Η ατμοσφαιρική ρύπανση σκότωσε 476.000 νεογέννητα το 2019, κυρίως στην Ινδία και την υποσαχάρια Αφρική, σύμφωνα με νέα έρευνα η οποία αποδίδει σχεδόν τρεις στους τέσσερις τέτοιους θανάτους στο τοξικό νέφος που εκλύεται από τα καύσιμα που χρησιμοποιούνται για το μαγείρεμα.

Η ατμοσφαιρική ρύπανση σκότωσε 476.000 νεογέννητα το 2019, κυρίως στην Ινδία και την υποσαχάρια Αφρική, σύμφωνα με νέα έρευνα η οποία αποδίδει σχεδόν τρεις στους τέσσερις τέτοιους θανάτους στο τοξικό νέφος που εκλύεται από τα καύσιμα που χρησιμοποιούνται για το μαγείρεμα.

Περισσότερα από 116.000 βρέφη στην Ινδία πέθαναν λόγω της ατμοσφαιρικής ρύπανσης τον πρώτο μήνα από τη γέννησή τους και 236.000 στην υποσαχάρια Αφρική, σύμφωνα με το State of Global Air 2020, το οποίο χρησιμοποιεί στοιχεία από δύο αμερικανικά ινστιτούτα (το Health Effects Institute και το Institute for Health Metrics and Evaluation).

Σύμφωνα με τους συντάκτες της έρευνας, υπάρχουν ολοένα και περισσότερα στοιχεία που συνδέουν την έκθεση των μητέρων στην ατμοσφαιρική ρύπανση στη διάρκεια της εγκυμοσύνης με τον αυξημένο κίνδυνο τα μωρά τους να γεννηθούν με μικρό βάρος ή πρόωρα.

«Αν και υπάρχει μια βραδεία και συνεχής μείωση της εξάρτησης των νοικοκυριών από κακής ποιότητας καύσιμα, η ατμοσφαιρική ρύπανση που προέρχεται από αυτή εξακολουθεί να είναι ένας παράγοντας-κλειδί στον θάνατο αυτών των μικρών παιδιών», εκτίμησε ο Νταν Γκρίνμπαουμ, πρόεδρος του Health Effects Institute.

Τα νεογέννητα στη νότια Ασία και την υποσαχάρια Αφρική επηρεάζονται ιδιαίτερα, πρόσθεσε.

Συνολικά η ατμοσφαιρική ρύπανση προκάλεσε 6,7 εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως το 2017, σύμφωνα με την έρευνα αυτή, γεγονός που την καθιστά την τέταρτη συχνότερη αιτία θανάτου.

Οι συντάκτες της έρευνας αποκαλύπτουν ότι, αν και η πανδημία του κορονοϊού προκάλεσε πολλούς θανάτους όπως και οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, επηρέασε και τα επίπεδα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης: «Πολλές χώρες ξαναείδαν γαλάζιο ουρανό και αστέρια τις νύκτες, συχνά για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια. Όμως αυτά τα οφέλη δεν διήρκησαν πολύ», προειδοποίησαν.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ - in.gr

Σε κινητοποίηση, την Πέμπτη 22 Οκτώβρη, στις 7.30πμ., στην είσοδο του νοσοκομείου, προχωρούν οι εργαζόμενοι του ΓΝ Νίκαιας. Στο πλαίσιο της κινητοποίησης, θα κλείσουν το ρεύμα της Πέτρου Ράλλη προς Αθήνα. Τα βασικά αιτήματα της κινητοποίησης είναι:

1. Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού
2. Να σταματήσουν οι μετακινήσεις προσωπικού
3. Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων
4. Λήψη όλων των απαραίτητων μέτρων για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων την περίοδο της πανδημίας
5. Άνοιγμα νέων κλινών ΜΕΘ με τις απαραίτητες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού
6. Άμεση ανακαίνιση και επέκταση των κτιριακών υποδομών του Νοσοκομείου.

