Μια σημαντική αποκάλυψη για τον τρόπο λήψης των αποφάσεων του ΚΥΣΕΑ για τα εξοπλιστικά, μεταξύ των οποίων και το πρόγραμμα για τις φρεγάτες, φέρνει σήμερα, Πέμπτης στο φως η εφημερίδα «Εστία», η οποία κάνει λόγο περί τεσσάρων μυστικών συναντήσεων που είχαν προηγηθεί μεταξύ του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη και του τότε υπουργού Άμυνας Γιάννου Παπαντωνίου.

Αναλυτικότερα, η «Εστία» φιλοξενεί άρθρο του εκδότη του περιοδικού «Άμυνα & Διπλωματία», Αλέξανδρου Τάρκα, σύμφωνα με το οποίο, πριν από τη λήψη των επίμαχων αποφάσεων του ΚΥΣΕΑ προηγήθηκαν τέσσερις μυστικές συναντήσεις – συζητήσεις μεταξύ Σημίτη και Παπαντωνίου.

Όπως υποστηρίζει μάλιστα το δημοσίευμα, ο κ. Σημίτης  γνώριζε και ενέκρινε αυτές τις αποφάσεις ώστε σήμερα να μη δικαιολογείται να χαρακτηρίζει «απαράδεκτο» τον πρώην υπουργό του.

«Πρώτον, όλα – ανεξαιρέτως – τα υπογραφέντα συμβόλαια της περιόδου 2001-2004 δεν είχαν εγκριθεί απλώς από το ΚΥΣΕΑ, αλλά είχαν εξεταστεί λεπτομερειακά και προεγκριθεί από τον τότε πρωθυπουργό σε μακράς διάρκειας συναντήσεις με τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας, πριν υποβληθούν στις επίσημες συνεδριάσεις με τα άλλα μέλη της κυβέρνησης. Πρόκειται, σύμφωνα με τον αδόκιμο όρο, για τέσσερα “προ-ΚΥΣΕΑ”, με συναντήσεις των κυρίων Σημίτη και Παπαντωνίου στις 12 Φεβρουαρίου 2002, την 1η Αυγούστου 2002, στις 20 Νοεμβρίου 2002 και την 4η Νοεμβρίου 2003. Ασφαλώς, πέραν αυτών των τεσσάρων “προ-ΚΥΣΕΑ”, υπήρχε και πλήθος άλλων συναντήσεών τους», σημειώνεται στο άρθρο του εκδότη του περιοδικού «Άμυνα & Διπλωματία».

Μάλιστα, σε άλλο σημείο του εν λόγω άρθρου ο κ. Τάρκας επισημαίνει ότι «στο πλαίσιο συνομιλίας με τον Γερμανό καγκελάριο Γκ. Σρέντερ στο Βερολίνο τον Νοέμβριο του 2002, ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι, λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων, είναι αδύνατη η δέσμευσή του για το Eurofighter, αλλά σύντομα θα εξεταζόταν η δυνατότητα εκταμιεύσεων για άλλα εκκρεμή προγράμματα γερμανικού ενδιαφέροντος, όπως τα Leopard και τα υποβρύχια. Λίγο μετά, τον Μάρτιο του 2003, οι κ. Σημίτης και Παπαντωνίου μεταβάλλουν ξαφνικά τις δύο αποφάσεις τους (Φεβρουαρίου 2001 και 2002) περί συγκράτησης δαπανών, εγκρίνοντας την έκδοση των τελικών “κατακυρωτικών διαταγών” για τα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα, καθώς και για το συμβόλαιο ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων με τη SAIC (άνω των 650.000.000 ευρώ) τον Ιούνιο του 2003».

(Εφημερίδα «Εστία»)

ΠΗΓΗ: vathikokkino.gr

Η Γηραιά Ήπειρος αλλά και πολλές από τις κόρες της (ΗΠΑ, Βραζιλία, Αργεντινή και άλλες) οπισθοδρομούν προς ένα παρελθόν που έχει χαρακτηρισθεί από αντιδραστικές δικτατορίες πολλαπλών πολιτικών εκδοχών – από τον φασισμό έως τον περονισμό κι από τον ουγγρικό αυταρχισμό έως τον νορβηγικό εθνικισμό.

     Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, από τον έναν έως τον άλλο βαθμό η Ευρώπη (κι όχι μόνον η Ευρωπαϊκή Ένωση), οι ΗΠΑ και όλες οι κάθε τύπου δυτικές δυνάμεις οπισθοδρομούν σε ένα ρευστό status, που έχοντας από καιρό αναθεωρήσει τα αποτελέσματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τείνει πλέον σε μια εκ νέου κατάσταση Μεσοπολέμου.

