του Παναγιώτη Θέμελη

Σκοπός του άρθρου αυτού δεν είναι διατυπώσει άλλο ένα κατηγορώ στον καπιταλισμό και τους πολιτικούς του εκπροσώπους για το πασιφανές γεγονός ότι ξεχαρβάλωσε το κρατικό σύστημα υγείας και άφησε τους γιατρούς και τους νοσηλευτές του χωρίς εφόδια. Σκοπός του είναι να αναδείξει μια ενοχή πολύ σοβαρότερη που είναι αδύνατον να επιλυθεί στο πλαίσιο του.

Στο τομέα της Βιολογίας που ασχολείται με την ποικιλότητα των οργανισμών υπάρχει ένα μαθηματικό μοντέλο που συσχετίζει τον πληθυσμό ενός είδους Ν(t) σε κάποια χρονική στιγμή t, με την φέρουσα ικανότητα Κ του είδους. Η φέρουσα ικανότητα του είδους Κ υποδηλώνει το όριο μέχρι το οποίο μπορεί να αναπτυχθεί ένας πληθυσμός με δεδομένες τις συνθήκες που επικρατούν στο περιβάλλον καθώς και την ύπαρξη πόρων. [1]  Σύμφωνα με το μοντέλο αυτό για κάθε είδος υπάρχει ένας μέγιστος πληθυσμός που μπορεί να υπάρξει σε ένα συγκεκριμένο ζωτικό χώρο. Στο βαθμό που ο μέγιστος αυτός πληθυσμός αρχίζει να προσεγγίζεται, προφανώς θα εμφανίζεται μια έντονη τάση αναζήτησης νέου ζωτικού χώρου κατάλληλων περιβαλλοντικών συνθηκών και ύπαρξης πόρων (τροφική αλυσίδα κλπ). Αναπόφευκτα εμφανίζεται και ένας ανταγωνισμός των ειδών που οδηγεί σε δυναμικές ισορροπίες των πληθυσμών ανάλογα με τις δυνατότητες και ιδιότητες που έχει το κάθε είδος. Στις ισορροπίες αυτές ο άνθρωπος λειτουργεί με ισχυρότερο και πολλαπλότερο τρόπο από τα άλλα είδη. Οι λόγοι είναι οι εξής:

Α) Ο πολλαπλασιασμός του πληθυσμού του σαν είδος. Σύμφωνα με το παραπάνω μοντέλο ο ζωτικός χώρος της υδρογείου αντιστοιχεί σε ένα μέγιστο πληθυσμό 10,5 περίπου δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Ο σημερινός παγκόσμιος πληθυσμός αγγίζει τα 7,5 δισεκατομμύρια. (USA Census Bureau). Στο διάγραμμα φαίνεται η εξέλιξη του παγκόσμιου πληθυσμού από το 1950 ως τις μέρες μας και μπορούμε να δούμε και το ρυθμό αύξησης από την κλίση της γραφικής παράστασης. Φυσικά σύμφωνα με μαθηματικό μοντέλο ο ρυθμός αύξησης αναμένεται να ελαττωθεί. Με ποιο τρόπο θα συμβεί όμως αυτή η μείωση; Με σταδιακή μείωση του ρυθμού γεννήσεων; Με σταδιακή αύξηση του ρυθμού θανάτων; Η με συνδυασμό και των δύο παραγόντων; Και από ποιους παράγοντες – παραμέτρους καθορίζεται αυτό; Όπως και να έχει η αναζήτηση ζωτικού χώρου υπάρχει και στον άνθρωπο και αυτό δημιουργεί μικρότερες ή μεγαλύτερες πιέσεις στο ζωτικό χώρο άλλων ειδών.

Β) Η ιδιότητα του ανθρώπου να μετασχηματίζει τη φύση συνειδητά με τη βοήθεια επιστήμης και τεχνολογίας, πράγμα που δεν συμβαίνει στα άλλα είδη. Η παρέμβαση αυτή του ανθρώπου δεν είναι αφύσικη. Όλα τα είδη παρεμβαίνουν στη φύση με το ένστικτο της επιβίωσης. Άλλα είδη περισσότερο άλλα λιγότερο ανάλογα με το πόσο μεγάλες είναι οι ανάγκες αυτές και τι δυνατότητες έχει το κάθε είδος. Η παρέμβαση του ανθρώπου είναι ισχυρότερη αφ’ ενός γιατί οι ανάγκες του δεν καθορίζονται μόνο από το ένστικτο της επιβίωσης άλλα και από πολιτισμικούς παράγοντες και αφ’ ετέρου γιατί γίνονται με τη συνεχώς πολλαπλασιαζόμενη γνώση της επιστήμης. Προστίθεται επομένως μια ακόμη πίεση προς το ζωτικό χώρο άλλων ειδών δυνατότερη ή ασθενέστερη σε κάθε είδος, ανάλογα με την ένταση των αναγκών του ανθρώπου. Τι επιπτώσεις μπορεί λοιπόν να προκύψουν αν η παρέμβαση του ανθρώπου στους ζωτικούς χώρους οργανισμών γίνεται αλόγιστα, άναρχα και χωρίς προηγούμενη σοβαρή επιστημονική μελέτη για την αλληλεπίδραση και ισορροπία με τα άλλα είδη της υδρογείου;

