόκα βρίσκονται αγρότες που μπορεί να ψηφίζουν διαφορετικά κόμματα αλλά επιλέγουν και αποφασίζουν να παλέψουν, μέσα απ’ τις Ομοσπονδίες τους, τους αγροτικούς συλλόγους, τις συντονιστικές επιτροπές, τις επιτροπές αγώνα για την επιβίωσή τους.

Εφαρμόζουν την τακτική του “διαίρει και βασίλευε”, εξωθώντας στον “κοινωνικό αυτοματισμό” λέγοντας ότι είμαστε «εγωιστές» και «τα θέλουμε όλα» ενώ επιδιώκουν να μας πάρουν ακομη και τα ψίχουλα που ζούμε.

Παραμένουμε πολλά μερόνυχτα στα μπλόκα, όχι γιατί δεν έχουμε άλλες δουλειές να κάνουμε, αλλά επειδή ξέρουμε πως αν δεν αγωνιστούμε θα χαθούμε.

Πάμε στην Αθήνα να απαιτήσουμε, την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων μας που ομόφωνα αποφασίσαμε στην πανελλαδική σύσκεψη των μπλόκων στη Νίκαια διεκδικώντας από την κυβέρνηση:

1. Ν’ αποσυρθεί το σχέδιο της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό.

2. Να καταργηθεί η φορολόγηση μας από το πρώτο ευρώ που αποφάσισε η προηγούμενη κυβέρνηση και υλοποιεί η σημερινή – Να καταργηθούν τα τεκμήρια διαβίωσης – Αφορολόγητο ατομικό αγροτικό εισόδημα 12.000 ευρώ, προσαυξημένο κατά 3.000 ευρώ για κάθε παιδί – Να αποσυρθούν τα σχέδια της κυβέρνησης για αύξηση της φορολογίας κλπ.

3. Αφορολόγητο πετρέλαιο – Μείωση της τιμής του αγροτικού ρεύματος – Κατάργηση του ΦΠΑ στα αγροτικά μέσα και εφόδια.

4. Καμιά κατάσχεση πρώτης, δεύτερης κατοικίας ή χωραφιού, από δάνεια που βρίσκονται στο «κόκκινο», συνολικής αντικειμενικής αξίας μέχρι 300.000 ευρώ. Διαγραφή των τόκων και κούρεμα του κεφαλαίου σε ποσοστό 30% για επαγγελματικά δάνεια μέχρι 200.000 ευρώ των φτωχών αγροτοκτηνοτρόφων και ψαράδων.

5. Κατάργηση του φόρου στο κρασί – Ν’ αποσυρθούν τα νέα μέτρα για φορολογία στο τσίπουρο.

Αυτά τα αιτήματα είναι ζωτικής σημασίας για μας και δεν πρόκειται να κάνουμε πίσω από τη διεκδίκησή τους.

Στην Αθήνα πάμε για να προβάλουμε και να διεκδικήσουμε. Όχι για να κάνουμε επίδειξη δύναμης, ή να προκαλέσουμε επεισόδια, όπως λένε οι κατήγοροί μας στην κυβέρνηση και τα αναπαράγουν διάφορα ΜΜΕ. Είμαστε βιοπαλαιστές που αγωνιζόμαστε για το ψωμί των παιδιών μας και των γονιών μας και όχι “μπαχαλάκηδες” και “τρομοκράτες”. Τόσα χρόνια στους αγώνες, έχουμε αποδείξει ότι ξέρουμε και πως να τους οργανώνουμε και πως να τους περιφρουρούμε.

Δεν πάμε “για εκδρομή και για εκτόνωση”, ούτε υπακούοντας σε “κομματικές εντολές”, όπως μας κατηγορούν κάποιοι, όπως πχ από το μπλόκο των Τεμπών. Οι δυνάμεις που έχουν το “πάνω χέρι” σ’ αυτό το μπλόκο, υπέρμαχοι της «ενότητας και του όλοι μαζί» αποφάσισαν τελικά να μην συμμετέχουν στο συλλαλητήριο στην Αθήνα, παρά το γεγονός ότι οι αγρότες και σ’ αυτά τα μπλόκα έχουν εκφραστεί, πολλές φορές, υπέρ του συντονισμού και του συγχρονισμού της αγωνιστικής δράσης όλων των μπλόκων. Με τη στάση τους, δίνουν χέρι βοηθείας στην κυβέρνηση και συμμετέχουν στην κυβερνητική επιχείρηση συκοφάντησης του αγώνα μας. Όμως έχουν γνώση οι φύλακες!

Το σίγουρο είναι ότι τα αιτήματα που προβάλλουν όπως το «κατά κύριο επάγγελμα και μη» αγρότες, είναι αντίθετα με τα συμφέροντα των μικρομεσαίων αγροτών. Το πλαίσιο αιτημάτων που παρουσίασαν από κοινού δυνάμεις του μπλόκου των Τεμπών και των Μικροθηβών, στηρίζει τα συμφέροντα μιας χούφτας μεγαλοαγροτών, οι οποίοι επωφελούνται από την απόφαση της κυβέρνησης και της ΕΕ να ξωπεταχθούν από την παραγωγή άλλοι 500.000 μικρομεσαίοι αγρότες.

Καλούμε όλους του αγρότες να κατέβουν, την Παρασκευή, στην Αθήνα, ξεπερνώντας κάθε δυσκολία και εμπόδιο που θα σταθεί στο δρόμο τους.

Καλούμε το λαό του λεκανοπεδίου να συμμετάσχει μαζικά στο συλλαλητήριό μας, εκφράζοντας τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη του στον αγώνα μας και στα αιτήματά μας.

Ενώνουμε τη φωνή μας όλοι μαζί για να αποσυρθεί το ασφαλιστικό τερατούργημα

Αγωνιζόμαστε, με νύχια και με δόντια για να μην μας πάρουν τα χωράφια και τα ζώα μας. Για να μπορούμε να παράγουμε και από το μόχθο μας, να ζουν με αξιοπρέπεια, οι οικογένειές μας.

Πίσω δεν πρόκειται να κάνουμε. Με σκυμμένο το κεφάλι δεν πρόκειται ν’ αποχωρήσουμε. Ας το καταλάβει η κυβέρνηση και όλοι όσοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, την σιγοντάρουν.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ – ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΜΕ – ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Λάρισα 9 Φλεβάρη 2016

ΠΗΓΗ: pandiera.gr