Ανάλυση: Σταύρος Μαυρουδέας

 Το δίλημμα του καπιταλισμού

Μια διπλή κρίση πλήττει σήμερα τον παγκόσμιο καπιταλισμό: υγειονομική, λόγω εξάπλωσης του κορονοϊού και οικονομική, λόγω βαθύτερων αντιφάσεων. Οι κυβερνήσεις έχουν δύο πολιτικές επιλογές για την αντιμετώπιση της πανδημίας, της καταστολής ή της απάλυνσης. Σήμερα κινούνται βασικά με την πρώτη, με τα πιο αυστηρά μέτρα, αλλά ανησυχούν για το οικονομικό κόστος.

Ο κορονοϊός αφορμή και όχι αίτιο της κρίσης

Η πανδημία του κορονοϊού συμβαδίζει με την ύφεση της οικονομίας. Τα χρηματιστήρια αλλά και η πραγματική οικονομία υποχωρούν δραματικά. Τα μέτρα περιορισμού δραστηριοτήτων για την αντιμετώπιση της πανδημίας επιτείνουν την ύφεση. Όλες οι προβλέψεις συντείνουν σε μία κρίση αντίστοιχη αυτής του 2007-8. Πρόκειται επομένως για μία διπλή κρίση: υγειονομική και οικονομική.

Η οικονομική ορθοδοξία διατείνεται ότι η οικονομική κρίση προκαλείται από το εξωγενές τυχαίο συμβάν της υγειονομικής κρίσης. Δηλαδή, υποστηρίζουν ότι ο υγιής βηματισμός της παγκόσμιας οικονομία (π.χ. το ΔΝΤ προέβλεπε αύξηση του ρυθμού μεγέθυνσης από 2,9% το 2019 σε 3,3% φέτος) διακόπτεται αναπάντεχα από την υγειονομική κρίση. Σημειωτέον, δεν είναι ο νεοφιλελευθερισμός η σημερινή οικονομική ορθοδοξία αλλά η νέα μακροοικονομική συναίνεση, δηλαδή το μίγμα του Δεξιού νέου κεϋνσιανισμού (πιθανότητα βραχυχρόνιων ανισορροπιών λόγω ανελαστικών παραγωγικών συντελεστών) και μετριοπαθούς νεοφιλελευθερισμού (ορθολογικές προσδοκίες, μακροχρόνια τάση εξισορρόπησης των αγορών). Η νέα μακροοικονομική συναίνεση δέχεται ότι οι βραχυχρόνιες ανισορροπίες απαιτούν ένα επιτελικό οικονομικό κράτος (σε αντίθεση με το παραδοσιακό κεϋνσιανό παρεμβατικό κράτος αλλά και τη Νεοφιλελεύθερη απόσυρση του κράτους από την οικονομία). Στα πλαίσια αυτά αρχικά θεωρούσε αποτελεσματικότερη τη νομισματική πολιτική, ενώ η δημοσιονομική πολιτική είχε απλά υποστηρικτικό ρόλο. Όμως σταδιακά, μετά την κρίση του 2007-8 και πλέον εμπρός στην επερχόμενη ύφεση, η τελευταία αναλαμβάνει τα ηνία. Επιπλέον, αντίθετα με τα νεοφιλελεύθερα αναθέματα, αναγνωρίζει την ανάγκη ενεργούς και διακριτικής βιομηχανικής πολιτικής.

Αντίθετα με τους μυωπικούς ορθόδοξους εξωγενείς και τυχαίους «μαύρους κύκνους», η μαρξιστική πολιτική οικονομία επισημαίνει εύστοχα ότι η σημερινή πανδημία αποτελεί την αφορμή για την έκρηξη προϋπαρχόντων ενδογενών προβλημάτων της καπιταλιστικής συσσώρευσης.

