Γράφει ο Α. Καρύδης.

 Στο Ριζοσπάστη της Κυριακής 21 Φλεβάρη δημοσιεύεται άρθρο με τίτλο «Στο δρόμο της εργατικής- λαϊκής πάλης». Ο αρθρογράφος επιδιώκει, αφού κάνει ορισμένες διαπιστώσεις για τις συνθήκες που αναπτύσσονται οι αγώνες τη δεδομένη στιγμή, να θέσει τους άξονες δράσης και τους στόχους του κινήματος. Ας παρακολουθήσουμε τα βασικά σημεία του:

• Αναφερόμενος στους τελευταίους αγώνες και αφού διαπιστώσει ότι προκαλούν δυσκολίες στην κυβέρνηση για να προωθήσει τις αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις, βεβαιώνει ότι δεν πρέπει να υπερβάλλουμε το γεγονός ότι ευρύτερα τμήματα των λαϊκών κοινωνικών τάξεων είναι στο δρόμο. Δεν σημαίνει ότι συντελείται αποφασιστική στροφή στον ταξικό συσχετισμό. Σε αυτές τις κινητοποιήσεις παρεμβαίνουν οι πάντες για να τις καναλιζάρουν.
• Στη συνέχεια προσπαθεί να αναδείξει τους όρους που το εργατικό και λαϊκό κίνημα μπορεί να έχουν συνέχεια, διάρκεια και προοπτική για να παρεμποδίσει ουσιαστικά την πολιτική του κεφαλαίου και να την ανατρέψει. Και πώς θα γίνει αυτό; Να φύγει από τη μέση ο στόχος της καπιταλιστικής ανάπτυξης, δηλαδή να μην πληρώνει την κρίση ο λαός και να ωφελείται το κεφαλαίο και άρα η σύγκρουση να διεκδικεί την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας. Οι προϋποθέσεις όμως γι' αυτό, αναφέρει, δεν υπάρχουν.
• Σήμερα έχει σημασία η κατεύθυνση και ο προσανατολισμός του αγώνα. Αποδεικνύεται πόσο αναγκαία είναι τα αποφασιστικά βήματα στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, στην ενίσχυση της λαϊκής συμμαχίας με στόχο όχι μόνο τα αστικά κόμματα, αλλά το κεφάλαιο και την εξουσία του, σε αυτή τη γραμμή να συσπειρώνονται ευρύτερες εργατικές και λαϊκές δυνάμεις.

Ας τα δούμε εν συντομία.

Είναι θετικό ότι ο Ριζοσπάστης θεωρεί σημαντικό στοιχείο τη μαζικότητα των κινητοποιήσεων και την αγωνιστικότητα που εκδηλώθηκε. Δεν μας έχει συνηθίσει σε κάτι τέτοιο. Σε άλλες περιπτώσεις η υποτίμηση των αγώνων ήταν μεγάλη με πιο χαρακτηριστική περίπτωση τις κινητοποιήσεις για την απόκρουση του πρώτου μνημονίου και με ακραία περίπτωση τις συγκεντρώσεις στις πλατείες που τις χαρακτήρισε τότε μαζί και με διάφορες αστικές δυνάμεις ότι γιγάντωσαν την Χρυσή Αυγή και της έδωσαν αγωνιστικά εύσημα. Η αμφισβήτηση της σημασία σημερινών αγώνων όμως έρχεται αμέσως παρακάτω. «Δεν σημαίνει ότι συντελείται καμία αποφασιστική στροφή στο συσχετισμό δυνάμεων», γράφει η εφημερίδα.