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Κωνσταντίνος Λάππας

Mόνο θετική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί η υποδοχή του νέου πτωχευτικού κώδικα που εισήγαγε στη Βουλή η κυβέρνηση, από τους φορείς που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εκφράζουν τον παλμό και τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας. “Το μήνυμα που δίνεται στα νοικοκυριά που άντεξαν στην κρίση είναι ότι η μόνη λύση τους είναι η πτώχευση” είπε ο εκπρόσωπος της Ολομέλειας των δικηγορικών Συλλόγων, “είναι υποκρισία  να μιλάμε για προστασία πρώτης κατοικίας από τον νέο πτωχευτικό κώδικα”, επεσήμανε ο εκπρόσωπος της ΕΚΠΟΙΖΩ, μεταξύ άλλων.

Γιατί αντιδρούν έτσι οι φορείς; Τί πραγματικά αλλάζει ο νέος πτωχευτικός κώδικας; Μια προσέγγιση επιστημονική, ψύχραιμη αλλά με οπτική γωνία που ξεκινά και απευθύνεται στην κοινωνία, είναι απαραίτητη. Θέσαμε λοιπόν τα ερωτήματα στην Όλγα Μοσχοχωρίτου, εξειδικευμένη σε θέμα ιδιωτικού χρέους δικηγόρο.

• Ποιες είναι οι σημαντικότερες αλλαγές που φέρνει σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά ο νέος πτωχευτικός κώδικας που έφερε η κυβέρνηση στη Βουλή;

Η σημαντικότερη αλλαγή είναι το γεγονός ότι γίνεται υποκείμενο πτώχευσης, όχι μόνο όποιος (φυσικό ή νομικό πρόσωπο) έχει την εμπορική ιδιότητα, όπως ίσχυε μέχρι σήμερα, αλλά κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, δηλαδή, όποιος έχει χρέη και δεν μπορεί να τα εξυπηρετήσει, ανεξαρτήτως αν είναι επιχείρηση, μισθωτός, συνταξιούχος ή άνεργος. Με την νέα διάταξη, μπορούν να τεθούν σε πτώχευση και νομικά πρόσωπα που δεν έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα, π.χ σύλλογοι, σωματεία κλπ. Για να το πούμε ωμά, ο νέος κώδικας είναι σαν να καθιστά τον κάθε πολίτη, νοικοκυριό, συλλογικότητα μια άτυπη πολύ μικρή επιχείρηση. Σε αυτό το πλαίσιο, ο καθένας που θα μπαίνει σε καθεστώς πτώχευσης θα έχει μεν απαλλαγή από τα χρέη του, με προϋπόθεση όμως την απώλεια και ρευστοποίηση του συνόλου της περιουσίας του.

Δεύτερη σημαντική αλλαγή αφορά στο πότε υπάρχει αδυναμία πληρωμής. Έως τώρα αντικειμενική προϋπόθεση πτώχευσης ήταν κυρίως να τεκμαίρεται μόνιμη και γενική παύση πληρωμών. Πλέον, ο οφειλέτης πτωχεύει με τεκμαρτό τρόπο, αν επί 6μηνο δεν καταβάλλει το 40% των ληξιπρόθεσμων οφειλών του ή το 60% για πτωχεύσεις μικρού αντικειμένου. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το ότι αίτηση για πτώχευση μπορεί να υποβάλει και ένας μόνος πιστωτής, σημαίνει ότι έστω και μία τράπεζα μπορεί να οδηγήσει τον οφειλέτη σε πτώχευση, αν δεν εξυπηρετεί κανονικά τις δόσεις του για ένα εξάμηνο.

Τρίτη σημαντική αλλαγή, είναι ότι πλέον στην πτωχευτική περιουσία, στην οποία φυσικά εντάσσεται πέρα από όλη την ακίνητη περιουσία του οφειλέτη, ακόμα και η κύρια κατοικία, περιλαμβάνεται επίσης, «το μέρος του ετησίου εισοδήματός που υπερβαίνει τις εύλογες δαπάνες διαβίωσης». Δηλαδή σήμερα περίπου στα 540 ευρώ ανά άτομο και 900 ευρώ για ζευγάρι. Ενώ μέχρι τώρα ο μισθός ήταν ακατάσχετος στο σύνολο του για χρέη προς ιδιώτες (όχι για το κράτος), στο εξής το εισόδημα που θα ξεπερνά τα παραπάνω όρια θα θεωρείται περιουσία και επομένως θα υπολογίζεται στα προς κατάσχεση στοιχεία σε περίπτωση πτώχευσης. Συνεπώς, ακόμα και το δικαίωμα στην ελάχιστη αξιοπρεπή διαβίωση του οφειλέτη, υποχωρεί μπροστά στα συμφέροντα των πιστωτών.