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος οργανώνει την παραγωγή του και την κοινωνία του είναι καθοριστικός παράγοντας τόσο για την ποιότητα όσο και για την ισχύ της παρέμβασης του στους πληθυσμούς των άλλων ειδών.

Αλλά ας έρθουμε στους ιούς. Οι ιοί είναι ένα πακεταρισμένο γενετικό υλικό, που σύμφωνα με την επιστήμη της βιολογίας ενυπάρχουν σαν υποχρεωτικά παράσιτα στα κύτταρα όλων σχεδόν των ειδών και σε κάθε οικοσύστημα. Αναπτύσσονται και πολλαπλασιάζονται στους οργανισμούς - ξενιστές τους στο βαθμό που συντηρούνται από τα κύτταρα τους και βοηθιούνται να πολλαπλασιαστούν. Αποκτούν μια ισορροπία και με τους μηχανισμούς άμυνας του οργανισμού του κάθε ξενιστή. Επομένως και ο πληθυσμός των ιών αυτών καθορίζεται από τον πληθυσμό του είδους στον οργανισμό του οποίου «φιλοξενούνται». Σε μια τέτοια ισορροπία ο ιός δεν αναζητά διέξοδο δεν αναπτύσσει και δεν έχει ανάγκη ανάπτυξης μηχανισμών μετάδοσης σε άλλα είδη. Στην περίπτωση όμως που ο πληθυσμός του είδους που τον «φιλοξενεί» δέχεται εντατική πίεση η πίεση αυτή θα μεταφέρεται και στον πληθυσμό αυτών των ιών. Τότε ο ιός αναζητώντας διέξοδο «επιβίωσης» μπορεί να αναπτύσσει στελέχη τέτοια που να ξεκλειδώνουν την είσοδο του στα κύτταρα άλλων οργανισμών τα οποία μέχρι τότε δεν είχε «επισκεφτεί». Έτσι λοιπόν η πιθανότητα, κάποιοι ιοί που «κατοικούν» σε άλλα ζώα να αναγκαστούν να αναπτύξουν στελέχη που θα ξεκλειδώνουν το ανθρώπινο κύτταρο, θα αυξάνεται όσο η ένταση της πίεσης του ανθρώπου στους ζωτικούς χώρους αυτών των πληθυσμών αυξάνεται. Όσο η επιστήμη δεν έχει την δυνατότητα να μελετά και να σχεδιάζει το τρόπο της ανθρώπινης παρέμβασης στους ζωτικούς χώρους των άλλων πληθυσμών.

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα από την άποψη αυτή είναι μια εργασία που δημοσιεύτηκε το 2015 στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό nature MEDICINE (a SARS- like cluster of circulating bat corona viruses shows potential of human emergence) στο οποίο περιγράφεται η δυνατότητα ενός κορονοιού που φιλοξενείται στις νυχτερίδες να αναπτύξει μηχανισμό περάσματος στο ανθρώπινο κύτταρο [1].

Τίθεται λοιπόν το απόλυτα βάσιμο ερώτημα. Μήπως η ολοένα και εντατικότερη παρέμβαση του ανθρώπου στα άλλα είδη θα αρχίσει να συνοδεύεται από όλο και συχνότερη εμφάνιση τέτοιων ιών; Μήπως οι ιοί αυτοί θα έπρεπε εκτός από την καθαρά ιατρική τους αντιμετώπιση να ερευνηθούν από την επιστήμη και σαν κωδικοποιημένα μηνύματα της φύσης;