     Όπως το Laissez-faire, η πρώτη παγκοσμιοποίηση, τίναξε τα πέταλα το 1914 έχοντας η ίδια οδηγήσει στον Μεγάλο Πόλεμο, έτσι και σήμερα – τηρουμένων των αναλογιών – η δεύτερη παγκοσμιοποίηση τινάζει επίσης τα πέταλα, καθώς ο νεοφιλελευθερισμός την αφήνει πίσω του και, σαν το φίδι, αλλάζει πουκάμισο προκειμένου να οργανώσει το χάος που προκαλεί ο ιμπεριαλισμός σε ένα νέο αποδοτικό στάδιο του συνεχούς των καπιταλιστικών κρίσεων – όλο και πιο προσοδοφόρο για το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, όλο και πιο παράλογο.

     Στην καθ’ ημάς Ήπειρο, την Ευρώπη, η Γερμανία έχει ήδη προχωρήσει σε ένα ιδιότυπο (και γιγάντιο αυτήν τη φορά) Άνσλους, απορροφώντας όχι μόνον την Αυστρία αλλά ολόκληρα συστήματα ευρωπαϊκών χωρών.

     Ταυτοχρόνως με αυτήν τη συστημική πολιτική Επικυριαρχίας (Γερμανικής) και στην ίδια τη Γερμανία, και στην υπόλοιπη Ευρώπη, και εν γένει στη Δύση, εμφανίζεται ένα αντισύστημα στο οποίο ηγούνται δημαγωγοί που έχουν κοινό παρανομαστή τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και τον εθνικισμό (Τράμπ, Όρμπαν, Μπολσονάρου, κ.ά.).

     Η εξήγηση που κατά κόρον δίνεται σε αυτά τα φαινόμενα αφορά στη διαρκή λιτότητα με τη διεύρυνση της φτώχειας που αυτή παράγει καθώς και στις συνέπειες του προσφυγικού φαινομένου (το οποίο διαρκώς διογκώνεται, λόγω της καπιταλιστικής ανισοκατανομής και των πολέμων, τείνοντας να πάρει στο εγγύς μέλλον μορφή μετακίνησης πληθυσμών).

     Αρκούν όμως αυτά τα δύο φαινόμενα για να εξηγήσουν το βρυκολάκιασμα του φασισμού; Ή μήπως κάτι άλλο σκοτεινό υφέρπει στην ψυχή (την ιστορία δηλαδή και τον πολιτισμό) της Γηραιάς Ηπείρου; Κάτι το οποίον ο τρόπος της εξέλιξης του καπιταλισμού αφυπνίζει και πάλι; Μήπως τώρα με την αναθεώρηση της Ιστορίας η Ευρώπη σκοτώνει τη μνήμη της; Μήπως ο «άνθρωπος από τα μαύρα δάση» που έλεγε και ο Μπρεχτ προστρέχει και πάλι μουγκανίζοντας στη «δημοκρατία της μπυραρίας»; Όταν οι Σοβιετικοί και οι Αγγλοαμερικανοί απελευθέρωναν τη Γερμανία απ’ τον ναζισμό, βρήκαν στο έδαφός της και γύρω-γύρω 480 Στρατόπεδα Συγκέντρωσης για τα οποία Γερμανοί, Πολωνοί, Ούγγροι, Αυστριακοί και άλλοι «δεν ήξεραν τίποτε». Με τον ίδιο τρόπο που η Χρυσή Αυγή σήμερα δεν «ξέρει τίποτα» για τον δωσιλογισμό και τα Τάγματα Ασφαλείας, έτσι και πλήθος κομμάτων και κινημάτων στη Δύση δεν «ξέρουν τίποτα» πια για τη θηριωδία των τεράτων - προγόνων των σημερινών επιγόνων.

     Το θεοστυγές άγος του φασισμού καθ’ α αφορούν τη νεκρανάστασή του, δεν έχει, ως φαίνεται, σχέση μόνον με την εφαρμοζόμενη οικονομική δικτατορία, ούτε με το προσφυγικό, ούτε με τη γελοία ρητορική της ενσωματωμένης Αριστεράς που τροφοδοτεί τους θιασώτες του, αλλά έχει σχέση επίσης με μια ενδημούσα τάση στα σπλάχνα της Γηραιάς Ηπείρου η οποία έχει να κάνει με τον φόβο. Τον φόβο που ο διαρκής εμφύλιος πόλεμος των Ευρωπαίων από την εποχή των θρησκευτικών πολέμων έως τους δύο παγκοσμίους πολέμους, ενστάλαξε στους περιαγώμενους κάθε φορά ανά τα πολεμικά σφαγεία λαούς.

