Η αναπαραγωγή με retweet από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών αντιισλαμιστικών βίντεο που ανήρτησε στον λογαριασμό της στο Twitter η Τζέιν Φράνσεν, αναπληρώτρια ηγέτιδα της βρετανικής ακροδεξιάς οργάνωσης «Πρώτα η Βρετανία», ήταν άλλη μια τρανταχτή απόδειξη ότι ο Ντόναλτ Τραμπ φλερτάρει απροκάλυπτα με την ακροδεξιά, καλύπτει τον ρατσισμό και προτείνει την επίλυση προβλημάτων με τη βία.

Για άλλη μια φορά ωστόσο, κανένας δεν έπεσε από τα σύννεφα. Πολύ προτού καν αναλάβει καθήκοντα στο Λευκό Οίκο ο Αμερικανός πρόεδρος είχε προκαλέσει πολιτικές αναταράξεις εξαιτίας των ακραίων τοποθετήσεών του, φίλα προσκείμενες στον εξτρεμιστικό εθνικισμό ακόμη και τον ναζισμό.

Αρκεί να ανατρέξει κάποιος στις προεκλογικές του ομιλίες και να βρει τι έλεγε για τους μετανάστες, για τους «βιαστές» Μεξικανούς, τους γκέι, τους αφροαμερικανούς και κάθε είδους «εσωτερικό εχθρό» που κατασκεύαζε εκμεταλλευόμενος τους φόβους μεγάλης μερίδας Αμερικανών.

Ως πρόεδρος το πρώτο δείγμα γραφής το έδωσε με την τοποθέτηση του στενού του φίλου Στιβ Μπάνον -διευθυντή του ακροδεξιού ρατσιστικού ιστότοτοπου Breitbart News- στη θέση του επικεφαλής στρατηγικής στον Λευκό Οίκο, για να ακολουθήσουν τα διατάγματα για την απαγόρευση εισόδου μεταναστών από μουσουλμανικές χώρες στις Ηνωμένες Πολιτείες και την ανέγερση τείχους στα σύνορα με το Μεξικό.

Οι ιδέες του Ντόναλτ Τραμπ βρίσκουν ευήκωα ώτα όχι μόνο σε υπερσυντηρητικούς Αμερικανούς που αντιτίθενται σε σειρά εξελίξεων με προοδευτικό πρόσημο, όπως η αναγνώριση γάμου μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών, αλλά και σε ακραίες εθνικιστικές ή εξτρεμιστικές ομάδες όπως η Κου Κλουξ Κλαν που πιστεύουν στην ανωτερότητα της λευκής φυλής. Ποιος μπορεί να ξεχάσει άλλωστε την άρνησή του Τραμπ να καταδικάσει τους ακροδεξιους διαδηλωτές που πυροδότησαν τα αιματηρά επεισόδια στο Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια.

Εν προκειμένω, μέσω των βίντεο που αναπαρήγαγε ο Τραμπ και στα οποία μουσουλμάνοι σπρώχνουν αγόρι από ταράτσα ή καταστρέφουν το άγαλμα της Παναγίας, πρόθεσή του -αναφέρουν αναλυτές- είναι να προειδοποιήσει τους Αμερικανούς, για το τι θα μπορούσε να συμβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες εάν δεν ακολουθηθούν τα δικά του πολιτικά σχέδια ως προς τη μετανάστευση και την ασφάλεια των συνόρων και ταυτόχρονα νομιμοποιεί κάθε είδους ρατσιστική, αντιμεταναστευτική, ακροδεξιά αλλά και αμφιλεγόμενη φωνή εντός κι εκτός συνόρων.

Πηγή: iskra.gr

Μπορεί σήμερα να λήγει η προθεσμία για την πληρωμή της τρίτης δόσης του φετινού ΕΝΦΙΑ αλλά στο υπουργείο Οικονομικών άρχισαν να κάνουν σχέδια για το φόρο του 2018 οποίος θα έρθει νωρίτερα για πάνω από 6,3 εκατ. ιδιοκτήτες ακινήτων. Τα εκκαθαριστικά του φόρου ακινήτων θα σταλούν στους φορολογούμενους τον Ιούνιο αντί για το τέλος Αυγούστου όπως γινόταν τα τελευταία χρόνια.