Αβίαστα ο συλλογισμός μας επανέρχεται λοιπόν στον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η παραγωγή και η κοινωνική ζωή του ανθρώπου. Μια παραγωγή που οργανώνεται πάνω στην αναζήτηση μέγιστου κέρδους, με την αγορά να αναζητά την παραγωγή προϊόντων – εμπορευμάτων που να αποδίδουν κέρδος, και με τον ανταγωνισμό των οικονομικών συγκροτημάτων σε παγκόσμιο επίπεδο να γίνεται όλο και σκληρότερος. Ο καπιταλισμός γίνεται ολοένα και πιο καταστροφικός για την φύση στην άναρχη και χωρίς μελέτη προσπάθεια του να αντλήσει από τη φύση πρώτες ύλες με το λιγότερο κόστος. Υποτάσσει την επιστήμη στις ανάγκες παραγωγής κερδοφόρων εμπορευμάτων και δεν την αφήνει να αναζητήσει τις επιπτώσεις των παρεμβάσεων του. Πιέζει τα επιστημονικά εργαστήρια να του παράγουν νέα εμπορεύματα, νέες τεχνολογίες, γρήγορα και με μικρό κόστος αδιαφορώντας για την παραβίαση πρωτοκόλλων ελέγχου και προστασίας.

Δεν χρειάζεται κανείς να καταφύγει σε σενάρια συνωμοσίας για να φανερωθεί το αποκρουστικό πρόσωπο του καπιταλισμού. Για να δει ότι αυτός ο τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας φτάνει στα ιστορικά του όρια. Ότι αν συνεχίσει η ανθρωπότητα να οργανώνεται με καπιταλιστικό τρόπο θα στρέφεται ολοένα και περισσότερο ενάντια στον εαυτό της.

Οι οικονομικές κρίσεις που σταδιακά παύουν να γίνονται περιοδικές και γίνονται πλέον πυκνότερες στο χρόνο, προοιωνίζονται ότι πλησιάζει το ιστορικό όριο του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης. Είναι ενδείξεις που προέρχονται από το εσωτερικό του, από την οικονομία.

Το ερώτημα είναι, μήπως ο SARS-CoV-2 αποτελεί κι αυτός άλλη μια ένδειξη ότι η καπιταλιστική οργάνωση φτάνει στο όριο της; Ότι αρχίζει πια να βάζει σε κίνδυνο όλα τα επιτεύγματα της ανθρωπότητας σε όλους τους τομείς και στον τομέα της υγείας; Μήπως πρέπει να δοθεί ένα άλλο περιεχόμενο στις έννοιες της προόδου και του εκσυγχρονισμού, αφήνοντας πίσω μας το περιεχόμενο που δίνει η ανάγκη της αγοράς για την παραγωγή νέων κερδοφόρων εμπορευμάτων; Μια άλλη κατεύθυνση στην επιστημονική έρευνα που θα γίνεται με επίκεντρο την ολόπλευρη ικανοποίηση των υλικών και πνευματικών αναγκών του ανθρώπου και επομένως να γίνεται με μια πιο σφαιρική και πιο αναλυτική διερεύνηση των δυνατοτήτων; Μήπως πρέπει η ανθρωπότητα να κάνει το επόμενο ιστορικό βήμα για να μπορέσει να δει την παραγωγή της επιστημονικά σε ισορροπία με τα άλλα είδη οργανισμών και όχι καταστρέφοντας τους ζωτικούς τους χώρους;

Τελικά μήπως η φύση μας στέλνει ένα δικό της μήνυμα με κώδικα SARS-CoV-2; Ένα μήνυμα τόσο απλό όσο «αλλάξτε τον καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης»;

Το σίγουρο είναι ότι την δυνατότητα αποκωδικοποίησης τέτοιων μηνυμάτων την έχει μόνο η εργατική τάξη που ένα κομμάτι της (γιατροί, νοσηλευτές, τραυματιοφορείς κλπ) φροντίζει τώρα να διαφυλάξει αυτό που ο καπιταλισμός της αρνείται. Την υγεία.

[1] Είναι αναγκαίο να αναφέρουμε εδώ ότι το άρθρο αυτό κακώς χρησιμοποιήθηκε από κάποιους σαν απόδειξη η ένδειξη ότι ο ιός SARS-CoV-2 κατασκευάστηκε εργαστηριακά σαν όπλο ανταγωνισμού. Η επιστημονική έρευνα αυτή κατέδειξε την δυνατότητα ιών που «κατοικούν» στα κύτταρα ενός οργανισμού, να αναπτύξουν κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις «κλειδί» ανοίγματος της εισόδου σε άλλο οργανισμό ακόμα και στον άνθρωπο.

πηγη: kommon.gr

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

«Ατομική ευθύνη». Σε αυτήν τη φράση συνοψίζεται η προσπάθεια της κυβέρνησης και των αστικών επιτελείων να συγκαλύψουν ένα καπιταλιστικό έγκλημα: την αποσάθρωση της δημόσιας Υγείας και την προφανή κρατική ανεπάρκεια στη διαχείριση της πανδημίας του Covid-19.

