ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Η κυβέρνηση – που το αλληθώρισμά της προς τις πλατείες φαίνεται την εμποδίζει να βλέπει τι γίνεται σε ΜΜΜ, χώρους δουλειάς και εκκλησίες – σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας πασχίζει να κρύβει τις παλινωδίες, τις ανεπάρκειες,  τα λάθη της, τις ταξικές της επιλογές (πχ ο τρόπος που άνοιξε ο τουρισμός με προδιαγραφές μεγαλοξενοδόχων, αεροπορικών εταιρειών, εφοπλιστών) οχυρωμένη πίσω από την επικοινωνιακή υπεκφυγή της «ατομικής ευθύνης».

Αλλά: Η λήψη των αναγκαίων μέτρων, εκείνων που θα εμπεδώνουν αίσθημα ασφάλειας στο λαό και θα καθιστούν πειστικό το μήνυμα της τήρησης των υγειονομικών επιστημονικών υποδείξεων, είναι ολοκληρωτικά δική της ευθύνη. Κι αυτό επιτυγχάνεται μέσα από ουσιαστικά μέτρα προστασίας. Δεν επιτυγχάνεται  με «στεγνές», αναποτελεσματικές απαγορεύσεις και μη πειστικές λογικές του τύπου “12.30πμ με 5πμ μην κυκλοφορείτε, αλλά 5πμ με 12.30μμ σαρδελοποιηθείτε σε βαγόνια και λεωφορεία” ή “μην είστε στις ταβέρνες πάνω από 4, αλλά παστωθείτε ανά 30 στις σχολικές αίθουσες”…  

Είναι αποκλειστικά δική της ευθύνη, αντί της “μεταφυσικής” προσμονής που καλλιεργείται στο όνομα των “αντοχών της οικονομίας” ότι τα όποια περιοριστικά μέτρα θα δράσουν από μόνα τους, η κυβέρνηση – ειδικά αυτή την κρίσιμη στιγμή – να δράσει επί της ουσίας.

Που σημαίνει:

• Διορισμοί γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού στα νοσοκομεία, εδώ και τώρα.
• Κατάστρωση κεντρικού κρατικού οργανογράμματος για την ένταξη όλου του ιατρικού κλάδου σε ένα σχέδιο απόκρουσης της πανδημίας.
• Επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας εδώ και τώρα.
• Δημιουργία των αναγκαίων ΜΕΘ και στελέχωσή τους με το αναγκαίο προσωπικό.
• Πρόγραμμα μαζικής και δωρεάν διάθεσης τεστ για όλο τον πληθυσμό για την όσο πιο γρήγορη γίνεται «χαρτογράφηση» της διασποράς του ιού.
• Ειδική μέριμνα για ελέγχους σε ευαίσθητους χώρους όπως οι οίκοι ευγηρίας.

Και πάνω από όλα: Μέτρα ΤΩΡΑ για

• περισσότερα και ταχύτερα δρομολόγια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς,
• την αποσυμφόρηση του συνωστισμού στις σχολικές αίθουσες,
• την τήρηση με αυστηρότητα των υγειονομικών πρωτοκόλλων στους χώρους δουλειάς, με στήριξη των εργαζόμενων και των βιοπαλαιστών που οδηγούνται σε αναστολή της ύπαρξής τους!    

    Τίποτα δεν πρόκειται να ανακόψει την επιθετική διασπορά του ιού, τίποτα δεν θα συμβάλει στην αντιμετώπιση των θανατηφόρων επιπτώσεών του, αν η κυβέρνηση που μοιράζει λεφτά σε καναλάρχες, κλινικάρχες, εργολάβους και νομοθετεί αντιλαικά εκτρώματα υπέρ τραπεζιτών και κεφαλαιοκρατών, δεν πάψει πια να κωφεύει και δεν διαθέσει τους επιβεβλημένους πόρους ειδικά σε ό,τι αφορά τους τρεις τελευταίους τομείς (ΜΜΜ, σχολεία, εργασιακοί χώροι), που εξελίσσονται σε εστίες υπερμετάδοσης και αν δεν εξοπλίσει και στελεχώσει το δημόσιο σύστημα Υγείας.