Η πληρωμή του ΕΝΦΙΑ

Η πληρωμή της πρώτης δόσης του φόρου θα γίνει μέχρι το τέλος Ιουλίου και θα συμπέσει χρονικά με την πληρωμή της πρώτης δόσης του φόρου εισοδήματος του επόμενου έτους. Σύμφωνα με το σχέδιο του υπουργείου Οικονομικών η εξόφληση του ΕΝΦΙΑ του έτους 2018 θα γίνει σε έξι μηνιαίες δόσεις μέχρι το τέλος του έτους αντί για πέντε δόσεις που εξοφλείται φέτος και εξοφλήθηκε το 2016.

Τον Μάρτιο οι νέες αντικειμενικές

Παράλληλα , κυβέρνηση και δανειστές συμφώνησαν στη χρονική μετάθεση της αναπροσαρμογής των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων. Η σχετική μνημονιακή δέσμευση ήταν οι αλλαγές να γίνουν ως το τέλος Δεκεμβρίου. Ωστόσο, ο χρόνος δεν επαρκεί, τα τεχνικά προβλήματα δεν έχουν ξεπεραστεί και θα πρέπει να γίνει ακόμα πολλή δουλειά. Έτσι, αποφασίστηκε η αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών να γίνει έως το τέλος Μαρτίου 2018.

Ωστόσο, ο ΕΝΦΙΑ του νέου έτους θα υπολογιστεί με βάση τις νέες τιμές ζώνης και μάλιστα ο λογαριασμός θα έρθει νωρίτερα. Στόχος είναι η εκκαθάριση του νέου ΕΝΦΙΑ να ολοκληρωθεί έως το τέλος Ιουνίου, όταν και ολοκληρώνεται η υποβολή και εκκαθάριση των δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος.

Αλλαγές στον ΕΝΦΙΑ

Με δεδομένο ότι ο ετήσιος εισπρακτικός στόχος του ΕΝΦΙΑ δεν αλλάζει και παραμένει στα 2,65 δις. ευρώ, όποια μείωση γίνει στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων θα αντισταθμιστεί από τις αυξήσεις που θα γίνουν σε πολλές φθηνές περιοχές αλλά και από την αύξηση των φορολογικών συντελεστών και τις παρεμβάσεις στο συμπληρωματικό φόρο που επιβάλλεται σήμερα σε περισσότερους από 500.000 ιδιοκτήτες με ακίνητη περιουσία άνω των 200.000 ευρώ.

Πηγή: iskra.gr

Ο εμφύλιος πόλεμος στην Υεμένη μαίνεται, άγριος και αδιάλειπτος, εδώ και περίπου τρία χρόνια. Μετά από 986 ημέρες σχεδόν καθημερινών συγκρούσεων, χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους και έχουν τραυματιστεί, ενώ εκατομμύρια άλλοι έχουν οδηγηθεί στη φτώχεια, την πείνα και την εξαθλίωση.

Αποκορύφωμά του ολέθριου αυτού πολέμου στάθηκε ο αποκλεισμός που επέβαλε η Σαουδική Αραβία στις 6 Νοεμβρίου με το κλείσιμο των εναέριων, χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων της Υεμένης. Ο αποκλεισμός αυτός, συνέπεια της διένεξης ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία και το Ιράν με αφορμή την εκτόξευση ενός πυραύλου από τους υεμενίτες σιίτες αντάρτες Χούτι στις αρχές του μήνα, έβαλε τέλος και σε όλες τις ανθρωπιστικές αποστολές.

Μετά από τη διεθνή κατακραυγή και τις προειδοποιήσεις του ΟΗΕ ότι ο πλήρης αποκλεισμός θα είχε εκατομμύρια θύματα, ο αραβικός συνασπισμός προχώρησε σε μερική άρση του, με την πρώτη επισιτιστική βοήθεια να φτάνει τελικά αρκετές εβδομάδες αργότερα στην απελπισμένη χώρα.
Ωστόσο τα πράγματα δεν αναμένεται να βελτιωθούν σύντομα. Η πιο φτωχή χώρα της αραβικής χερσονήσου, εξασθενημένη μετά από σχεδόν τρία χρόνια πολέμου, αντιμετωπίζει πλέον τον μεγαλύτερο λιμό των τελευταίων δεκαετιών, με εκατομμύρια αμάχους – σε μεγάλο μέρος τους παιδιά – να βρίσκονται πλέον στο χείλος του θανάτου λόγω του ακραίου υποσιτισμού αλλά και της επιδημίας χολέρας που μαστίζει την Υεμένη.

