Ιωάννα Καρδάρα

Κατά την περίοδο της καραντίνας, οι κυβερνητικές αρχές παρότρυναν τους πολίτες να χειροκροτήσουν τους γιατρούς, τους «ήρωες» που μάχονταν κατά του κορονοϊού. Υποσχέσεις, δεσμεύσεις, και ένας απέραντος σεβασμός απέναντι στους «ήρωες με τις μάσκες», αποτελούσαν το περιεχόμενο των δηλώσεων του κυβερνητικού επιτελείου που είχε εναποθέσει τις ελπίδες του για την καταπολέμηση της νόσου Covid-19 στο λιγοστό ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

Πριν λίγες μέρες, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την έναρξη της τουριστικής περιόδου. Μέσα σε αυτό το κλίμα, το υπουργείο Υγείας έφερε στη βουλή προς συζήτηση το νομοσχέδιο για την κύρωση της Σύμβασης Δωρεάς μεταξύ του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» και του Ελληνικού Δημοσίου για την προμήθεια δύο αεροσκαφών και δύο ελικοπτέρων με σκοπό την ενίσχυση και αναβάθμιση των υποδομών στις αεροδιακομιδές του ΕΚΑΒ και διάθεση τους στην πολεμική αεροπορία. Η ρύθμιση που ψηφίστηκε από τη ΝΔ, προβλέπει, ουσιαστικά, ότι το ΕΚΑΒ θα μισθώνει από ιδιώτες ειδικά διαμορφωμένα αεροσκάφη για να μεταφέρουν ασθενείς από τα νησιά. Η εξέλιξη αυτή αποδεικνύει περίτρανα για ακόμη μία φορά ότι η κυβέρνηση στρέφεται στην… ιδιωτική πρωτοβουλία για να αντιμετωπίσει το ζήτημα των αεροδιακομιδών, αντί να ψάξει να βρει μόνιμες λύσεις για την ενίσχυση του ΕΚΑΒ και την επίλυση του προβλήματος. Το άρθρο 2 του νομοσχεδίου αναφέρεται στη «σύναψη συμβάσεων χρήσης αεροσκαφών για τη διενέργεια αεροδιακομιδών ασθενών από το ΕΚΑΒ», για χρονικό διάστημα μέχρι 30/9/2020, το οποίο παραδίδει έστω και προσωρινά τις αεροδιακομιδές του ΕΚΑΒ σε ιδιωτικά συμφέροντα.
Όσον αφορά το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που στελεχώνει τα νησιά, αυτό για ακόμη μία φορά παρουσιάζει ελλείψεις, με τη νησιωτική χώρα να είναι παντελώς αθωράκιστη εν μέσω πανδημίας και ειδικά τώρα που έχει ξεκινήσει η καλοκαιρινή περίοδος και αναμένεται η άφιξη εκατομμυρίων τουριστών. Όλο αυτό το διάστημα δεν έχει πραγματοποιηθεί ούτε μία πρόσληψη μόνιμου προσωπικού ενώ συγκριτικά με το 2019 το σύστημα διαθέτει 2.000 λιγότερους υγειονομικούς, λόγω μη ανανέωσης συμβάσεων επικουρικού προσωπικού και συνταξιοδοτήσεων. Στην πλειονότητά τους τα νοσοκομεία των νησιών λειτουργούν υποστελεχωμένα, παρουσιάζοντας ελλείψεις όχι μόνο σε προσωπικό αλλά σε ΜΕΘ, μηχανήματα, ασθενοφόρα και εργαστήρια.
Για παράδειγμα, στο νησί της Πάρου που αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς, οι βασικές ελλείψεις εντοπίζονται στο ιατρικό προσωπικό διότι δεν υπάρχουν κάποιες ειδικότητες, ενώ εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι υπάρχει μικροβιολογικό εργαστήριο αλλά χωρίς μικροβιολόγο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ανεπαρκών υποδομών αποτελεί και η Λήμνος καθώς σε ανάρτησή του στο twitter, ο γενικός γραμματέας της ΟΕΝΓΕ, Πάνος Παπανικολάου, επισήμανε ότι αυτή τη στιγμή το νησί διαθέτει 10 κλίνες δεσμευμένες για COVID-19 σε δύο κοινούς θαλάμους ενώ υπάρχουν μόνο τέσσερις φορητοί αναπνευστήρες σε όλο το νοσοκομείο που διαθέτει συνολικά 80 κλίνες όλες-όλες. Κάθε άλλο παρά ποτέ είναι επιτακτική η ανάγκη για μονιμοποίηση όλων των επικουρικών γιατρών όπως είχε δεσμευθεί ο ίδιος ο πρωθυπουργός και η κάλυψη όλων των κενών θέσεων ειδικευμένων με μόνιμους επιμελητές.