Πολιτική καταστολής ή απόλυνσης; 

Η κρίση του 2008 προκλήθηκε από την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους και την συνακόλουθη υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου. Το καπιταλιστικό σύστημα προσπάθησε να την υπερβεί εγκαταλείποντας άρον-άρον το νεοφιλελευθερισμό και προσφεύγοντας σε δεξιές κεϋνσιανές παρεμβατικές πολιτικές μέσω χαλαρής νομισματικής και επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής. Η δεύτερη περιορίσθηκε αισθητά μετά το ξεπέρασμα της κρίσης καθώς τα δημοσιονομικά ελλείμματα εκτινάχθηκαν στα ύψη. Η χαλαρή νομισματική πολιτική συνεχίσθηκε μέχρι σήμερα με αποτέλεσμα να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα της, καθώς τόσο η μείωση των επιτοκίων (ακόμη και σε αρνητικά επίπεδα) όσο και οι ανορθόδοξες νομισματικές πολιτικές (ποσοτική χαλάρωση κλπ.) δεν μπορούν να συνεισφέρουν περαιτέρω. Επιπλέον, ξανάρχισε η εκτεταμένη χρήση πλασματικού κεφαλαίου με την νομισματική υποστήριξη της από τις κεντρικές τράπεζες. Όμως ξανά η πραγματική οικονομία (δηλαδή το ποσοστό κέρδους που δεν ανέκαμψε αποφασιστικά) διέψευσε και το νέο αυτό στοίχημα. Ενδεικτικά, ο βιομηχανικός τομέας είχε μπει ήδη σε ύφεση αρκετά πριν το ξέσπασμα της πανδημίας. Η πανδημία αποτέλεσε την σπίθα που πυροδότησε όλα αυτά τα προϋπάρχοντα ενδογενή προβλήματα.

Ο συνδυασμός υγειονομικής και οικονομικής κρίσης βάζει σοβαρά διλήμματα για το σύστημα. Η αντιμετώπιση της πρώτης επιβάλλει την συρρίκνωση πολλών οικονομικών διαδικασιών, γεγονός που συνεπάγεται μείωση του παραγόμενου προϊόντος και της κερδοφορίας. Από την άλλη βέβαια, η εξάπλωση της πανδημίας οδηγεί όχι μόνο στην εξόντωση σημαντικού τμήματος του εργατικού δυναμικού (με ανάλογες οικονομικές επιπτώσεις) αλλά κινδυνεύει και η ίδια η αστική τάξη.

Την αντιθετική αυτή σχέση διαπιστώνουν πολλοί ορθόδοξοι οικονομολόγοι: «η ομαλοποίηση της καμπύλης μόλυνσης οδηγεί αναπόφευκτα στην επιδείνωση της καμπύλης μακροοικονομικής ύφεσης».

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο η αστική πολιτική ταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο επιλογές. Πρώτο, η πολιτική καταστολής αποσκοπεί στο σταμάτημα της επιδημίας με βασικά εργαλεία το εκτεταμένο κλείσιμο οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δραστηριοτήτων (π.χ. κλεισίματα επιχειρήσεων και υπηρεσιών εκτός των απολύτως αναγκαίων, απαγόρευση κυκλοφορίας). Στην περίπτωση αυτή η επιδείνωση της οικονομικής κρίσης είναι μεγαλύτερη. Δεύτερο, η πολιτική απάλυνσης αποσκοπεί στο να κάνει ηπιότερη την εκδήλωση της επιδημίας, με βασικά εργαλεία το στοχευμένο σταμάτημα συγκεκριμένων δραστηριοτήτων. Στην περίπτωση αυτή η επιδείνωση της οικονομικής κρίσης είναι μικρότερη. Αρχικά, οι περισσότερες χώρες ακολούθησαν την δεύτερη. Όμως σύντομα, τόσο λόγω μελετών όσο κυρίως λόγω της ιταλικής τραγωδίας, οδηγήθηκαν στην εσπευσμένη υιοθέτηση της πρώτης.

Όμως οι δεύτερες σκέψεις παραμένουν πάντα. Χαρακτηριστικά, ο Economist (2020) διατείνεται ότι «η πολιτική απάλυνσης κοστίζει παρά πολλές ανθρώπινες ζωές ενώ η πολιτική καταστολής μπορεί να είναι οικονομικά μη βιώσιμη». Με τον τρόπο αυτό προετοιμάζει για την εναλλακτική: μπορεί σήμερα να είναι πολιτικά ανέφικτη η πολιτική απάλυνσης, όμως αν το οικονομικό σύστημα κινδυνεύει να καταρρεύσει τότε δεν θα υπάρχει άλλη επιλογή.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ «ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ»

Η Αριστερά απέναντι στη διπλή κρίση

Λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων, ο λογαριασμός να πάει στο κεφάλαιο