Αποφασιστική στροφή, ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων και πέρασμα μαζικά εργατοϋπαλλήλων και ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων συνειδητά στον αγώνα εναντίον της αστικής τάξης για την ακύρωση των σχεδίων της και την ανατροπή της μόνο στην επαναστατική κατάσταση θα υπάρξει, όταν μια μέρα ή μια βδομάδα δράσης ισοδυναμεί με δεκαετίες, όπως έγραφε ο Λένιν. Τι νόημα έχει όμως η σύγκριση αυτή τη στιγμή των σημερινών αγώνων σε αυτές τις συνθήκες με αυτούς της επαναστατικής κατάστασης; Έτσι πρέπει να γίνεται η σύγκριση ή πολύ συγκεκριμένα η εξέλιξη των αγώνων κατά κλάδο, χώρο και συνολικά, το περιεχόμενο της δράσης και η διάρκεια τους, τα αποτελέσματα τους και να αξιοποιούνται για τα πιο μικρά αποτελέσματα ώστε το εργατικό και λαϊκό κίνημα να πάει ένα βήμα μπροστά; Από το σημερινό τέλμα του εργατικού και λαϊκού κινήματος ως την κατάκτηση της εργατικής πλειοψηφίας στην επαναστατική κατάσταση δεν μεσολαβούν άλλα στάδια ενίσχυσης του κινήματος, βελτίωσης του συσχετισμού υπέρ της εργατικής πολιτικής και της εργατικής τάξης; Η ενίσχυση του κινήματος σήμερα αφήνει το Ριζοσπάστη αδιάφορο αφού δεν θέτει το στόχο της ανατροπής της αστικής τάξης; Μόνο ένα κίνημα άμεσα αντικαπιταλιστικό έχει σημασία και τίποτε άλλο. Θα αναμένουμε την επαναστατική κατάσταση για να βελτιωθεί ο συσχετισμός δύναμης ή θα είναι καθημερινό μέλημα, επιδίωξη και σχεδιασμένη δράση για τη συνεχή βελτίωση του συσχετισμού και την κατάκτηση νέων θέσεων στους εργατικούς θεσμούς και συνολικά στην κοινωνική και πολιτική ζωή και να γίνονται βήματα ώστε ευρύτερα τμήματα της εργατικής τάξης να αποκτούν πείρα, να συνειδητοποιούν το χαρακτήρα και το ρόλο των άλλων πολιτικών δυνάμεων, τις βαθύτερες αιτίες των προβλημάτων και των αδιεξόδων τους;

Πώς μπορεί, κατά το Ριζοσπάστη, το εργατικό και λαϊκό κίνημα να αποκτήσει συνέχεια διάρκεια και προοπτική; Η απάντηση είναι αφοπλιστική: αν ο λαός γυρίσει τις πλάτες στην πολιτική του κεφαλαίου, αν επαναστατήσει και ανατρέψει τον καπιταλισμό και κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής Και στη συνέχεια το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια: να μη δοθεί λαϊκή συναίνεση στο κεφάλαιο και να μην περάσουν τα προπαγανδιστικά κόλπα της κυβέρνησης. Και για όλα αυτά θεωρεί αναγκαία την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την ενίσχυση της Λαϊκής Συμμαχίας εναντίον όχι των αστικών κομμάτων, όπως αναφέρει, αλλά εναντίον του κεφαλαίου και εναντίον του καπιταλιστικού συστήματος.

Μα ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Αριστερά και το εργατικό κίνημα, πώς θα διαμορφωθούν οι υποκειμενικές προϋποθέσεις της επανάστασης, η εργατική πλειοψηφία και η κοινωνική συμμαχία και μάλιστα σε βάση ανοιχτής σύγκρουσης με τον καπιταλισμό για την ανατροπή του. Το πρόβλημα που τίθεται ως προς την Αριστερά και το Κομμουνιστικό κόμμα είναι πώς θα φτάσουμε εκεί, πώς θα διαμορφωθούν αυτές οι προϋποθέσεις. Αυτό ήταν το κεντρικό πρόβλημα του Κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος ολόκληρο τον 20^ο αιώνα, παραμένει και πρέπει να απαντηθεί και αυτό ακριβώς το πρόβλημα ο Ριζοσπάστης και το ΚΚΕ του παρακάμπτουν, αναμασώντας ουσιαστικά την ανάγκη της επανάστασης και την ήττα του καπιταλισμού.

Σήμερα το χρέος κάθε πολιτικής δύναμης που αναφέρεται στην εργατική τάξη και το σοσιαλισμό είναι να απαντήσει τι ακριβώς πρέπει να γίνει στις συνθήκες στις οποίες αναπτύσσεται η πάλη. Ποια πολιτική θα ακολουθηθεί και ποιο ακριβώς είναι το περιεχόμενό της. Μόνο μια τέτοια απάντηση έχει σημασία και όχι γενικές αναφορές.