πηγη: imerodromos.gr

Μπάμπης Συριόπουλος

Επανειλημμένα έχει κατηγορηθεί από αστικά κόμματα, ΜΜΕ και την κυβέρνηση το λαϊκό κίνημα κατά των μνημονίων της τελευταίας δεκαετίας ως το εκκολαπτήριο της Χρυσής Αυγής. Η αστική τάξη θέλει να πάρει τη ρεβάνς και να συκοφαντήσει αυτό το κίνημα που την κατατρομοκράτησε, συγκλόνισε τη χώρα και όχι μόνο. Αυτή είναι η ελληνική εκδοχή της στοχοποίησης του «ριζοσπαστισμού» από την ΕΕ.

Εντύπωση κάνει η θέση του ΚΚΕ γι αυτό το θέμα. Σε άρθρο του Λ. Αναστασόπουλου στο Ριζοσπάστη (17-18/10) γράφεται για τη ΧΑ: «Τέτοια ήταν η ανοχή στη δράση της από το σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος με τη συνύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ και της ΧΑ στις πλατείες των “αγανακτισμένων” ή με την επίκληση στη “θεσμική” της αντιμετώπιση από τη ΝΔ». Ο αρθρογράφος κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ όχι γιατί καπηλεύτηκε ούτε γιατί πρόδωσε το κίνημα των «πλατειών» αλλά γιατί συμμετείχε σ’ αυτό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ «πάτησε» πάνω στο κίνημα, στις αδυναμίες του και στην ήττα του για να προτείνει τη διέξοδο της «κυβερνώσας αριστεράς». Το ΚΚΕ, αντί για τον ΣΥΡΙΖΑ και τις πραγματικές του ευθύνες, ενοχοποιεί τις «πλατείες των αγανακτισμένων», συμπλέοντας αντικειμενικά με την κυρίαρχη αστική άποψη στην καταγγελία του «λαϊκισμού».

Η ΧΑ είχε καταγγείλει επανειλημμένα τις «πλατείες», ωστόσο ήταν πάντοτε «παρούσα» διαμέσου των χιλιάδων ένστολων υποστηρικτών της που έπνιγαν τους συγκεντρωμένους στα χημικά — αυτή ήταν η «συνύπαρξή» της με το κίνημα.
Το κίνημα ενάντια στα μνημόνια και οι πλατείες μέσα σ’ αυτό είχαν αντιφάσεις και αδυναμίες. Αυτό δεν είναι όμως λόγος συκοφάντησης και υποτίμησης. Οι κομμουνιστές συμμετέχουν σε ένα λαϊκό κίνημα που αντιπαλεύει την κυρίαρχη αστική πολιτική, δεν «υποτάσσονται» σ’ αυτό, αντίθετα επιδιώκουν να ηγεμονεύσει η γραμμή της ρήξης και όχι της ενσωμάτωσης.

πηγη: prin.gr

Πραγματοποιήθηκε στον Πειραιά στις 29/10/2020 η Β΄ ετήσια Τακτική Γενική Συνέλευση των μελών της ΠΕΝΕΝ η οποία συζήτησε τα προβλήματα των εργαζομένων στις συνθήκες που διαμορφώνονται στην χώρα μας αυτή την περίοδο.