Δέκα κλίνες Covid-19 στη Λήμνο, αλλά μόνο τέσσερις αναπνευστήρες!

Παράλληλα, πληθαίνουν οι καταγγελίες που σχετίζονται με προβλήματα που έχουν προκύψει στην αποπληρωμή των γιατρών. Συγκεκριμένα, εντοπίστηκαν προβλήματα στην αποπληρωμή των δεδουλευμένων εφημεριών για τους επικουρικούς γιατρούς που προσλήφθηκαν από Μάρτιο και μετά διότι η μισθοδοσία τους είχε ενταχθεί σε πρόγραμμα ΠΔΕ-ΕΣΠΑ και τα λεφτά δεν φτάνουν. Στο φως της δημοσιότητας ήρθαν και οι καταγγελίες από το Λαϊκό Νοσοκομείο καθώς εκεί το έκτακτο υγειονομικό προσωπικό πληροφορήθηκε πως η καταβολή του μισθού θα πραγματοποιηθεί μετά τις 27 Ιουνίου, αν και η αρχική δέσμευση ήταν για τις 10 Ιουνίου.

Είναι ο δεύτερος συνεχόμενος μήνας με σημαντική καθυστέρηση πληρωμών στο συγκεκριμένο νοσοκομείο. Εντύπωση μάλιστα προκάλεσε και η στάση της διοίκησης του νοσοκομείου, η οποία δεν έδινε ούτε εξηγήσεις ούτε απαντήσεις στα επίμονα ερωτήματα του προσωπικού. Παρά λοιπόν τα αρχικά χειροκροτήματα, οι αρμόδιες αρχές φαίνεται να μην έχουν δώσει λύσεις στα πολλά και μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν χρόνια τώρα το δημόσιο σύστημα υγείας. Οι επικουρικοί γιατροί που έχουν προσληφθεί δεν ξέρουν τι μέλλει γενέσθαι όταν λήξουν οι συμβάσεις τους ενώ σε αρκετά νοσοκομεία δεν εξασφαλίζεται καν η έγκαιρη πληρωμή τους.

πηγη: prin.gr

Ένα νέο εργατικό ατύχημα, το τρίτο μέσα στον Ιούνιο, συνέβη σήμερα το πρωί, αυτή τη φορά στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος.

Είχε προηγηθεί στις αρχές Ιουνίου ο τραγικός θάνατος από ηλεκτροπληξία του 35χρονου ελασματουργού, ενώ έκανε εργασίες πάνω σε πλοίο στη ράδα του Πειραιά και λίγες ημέρες μετά ο τραυματισμός 61χρονου εργαζόμενου σε ναυπηγοεπισκευαστική επιχείρηση στη Σαλαμίνα.

Το τελευταίο ατύχημα συνέβη όταν 48χρονος, μέλος πληρώματος πλωτής δεξαμενής, τραυματίστηκε στο κεφάλι την ώρα που πραγματοποιούσε επισκευαστικές εργασίες σε πλοίο που βρισκόταν στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος.

Ο τραυματίας διακομίσθηκε με ασθενοφόρο του ΟΛΠ στο Τζάνειο νοσοκομείο Πειραιά, ενώ πρόκειται να μεταφερθεί σε άλλο νοσοκομείο για πιο εξειδικευμένες εξετάσεις.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες ο 48χρονος τραυματίστηκε στο κεφάλι από σπάσιμο ενός συρματόσχοινου.

Προανάκριση για το περιστατικό διενεργεί το λιμεναρχείο Περάματος.

πηγη: iskra.gr

Στάθης Ντούρος

Η διαδήλωση της 13ης Ιουνίου, ενάντια στην καύση σκουπιδιών στο Βόλο, θα χαραχτεί βαθιά στη συλλογική μνήμη του αγωνιζόμενου λαού της περιοχής και θα στοιχειώσει τους σχεδιασμούς του κεφαλαίου. Δεν είναι μόνο οι χιλιάδες που κατέβηκαν για μία ακόμη φορά στο δρόμο που αποτυπώνουν την αντοχή του κινήματος ενάντια στην καύση σκουπιδιών. Δεν είναι μόνο η δράση της αστυνομίας ως στρατού κατοχής στην πόλη του Βόλου που έφερε στη θύμηση στιγμές από τις μάχες στις Σκουριές. Είναι ο πανικός που δημιούργησε στα αστικά επιτελεία η τόλμη ενός κινήματος να ξεπεράσει τα όρια της διαχείρισης και της διαμαρτυρίας και να θέσει στο στόχαστρο τα ίδια τα συμφέροντα των πολυεθνικών ομίλων. Είναι το σύνθημα που σιγοψιθυριζόταν χρόνια στο λαό της πόλης και αυτές τις ημέρες ακούστηκε εκκωφαντικά σε όλη τη χώρα: «Να φύγει η Lafarge».