Σήμερα είναι επιτακτική ανάγκη να δυναμώσουν οι αγώνες, να μαζικοποιηθούν πολύ περισσότερο, να αποκτήσουν μεγαλύτερη δυναμική και στόχευση. Η μαζικοποίηση δεν μπορεί να νοηθεί παρά ως πλατιά κινητοποίηση των εργατοϋπαλλήλων και γενικότερα του εργαζόμενου λαού, να μπουν νέα τμήματα στη δράση που παραμένουν αδρανή. Να ξεπεραστεί η αποσπασματική δράση και η πολυδιάσπαση των αγώνων. Σημαίνει τακτική ενωτική στη βάση συνολικά των διεκδικήσεων τους και όχι διαχωρισμός στη βάση της κομματικής και παραταξιακής ένταξης.

Σημαίνει συγκεκριμένο σχέδιο για την προώθηση της συμπαράταξης εργατών και υπαλλήλων με τα μικροαστικά στρώματα της πόλης και τη φτωχομεσαία αγροτιά και αυτό δεν μπορεί να γίνει σε άλλη βάση, παρά μόνο στον ενιαίο στόχο της απόκρουσης των μέτρων που προωθεί η κυβέρνηση και της αμφισβήτησης συνολικά των μνημονίων, στη βάση στόχων που συγκινούν όλο το λαό όπως η διαγραφή του χρέους, η σύγκρουση με την ευρωενωσιακή πολιτική με στόχο την αποδέσμευση της χώρας την ΕΕ, αγώνας εναντίον των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και των ιμπεριαλιστικών πολέμων κ.λπ. Σημαίνει πρακτικά μέτρα για την υπεράσπιση από την εργατική τάξη διεκδικήσεων των αγροτών και των εργαζομένων στρωμάτων της πόλης που αγωνίζονται για την επιβίωση τους.

Αυτό δεν είναι καθήκον μόνο των εργαζομένων και των σωματείων τους είναι πρώτιστο καθήκον του Κομμουνιστικού κόμματος και των υπολοίπων αριστερών δυνάμεων. Φυσικά η δράση των κομμάτων δεν εξαντλείται στην κινητοποίηση των εργαζομένων και στη μαζικοποίηση των αγώνων. Είναι αναγκαία η επεξεργασία των επιχειρημάτων και η ανάπτυξη του ιδεολογικού μετώπου, πρέπει να τεθούν ανοιχτά και ολοκληρωμένα οι αιτίες της κρίσης και το σχέδιο εξόδου από αυτή παίρνοντας πάντα υπόψη το βαθμό ωρίμανσης των συνθηκών και των συνειδήσεων.

Σημαίνει διαμόρφωση συγκεκριμένου σχεδίου κλιμάκωσης των αγώνων και ενοποίησή τους σταδιακά στην ίδια κοίτη και στην ίδια κατεύθυνση. Κλιμάκωση των αγώνων εννοείται ως προς το εύρος των κινητοποιούμενων, ως κλιμάκωση των μορφών πάλης προς τις ανώτερες, αλλά και χρήση μορφών που κινητοποιούν ευρύτερα τους εργαζόμενους. Η υποβάθμιση του στοιχείου της μαζικότητας στην κλιμάκωση των αγώνων και των μορφών πάλης και η ανάδειξη ως μοναδικού στοιχείου της, του περιεχομένου τους, «να παίρνει η εργατική λαϊκή πάλη πολιτικά χαρακτηριστικά, να βάζει το ζήτημα της εξουσίας», όπως αναφέρει η εφημερίδα, δεν οδηγεί στην ανάπτυξη του κινήματος και στην κλιμάκωση, αλλά στην απόσπαση από τις μάζες και στο σεχταρισμό.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Μέσα στις επόμενες ώρες ξεκινά η επιχείρηση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, ενάντια στους πρόσφυγες.

Στην επιχείρηση το ελληνικό πολεμικό ναυτικό συμμετέχει με 11 πλοία: 4 κανονιοφόρους, 2 πυραυλάκατους και 5 παράκτια περιπολικά.

Μιλώντας στους στρατιωτικούς συντάκτες ο υπουργός εθνικής άμυνας της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, Πάνος Καμμένος, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι «θα χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα για τη διακοπή των γραμμών που χρησιμοποιούν οι δουλέμποροι», προαναγγέλλοντας, εμμέσως πλην σαφώς, μαζικούς πνιγμούς προσφύγων.