Τέταρτη αλλαγή αποτελεί το γεγονός ότι εντάσσεται στον πτωχευτικό κώδικα, ξεχωριστό κεφάλαιο με τίτλο «διαδικασίες πρόληψης αφερεγγυότητας». Πρόκειται για τη ρύθμιση οφειλών μέσω του «εξωδικαστικού μηχανισμού ρύθμισης οφειλών» που ίσχυσε για ορισμένο χρονικό διάστημα για επιχειρήσεις (Ν. 4469/2017) και επεκτείνεται πλέον και σε φυσικά πρόσωπα – οφειλέτες (άρ. 113-121).

Πρέπει να υπεισέλθουμε σε τεχνικές λεπτομέρειες για να το αποδείξουμε, όμως γνώμη μου είναι ότι οι προϋποθέσεις και οι όροι που τίθενται αλλά και η γνώση του τι συνέβη έως σήμερα με τις αντίστοιχες νομοθετικές πρωτοβουλίες, προεξοφλεί την αποτυχία  και αυτού του μηχανισμού.

Πέμπτον  οι περισσότερες διατάξεις του νέου κώδικα αποσκοπούν στην απλοποίηση και την επιτάχυνση της διαδικασίας της πτώχευσης, προς όφελος φυσικά κυρίως των τραπεζών. Οι απαιτήσεις του Δημοσίου, των ασφαλιστικών ταμείων, των εργαζομένων και φυσικά των μικρότερων πιστωτών (προμηθευτών κτλ) έπονται στην κατάταξη ικανοποίησής τους προς όφελος των τραπεζών.

Και τέλος είναι σημαντικό ότι πλέον η διαδικασία της πτώχευσης είναι πλήρως αυτοματοποιημένη με ηλεκτρονικό τρόπο με αποτέλεσμα τη μειωμένη δυνατότητα του οφειλέτη να απευθυνθεί στο φυσικό του δικαστή.

• Δεν ισχύει ότι το νέο νομοθέτημα δίνει ακόμα δυνατότητα να σώσει ένας υπερχρεωμένος  πολίτης την πρώτη του κατοικία;

Leasing αντί για προστασία κύριας κατοικίας. Αυτή είναι η πρόταση της κυβέρνησης. Συγκεκριμένα ο Πτωχευτικός Κώδικας συμπληρώνεται με ειδικές ρυθμίσεις για τους δανειολήπτες που καλύπτονταν παλιότερα από το νόμο Κατσέλη και μετά, μερικώς, από το νομοθετικό πλαίσιο που τον διαδέχθηκε και σήμερα είναι στον αέρα.

Προβλέπεται κρατικός φορέας απόκτησης – επαναμίσθωσης για τις πρώτες κατοικίες των φυσικών προσώπων που θα πτωχεύσουν και ο οποίος θα αποκτά την ιδιοκτησία αυτών των κατοικιών, αποπληρώνοντας τους πιστωτές και στη συνέχεια θα τα νοικιάζει στους οφειλέτες, αρχικά για 12 χρόνια με την καταβολή ενοικίου στο ύψος της αγοράς. Ο πτωχευμένος πολίτης δηλαδή θα χάνει την ιδιοκτησία του σπιτιού του αλλά δε θα του γίνεται έξωση. Από ιδιοκτήτης θα γίνεται ενοικιαστής. Κατά τη διάρκεια της μίσθωσης, ή με την λήξη αυτής, ο οφειλέτης μπορεί να ζητήσει επέκταση της μίσθωσης για 20 χρόνια, με επαναπόκτηση της κύριας κατοικίας, πληρώνοντας ένα τίμημα επαναγοράς στο οποίο δε θα συνυπολογίζονται τα μισθώματα που θα έχει ήδη καταβάλει. Το ύψος του τιμήματος επαναγοράς θα καθορίζεται με υπουργικές αποφάσεις (Υπουργείου Οικονομικών). Μετά τη λήξη της 20ετίας και με τις παραπάνω προϋποθέσεις, ο πολίτης θα αποκτά την κυριότητα του ακινήτου.