Το Σάββατο το κίνημα για τη γη και την ελευθερία εισήλθε σε μια νέα φάση συνολικά. Μια φάση που κυοφορείται καιρό τώρα και επιτάσσει την πολιτική κλιμάκωση των στόχων πάλης και τη δημιουργία γεγονότων σπασίματος της κανονικότητας, ως βασικές προϋποθέσεις για το μπλοκάρισμα των γραναζιών της καταστροφικής καπιταλιστική ανάπτυξης. Το Σάββατο το κατάλαβαν όλοι αυτό. Το κατάλαβαν τα κυβερνητικά κέντρα, γι’ αυτό και εξαπέλυσαν λυσσασμένες επιθέσεις στον αγωνιζόμενο λαό σε ολόκληρη την πόλη του Βόλου, έστειλαν στο νοσοκομείο δεκάδες τραυματίες –πολλούς από αυτούς βαριά– και έστησαν δίκες και υπό επεξεργασία διώξεις. Το κατάλαβαν οι κεφαλές του τοπικού κράτους και γι’ αυτό η περιφερειακή αρχή την Τρίτη, κατά την διάρκεια του συμβουλίου το οποίο περιφρουρούσε το σύνολο των αστυνομικών δυνάμεων της Λάρισας, έστησε μια επικοινωνιακή απάτη για να εκτονώσει τις κοινωνικές αντιδράσεις. Ενώ έδωσε το πράσινο φως, ψηφίζοντας την εν λόγω Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) για την κατασκευή του εργοστασίου SRF που θα τροφοδοτεί με δωρεάν καύσιμο την ΑΓΕΤ, βάφτισε το εργοστάσιο «εργοστάσιο ανακύκλωσης», επιχειρώντας να εξαπατήσει την κοινωνική πλειοψηφία και να διασκεδάσει της εντυπώσεις. Το κατάλαβε ο αστικοποιημένος εργοδοτικός συνδικαλισμός του σωματείου της ΑΓΕΤ, που ως άλλοι δικαστές ζητούν τα κεφάλια των «υποκινητών» του συλλαλητηρίου επί πινάκι. Το κατάλαβε η θεσμική αριστερά των ΚΚΕ-ΠΑΜΕ που έσπευσαν να καταγγείλουν, όπως όλη η «καλή» κοινωνία της πόλης, τους προβοκάτορες που τόλμησαν να φωνάξουν «Να φύγει η Lafarge».
Ο μεγάλος αγώνας για το δικαίωμα στον αέρα, για το δικαίωμα στην πόλη μας για την ελευθερία στη ζωή μας δεν τελείωσε. Άλλαξε, όμως, το βασικό ερώτημα και αυτό αποτελεί μεγάλη κατάκτηση για τον αγωνιζόμενο λαό. Το ερώτημα, πλέον, δεν είναι αν υπάρχει διαδικασία που να «ορολογικοποιήσει» τη λειτουργία της ΑΓΕΤ και την καύση σκουπιδιών. Το ερώτημα είναι αν τα κοινωνικά συμφέροντα, η ανάγκη μας για ζωή μπορεί να συμβιβαστεί με τα συμφέροντα ενός πολυεθνικού κολοσσού και με το τερατούργημα που διαχειρίζεται εντός του αστικού ιστού της πόλης του Βόλου. Είναι το ίδιο ερώτημα που διαπερνά χιλιάδες κατοίκους και αγωνιστές από κάθε άκρη της χώρας, που ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο ένωσαν το Σάββατο τις φωνές τους με το λαό της πόλης του Βόλου.

Με αυτό τον τρόπο αρχίζει να σφυρηλατείται στους δρόμους του αγώνα μια αναγκαία ενότητα και ενοποίηση των διάσπαρτών τοπικών κινημάτων σε ένα κίνημα που δε θα παλεύει για την τοπική εξαίρεση αλλά για την ήττα των επενδυτικών σχεδιασμών. Που θα κατορθώνει να ορίσει για νέα αφήγηση για τις κοινωνικές ανάγκες, για το πώς μπορούμε να ζούμε σε αρμονία με τη φύση, για το πώς μπορούμε να χτίσουμε μια νέα κοινωνία, έξω από τους κανόνες τους κέρδους. Τα επόμενα στιγμιότυπα αυτής της μάχης θα είναι και στο Βόλο, αλλά και σε κάθε γωνιά που οι κοινωνικές ανάγκες αντιμετωπίσουν τις μπουλντόζες της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στα Άγραφα, στη Θεσσαλονίκη, στην Ήπειρό, τον πόλεμο κηρύσσουμε στις πολυεθνικές.