Το μέγεθος της καταστροφής που έχουν επιφέρει τρία χρόνια πολέμου στην Υεμένη μπορεί να γίνει αντιληπτό αν δει κανείς τους αριθμούς των πολιτών που έχουν επηρεαστεί με ολέθριο τρόπο. Ειδικότερα, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ:

– 20,7 εκατομμύρια κάτοικοι της Υεμένης χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια και υποστήριξη. Για 9,8 εκατομμύρια από αυτούς, η ανάγκη αυτή χαρακτηρίζεται ως άκρως «πιεστική» από τον ΟΗΕ

– Σχεδόν 17 εκατομμύρια (60% του συνολικού πληθυσμού) ζουν σε καθεστώς επισιτιστικής ανασφάλειας, διασφαλίζοντας μόλις και μετά βίας τα προς το ζην ενώ 7 εκατομμύρια απειλούνται με λιμό.

– Τουλάχιστον 3 εκατομμύρια πολίτες έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους, οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν καταρρεύσει και περισσότερα από το 50% των κέντρων υγείας έχουν καταστραφεί ή διαθέτουν σοβαρές ελλείψεις σε φάρμακα και εξοπλισμό. Σε 49 από τις 276 περιφέρειες της χώρας δεν υπάρχουν καθόλου γιατροί ενώ η πρόσβαση σε πόσιμο νερό και η απουσία μέτρων υγιεινής έχει προκαλέσει έξαρση ασθενειών, όπως η χολέρα.

Πάνω από 2000 θάνατοι από χολέρα

Η επιδημία χολέρας στην Υεμένη, που έχει προκαλέσει ήδη περισσότερους από 2.000 θανάτους στην εμπόλεμη χώρα, ξεπέρασε το περασμένο καλοκαίρι το κατώφλι των 600.000 κρουσμάτων.

Την περίοδο έξαρσής της, δηλαδή τον περασμένο Αύγουστο, κατά μέσο όρο 5.000 άνθρωποι νοσούσαν καθημερινά, με την πλειοψηφία των κρουσμάτων να εντοπίζονται σε παιδιά κάτω των 15 ετών και ηλικιωμένους άνω των 60.

Σήμερα, ένα παιδί κάτω των 5 ετών πεθαίνει κάθε δέκα λεπτά στην Υεμένη από αιτίες που θα μπορούσαν να αποτραπούν.

Έλλειψη νερού

Σχεδόν 15,7 εκατομμύρια κάτοικοι της χώρας χρειάζονται βοήθεια για να αποκτήσουν πρόσβαση σε ασφαλές, πόσιμο νερό και σε συστήματα υγιεινής.

Για 7,3 εκατομμύρια από αυτούς, η έλλειψη πρόσβασης χαρακτηρίζεται από τον ΟΗΕ ως «κρίσιμη».

Οι παραπάνω αριθμοί μεταφράζονται σε 8% αύξηση των ατόμων που δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό μόνο την τελευταία τριετία, με το ποσοστό αυτό να αναμένεται να αυξηθεί και άλλο τους επόμενους μήνες.

Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη

Περίπου 10,4 εκατομμύρια άνθρωποι στην Υεμένη δεν έχουν πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας. Από αυτούς 8,8 εκατομμύρια ζουν σε περιοχές με τεράστιες ελλείψεις σε φάρμακα και γιατρούς.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, 1.900 από τις 3.507 εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης είναι είτε μη λειτουργικές ή λειτουργούν υποτυπωδώς.

Με βάση τα τελευταία στοιχεία, οι θάνατοι και οι τραυματισμοί που έχουν καταγραφεί από τις μονάδες υγειονομικής περίθαλψης στην Υεμένη από την αρχή του πολέμου έφτασαν τους 8.389 και τους 56.130 αντίστοιχα.

Δεδομένου ότι λειτουργεί μόνο το 45% από αυτά τα κέντρα, μπορεί κανείς να καταλάβει ότι τα θλιβερά αυτά νούμερα είναι στην πραγματικότητα πολύ μεγαλύτερα.

Πόλεμος κατά των παιδιών ο εμφύλιος της Υεμένης

«Πόλεμο κατά των παιδιών» χαρακτηρίζει η UNICEF τον εμφύλιο της Υεμένης και όχι άδικα. Κάθε δέκα λεπτά υπολογίζεται ότι πεθαίνει στην εξαθλιωμένη χώρα ένα παιδί κάτω των πέντε ετών, από αιτίες που θα μπορούσαν να αποτραπούν.

Συνολικά περίπου 4,5 εκατομμύρια παιδιά, έγκυες γυναίκες και λεχώνες υποφέρουν από οξύ υποσιτισμό, με το ποσοστό αυτό να εμφανίζει δραματική αύξηση 148% από τα τέλη του 2014.