Τα περί «ατομικής ευθύνης», που με κάθε ευκαιρία υπενθυμίζει στο λαό ο κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του, δεν συνιστά ασφαλώς κάποια πρωτοτυπία. Αντίθετα, αποτελεί διαχρονικό σύνθημα των αστικών κυβερνήσεων το οποίο βασίζεται στο αντιδιαλεκτικό ιδεολόγημα ότι η Υγεία, η Παιδεία, η ασφάλιση, η εργασία, κλπ – το σύνολο, δηλαδή, των κοινωνικών αγαθών – αποτελούν «ατομική υπόθεση».

Ο σκοπός είναι ο εξής: Αφενός, να μπολιαστούν οι εργαζόμενοι – ιδιαίτερα η νέα γενιά – με την αντίληψη ότι δεν υπάρχει λόγος να διεκδικούν δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, αφού η υγεία είναι «ατομικό» και «προσωπικό» ζήτημα του καθενός. Αφετέρου, να δικαιολογηθεί στην συνείδηση του λαού η ολοένα και μεγαλύτερη περικοπή κοινωνικών δαπανών, η κρατική υποχρηματοδότηση τομέων όπως η Υγεία και η Παιδεία και η παράδοσή τους στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Στη βάση αυτού του ιδεολογήματος επιστρατεύεται η «ατομική ευθύνη» ώστε να συσκοτιστούν οι τεράστιες ελλείψεις, τα κενά και οι ανεπάρκειες του συστήματος Υγείας.

Ποιος όμως ευθύνεται για την έλλειψη σε κλίνες ΜΕΘ (6 κλίνες ανά 100.000 κατοίκους), την υποστελέχωση σε γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, το κλείσιμο και τις συγχωνεύσεις νοσοκομείων, την πλήρη απαξίωση των δομών της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, την ανεπάρκεια υλικοτεχνικού εξοπλισμού, κλπ;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Είναι η πολιτική διαχρονικά των αστικών κυβερνήσεων που ευθύνεται για την σημερινή κατάσταση. Μια πολιτική που, παρά τις όποιες επί μέρους διαφοροποιήσεις της, ήταν πάντοτε προσαρμοσμένη στην ικανοποίηση των στρατηγικών επιδιώξεων του κεφαλαίου.

Ποιοι, λοιπόν, επιστρατεύουν σήμερα, ξεδιάντροπα και προκλητικά, την «ατομική ευθύνη» προκειμένου να «νίψουν τας χείρας τους» για τις επιπτώσεις της πανδημίας;

Είναι αυτοί που επί δεκαετίες φρόντισαν για την απαξίωση του δημόσιου συστήματος Υγείας.

Που μείωναν κατακόρυφα τις δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού για την Υγεία, ενώ συνέχιζαν να δίνουν απλόχερα δισεκατομμύρια ευρώ σε στρατιωτικές δαπάνες για το ΝΑΤΟ.

Που έκλειναν νοσοκομεία και απέλυαν εργαζόμενους, γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, στο όνομα του «συμμαζέματος του κράτους» και των «δημοσιονομικών στόχων».

Που έβαλαν την υγεία του λαού στο ζύγι του «κόστους-οφέλους», παραδίδοντας την «βορά» στο επιχειρηματικό κεφάλαιο.

Η τακτική τους είναι πλέον γνωστή. Κάθε έγκλημα του καπιταλισμού βαφτίζεται «φυσική καταστροφή», «φυσική εξέλιξη των πραγμάτων» και επιστρατεύεται, ως βολικό άλλοθι, η «ατομική ευθύνη». Το είδαμε και κατά το παρελθόν, σε περιπτώσεις σεισμών, πυρκαγιών και πλημμυρών όπου – και τότε – επιχειρήθηκε να συσκοτιστεί η ευθύνη του κράτους για έργα υποδομής (αντιπυρικής, αντισεισμικής, αντιπλημμυρικής προστασίας).

Αυτήν τη φορά ο λαός δεν πρέπει να τους κάνει τη χάρη. Η αναγκαία ατομική υπευθυνότητα για τήρηση των κανόνων υγιεινής και προστασίας από τον κορονοϊό δεν πρέπει, σε καμία περίπτωση, να συγκαλύψει τις αμαρτίες του αστικού κράτους.

Αντίθετα, πρέπει να αναδειχθεί πως η κύρια ατομική ευθύνη του κάθε εργαζόμενου, του κάθε ενσυνείδητου ανθρώπου, είναι μια και μοναδική: να αντιληφθεί ότι η μήτρα της φτώχειας, της ανθρώπινης δυστυχίας, των πολέμων, των ανισοτήτων και της κοινωνικής ερημοποίησης είναι το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα και πως μόνο με τη συμμετοχή του στον συλλογικό αγώνα για μια άλλη εξουσία που θα ικανοποιεί τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, μπορούν να ξημερώσουν καλύτερες μέρες.