πηγη: prin.gr

Ο «Ασκός του Αιόλου»  (Windbag of Aeolus), σε σκηνοθεσία Νασίμ Αλάτρας,  είναι ένα ντοκιμαντέρ που ερευνά το θέμα της Αιολικής ενέργειας στην Ελλάδα. Σκοπός του είναι να δώσει πληροφορίες στον μη μυημένο θεατή για τις ανεμογεννήτριες, τη λειτουργία τους και το ρόλο τους σε αυτό που ονομάζουμε «Πράσινη Ανάπτυξη».

Ο «Ασκός του Αιόλου» στόχο έχει να φωτίσει το μέγεθος της εμπλοκής εθνικών και πολυεθνικών εταιριών καθώς και του πολιτικού συστήματος της χώρας στην «Πράσινη Ανάπτυξη», να δώσει στοιχεία για το, τί είναι η Αιολική Ενέργεια και ποιός είναι ο περιβαλλοντικός, οικονομικός και πολιτικός ρόλος στις τοπικές κοινωνίες.

Με αφορμή την αλόγιστη διασπορά ανεμογεννητριών σε όλη τη χώρα και την ασύστολη χορήγηση αδειών σε πολυάριθμες εταιρείες εγκατάστασης αιολικών, η Ομάδα Παραγωγής του ντοκιμαντέρ επιδίωξε να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι αλλά και να καταγράψει την αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος στις περιοχές αυτές, καθώς και να μεταφέρει στο κοινό με κάθε λεπτομέρεια τις ευρύτερες περιβαλλοντικές, κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες των λεγόμενων επενδύσεων «πρώτης προτεραιότητας». Ο Ασκός του Αιόλου ευελπιστεί να αποτελέσει ένα εργαλείο στα χέρια των κατοίκων όλων των περιοχών, που εδώ και δεκαετίες αγωνίζονται με πείσμα ενάντια στην υφαρπαγή και την ιδιοποίηση γης και φυσικών πόρων, για να εκφράσουν ευρύτερα την αντίθεσή τους στην καταστροφή των βουνών τους και για να φέρουν στο φως τα πραγματικά κίνητρα που τους κάνουν να εναντιώνονται στα μεγαθήρια και τις πολυεθνικές της «πράσινης τεχνολογίας» των ανεμογεννητριών.

Το ντοκιμαντέρ, είναι το αποτέλεσμα 2 χρόνων γυρισμάτων σε 16 περιοχές της Ελλάδας και άλλων δύο χρόνων επισταμένης δημοσιογραφικής έρευνας, αποκαλύπτει μια πραγματικότητα που παρέμενε επιμελέστατα κρυμμένη κάτω από τη σκόνη της αδιαφάνειας και της προπαγάνδας της πράσινης ανάπτυξης.

Παρακολουθείστε ολόκληρο το ντοκιμαντέρ

Η Ομάδα Παραγωγής έκανε προτεραιότητά της να αποδείξει την αλήθεια των φωνών αυτών μέσα από τα στοιχεία που προέκυψαν από τη δημοσιογραφική έρευνα και να σπάσει τη σιωπή που είχε επιβληθεί από τα ΜΜΕ, να βοηθήσει το κοινό να πληροφορηθεί και να συζητά σε βάθος το τι ακριβώς συμβαίνει με τον ενεργειακό σχεδιασμό της πράσινης ανάπτυξης, τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και ειδικότερα στην Ελλάδα. Σχεδιασμό που όπως φάνηκε δεν είχε στόχο, την παραγωγή καθαρής ενέργειας, την μείωση των ρύπων, την ελάττωση της χρήσης του λιγνίτη. Η πράσινη ανάπτυξη και ο τρόπος που εφαρμόστηκε μέχρι τώρα σε τούτο τον τόπο, δεν συνιστά τίποτε άλλο από ένα απέραντο τραπέζι, στρωμένο με λουκούλλεια γεύματα για μεγαλοεργολάβους και επιχειρηματίες-μεγαθήρια. Οι μόνοι αρωγοί στην προσπάθεια αυτή, που ολοκληρώθηκε χάρη στην εθελοντική δουλειά όλων των μελών της ομάδας παραγωγής, ήταν οι κάτοικοι των περιοχών αυτών, καθώς και φορείς και σύλλογοι.