Το συνολικά ποσοστά του υποσιτισμού σε αυτές τις ευπαθείς ομάδες (με μέτριο και οξύ υποσιτισμό) ξεπερνούν το 31% του πληθυσμού σε ορισμένες περιοχές της χώρας.

Στέγαση και μόρφωση

Σχεδόν 4,5 κάτοικοι της Υεμένης είναι άστεγοι ή μένουν σε σπίτια με σημαντικές ελλείψεις όσον αφορά την ηλεκτροδότηση και τον εξοπλισμό. Πάνω από 3 εκατομμύρια άνθρωποι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους κατά τη διάρκεια του τριετούς πολέμου.

Από αυτούς δύο εκατομμύρια παραμένουν εκτοπισμένοι αλλά και εκείνοι που επέστρεψαν βρήκαν σε μεγάλο ποσοστό τα σπίτια τους κατεστραμμένα και χρειάζονται βοήθεια για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους από την αρχή.

Όσον αφορά στη μόρφωση, σχεδόν δύο εκατομμύρια παιδιά έχουν εγκαταλείψει το σχολείο. Ουσιαστικά 1 στα 3 παιδιά στην αραβική χώρα δεν έχει τη δυνατότητα να μορφωθεί. Πάνω από 1.690 σχολεία έχουν ισοπεδωθεί από τις συγκρούσεις και σχεδόν το 73% των δασκάλων έχουν να πληρωθούν για περισσότερο από έναν χρόνο, με αποτέλεσμα αρκετοί να έχουν ήδη παραιτηθεί.

Πηγή: ergasianet.gr

– του Κώστα Τρακόσα

Το Σάββατο 25 Νοεμβρίου η Καθημερινή τιτλοφορεί το κύριο άρθρο της «Απλή αναλογική» και, με αφορμή την πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει στη θέσπιση του εν λόγω μέτρου στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές, σημειώνει: «Ολες οι πληροφορίες φέρουν την κυβέρνηση αποφασισμένη να επιμείνει στην καθιέρωση συστήματος απλής αναλογικής στις δημοτικές εκλογές, παρά την αντίθεση της πλειοψηφίας των δημάρχων, αλλά και την εμπειρία από πολλούς δήμους της χώρας. Είναι συχνά δύσκολο να ληφθούν αποφάσεις σε μικρά ή κρίσιμα θέματα και είναι απολύτως βέβαιο ότι η δυσκολία θα μετατραπεί σε πλήρη αδυναμία όταν οι πλειοψηφίες καταστούν όμηροι μειοψηφιών με την απλή αναλογική» (υπογράμμιση δική μας). Παρακάτω, θα μας απασχολήσουν δύο ερωτήματα: πρώτον, τι σημαίνει ότι «οι πλειοψηφίες θα καταστούν όμηροι των μειοψηφιών» σε μια δημοκρατία και δεύτερον, αν αρκεί η μετάβαση στην απλή αναλογική για την καλυτέρευση της ποιότητας μιας δημοκρατίας (χωρίς να σημαίνει ότι αυτό που λέει η κυβέρνηση θα το κάνει κιόλας).

Ο αρθρογράφος της Καθημερινής καταφανώς επιχειρεί να καθοδηγήσει τον αναγνώστη στον εξής απλό συλλογισμό: όπου δεν υπάρχει ισχυρή πλειοψηφία τότε, όσοι βρίσκονται σε πλειοψηφικές θέσεις καθίστανται «όμηροι» των μειοψηφούντων και, αφού με την απλή αναλογική είναι εξαιρετικά δύσκολο να σχηματιστεί ισχυρή πλειοψηφία, συνεπάγεται ότι οι πλειοψηφούσες παρατάξεις που θα προκύπτουν από την εκλογική διαδικασία δεν θα μπορούν να πάρουν και να υλοποιήσουν τις αποφάσεις που θα θέλουν. Άρα, ακυβερνησία. Το τελευταίο δεν το λέει ευθέως, ωστόσο, η υπόνοια περί τούτου είναι σαφής.