Είναι γνωστό ότι οι δουλέμποροι δεν επιβιβάζονται πλέον στις βάρκες με προορισμό τα ελληνικά παράλια, αλλά αναθέτουν τη διακυβέρνηση των φουσκωτών σε πρόσφυγες.

Είναι λοιπόν σαφές ότι όταν ο Πάνος Καμμένος κάνει λόγο για διακοπή των γραμμών που χρησιμοποιούν οι δουλέμποροι «με όλα τα μέσα» επί της ουσίας προαναγγέλλει βύθιση των σκαφών προσφύγων, οι οποίοι θα αντιμετωπίζονται ως «εισβολείς» που η στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ «οφείλει» να αναχαιτίσει «με όλα τα μέσα».

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Απόσπασμα από κείμενο (Σεπτέμβρης 1945) του Ν. Ζαχαριάδη με τίτλο: «Προς το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ (ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)» (*)

Ο Νίκος Ζαχαριάδης υπήρξε αδιαμφισβήτητα μια από τις μεγαλύτερες ηγετικές φυσιογνωμίες του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας, ο οποίος, ανεξάρτητα από λάθη και κριτικές για τη δράση του, μπορεί να θεωρηθεί ως θεμελιωτής του ΚΚΕ, το οποίο σφράγισε μετέπειτα με την ηγετική παρουσία του και ο Χ. Φλωράκης.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μικρό απόσπασμα από βαρυσήμαντη επιστολή που ο Νίκος Ζαχαριάδης, ως Γραμματέας τότε της ΚΕ του ΚΚΕ, έστειλε στο Θανάση Χατζή, γραμματέα της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ. Η ανοικτή αυτή επιστολή εστάλη σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή για το κίνημα και την Ελλάδα, λίγο πριν το ιστορικό 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ και πριν από τις νόθες εκλογές του μεταπολεμικού ανώμαλου καθεστώτος, το οποίο επεβλήθη στη χώρα μας με τα αγγλικά όπλα και στη συνέχεια με την κατάπτυστη συμφωνία της Βάρκιζας.

Το απόσπασμα από την επιστολή του Ν. Ζαχαριάδη που ακολουθεί, το αναδημοσιεύουμε γιατί νομίζουμε ότι έχει έναν επίκαιρο χαρακτήρα και ανεξάρτητα από διαφωνίες ή συμφωνίες, θα δώσει αφορμή για επίκαιρους προβληματισμούς ή ακόμα και για συνειρμούς. Η ιστορία μπορεί να μην επαναλαμβάνεται πάντα, το βέβαιον, όμως, είναι ότι συνεχίζεται....

ΑΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ «ΔΟΣΙΛΟΓΙΣΜΟΣ»**

(**ο τίτλος είναι της iskra)

Η ιστορία του νεοελληνικού κράτους είναι από μια ορισμένη πλευρά ιστορία άμεσου είτε έμμεσου ξεπουλήματος του πολιτικού κόσμου της χώρας στο ξένο εκμεταλλευτικό κεφάλαιο. Δεν υπήρξε ούτε υπάρχει αστικό πολιτικό κόμμα και αστός πολιτικός που να μην ήτανε είτε να μην είναι συνδεδεμένος με τον έναν είτε τον άλλο τρόπο με το ξένο κεφάλαιο, με ξένες πολιτικές επιρροές, και στην πρώτη γραμμή με το αγγλικό κεφάλαιο και την αγγλική πολιτική.