Για τους κομμουνιστές, την Αριστερά και το εργατικό κίνημα η σημερινή συγκυρία θέτει σοβαρότατα ζητήματα προσανατολισμού. Κατ’ αρχήν, δεν πρέπει σήμερα να σιωπήσει ακολουθώντας πειθήνια τα συστημικά θέσφατα και να περιμένει το τέλος της λαίλαπας για να μιλήσει. Στη χώρα μας αυτού του είδους οι κρετινισμοί εκφράζονται από τον ΣΥΡΙΖΑ (σήμερα μέτωπο σωτηρίας, αύριο μέτωπο λογικής) και τις παραφυάδες του (σήμερα ακολουθούμε, μετά θα λογαριαστούμε). Οι λογικές αυτές όταν δεν είναι εκ του πονηρού τότε είναι απλά ανόητες. Στην ταξική πάλη ισχύει απαρέγκλιτα το ρητό ότι «από την αποχώρηση εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται».

Πρώτον, απέναντι στην υγειονομική κρίση η απάντηση είναι ότι πρέπει να εφαρμοσθούν τα πιο δραστικά μέτρα ασχέτως του οικονομικού κόστους τους. Το κεφάλαιο εμπρός στην οικονομική κρίση έχει διακηρύξει ότι οι αστικές κυβερνήσεις πρέπει να κάνουν «οτιδήποτε χρειάζεται». Απέναντι όμως στην υγειονομική κρίση έχει πάντα δεύτερες σκέψεις. Η Αριστερά και το εργατικό κίνημα πρέπει να απαιτήσουν τον περιορισμό ή και το κλείσιμο όσων οικονομικών δραστηριοτήτων επιβάλλεται. Ταυτόχρονα, στις απαραίτητες οικονομικές δραστηριότητες πρέπει να τηρούνται τα αναγκαία μέτρα ασφαλείας.

Δεύτερον, το οικονομικό κόστος της διπλής κρίσης να το επωμισθεί το κεφάλαιο. Δικό του είναι το κοινωνικο-οικονομικό σύστημα. Σε αυτό πηγαίνει ο μεγάλος όγκος των προγραμμάτων στήριξης. Σε μεγάλο βαθμό οι σύγχρονες ασθένειες και επιδημίες έχουν και κοινωνικά αίτια που απορρέουν από την λειτουργία του. Επιπλέον, ιδιαίτερα κατά τις πρόσφατες δεκαετίες το μερίδιο των κερδών έχει αυξηθεί σημαντικά σε σχέση με το μερίδιο των μισθών στο συνολικό προϊόν. Συνεπώς την κρίση οφείλουν και μπορούν να πληρώσουν «οι έχοντες και κατέχοντες».

Τρίτον, η Αριστερά πρέπει να δει καθαρά ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος. Οι αντι-νεοφιλελεύθερες οιμωγές και οι γονυπετείς παρακλήσεις περί περισσότερου κράτους την υποβιβάζουν σε θεραπαινίδα ενδοαστικών αντιθέσεων. Ο νεοφιλελευθερισμός έχει πεθάνει και το αστικό κράτος –που ποτέ δεν έφυγε όσον αφορά τα καίρια ζητήματα– έχει ήδη επιστρέψει. Όμως η σημερινή σοσιαλ-φιλελεύθερη ορθοδοξία απλά υπόσχεται κάποιες περισσότερες ασπιρίνες στους κοινωνικο-οικονομικούς καρκίνους που δημιουργεί το σύστημα. Είναι ο επιστρέφων κρατικός παρεμβατισμός που στηρίζει αφειδώς το κεφάλαιο και μετακυλύει τα βάρη στους εργαζόμενους. Και είναι οι κυρίαρχες σήμερα νεο-κεϋνσιανές πολιτικές που αποτελούν το όχημα αυτής της αλλαγής. Απέναντι σε όλα αυτά η Αριστερά και το εργατικό κίνημα πρέπει να αγωνιστεί για βαθιές δομικές αλλαγές. Βασικοί τομείς της οικονομικής δραστηριότητας να απο-εμπορευματοποιηθούν και να οργανωθεί η παροχή των προϊόντων και των υπηρεσιών τους με βάση δημόσια και καθολικά συστήματα. Η περίπτωση της υγείας είναι η πιο χαρακτηριστική και στο επίκεντρο της σημερινής διπλής κρίσης. Η χρηματοδότηση των δημόσιων συστημάτων αυτών πρέπει να βασίζεται σε ισχυρά προοδευτικά συστήματα φορολογίας. Δηλαδή με μεγάλη φορολογική κλιμάκωση όσο αυξάνουν τα εισοδήματα και με αντίστοιχη αυξημένη φορολογία των επιχειρηματικών κερδών και με σύλληψη της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής του κεφαλαίου.