• Είναι εύκολο για έναν πιστωτή να αναγκάσει σε πτώχευση έναν οφειλέτη;

Ναι, με τον νέο κώδικα γίνεται ακόμα πιο εύκολο. Στην περίπτωση που ένα πρόσωπο  οφείλει το 90% των οφειλών του σε τράπεζα, ωθείται σε απευθείας διαπραγμάτευση μαζί της. Στην περίπτωση που ένας οφειλέτης έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές σε πάνω από έναν ή δύο πιστωτές, ο νέος κώδικας προβλέπει μείωση του αναγκαίου ποσοστού πλειοψηφίας των πιστωτών από 60% σε 50%, με ταυτόχρονη παροχή δικαιώματος επικύρωσης της συμφωνίας χωρίς τη συναίνεση του οφειλέτη. Έτσι μια  οριακή πλειοψηφία πιστωτών δύναται να επιβάλει τους όρους της πτώχευσης.

Σημαντικό ατού για τους πιστωτές είναι επίσης είναι και το δικαίωμα που δίνεται στις τράπεζες να ανταλλάσσουν μεταξύ τους στοιχεία για τον δανειολήπτη, αν κρίνουν ότι επαπειλείται αδυναμία εκπλήρωσης υποχρεώσεων του οφειλέτη. Ο κώδικας δηλαδή δίνει δυνατότητα στις τράπεζες να σπάνε το φορολογικό και τραπεζικό απόρρητο του οφειλέτη.

• Αν δούμε τον νέο κώδικα με μια προσέγγιση πιο τεχνοκρατική, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ενδεχομένως μπορεί να αφαιρέσει το βραχνά του χρέους από τους απλούς πολίτες και τους μικρομεσαίους, να βοηθήσει στην αύξηση της ρευστότητας των τραπεζών κι άρα στην αύξηση των χορηγούμενων δανείων και την επανέναρξη της οικονομικής δραστηριότητας;

Δεν προκύπτει αυτό. Αντίθετα, θεωρώ ότι σε μικρό χρονικό διάστημα από την εφαρμογή αυτού του νόμου, θα επέλθει τεράστια μεταφορά και συσσώρευση κεφαλαίου στα χέρια λίγων, οι μικρομεσαίοι θα εξαφανιστούν και οι χρεωμένοι πολίτες θα χάσουν οριστικά το σπίτι τους. Ως αποτέλεσμα βλέπω αύξηση της ανεργίας και ένταση της ύφεσης. Είναι προφανές αυτό και από την αλλαγή που επήλθε στην διατύπωση του νομοθετήματος. Ενώ αρχικά σκοπός του νομοθετήματος περιγραφόταν ως η “διατήρηση της επιχείρησης”, δηλαδή η εξυγίανση και η συνέχιση των εργασιών της, τώρα αυτό άλλαξε και πλέον ρητά γράφεται ότι το νομοθέτημα αποσκοπεί  στην «επιστροφή παραγωγικών μέσων σε δυνητικά παραγωγικές χρήσεις».

ΠΗΓΗ; iskra.gr

Κοινή συνέντευξη τύπου των συλλόγων και φορέων που προσέφυγαν στο ΣτΕ για τη διάσωση του μνημειακού συνόλου στο Μετρό Θεσσαλονίκης

Διαπρεπείς επιστήμονες, διεθνώς αναγνωρισμένοι ακαδημαϊκοί και διεθνείς επιστημονικές ενώσεις βοούν για το έγκλημα που προετοιμάζεται να γίνει επί της ιστορικής μνήμης και της πολιτιστικής κληρονομιάς στη Θεσσαλονίκη.

Φωνή βοώντος εν τη ερήμω; Η κυβέρνηση φαίνεται αμετακίνητη στην εκπεφρασμένη από τον πρωθυπουργό πρόθεση και πλέον απόφαση, το πολύ σημαντικό αρχαιολογικό εύρημα στο σταθμό Βενιζέλου του Μετρό Θεσσαλονίκης  να τεμαχιστεί, να μετακινηθεί και να επανατοποθετηθεί… Και μόνο η αλληλουχία αυτών των εργασιών σε τέτοιας σημασίας και έκτασης εύρημα προκαλεί ανατριχίλα.