Νίκος Μόττας Γεννήθηκε το 1984 στη Θεσσαλονίκη. Είναι υποψήφιος διδάκτορας (Phd) Πολιτικής Επιστήμης, Διεθνών Σχέσεων και Ιστορίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου και είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων (Master of Arts) στις διπλωματικές σπουδές (Παρίσι) και στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις (Πανεπιστήμιο Τελ Αβίβ). Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε ελληνόφωνα και ξενόγλωσσα μέσα.

πηγη: atexnos.gr

Σε μια περίοδο που τα προβλήματα που συνδέονται με την εξάπλωση του κορωνοϊού γίνονται πιο εμφανή και οι κίνδυνοι για την υγεία και την ζωή των εργαζομένων και ευρύτερα της κοινωνίας αυξάνονται, ακριβώς αυτή την περίοδο αξιοποιεί η κυβέρνηση με την ένοχη σιωπή της ξεπουλημένης ηγεσίας του συνδικαλιστικού κινήματος να σαρώσει και να τσακίσει τα εργατικά δικαιώματα και να μετατρέψει σε κουρελόχαρτο το εργατικό δίκαιο.

Ήδη καταγράφονται δεκάδες χιλιάδες απολύσεις πριν την αναγγελία των έκτακτων μέτρων, ακόμη περισσότεροι είναι οι εργαζόμενοι που η μόνιμη εργασία τους έχει μετατραπεί είτε σε εκ περιτροπής εργασία είτε σε μερική απασχόληση. Ταυτόχρονα αυξάνονται τα φαινόμενα της απλήρωτης εργασίας, των εξουθενωτικών ωραρίων, της εντατικοποίησης της εργασίας, της επιδείνωσης των εργασιακών τους σχέσεων και η εργοδοτική αυθαιρεσία και παραβατικότητα χτυπάει κόκκινο παντού στους εργασιακούς χώρους. Το ίδιο ισχύει με τα κυβερνητικά μέτρα περιστολής δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών!!

Όλα αυτά έχουν την σφραγίδα των κυβερνητικών αποφάσεων αφού με την ΠΝΠ (ΦΕΚ 68Α/20-3-2020) για τις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα που λειτουργούν δίνει την δυνατότητα στους εργοδότες α) να επιβάλουν εργασία δύο εβδομάδων τον μήνα, β) να καταβάλουν αντίστοιχη μείωση των αποδοχών τους, γ) να επιβάλουν μονομερώς το μέτρο αυτό της μερικής απασχόλησης....

Με την ίδια ΠΝΠ η κυβέρνηση της Ν.Δ έρχεται ύπουλα και περνάει την αναστολή απαγόρευσης της πολιτικής επιστράτευσης και κάθε επίταξης κατά την διάρκεια της απεργίας.

Αυτόν τον αντιδραστικό - αντιδημοκρατικό θεσμό οι Ναυτεργάτες τον αντιμετώπισαν 4 φορές κατά το παρελθόν και σε καμιά των περιπτώσεων που κηρύχτηκε πολιτική επιστράτευση δεν συμμορφώθηκαν και δεν υποτάχθηκαν, αντίθετα υπερασπίστηκαν με όλες τις δυνάμεις τους το δικαίωμα στην απεργία.

Η κυβέρνηση βάζει στον γύψο και αναστέλλει τα πιο θεμελιώδη εργατικά δικαιώματα, αποφασίζει ερήμην και σε βάρος των εργαζομένων, θεωρεί ότι Βρούτσης - Γεωργιάδης θα γίνουν θεματοφύλακες των εργατικών δικαιωμάτων και στην πράξη ζητούν από το συνδικαλιστικό κίνημα σε αυτές τις συνθήκες ο λύκος να φυλάει τα πρόβατα....

Στο καθεστώς που διαμορφώνει κυβέρνηση - κεφάλαιο της γενικευμένης ισοπέδωσης των εργατικών δικαιωμάτων οι εργαζόμενοι και τα αγωνιστικά συνδικάτα δεν πρέπει να παραμείνουν σε αδράνεια ή σε καραντίνα.

Σε αυτές τις συνθήκες επιβάλλεται η υπεράσπιση των εργαζομένων με κάθε δυνατό τρόπο διότι η αυθαιρεσία και η εργοδοτική ασυδοσία πληθαίνουν και πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα.