Τέταρτον, η Αριστερά και το εργατικό κίνημα πρέπει να σταθούν αποφασιστικά ενάντια στη «νέα νέα κανονικότητα» που προσπαθεί να επιβάλλει το κεφάλαιο. Να αποτραπεί η φαλκίδευση της νομοθετικής προστασίας της εργασίας και να επεκταθεί η τελευταία περαιτέρω απέναντι στις αλλαγές των εργασιακών σχέσεων μέσω της τηλε-εργασίας και τις νέες μορφές ελέγχου και εντατικοποίησης της εργασίας, που επιδιώκει να επιβάλλει το κεφάλαιο.

Πέμπτον, για την χώρα μας η σημερινή διπλή κρίση αναδεικνύει εντονότερα την ανάγκη αποδέσμευσης από την ΕΕ. Για πολλοστή φορά αποδεικνύεται ότι η λεγόμενη «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» είναι κουτόχορτο για αφελείς. Επίσης, τα ψιχία βοήθειας που προσδοκόνται εν μέσω κρίσης είναι ελάχιστα απέναντι τόσο στο κόστος αποπληρωμής τους στο μέλλον όσο και το δυνητικό κόστος από την απώλεια της ελευθερίας χάραξης οικονομικής πολιτικής με βάση τα συμφέροντα του λαού και του τόπου και όχι τα κελεύσματα των Βρυξελλών.

Τέλος, με αφορμή την αντιμετώπιση της πανδημίας έχουν επιβληθεί σοβαρότατοι περιορισμοί σε πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα που πολλοί από αυτούς δεν δικαιολογούνται ιατρικά. Είναι σαφές ότι το σύστημα πειραματίζεται τόσο για την γενικότερη εφαρμογή τους όσο και για νέες μορφές ιδεολογικής χειραγώγησης της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Η Αριστερά και το εργατικό κίνημα πρέπει να αποκρούσουν αποφασιστικά τις προσπάθειες αυτές.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ

Η συνέχιση του νεοσυντηρητισμού με άλλα μέσα

Ο νεοφιλελευθερισμός έχει αποτύχει παταγωδώς. Αύξησε μεν την εκμετάλλευση της εργασίας, αλλά δεν μείωσε την υπερσυσσώρευση και δεν ανέταξε επαρκώς την κερδοφορία. Στον τομέα της υγείας η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων συστημάτων (είτε άμεσα είτε έμμεσα κατακερματίζοντας τα και δημιουργώντας συνθήκες ανταγωνισμού μεταξύ των τμημάτων τους και ενισχύοντας τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) τα έχει αδυνατίσει καίρια.

Η διαδοχή του από την σοσιαλ-φιλελεύθερη Νέα Μακροοικονομική Συναίνεση είναι εμφανής. Όχι μόνο ο κρατικός παρεμβατισμός επιστρέφει -με κέντρο βάρους πλέον τις επεκτατικές δημοσιονομικές πολιτικές– αλλά ήδη διατυπώνονται από επίσημα χείλη προτάσεις κρατικοποιήσεων (π.χ. στην Ιταλία για την Alitalia).

Δεύτερον, διαφαίνεται όμως και η αποτυχία της Νέας Μακροοικονομικής Συναίνεσης. Οι πολιτικές της απέτρεψαν την καταστροφή το 2007-8 αλλά δεν ανέταξαν τα δομικά προβλήματα του καπιταλισμού, τα οποία επανακάμπτουν με αφορμή την επιδημία. Επιπλέον, στον τομέα των πολιτικών υγείας ουσιαστικά δεν έδωσε κάποιο σημαντικό διαφορετικό δείγμα γραφής από τον προκάτοχο της και πρακτικά συνέχισε την πολιτική λιτότητας και άμεσης και έμμεσης ιδιωτικοποίησης του συστήματος υγείας.