Η υγειονομική και οικονομική κρίση, η αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης - κεφαλαίου και η κλιμάκωση της επίθεσής τους, τα εργατικά προβλήματα, η κατάσταση στην ναυτιλία και η όξυνση των Ναυτεργατικών προβλημάτων, η στρατηγική και η τακτική της ΠΕΝΕΝ στις νέες συνθήκες, η κατάσταση στο ν.σ.κ, οι εξελίξεις στα εργασιακά συνδικαλιστικά και κοινωνικοασφαλιστικά ζητήματα στο σύνολό τους βρέθηκαν στο επίκεντρο της συζήτησης και ενός γόνιμου δημιουργικού και δημοκρατικού διαλόγου στα πλαίσια της συνέλευσης της Ένωσής μας.

Η Συνέλευση αποτίμησε θετικά την δράση και τους αγώνες της Διοίκησης της ΠΕΝΕΝ σε όλη την διάρκεια της υγειονομικής κρίσης για τα εργατικά και Ναυτεργατικά προβλήματα, τις πρωτοβουλίες για ένα ευρύτερο συντονισμό με εργατικά σωματεία, την συμμετοχή της σε πλήθος λαϊκών προβλημάτων, την συμβολή της στο αντιφασιστικό κίνημα, τις πρωτοβουλίες και την πάλη της για τα οξυμένα Ναυτεργατικά προβλήματα.

Κεντρική διαπίστωση των μελών της ΠΕΝΕΝ όπως αυτή εκφράστηκε στην Συνέλευση είναι ότι κυβέρνηση και κεφάλαιο αξιοποιούν την υγειονομική κρίση, την υποχώρηση που εμφανίζει το σ.κ και οι αγώνες και προχωρούν σχεδιασμένα σε σειρά νέων μέτρων με σκοπό το χτύπημα και την υπονόμευση των συνδικάτων, των συνδικαλιστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, επιδιώκουν να εξουδετερώσουν κάθε φωνή και οργανωμένη αντίσταση ώστε η πολιτική τους ως οδοστρωτήρας να τσακίσει τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα και με τον τρόπο αυτό να διευκολύνει την υλοποίηση της αντεργατικής ατζέντας και των νέων μέτρων που θέλουν να επιβάλουν.

Στις συνθήκες αυτές με την εντεινόμενη επίθεση κυβέρνησης - κεφαλαίου η ταξική πάλη οξύνεται αφού κυρίαρχη επιλογή του αστικού συστήματος είναι τις συνέπειες της νέας κρίσης να τις φορτώσουν και αυτή την φορά στις πλάτες των εργαζομένων, των συνταξιούχων και ευρύτερα των λαϊκών στρωμάτων.

Από αυτή την σκοπιά καθοριστικής σημασίας πρόβλημα αναδεικνύεται η ανασυγκρότηση του σ.κ, η οργάνωση της αντίστασης και της πάλης των εργαζομένων, ο αγωνιστικός και ταξικός προσανατολισμός τους, η απόκρουση της επίθεσης κυβέρνησης - κεφαλαίου και η ανάγκη να έρθουν στο προσκήνιο τα εργατικά και λαϊκά προβλήματα, οι δίκαιες διεκδικήσεις που υπηρετούν τις πραγματικές ανάγκες της εργατικής τάξης.

Στην κατεύθυνση αυτή η συνέλευση και τα μέλη της ΠΕΝΕΝ εκτιμούν ότι οι δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού σε όλες τις κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να μπουν μπροστά και συντονισμένα να διεκδικήσουν λύσεις στα ώριμα εργατικά προβλήματα.

Η στάση τους πριν την υγειονομική κρίση όσο και μέσα σε αυτή αποδείχνει ότι αποτελούν την πέμπτη φάλαγγα στις γραμμές του σ.κ και στην πράξη βάζουν πλάτη η πολιτική κυβέρνησης - κεφαλαίου - ΕΕ να υλοποιείται.