Η συνέχιση της αδράνειας διαμορφώνει τις συνθήκες και μετά την έκτακτη αυτή κατάσταση οι δυνάμεις του κεφαλαίου και του αστικού πολιτικού συστήματος να επιχειρήσουν την νομιμοποίηση αυτών των αντεργατικών μέτρων στο διηνεκές.  

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Του Αλέξανδρου Καπακτσή.

Ακούγεται εκφοβιστικός και κινδυνολόγος, αλλά πώς γίνεται να μην παίρνεις τοις μετρητοίς τα λόγια του κορυφαίου τραπεζίτη της Ινδίας, διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Ινδίας και κορυφαίου οικονομολόγου, Raghuram Rajan, όταν λέει πως ρισκάρουμε να πέσουμε στη μέγγενη μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που θα μοιάζει με την Μεγάλη Ύφεση του 1930;

Και αν αυτοί οι φόβοι εκφράζονται τώρα, η αλήθεια είναι ότι κορυφαίοι οικονομικοί οργανισμοί και οικονομολόγοι εδώ και έναν χρόνο κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.

"Την παντελή αποτυχία των μονομερών πολιτικών οι οποίες υιοθετήθηκαν για την αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της βαθιάς ύφεσης που ακολούθησε …

Δέκα και πλέον χρόνια από το σκάσιμο της «φούσκας»… η παγκόσμια οικονομία απειλείται από μια νέα ωρολογιακή βόμβα για την οποία υπεύθυνοι φαίνεται ότι είναι οι «σωτήρες» της προηγούμενες κρίσης, δηλαδή οι κεντρικές τράπεζες.

Η παρατεταμένη χαλαρή νομισματική πολιτική που ακολούθησαν προκειμένου να σώσουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα οδήγησε σε υπερδανεισμό τις επιχειρήσεις και σε χρέη αρκετών τρισ. δολαρίων, τα οποία ενδέχεται να μην μπορούν να εξυπηρετηθούν αν η παγκόσμια οικονομία διολισθήσει ξανά σε ύφεση" προειδοποίησε τον Οκτώβρη το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Για τον κίνδυνο μιας νέας παγκόσμιας κρίσης χρέους προειδοποίησε λίγο αργότερα στην πρόσφατη εξαμηνιαία έκθεση της αρχές του Γενάρη η Παγκόσμια Τράπεζα και προτρέπει τις κυβερνήσεις και τις κεντρικές τράπεζες να συνειδητοποιήσουν ότι τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια δεν αρκούν για να αντιμετωπίσουν την επόμενη γενικευμένη οικονομική κρίση.

Το ενδεχόμενο μίας νέας οικονομικής κρίσης, μόλις 10 χρόνια μετά την τελευταία, λόγω της αρχιτεκτονικής του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος φαίνεται πως είναι σενάριο που δεν δύναται να αγνοηθεί, σύμφωνα με το Politico

Είναι αναπόφευκτο ότι κάποια στιγμή το σύστημα θα οδηγηθεί σε μια φάση ύφεσης. Κανένας δεν ξέρει πότε θα συμβεί αυτό, αλλά σίγουρα οι οικονομίες έχουν κυκλικό χαρακτήρα και δεν γλιτώνουν απ’ αυτό σε βάθος χρόνου μας γράφει το Fortune σε μια κρίση ειλικρίνειας σε ένα άρθρο με τον τίτλο " Να γιατί δεν πρέπει να φοβόμαστε μια νέα οικονομική ύφεση" και υπότιτλο "Αν προετοιμαστείτε οικονομικά και ψυχολογικά για την επόμενη ύφεση, θα ανακαλύψετε ότι ίσως διαθέτει και κάποιες θετικές πτυχές."

Όλα τα παραπάνω και πολύ περισσότερα πριν την πανδημία κορονοϊού.

Με την επιδημία

Αφελώς κάποιοι ζητωκραύγασαν για τη ζημιά της κινεζικής οικονομίας (η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε κατά 13,5% σε ετήσια βάση, ενώ κατέγραφε αύξηση 6,9% τον Δεκέμβριο. Οι πωλήσεις λιανικής, αντανάκλαση της κατανάλωσης, μειώθηκαν κατά 20,5% τους πρώτους δύο μήνες της χρονιάς σε σύγκριση με το αντίστοιχο χρονικό διάστημα του 2019) αλλά μόλις ο ιός ξεπέρασε τα σύνορα της και εξαπλώθηκε στα παλιά καπιταλιστικά κέντρα και ιδιαίτερα στην Ευρώπη πάγωσαν τα χαμόγελα στο στόμα. Και ενώ η Κίνα, η Κορέα, η Ιαπωνία και η Ταιβάν φαίνεται να επανέρχονται σε κανονικούς ρυθμούς οι χώρες ανατολικά και δυτικά του Ατλαντικού μπαίνουν σε ένα σκοτεινό τούνελ χωρίς ορατή χρονικά έξοδο με κατακρήμνιση των οικονομικών μεγεθών.