Τα ηνία στην αστική διαχείριση έχει πάρει η Νέα Μακροοικονομική Συναίνεση

Τρίτον, το ποιος θα το επωμισθεί το κόστος της αντιμετώπισης της διπλής κρίσης είναι το νέο σημαντικό πεδίο της ταξικής πάλης. Για το κεφάλαιο η διπλή κρίση αποτελεί κίνδυνο αλλά και ευκαιρία. Αποτελεί κίνδυνο γιατί απειλεί τις θεμελιώδεις λειτουργίες της καπιταλιστικής οικονομίας. Όμως αποτελεί και ευκαιρία καθώς το σύστημα πειραματίζεται με νέες μορφές εργασιακών σχέσεων και αμοιβών όπως η τηλε-εργασία (όπου αυτή εφικτή και αποτελεσματική χωρίς να μειώνει την παραγωγικότητα), η μείωση του μισθολογικού κόστους (με ευέλικτες μορφές απασχόλησης και μείωση των μισθών, με αμοιβή με το κομμάτι κλπ.) και η περαιτέρω απορρύθμιση της εργατικής νομοθεσίας.

Βραχυπρόθεσμα το οικονομικό κόστος της διπλής κρίσης περνά στο κράτος και συνεπώς μεταφέρεται άνισα και στις άλλες κοινωνικές τάξεις μέσω της φορολογίας. Όμως το μεγαλύτερο τμήμα των δημοσιονομικών και νομισματικών προγραμμάτων στήριξης πηγαίνει στο κεφάλαιο και μόνο ψιχία στην εργασία. Ενδεικτικά από το αμερικανικό πρόγραμμα των 2 τρις δολαρίων τα 2/3 πηγαίνουν σε καθαρές χρηματικές ενισχύσεις και δάνεια προς τις επιχειρήσεις και μόνο το 1/3 προς ενισχύσεις της εργασίας. Ανάλογη είναι και η διάρθρωση των ελληνικών προγραμμάτων.

ΠΗΓΗ: prin.gr

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Θυμάμαι τότε που παρακινούσα έναν σπουδαίο, κατά γενική ομολογία, φίλο μου - που δεν ζει πια - να μην ασχολείται με τις μικρές καθημερινές τριβές και τις μικρότητες και να δοθεί σε αυτό που του αντιστοιχούσε.

Σαν απάντηση, κάποια στιγμή με παρέπεμψε να διαβάσω την «Αλεπουδίτσα», το γνωστό διήγημα της Μαίρη Γουέμπ, αυτής της αδελφωμένης με τις προλήψεις, τα παραμύθια, τα χρώματα και τη φύση της  πατρίδας της, της Ουαλίας, διηγηματογράφου.

Στο διήγημα οι δυο βασικοί πρωταγωνιστές, με τη δίψα για ελευθερία και το πάθος για την ομορφιά της ζωής, οδηγούνται τεχνηέντως από τους επί της ουσίας λίγους και μοχθηρούς σε πλήρη αντίθεση με τον περίγυρο τους.  Αυτούς τους «λίγους», τις μικρότητες τους και τις μικρές φθορές της καθημερινότητας ούτε οι ίδιοι θέλησαν, ούτε οι ίδιοι και ο φίλοι σκέφτηκαν να τις αντιμετωπίσουν  Κι έτσι στο τέλος η Χέιζελ και η αλεπουδίτσα, αυτοί είναι οι βασικοί πρωταγωνιστές, καταλήγουν  στον αφανισμό.

Πριν λίγες ημέρες δυο επιστήμονες της υγείας και πολίτες με την ουσία της έννοιας, δέχτηκαν αήθη επίθεση από το από το δημοσιογράφο Μανώλη Καψή, αυτόν τον γίγαντα της σκέψης, και τον δημοσιογράφο της καθημερινής Πάσχο Μανδραβέλη.

«Οι κυνηγοί», σημειώνει η Μέρι Γουέμπ στην Αλεπουδίτσα «βγαίνανε από όλες τις μεριές του δάσους, θύμιζαν ένα τσούρμο από διαβόλους που τους είχε ξεράσει η κόλαση»

Ο πρώτος λοιπόν από το τσούρμο, γιατί είναι κι άλλοι, εξαπέλυσε δίχως κανόνες και όρια πολεμική  σε βάρος του Πάνου Παπανικολάου με αφορμή την αναδημοσίευση καταγγελίας συναδέλφων γιατρών του «Σωτηρία» σύμφωνα με την οποία, οι γιατροί του νοσοκομείου έλαβαν ακατάλληλες για την προστασία τους μάσκες. 