Η πολιτική του αστικοτσιφλικάδικου πολιτικού κόσμου από τότε που υπάρχει ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μέχρι σήμερα δεν ήταν στην ουσία της ούτε εθνική ούτε ανεξάρτητη. Ήταν πολιτική υποδούλωσης, εξάρτησης από ξένο κεφάλαιο και την ξένη πολιτική. Και τ' αποτελέσματα είναι γνωστά: Να ΄ναι η Ελλάδα στα χάλια που βρίσκεται. Για τον αστικοτσιφλικάδικο πολιτικό κόσμο και τις πλουτοκρατικές τάξεις που εκπροσωπεί, η κατάσταση αυτή είναι φυσιολογική. Γιατί η σύνδεση και η υποταγή μας στο ξένο κεφάλαιο εξυπηρετεί απόλυτα τα οικονομικά τους συμφέροντα σε βάρος του Λαού και του τόπου. Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε και γιατί στην Ελλάδα δεν είχαμε ούτε έχουμε απ' την πλευρά της αστικής τάξης συνεπές δημοκρατικό πολιτικό κίνημα. Γιατί η αστική τάξη στην Ελλάδα και ο πολιτικός της κόσμος πρόδωσαν την αστικοδημοκρατική αποστολή τους, που περιλαμβάνει και τη δημιουργία πραγματικά γερής, οικονομικά και πολιτικά ανεξάρτητης νεοελληνικής εθνικής πολιτείας. Και να γιατί ο εργαζόμενος Λαός, που αυτός πληρώνει τα σπασμένα της προδοσίας αυτής και της οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης της χώρας απ' το ξένο κεφάλαιο, ανάλαβε αυτός το καθήκον της δημιουργίας μιας πραγματικά λεύτερης και ανεξάρτητης δημοκρατικής Ελλάδας. Η φυσική του ύπαρξη και υπόσταση είναι δεμένη αδιάσπαστα με την πραγματοποίηση του καθήκοντος αυτού, που πολιτικά βρήκε τη συμπύκνωση και την έκφραση του στον Πολιτικό Συνασπισμό των Κομμάτων του ΕΑΜ, στο πανελλήνιο, παλλαϊκό εαμικό κίνημα.

Εδώ όμως σκοντάφτουμε σε μια σοβαρή δυσκολία, που για πολλούς φαίνεται και αξεπέραστη: στον εξωελληνικό παρεμβατισμό. Οι εξωελληνικοί αυτοί παράγοντες έχουν συνηθίσει απ' την πρώτη αρχή να βρίσκουν, να εξαγοράζουν και να διαφθείρουν στην Ελλάδα πρόσωπα και παρατάξεις, που τους υπηρετούσαν δουλικά και υπάκουα. Και σήμερα, ύστερα απ' την κοσμογονία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, που ανύψωσε το ΕΑΜ σε αποφασιστικό πολιτικό παράγοντα στον τόπο μας, δεν μπορούν να συμβιβασθούν εύκολα με το γεγονός ότι το ΕΑΜ αυτό, που εκπροσωπεί τη λεύτερη, δημιουργική Ελλάδα, δεν μπορεί να σταθεί απέναντι τους σα δούλος, όπως είναι συνηθισμένοι με τους άλλους, γιατί τότε θα έπαυε να υπάρχει. Και ότι συνεννόηση και συνεργασία με τη Νέα Ελλάδα, την εαμική Ελλάδα, μπορεί να υπάρξει και να σταθεί μονάχα πάνω στη βάση της ισοτιμίας, της αμοιβαίας κατανόησης και του αλληλοσεβασμού. Την κύρια ευθύνη τη φέρνουν πάλι οι ντόπιοι πατριδοκάπηλοι, που προσφέρονται πάντα έτοιμοι να πουλήσουν τον τόπο τους, και έτσι πείθουν τους ξένους ότι μπορούν να συνεχίσουν να συμπεριφέρονται προς την Ελλάδα όπως πριν, δηλαδή σαν αφέντης προς σκλάβο. Αυτού βρίσκεται για μας ο κόμπος. Απ' το βάθρο της εθνικής ανεξαρτησίας και ακεραιότητας, των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, να υποχωρήσουμε δεν μπορούμε, γιατί εδώ κάθε υποχώρηση σημαίνει προδοσία. Παραμένοντας στέρεα πάνω σ' αυτό το βάθρο, πρέπει ν' απομονώσουμε και ν' απογυμνώσουμε από κάθε λαϊκή βάση την εθνική προδοσία που εκπροσωπείται από το Μ.Μ. και Σία. Να κερδίσουμε με τη λαϊκή δημοκρατική πολιτική μας τις ταλαντεύσεις του Κέντρου, τουλάχιστο για όσα αφορούν τη μαζική του βάση, προς τ' αριστερά. Και να πείσουμε τους ξένους ότι δεν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση και συνεργασία με την Ελλάδα όξω απ' τη βάση της ισοτιμίας και της εθνικής αξιοπρέπειας που βάζει ΕΑΜ. Και ότι κάθε εμμονή στις μέθοδες της μισοαποικιακής πολιτικής θα έβρισκε το Λαό μας άκαμπτο και θα τους έφερνε αντιμέτωπους μ' αυτόν.