Το διεθνώς αναγνωρισμένο Ινστιτούτο για την Παγκόσμια Οικονομία στο Κίελο (IfW) εκτιμά ότι αν κρίση του κορωνοϊού διαρκέσει ως τα τέλη Απριλίου η μείωση του γερμανικού ΑΕΠ θα κυμανθεί φέτος στα 4,5%. Αν η κρίση διαρκέσει όμως ως τον Αύγουστο τότε το ΑΕΠ θα πέσει κατά 8,7%. Πάντως βάση των υπολογισμών του IfW το ΑΕΠ της Γερμανίας θα είναι το Μάρτιο κατά 1,8% χαμηλότερο σε σχέση με τον Φεβρουάριο.

H Deutsche Bank εκτιμά πως το πραγματικό ΑΕΠ στην ευρωζώνη θα βυθιστεί κατά 24% στο β΄ τρίμηνο ( με 28% βουτιά στη Γερμανία) και κατά 13% στις ΗΠΑ. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η πτώση στο α’ τρίμηνο θα ξεπεράσει το 12%, ενώ στο β’  τρίμηνο αναμένεται άνοδος λόγω της εκρηκτικής ανάκαμψης της Κίνας.

VW, Opel, Audi, PSA, Honda, BMW κλείνουν τα εργοστάσια τους, με πρόσχημα κρούσματα κορονοϊού, στην πραγματικότητα γιατί κανείς δεν θα έχει στο μυαλό του να αγοράσει αυτοκίνητο αποκλεισμένος στο σπίτι του και σε απόλυτη ανασφάλεια ως προς το αν θα έχει δουλειά και πως θα επιβιώσει.

Ας μην ξεχνάμε ότι 1500 προμηθευτές τους (μόνο στη Γερμανία) θα ακολουθήσουν με ότι αυτό σημαίνει για μια οικονομία σαν της Γερμανίας που είναι η καρδιά της οικονομίας της ΕΕ.

Τα σύνορα κλείνουν το ένα μετά το άλλο, τα αεροδρόμια το ίδιο, τα ξενοδοχεία επίσης πριν καν ανοίξει η τουριστική σεζόν όπως και τα 12μηνης λειτουργίας.

Δρόμοι έρημοι, μαγαζιά κλειστά, επιχειρήσεις σε αναστολή λειτουργίας, εργαζόμενοι στα όρια της νευρικής κρίσης, ο φόβος να απλώνεται όλο και περισσότερο, όλοι να καταλαβαίνουν ότι τα δημόσια συστήματα υγείας μετά και τη λεηλασία τους από την εφαρμογή των δογμάτων του νεοφιλελευθερισμού βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Οι αστοί χέστηκαν πάνω τους "Ποτέ στο παρελθόν μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης υγειονομικού χαρακτήρα δεν δημιούργησε μια τόσο ευρεία και διαδεδομένη οικονομική παράλυση" διαπιστώνει ο Bloomberg όπως και το προφανές "Κατά τους επόμενους μήνες, όταν η υγειονομική κατάσταση έκτακτης ανάγκης θα επιβραδυνθεί και - ελπίζουμε - θα ξεπεραστεί, ένα από τα βασικά εμπόδια στην αποκατάσταση της οικονομικής ανάπτυξης θα είναι η γενικευμένη αβεβαιότητα. Οι καταναλωτές δεν θα ξαναρχίζουν τις δαπάνες τους, οι επιχειρήσεις δεν θα ξαναρχίζουν τις προσλήψεις εργαζομένων και οι επενδυτές δεν θα εγκαταλείπουν τα ασφαλή επενδυτικά καταφύγια μέχρι να είναι σίγουροι ότι βρισκόμαστε στον δρόμο της ανάκαμψης. Με άλλα λόγια, η οικονομική κρίση που θα βιώσουν οι κοινότητες των Αμερικανών θα μπορούσε να ξεπεράσει χρονικά την κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία …"

Και προτείνει:"Ένας από τους καλύτερους τρόπους για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στην οικονομία όταν η κατάσταση υγειονομικής έκτακτης ανάγκης θα έχει υποχωρήσει θα ήταν να διασφαλιστεί ότι η υποχώρηση αυτή θα συμπέσει με τις μεγαλύτερες δημόσιες επενδύσεις σε υποδομές που θα έχουμε δει εδώ και δεκαετίες…Και ενώ μπορεί να χρειαστούν χρόνια για να ολοκληρωθεί ένα έργο, η έναρξη μιας επένδυσης - και το να προσλαμβάνει κανείς ανθρώπους και να τους "ρίχνει" στη δουλειά - στέλνει ακριβώς το είδος του σήματος στην αγορά που θα χρειαστεί η χώρα μας."