Υπάρχουν δύο βασικά προβλήματα στον συλλογισμό του αρθρογράφου: (1) η δημοκρατία καθίσταται ένα απλό μέσο για τη διεκπεραίωση ενός άλλου σκοπού (και συγκεκριμένα της λήψης μιας απόφασης) και (2) η απόφαση αυτή, καθώς μετατρέπεται σε σκοπό της δημοκρατίας, αποκολλάται από τις δημοκρατικές διαδικασίες και μετατρέπεται σε κάτι ξεχωριστό, το οποίο η δημοκρατία πρέπει να υπηρετεί πιστά. Κοινώς: η δημοκρατία πρέπει να υπηρετεί την ικανότητα της πλειοψηφίας να πάρει τις αποφάσεις που θέλει και όχι οι όποιες αποφάσεις να λαμβάνονται ως απόρροια της αρχής της δημοκρατίας. Έτσι, η δημοκρατία από αρχή γίνεται διαδικασία και συγκεκριμένα εκλογική διαδικασία. Αντί, λοιπόν, από τη δημοκρατική αρχή να προκύπτει το εκλογικό σύστημα, το εκλογικό σύστημα είναι αυτό που καθορίζει τη δημοκρατική αρχή στη βάση της αρχής της ικανότητας λήψης απόφασης. Η διαλεκτική σχέση δημοκρατίας και απόφασης διασπάται και αντιστρέφεται.

Αυτή, όμως, η περίτεχνη αντιστροφή, που ωστόσο είναι πλέον εξαιρετικά προσφιλής στον δημόσιο διάλογο, έχει μια βασική συνέπεια: αφού η δημοκρατία είναι μέσον και αφού ο σκοπός της είναι να υπηρετεί την ικανότητα της πλειοψηφίας να κυβερνήσει με τον τρόπο που αυτή θέλει, τότε η δημοκρατία πρέπει να υποκύψει απέναντι στην αρχή της ισχύος. Το πρόβλημα σε αυτή τη θέση είναι η φράση «με τον τρόπο που αυτή θέλει». Διότι, η δημοκρατία ακριβώς αυτό προϋποθέτει: ότι κανείς δεν είναι ανεξέλεγκτος, ότι κανείς δεν μπορεί να πάρει ακριβώς τις αποφάσεις που θέλει. Μια τέτοια στρεβλωτική ερμηνεία της δημοκρατίας, ως μέσου λήψης αποφάσεων, όπως υπονοείται στο άρθρο της Καθημερινής, σημαίνει στην πράξη την ακύρωση της δημοκρατίας. Διότι, αν θεωρήσουμε ότι η δημοκρατία συνίσταται στον έλεγχο της πλειοψηφίας από τη μειοψηφία, τότε –με αυτήν την έννοια– καθήκον της μειοψηφίας είναι να μην αφήνει ανεξέλεγκτη τη δράση της πλειοψηφίας και, άρα, να την έχει υπό «ομηρία» (αν «ομηρία» είναι να μην κάνεις ό,τι θέλεις). Όταν αίρεται αυτό, αίρεται και η ουσία της δημοκρατίας.

Το άλλο ερώτημα είναι αν ο μετασχηματισμός του εκλογικού συστήματος, από μόνος του, δύναται να οδηγήσει σε μια καλύτερης ποιότητας δημοκρατία. Αν, δηλαδή, από ενισχυμένη αναλογική περάσουμε στην απλή αναλογική, τότε η δημοκρατία θα γίνει καλύτερη; Η θέση αυτή, που λέει ότι αν θεσπιστεί η απλή αναλογική τότε η ποιότητα της δημοκρατίας θα αναβαθμιστεί, εμπεριέχει μια εξίσου περίτεχνη αντιστροφή: ότι η δημοκρατία συμβαίνει άπαξ, με την έκφραση του εκλογικού σώματος, κάθε φορά που γίνεται μια εκλογική διαδικασία. Εδώ η δημοκρατία νοείται μινιμαλιστικά. Ωστόσο, η ποιότητα της δημοκρατίας αφορά κάτι πολύ ευρύτερο από την αποτύπωση των εκλογικών συσχετισμών. Για παράδειγμα, η Ιταλία έχει μακρά παράδοση στην απλή αναλογική, αλλά η ποιότητα της δημοκρατίας της δεν είναι και πολύ ανώτερη από αυτήν που βιώνουμε στην Ελλάδα.

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η απλή αναλογική δεν είναι προτιμότερη από την ενισχυμένη ή κάποιο άλλο εκλογικό σύστημα, καθώς αντικατοπτρίζει τη βούληση του εκλογικού σώματος με μεγαλύτερη ακρίβεια, το θέμα εδώ τίθεται ως εξής: δεν είναι απαραίτητο ότι μια δημοκρατία γίνεται καλύτερη απλά θεσπίζοντας την απλή αναλογική, όπως ακριβώς δεν είναι απαραιτήτως αντιπαραγωγικό η πλειοψηφία να γίνεται «όμηρος» της μειοψηφίας.

Πηγή: imerodromos.gr