Με βάση την παραπάνω εκτίμηση - διαπίστωση καθίσταται περισσότερο από καθαρό ότι οι δυνάμεις που έχουν αγωνιστικό - ταξικό προσανατολισμό στο σ.κ πρέπει επειγόντως να αναζητήσουν το κοινό διεκδικητικό πλαίσιο, την κοινή δράση για την ανάπτυξη και κλιμάκωση των αγώνων, την σύγκρουση και την ρήξη με τις καταστροφικές κυβερνητικές πολιτικές, να επιδιώξουν από τα κάτω να οργανώσουν, να συσπειρώσουν, να κινητοποιήσουν μαζικά τους εργαζόμενους έτσι ώστε να μην περάσει η νέα επίθεση στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, την κοινωνική ασφάλιση, την αρπαγή της λαϊκής - εργατικής κατοικίας, να εμπνεύσουν και να πείσουν ότι μπορεί ο αγωνιστικός αυτός πόλος να αποτελέσει την βάση και το ενιαίο κέντρο αντίστασης, πάλης, συντονισμού για τα εργατικά συμφέροντα.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση η ΠΕΝΕΝ θα συνεχίσει να πορεύεται τόσο στον ναυτεργατικό όσο και γενικότερα στο συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας. Ο δρόμος αυτός είναι ο μοναδικός για να ξεπεραστούν τα σημερινά κρισιακά φαινόμενα στο κίνημα και είναι αυτός που μπορεί να δώσει ανάσα, ελπίδα και προοπτική στην εργατική τάξη της χώρας μας.

Η Συνέλευση ενέκρινε την πρόταση του Δ.Σ για κάθοδο του κλάδου σε απεργιακή κινητοποίηση με αφορμή το νομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση για ψήφιση στην Βουλή και το οποίο αφορά το δικαίωμα στην απεργία, τα εργατικά δικαιώματα καθώς και άλλες αντιδραστικές - αντεργατικές ρυθμίσεις.

Τέλος η Συνέλευση ενέκρινε ομόφωνα μια σειρά προτάσεις της Διοίκησης της ΠΕΝΕΝ που αφορούν ειδικότερα τα ναυτεργατικά προβλήματα στα οποία η Ένωσή μας θα αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, δράσεις και αγώνες και τα οποία αφορούν:

• την ανεργία,
• τα εργασιακά προβλήματα στα καράβια,
• τα συνταξιοδοτικά ζητήματα,
• τις ΣΣΕ,
• τον αντιδραστικό νόμο 4714/2020 και
• την κατάσταση στο ν.σ.κ.

Οι σχετικές αποφάσεις θα δημοσιοποιηθούν το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

Ο Πρόεδρος

της Β΄ Γενικής Συνέλευσης της ΠΕΝΕΝ

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Όλες οι ενδείξεις που υπάρχουν μέχρι στιγμής συνηγορούν ότι το 2020 θα είναι μια χρονιά απογείωσης της φτώχειας. Η άλλη όψη της αναπάντεχης οριακής μείωσης της ανεργίας, όπως καταγράφτηκε στην πρόσφατη ανακοίνωση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την Έρευνα εργατικού Δυναμικού, τον  μήνα Ιούλιο τόσο σε σχέση με τον Ιούλιο του 2019 όσο και τον Ιούνιο του 2020, θα είναι η συντριβή των  πραγματικών μισθών και εισοδημάτων. Η πρωτοφανής συρρίκνωση των αποδοχών των εργαζομένων είναι πλήρως προβλέψιμη ως αποτέλεσμα του μέτρου με την επωνυμία «Συνεργασία» που εφάρμοσε η κυβέρνηση και σε γενικές γραμμές επιδίωκε τη διατήρηση των θέσεων εργασίας έναντι της μείωσης των αμοιβών.

Στην αντίπερα όχθη ωστόσο τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα κι αυτό κάνει τη μεγάλη διαφορά σε σχέση με την κρίση του 2008, όταν από τις ΗΠΑ μέχρι και την Ελλάδα η αστική τάξη κατέγραψε σημαντικές απώλειες από την πρώτη στιγμή της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Φυσικά, κάθε αστική τάξη στην πορεία εκμεταλλεύτηκε το σοκ για να επιβάλλει μέτρα μείωσης μισθών και συντάξεων, ελαστικοποίησης των ωραρίων, κ.λπ. Κυρίως όμως η αστική τάξη …έμαθε.