Μια πρόταση πολύ ρεαλιστικότερη για τους καπιταλιστές από το χρήμα φθηνού δανεισμού που αποφάσισε να ρίξει στις επιχειρήσεις η ΕΚΤ απευθείας ή με τη διαμεσολάβηση των κρατών, με το πρόγραμμα «μαμούθ» με την ονομασία Pandemic Emergency Purchase Programme (PEPP) αγοράς κρατικών και εταιρικών ομολόγων ύψους 750 δις ευρώ.  

Ως και 25 εκατ. θέσεις εργασίας μπορούν να χαθούν ως αποτέλεσμα της πανδημίας του κορονοϊού, σύμφωνα με έκθεση του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας των Ηνωμένων Εθνών.

Στο πιο εφιαλτικό σενάριο, η πανδημία του κορονοϊού, από την οποία χάνονται καθημερινά δισεκατομμύρια, θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεργία υψηλότερη και από εκείνην που προκάλεσε η διεθνής οικονομική κρίση του 2008.

Ποιες πολιτικές θα εφαρμοστούν; Ήδη διαγράφονται στα πλαίσια των αστικών απαντήσεων στις προκλήσεις μιας νέας κρίσης, διαφορές αλλά και ομοιότητες που έχουν να κάνουν με πόσο μίγμα νεοφιλελευθερισμού ή κευνσιανισμού θα χρησιμοποιηθούν και με ποια πολιτικά σχέδια οι αστικές πολιτικές δυνάμεις θα πορευτούν. Φυσικά οι ιστορικοκοινωνικές παραδόσεις αλλά κυρίως οι ταξικές αντιθέσεις θα παίξουν τον καθοριστικό ρόλο τους.

Για τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα για τα τμήματα εκείνα με τους χαμηλότερους μισθούς και εργασιακή ανασφάλεια η κατάσταση θα είναι τραγική.

Μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι με τα 800αρια θα αποσοβηθεί ένας κοινωνικός καιάδας αλλά η πραγματικότητα θα είναι απογοητευτική.

Όταν οικονομίες ισχυρότερες βυθίζονται στην κρίση η ελληνική, με τη μεγάλη εξάρτηση της από τον τουρισμό και τις μικρές επιχειρήσεις, πολλές εκ των οποίων έχουν ήδη κλείσει ως ανάχωμα στην μετάδοση του ιού, θα βρεθεί να κάνει βουτιά στο κενό.

Όταν αναγκάζεται ο κ. Βρούτσης να δηλώνει "δυστυχώς, η εικόνα της αγοράς εργασίας έως σήμερα, για τον Μάρτιο, είναι απογοητευτική έως και τραγική" γίνεται κατανοητό τι έρχεται.

Αφού "φάγανε" προσωρινά(;) το επίδομα Πάσχα δια της μετάθεσης καταβολής του τον Ιούνιο μαζί με τα σχέδια να μπουκώσουν επιχειρηματίες και ομίλους με ζεστό χρήμα διαφαίνεται με κάθε σαφήνεια που το πάνε για το ξεπέρασμα της κρίσης:

Μισθοί, συντάξεις και εργατικά δικαιώματα στον πάγκο του χασάπη.

Το εργατικό κίνημα διεθνώς και στη χώρα μας έχει δεχθεί μεγάλες και στρατηγικές από μια σκοπιά θα λέγαμε ήττες. Η υπεράσπιση των πιο στοιχειωδών, όπως τα παραπάνω, και οι αγώνες γι αυτό μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την ανάκαμψη του.

Ο ιός θα τιθασευτεί αργά ή γρήγορα. Το ζητούμενο είναι να μην αφήσει μια μαύρη εποχή όπως, την εποχή σκοταδισμού και καθυστέρησης 100 χρόνων, που έφερε ο "μαύρος θάνατος".

Ο συνδυασμένος αγώνας επιστημόνων και εργαζομένων να έχει ως έπαθλο μια καλύτερη ζωή για όλους. Να ανοίξει μια εποχή που το "εσύ" του κεφαλαίου και της αδηφάγας όρεξης του για κέρδη να γίνει το "εμείς" των αναγκών και των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Πηγή: eforipediada.blogspot.com

πηγη: ergatikosagwnas.gr