Στη δημοσίευση του στο twitter ο Καψής χρησιμοποιεί εξυπνακισμούς του στυλ πως ο Παπανικολάου «είναι συνδικαλιστής, είναι πιο αριστερός από τους αριστερούς» για τον οποίο «κάποιοι – σ.σ. όχι προς θεού ο ίδιος - αναρωτιούνται αν προλαβαίνει να ασκεί το επάγγελμα του ιατρού στο νοσοκομείο της Νίκαιας» λόγω του ότι «είναι εξαιρετικά ενεργός στα social media, τουιτάρει αδιαλείπτως». «Νομίζω αύριο ο Παπανικολάου θα ασχοληθεί για λίγο με τη δουλειά του και θα σταματήσει να τουιταρει. Αν και δεν είναι βέβαιο. Δουλεύεις και με το σβέρκο κόκκινο. Αν δεν νιώθεις ντροπή» κορυφώνει ο Καψής.

Ο δεύτερος, ο αρθρογράφος της Καθημερινής Πάσχος Μανδραβέλης, αφού χαρακτηρίζει ηλίθιους όσους ασκούν κριτική στη φιλελεύθερη πολιτική ιδιωτικοποιήσεων του συστήματος υγείας, στοχοποιεί στο κείμενό του και την Παθολόγο – λοιμωξιολόγο Όλγα Κοσμοπούλου γιατί στράφηκε πολιτικά κατά της «υποκριτικής» στάσης της συζύγου του πρωθυπουργού να χειροκροτεί στα μπαλκόνια για τους γιατρούς των δημοσίων νοσοκομείων.

Ο αρθρογράφος της Καθημερινής επανέρχεται μάλιστα με τη ρήση «Ο Κνίτης κι αν γέρασε το δάχτυλο θα κοιτάει ενώ του δείχνουν το φεγγάρι, χαρακτηρίζοντας διασπορά από κελύφη  τα δημόσια νοσοκομεία».

Ο νευροχειρουργός Πάνος Παπανικολάου, καθώς κατά τον κ. Μανδραβέλη …κοίταζε το δάκτυλο του και καθώς επίσης, κατά τους δυο αξιολάτρευτους των εργοδοτών τους δημοσιογράφους, έπαιζε με τα ΜΜΕ, έχει 306 συμμετοχές σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά συνέδρια εκ των οποίων ως πρώτο όνομα σε 42 διεθνή και 38 ελληνικά.  Αναδείχθηκε σε διδάκτορα Ιατρικής Σχολής Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Παρεμπιπτόντως έχει φέρει σε πέρας πάνω από 2.500 χειρουργικές επεμβάσεις.

Είναι μέλος της Ελληνικής Νευροχειρουργικής Εταιρείας, μέλος της European Association of Neurosurgical Societies (EANS) (Individual Member από το 2009), μέλος του Congress of Neurological Surgeons (CNS) (International Vista Member από το 2010), εκλεγμένο τακτικό μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής του Γ. Π. Α. Νοσ. Πειραιά "Μεταξά" από το 1992 ως και το 1993, εκλεγμένο τακτικό μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής του Π. Γ. Νοσ. Νίκαιας – Πειραιά από το 1995 ως και το 1997.

Όσο για την Όλγα Κοσμοπούλου ας το αφήσουν καλύτερα οι κύριοι (κύριοι καθ’ υπαγόρευση) κειμενογράφοι.

Αφήστε το καλύτερα, δεν σας συμφέρει.

Το μένος του Μανδραβέλη εναντίον όσων βάλλουν κατά του νεοφιλελευθερισμού είναι τέτοιο ώστε στρέφεται προσωπικά ακόμη και εναντίον του πρώην υπουργού υγείας Νικήτα Κακλαμάνη για το σχόλιο που έκανε κατά του νεοφιλελευθερισμού:  «Όλοι αυτοί, τα νεοφιλελεύθερα “παπαγαλάκια” που έγραφαν τόσα χρόνια σχετικά με το Δημόσιο Σύστημα Υγείας, ελπίζω όταν θα ξεπεραστεί αυτή η κρίση να μην ξαναπιάσουν τη πένα τους για να γράψουν τα ίδια. Αν δεν υπήρχε το Εθνικό Σύστημα Υγείας, με τα προβλήματα του, αλλά με τους ήρωες γιατρούς, νοσηλευτές και εργαζόμενους, δεν ξέρω αν θα μιλάγαμε σήμερα», είναι το σχόλιο που ενόχλησε ο εκ των συντακτών του κ. Αλαφούζου που ζητούσαν να γκρεμιστούν δημόσια νοσοκομεία του ΕΣΥ. .