Έτσι διαγράφεται το πρόβλημα μας στη σημερινή στιγμή. Και δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα μπορέσουμε να το μαστορέψουμε το πρόβλημα αυτό, γιατί παρ' όλα τα εμπόδια, τις δυσκολίες, τις προκλήσεις, διαβολές, συκοφαντίες, πλαστογραφίες, τρομοκρατία και βία που εξασκείται σε βάρος του κινήματος μας, εμείς κατέχουμε κάτι βασικό, αποφασιστικό, αναντικατάστατο και άφθαστο, που δεν τόχει ούτε μπορεί να τόχει κανένας απ' τους αντίπαλους μας. Είμαστε το μοναδικό κίνημα, το κίνημα της Λαϊκής Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού, που κρατά τη σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας, της τιμής και της αξιοπρέπειας. Στον κόσμο που εκπροσωπεί το χοντρικό εθνικό ξεπούλημα, την έσχατη εθνική προδοσία και τη δουλική υποταγή στους ξένους, ορθώνεται το κίνημα μας λαϊκό, ρωμαλέο, εθνικό, πηγαίο, που εκπροσωπεί ό,τι τίμιο, αντρίκειο, λαϊκό, εθνικό, πραγματικά ελληνικό έχει να παρουσιάσει ο τόπος αυτός. Αυτού βρίσκεται και η δική μας περηφάνια και το αίσθημα της ανωτερότητας και της υπεροχής απέναντι στους αντιπάλους μας.

Όμως αυτό μας φορτώνει με υποχρεώσεις και βάρη που μονάχα ένας ηθικά ακέραιος και αδέκαστος χαραχτήρας μπορεί να τα βαστάζει. Και μονάχα ένα κόμμα και ένα κίνημα που συγκεντρώνει τέτοιους χαραχτήρες, χαραχτήρες που συγκεντρώνουν φωτεινό μυαλό, καρδιά λαϊκού αγωνιστή που δε δειλιάζει μπροστά σε τίποτα, με ακατάβλητη θέληση και αντοχή, και παράλληλα με ηθική ανωτερότητα, ακεραιότητα και υπεροχή, μονάχα ένα τέτοιο κόμμα και κίνημα μπορεί να τα βγάλει πέρα έτσι όπως θέλει ο Λαός, όπως συμφέρει στην Ελλάδα.

(*) Πρόκειται για ανοικτή επιστολή του Νίκου Ζαχαριάδη που δημοσιεύτηκε στην ΚΟΜΕΠ το Σεπτέμβριο του 1945, λίγο πριν το ιστορικό 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ, και η οποία απευθυνόταν στο Θανάση Χατζή, μέλος τότε της Κ.Ε. του ΚΚΕ και γραμματέα της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης. Ο Θανάσης Χατζής στα χρόνια της Κατοχής διετέλεσε και Γραμματέας της Κ.Ε. του ΕΑΜ.

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Άνθρωποι κατατρεγμένοι, κυνηγημένοι, ταλαιπωρημένοι, απελπισμένοι.

Είναι αυτοί που σώθηκαν από τις βόμβες. Από τον πόλεμο. Από τον πνιγμό.

Που φτάνουν ικέτες στην «Ευρώπη του πολιτισμού».

Είναι αυτή, η «πολιτισμένη Ευρώπη», που αφού τους μετέτρεψε σε πρόσφυγες, σε μετανάστες,  σε ικέτες, τώρα φτιάχνει ένα απέραντο «Αλκατράζ» για τους στοιβάξει.

Το «Αλκατράζ» δεν είναι άλλο από την Ελλάδα.

Η χώρα μας, τα νησιά της, οι εθνικές οδοί της, τα λιμάνια της, οι πόλεις, τα χωριά της, μετατρέπονται σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, σε μια φυλακή όπου - προς δόξα της ευρυχωρίας του «ευρωπαϊκού πολιτισμού» - οι κρατούμενοι, οι πρόσφυγες, θα μπορούν να… προαυλίζονται από την Ειδομένη και τα Τέμπη μέχρι το Καστελόριζο.