Ωστόσο, όλοι εκείνοι οι επιστήμονες, οι φορείς, οι σύλλογοι που υπερασπίζονται την  υλική, ιστορική και αισθητική ακεραιότητα του μνημείου είναι το ίδιο αμετακίνητοι στη μάχη που δίνουν. Σε κοινή συνέντευξη Τύπου των φορέων που έχουν προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας υπέρ την κατά χώραν διατήρησης των αρχαίων  (Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού,           Ενιαίος Σύλλογος Υπαλλήλων ΥΠΠΟΑ Αττικής, Στερεάς και Νήσων,  Κίνηση Πολιτών Θεσσαλονίκης για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς,  Πανελλήνια Ένωση Συντηρητών Αρχαιοτήτων,   Σύλλογος Εκτάκτων Αρχαιολόγων,   Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία), διατυπώθηκαν με σαφήνεια όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά του ευρήματος στο Μετρό Θεσσαλονίκης που καθιστούν όχι μόνο απαγορευτική, αλλά απαράδεκτα και μη αναστρέψιμα καταστροφική  τη μετακίνηση του αρχαίου.

Μάλιστα, ακαδημαϊκοί επιστήμονες δεν δίστασαν να ψέξουν όχι μόνο τις πολιτικές αποφάσεις, αλλά και τους διοικητικούς χειρισμούς που έγιναν προκειμένου να υφαρπαχθεί η απόφαση τεμαχισμού του μνημειακού συνόλου.

 Ο βυζαντινολόγος και ακαδημαϊκος Παν. Βοκοτόπουλος, είπε συγκεκριμένα: «Η προτεινομένη από μερικούς μεταφορά των αρχαιοτήτων,  αφού τεμαχιστούν,  θα επιφέρει οριστική απώλεια της αυθεντικότητάς τους και θα υποβαθμίσει, κατά την επιεικέστερη διατύπωση, ένα πάρα πολύ σημαντικό, ένα μοναδικό θα έλεγα, για τη χώρα μας και για τα Βαλκάνια μνημειακό σύνολο. Θα ήθελα επί αυτού να σημειώσω ότι εν αντιθέσει με ό,τι έχει λεχθεί ότι δεν υπάρχει άλλη λύσις, υπάρχει μελέτη από όμιλο μελετών εξειδικευμένο στις υπόγειες κατασκευές που προβλέπει παράλληλη λειτουργία του σιδηροδρόμου και συγχρόνως διατήρηση των αρχαιοτήτων κατά χώραν, όπως άλλωστε συμβαίνει τα τελευταία χρόνια διεθνώς –η νέα τάση είναι να διατηρούνται κατά χώραν οι αρχαιότητες– και στα Βαλκάνια. Κινδυνεύουμε να βρεθούμε πολύ πίσω από τους γείτονές μας της Βορείου Μακεδονίας, της Βουλγαρίας, της Σερβίας. Σημειωτέον επίσης ότι ο σταθμός Βενιζέλου θα μπορούσε κάλλιστα να καταργηθεί. Οι δύο κοντινοί σταθμοί, στον Βαρδάρη και στην Αγία Σοφία, είναι αρκετά κοντά και μπορεί κάλλιστα να μη γίνει ο σταθμός χωρίς να υποβαθμιστεί η λειτουργία του σιδηροδρόμου. Ας σημειωθεί ότι την κατά τη γνώμη μου ορθή λύση, η οποία είναι συμβατή με την προστασία των αρχαίων και για την οποία υπάρχει μελέτη από ειδικό γραφείο εξειδικευμένο σε υπόγειες κατασκευές την είχαν δεχθεί ο τότε αρμόδιος προϊστάμενος της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλεως Θεσσαλονίκης και αρκετα μέλη του Συμβουλίου. Ο μεν προϊστάμενος τότε της Εφορείας ξηλώθηκε, τα δε μέλη του Συμβουλίου (σ.σ. Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο) τα οποία είχαν αντίθετη γνώμη από την ανωτάτη ηγεσία όταν έγινε αναμόρφωση του Συμβουλίου αποκλείστηκαν. Αυτές οι πρακτικές μας πηγαίνουν πίσω σε εποχές που νομίζαμε ότι έχουν παρέλθει, την εποχή του διαβοήτου πρωθυπουργού Βούλγαρη ή Τσουμπέ και σε εποχές όπως η επταετία, οπόταν ένας υπάλληλος διαφωνούσε με το υπουργείο υφίστατο συνέπειες είτε με την κατάρτιση φακέλου είτε με άλλες κυρώσεις».