Ξέρω πως ούτε ο ένας ούτε ο άλλος εγκρίνουν αυτό μου το δημοσίευμα. Δεν τόχουν εξάλλου ανάγκη.

Αλλά  «οι ομορφιές του κόσμου δεν δόθηκαν στις ωραίες ψυχές αλλά σε κτήνη δίχως μυαλό, σε ανθρώπους σκληρούς και τυφλούς σαν κι εσάς» λέει η Γουέμπ με το στόμα της Χέιζελ.

Έμαθα επίσης πως ό, τι αφήνεται αναπάντητο κατατρώει σιγά και σταθερά καθώς η καταστροφή, η φθορά προσώπων και ιδεών, είναι πιο εύκολη από τη δημιουργία.

Το ζήσαμε, το ζούμε, το ξέρουμε.

Αυτό, τη φθορά και την καταστροφή ιδεών και προσώπων, δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε όλοι εμείς που προσδοκούμε και στοχεύουμε επί της ουσίας σε μια θετική διέξοδο από αυτήν την παρακμή.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Διαδοχικές παρεμβάσεις έκανε προς το ΥΕΝ και τις λιμενικές αρχές η ΠΕΝΕΝ το περασμένο Σάββατο προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που αφορούν τον εγκλωβισμό δεκάδων Ναυτεργατών (75 - 80 άτομα) που επάνδρωναν 30 ιστιοπλοϊκά πλοία τα οποία επέστρεφαν από διάφορες χώρες της Ευρώπης.

Αρχικά είχε τεθεί βέτο από τις αρμόδιες λιμενικές αρχές και υπηρεσίες με αποτέλεσμα τα σκάφη να βρίσκονται μεσοπέλαγα, έξω από διάφορα λιμάνια (Λαύριο - Άγιοι Θεόδωροι - Μεγανήσι κ.λπ) με αποτέλεσμα να διατρέχουν τα πληρώματά τους αυξημένο κίνδυνο λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν και ταυτόχρονα των ελλείψεων που παρουσιάζονταν στην επάρκεια καυσίμων και τροφίμων.

Τελικά αργά το βράδυ της ίδιας μέρας δόθηκε εντολή από το ΥΕΝ προς τις Λιμενικές αρχές τα σκάφη που ήταν κοντά στην Αττική να ελλιμενιστούν με ασφάλεια στο Λαύριο, ακολούθως τα πληρώματα να τεθούν σε 14ήμερη καραντίνα εντός των πλοίων και για τον σκοπό αυτό οι κατά τόπους λιμενικές αρχές να έχουν τον σχετικό έλεγχο για την τήρηση των οδηγιών που δόθηκαν για τον σκοπό αυτό από τις υπηρεσίες του ΕΟΔΥ. Αυτό επίσης αφορά τα σκάφη τα οποία αναμένονται τις επόμενες ημέρες στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο.

Ανάλογη παρέμβαση έκανε η ΠΕΝΕΝ στο Υπουργείο Εξωτερικών για έλληνα Ναυτεργάτη που εργαζόταν στο κρουαζιερόπλοιο "MARELLA EXPLORER" ο οποίος νοσηλεύεται σε νοσοκομείο επαρχιακής πόλης του Μεξικού και ο οποίος είναι διασωληνωμένος έχοντας σοβαρά συμπτώματα από τον κορωνοϊό.

Για άλλη μια φορά απαιτούμε από το ΥΕΝ και τις ναυτιλιακές εταιρίες των ποντοπόρων πλοίων να δώσουν, όπως οφείλουν, στην δημοσιότητα όλες τις περιπτώσεις πλοίων ελληνικής σημαίας στα οποία έχουν σημειωθεί κρούσματα κορωνοϊού.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ

 του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

…και η επερχόμενη κοινωνική σύγκρουση