     Σήμερα η αυτογνωσία των λαών βρίσκεται σε δραματική οπισθοχώρηση. Η αποβλάκωση που ο κυρίαρχος πολιτισμός επιχειρεί με την επιδοτούμενη (κι ελαφρόμυαλη) τέχνη (που ουδεμία σχέση έχει με τα προβλήματα των ανθρώπων), που διαδίδει με την τηλεόραση, που καλλιεργεί με την προπαγάνδα μέσω των ΜΜΕ, που διαχέει μέσα στο διαδίκτυο και έχει καθιερώσει στα ΑΕΙ, παράγει εκείνον τον τύπο του ιδιώτη που εύκολα γίνεται οπαδός – την πρώτη ύλη δηλαδή του θηράματος για τον φασισμό. Παρά ταύτα (κι εδώ υφέρπει η εντροπία ή η τιμωρία της εντροπίας) τα θηράματα κατά βάθος γνωρίζουν ότι είναι θηράματα! Και όταν ψηφίζουν φασίστες γνωρίζουν τι είναι οι φασίστες και ο φασισμός. Θα ήταν αυτή η συμπεριφορά ανεξήγητη, αν δεν είχε αποδειχθεί επανειλημμένως ότι τα θηράματα συνήθως πιστεύουν ότι απ’ τον Πολύφημο θα φαγωθούν τελευταία…

ΣΤAΘΗΣ Σ.

ΠΗΓΗ: topontiki.gr

Η τωρινή πλειοψηφία του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ΓΣΕΕ δίνει καθημερινά λαμπρά μαθήματα υπονόμευσης και απεργοσπασίας των αγώνων της εργατικής τάξης και των συνδικάτων και ξεδιάντροπα επιχειρεί να διασπάσει το μέτωπο εκατοντάδων συνδικαλιστικών οργανώσεων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα σε όλη την χώρα οι οποίες έχουν εδώ και πολλές μέρες εξαγγείλει 24ωρη απεργία για τις 14 Νοέμβρη 2018.

Η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ (Παναγόπουλος (ΠΑΣΚΕ) - Κουτσιούκης (ΔΑΚΕ) – Βασιλόπουλος (ΣΥΡΙΖΑ)) με την χθεσινή τους απόφαση συντάσσονται για πολλοστή φορά με τους σχεδιασμούς και την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και του ΣΕΒ και μέσα στα πλαίσια της αντιδραστικής τους «κοινωνικής συμμαχίας» επιχειρούν απροκάλυπτα να υπονομεύσουν την απεργία στις 14 Νοέμβρη.

Η απόφαση αυτής της ομάδας αποτελεί έναν άθλιο αντιπερισπασμό τόσο στην απόφαση για την απεργία στις 14/11/2018 όσο και προς τις δυνάμεις του αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος που βάζουν μπροστά τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των εργαζομένων και δεν αναλώνουν την δράση τους σε άσφαιρες τουφεκιές στον αέρα και επετειακού χαρακτήρα «κινητοποιήσεις» που έχει αποδοκιμάσει η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων.

Οι εξελίξεις αυτές δείχνουν ότι τις επόμενες μέρες θα κλιμακωθεί ένας κύκλος πιέσεων, παρεμβάσεων και εκβιασμών από την εργοδοσία, την κυβέρνηση και τις δυνάμεις του υποταγμένου συνδικαλισμού να μετατεθεί η ημερομηνία για τις 28/11 και κυρίως να ενταχθεί η όποια κινητοποίηση στα πλαίσια της αντιδραστικής «κοινωνικής συμμαχίας».

Το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει και πρέπει να παρέμβει δυναμικά και αγωνιστικά και να αποτρέψει μια τέτοια αρνητική εξέλιξη.

Εξάλλου το πλαίσιο και οι στόχοι της «κοινωνικής συμμαχίας» που έχουν συγκροτήσει αυτές οι δυνάμεις για τον εγκλωβισμό των εργαζομένων δεν θίγει στο ελάχιστο την καπιταλιστική μνημονιακή και αντεργατική βαρβαρότητα που έχει επιβληθεί διαδοχικά από όλες τις αστικές κυβερνήσεις ιδιαίτερα την τελευταία 8ετία.

Η ΠΕΝΕΝ τονίζει την ανάγκη να μην γίνει ούτε βήμα πίσω από την απόφαση που ήδη έχουν λάβει εκατοντάδες Σωματεία αλλά και πλήθος δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων της χώρας μας.

Αντίθετα πρέπει να ενταθεί και να ενισχυθεί το μέτωπο αυτών των δυνάμεων και να πολλαπλασιαστούν οι αποφάσεις και από άλλες οργανώσεις έτσι ώστε να μην περάσει η πολιτική της αντιδραστικής κοινωνικής συμμαχίας.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