Ο Τζον Χάλντον, Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Βυζαντινών Σπουδών, η οποίαεκπροσωπεί 38 χώρες παγκοσμίως και ασχολείται με την μελέτη της ύστερης Ρωμαϊκής και Βυζαντινής περιόδου, υπενθύμισε ότι έχει γράψει σειρά επιστολών προς τους αρμόδιους φορείς και προς τον πρωθυπουργό, οι οποίες προφανώς και αγνοήθηκαν και επεσήμανε εμφατικά ότι:  «η πολιτιστική κληρονομιά ακόμα κοστίζει. Δεν μπορούμε να περιμένουμε να διατηρήσουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά και να έχουμε πρόσβαση σε αυτήν εάν δεν είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε κάποιο κόστος για τον σκοπό αυτό. Και αυτό δεν είναι μόνο το κόστος της συντήρησης αρχαιοτήτων σε μουσεία ή της μετακίνησής τους από ένα σημείο Α σε ένα σημείο Β, αλλά και το κόστος της διατήρησής τους κατά χώραν (in situ), ώστε να διευκολύνουμε και να καταστήσουμε δυνατές μελλοντικές ανακαλύψεις και περαιτέρω ανάπτυξη».

Από την πλευρά του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, η πρόεδρος Δ. Κουτσούμπα  υπενθύμισε ότι «οι εργασίες κατασκευής του Σταθμού Βενιζέλου με διατήρηση των αρχαιοτήτων στη θέση τους έχουν ξεκινήσει από το 2017. Ένα χρόνο πριν, χωρίς καμία επαρκή αιτιολόγηση, η Αττικό Μετρό και η ηγεσία του ΥΠΠΟΑ σταμάτησαν τις εργασίες αυτές και ξαναγύρισαν στην καταστροφική επιλογή της απόσπασης των αρχαιοτήτων. Ένα χρόνο μετά, η επιλογή τους έχει ως συνέπεια όχι μόνο τον κίνδυνο για τις αρχαιότητες αλλά και την καθυστέρηση του συνόλου του τεχνικού έργου! Για ποιο λόγο δεν παραδίδονται στους κατοίκους της Θεσσαλονίκης οι 12 σταθμοί που είναι ελεύθεροι από αρχαιότητες και θα μπορούσαν να είχαν παραδοθεί το 2021; Για ποιο λόγο όλη η πορεία του έργου συναρτάται από τον Σταθμό Βενιζέλου, με αποτέλεσμα το να τινάζεται στον αέρα όλο το χρονοδιάγραμμα;»

Οι αρχαιολόγοι διευκρίνισαν ότι «η επανασυγκόλληση των αρχαιοτήτων μετά τη διάλυσή τους είναι εντελώς απίθανη για οικονομικούς και τεχνικούς λόγους, καθώς το έργο θα εκτοξευθεί σε χρόνο και σε χρήμα, ενώ παρουσιάζεται και από αρχαιολογικής άποψης απίθανη, αφού η ανασύσταση ενός αρχαιολογικού τοπίου συνεχούς στρωματογραφίας είναι εκ των πραγμάτων ανέφικτη». Σημείωσαν, εξάλλου, ότι «η λύση της ανακατασκευής ιστορικών μνημείων, όπως ουσιαστικά και πραγματικά προτείνεται από την πρόσφατη Υπουργική Απόφαση, εγγράφεται στο ιστορικό των ανακαστασκευών μνημείων μετά από καταστροφές που αυτά υπέστησαν λογω πολεμικών συρράξεων και φυσικών καταστροφών».

 Σε κάθε περίπτωση διαβεβαίωσαν για την πρόθεσή τους να συνεχίσουν τον αγώνα και μετά την εκδίκαση της προσφυγής στο ΣτΕ και να χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα, κινητοποιήσεις, απεργίες, προσφυγές σε ευρωπαϊκούς θεσμούς, ώστε να μην μετακινηθεί ούτε μία πέτρα από το βυζαντινό σταυροδρόμι.

πηγη: imerodromos.gr