«Δεν μπορείς να συλλάβεις την ομορφιά ή την ασχήμια αυτού του κόσμου όταν τον παρατηρείς από μακριά. Πρέπει να τον πλησιάσεις, να βουτήξεις μέσα και να τον εξερευνήσεις… μόνο τότε αποκτάς πλήρη συναίσθηση και αντικειμενικότητα», σημειώνει η Ομάδα Παραγωγής του ντοκιμαντέρ.

Ο όρος και η πρακτική εφαρμογή της πράσινης ανάπτυξης εμφανίστηκαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’80, όταν η ενεργειακή πολιτική των Ελληνικών κυβερνήσεων, καθοδηγούμενη από τις Ευρωπαϊκές οδηγίες, συναίνεσε στη δημιουργία του πρώτου αιολικό πάρκου. Από τότε ο αριθμός τους αυξάνεται με φρενήρη ρυθμό. Η παρουσία πολυάριθμων ανεμογεννητριών που αλόγιστα φυτεύονται στο όνομα της «πράσινης ενέργειας» σε ανεκτίμητες περιοχές της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας, αποτέλεσε το έναυσμα της έρευνάς μας.

Ο κύριος στόχος του ντοκιμαντέρ είναι να φέρει στην επιφάνεια τις πραγματικές περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της εφαρμογής αυτής της πολιτικής και τις «παρενέργειες» των αποκαλούμενων «στρατηγικών επενδύσεων» που επιδοτούνται αδρά.

Σε ότι αφορά το περιβάλλον ορισμένα μόνο από τα βασικά ερωτήματα  που προκύπτουν είναι τα εξής: Ποια είναι επιτέλους τα χωροταξικά κριτήρια επιλογής των περιοχών εγκατάστασης; Τι είδους και πόσης αξιοπιστίας περιβαλλοντικές μελέτες «επιστημονικά» συναινούν στην επιλογή δασών, προστατευόμενων περιοχών NATURA, σημείων σε απόσταση αναπνοής από παραδοσιακούς οικισμούς και κατοικημένες περιοχές ή ιστορικούς χώρους, ως περιοχών κατάλληλων για εγκατάσταση; Γιατί αυτές οι περιβαλλοντικές μελέτες, που συνοδεύουν τις αιτήσεις αδειοδότησης, πραγματοποιούνται κυρίως από ιδιωτικές εταιρείες και όχι από το άρτια καταρτισμένο επιστημονικό προσωπικό των Πανεπιστημίων της χώρας και με ποιον τρόπο ή από ποιο φορέα ελέγχεται η αξιοπιστία των αποτελεσμάτων τους; Ποιες είναι οι υποχρεώσεις των ιδιοκτητών αιολικών πάρκων σε σχέση με την απομάκρυνση των ανεμογεννητριών μετά το τέλος της λειτουργικής περιόδου τους και την αποκατάσταση του περιβάλλοντος; Ποιος ελέγχει ότι εργασίες αποκατάστασης όντως πραγματοποιούνται;  Με άλλα λόγια, είναι αυτό στρατηγική και σχέδιο ανάπτυξης, ή απλά ένας ληστρικός τρόπος εκμετάλλευση κοινωνικών αγαθών όπως ο αέρας, το νερό και ο ήλιος; Πως θα μπορούσε ποτέ η “πράσινη ενέργεια” να είναι υπό αυτές τις συνθήκες πραγματικά «πράσινη»;

Οι δημιουργοί

«Είμαστε μια ομάδα παραγωγής ντοκιμαντέρ, αποτελούμενη από έμπειρους τεχνικούς και δημοσιογράφους με χρόνια εμπειρίας στο εγχώριο και διεθνές ρεπορτάζ, καθώς και στην οργάνωση, εκτέλεση και παραγωγή ντοκιμαντέρ. Με ξεχωριστές διαδρομές ο καθένας, είχαμε την ευκαιρία να συναντηθούμε στη βάση της παραγωγής του ντοκιμαντέρ».

Η Ομάδα παραγωγής αποτελείται από τους:

Νασίμ Αλάτρας
Κώστας Πλιάκος
Αχιλλέας Κουρεμένος
Δήμητρα Αιγινίτη
Κατερίνα Θεοφιλοπούλου
Κωνσταντίνος Σταθιάς
Ξενοφώντας Βαρδαρός
Θανάσης Παπακώστας

πηγή: imerodromos.gr