Βέβαια η ευρωενωσιακή κομψότητα δεν επιτρέπει να ακούγονται λέξεις όπως «φυλακή» ή «στρατόπεδα». Επιλέγει να χρησιμοποιεί ευφημισμούς. Ένας από αυτούς: «Κέντρα φιλοξενίας»…

Οι Έλληνες (και βέβαια δεν μιλάμε για τους ναζί, για τους φασίστες) νιώθουν από προσφυγιά. Ξέρουν από μετανάστευση. Το δείχνει η ανθρωπιά τους. Γι’ αυτό και μπορούν να αναγνωρίσουν ότι οι εικόνες αυτές δεν είναι οι εικόνες της Ελλάδας του ελληνικού λαού.

Δεν είναι εικόνες που ταιριάζουν στην πατρίδα ενός λαού που βίωσε τον μικρασιατικό ξεριζωμό, την ξενιτιά στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου και στα λαντζέρικα της Αμερικής. Οι εικόνες αυτές την μόνη Ελλάδα που καθρεφτίζουν είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Και του ΝΑΤΟ.

Οι κυβερνώντες και όλο το πολιτικό τόξο του ευρωατλαντισμού, αφού δεν μπορούν να αποκρύψουν την αλήθεια και τα σημαινόμενα των εικόνων, επιστρέφουν στην γνώριμη τακτική της σποράς ψευδαισθήσεων και αυταπατών.

Μιλούν για «εφαρμογή των αποφάσεων» της τελευταίας συνόδου της ΕΕ λες και όλα αυτά που βλέπουμε συνιστούν τάχα παραβίαση και όχι εφαρμογή αποφάσεων που στο όνομα της Σένγκεν και των συνοριακών ελέγχων παρέχουν το πράσινο φως για κλειστά σύνορα, για απελάσεις, για φράχτες, για πλαφόν προσφύγων μετά από ξεδιάλεγμα όσων πληρούν τις προϋποθέσεις του φτηνού εργατικού δυναμικού που ορέγονται τα γερμανικά μονοπώλια, για κατασχέσεις των υπαρχόντων των προσφύγων.

Εμφανίζουν ως λύση του προβλήματος την ίδια την αιτία του προβλήματος. Για μια ακόμα φορά παρουσιάζουν σαν πεδίο αντιμετώπισης της κατάστασης την ΕΕ. Ποια; Την ΕΕ της Αυστρίας, της Ουγγαρίας, της Γαλλίας που βομβαρδίζει τη Συρία, της Ιταλίας που βομβαρδίζει τη Λιβύη!

Αλλά πώς γίνεται να λύσεις ένα πρόβλημα όταν αναγορεύεις σε παράγοντα της λύσης τα ίδια τα αίτια, την ίδια τη μήτρα που το δημιουργεί;

Ο ευρωενωσιακός ιμπεριαλισμός, ανεξαρτήτως των αντιπαραθέσεων στο εσωτερικό του, δρα απέναντι στην Ελλάδα - και στο προσφυγικό - μονομερώς.

Η Ελλάδα ή θα απαντήσει εξίσου μονομερώς, θα αρνηθεί την συμμόρφωση στα ευρωενωσιακά και ΝΑΤΟικά δεσμά, θα απεμπλακεί από την συμμετοχή της στους πολέμους που διεξάγουν ΝΑΤΟ και ΕΕ, θα δώσει με όρους προάσπισης της εθνικής της κυριαρχίας τις δυνάμεις της για τη διάσωση των ξεριζωμένων και θα προχωρήσει – άμεσα - σε αναζήτηση μέτρων απευθείας μεταφοράς των προσφύγων στα κράτη τελικού προορισμού τους, ή θα μετατραπεί όντως στο «Αλκατράζ» που θέλουν να την καταδικάσουν «εταίροι» και «σύμμαχοι».

Οι ευθύνες όλου του εγχώριου πολιτικού τόξου του ευρωατλαντισμού είναι ιστορικές. Γιατί το γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα: Το συρματόπλεγμα του «Αλκατράζ» περικλείει τους πάντες, Έλληνες και πρόσφυγες. Όλους όσοι βρίσκονται στο έδαφός της Ελλάδας, ανεξαρτήτως εθνικότητας, φυλής, χρώματος και θρησκεύματος.

*Δημοσιεύθηκε στο e-nikos.gr την Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2016