Για να φτάσουμε στην τρέχουσα κρίση, του 2020, που αναμένεται να καταγραφεί πτώση ρεκόρ του ΑΕΠ κατά 10%, που ο δείκτης τιμών καταναλωτή κινείται σε αρνητικά επίπεδα, -2%, ως αποτέλεσμα της καθίζησης του τζίρου στην αγορά, και σε αυτή την χρονιά που η πτώση είναι πολύ μεγαλύτερη οποιασδήποτε πτώσης καταγράφτηκε ακόμη και κατά την δεκαετή κρίση, οι πολύ μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις να εμφανίζουν αύξηση-ρεκόρ των καταθέσεων και ρευστών τους διαθεσίμων. Σε μια χρονιά που η φτώχεια θα καταγράψει επίπεδα ρεκόρ η ελίτ των ελληνικών επιχειρήσεων θα καταγράψει κέρδη ρεκόρ!

Τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα στις 27 Οκτωβρίου η Τράπεζα της Ελλάδας, θεματοφύλακας του ευρώ και μαζί με αυτό της πολιτικής φτωχοποίησης, λιτότητας και των υπερκερδών των ελληνικών μονοπωλίων, για την τραπεζική χρηματοδότηση και τις καταθέσεις το Σεπτέμβριο του 2020 ήταν προσβολή για κάθε εργαζόμενο. Τα στοιχεία για τις καταθέσεις αποκαλύπτουν ότι οι μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις κατέγραψαν μια αύξηση ρεκόρ στα υπόλοιπα των καταθέσεων τους και των ρέπος από 21,8 δισ. ευρώ τον Ιανουάριο του 2020 σε 29,5 δισ. ευρώ το Σεπτέμβριο. Με εξαίρεση τον Απρίλιο κάθε μήνα τα υπόλοιπα στους τραπεζικούς λογαριασμούς των επιχειρήσεων αυξάνονται!

Πηγή: Τράπεζα Ελλάδας

Για να μη δημιουργούνται εντυπώσεις, η παράλληλη αύξηση που καταγράφεται στα υπόλοιπα των νοικοκυριών, εμφανίζει αρχικά μια πολύ προβλέψιμη κόπωση από τον Απρίλιο ως τον Αύγουστο, ενώ η συνολική αύξηση στο έτος αποδίδεται ακόμη και τώρα στο άνοιγμα …απορροφητήρων, παταριών και ηχείων, στο ξεσκόνισμα των μετρητών και την επιστροφή τους στους τραπεζικούς λογαριασμούς. Δε σημαίνει, με άλλα λόγια, άνοδο της ευημερίας σε τέτοιο βαθμό ώστε να περισσεύουν χρήματα για κατάθεση…

Το σκληρό ταξικό πρόσημο της αύξησης των υπολοίπων στους εταιρικούς λογαριασμούς το ανάλυσε με κάθε λεπτομέρεια ο υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Θ. Μητράκος, στη διαδικτυακή συζήτηση του Ινστιτούτου Εναλλακτικών Πολιτικών (ΕΝΑ) του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα «Χρηματοδότηση της οικονομίας & ιδιωτικό χρέος», στις 20 Οκτωβρίου. Ανέφερε συγκεκριμένα στην ομιλία του ότι «παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση της πιστωτικής επέκτασης προς τις Μη Χρηματοπιστωτικές Επιχειρήσεις, με τον ετήσιο ρυθμό ανόδου να ανέρχεται τον Αύγουστο του 2020 σε 7,2% το υψηλότερο ποσοστό που έχει παρατηρηθεί μετά τον Ιούνιο του 2010. Το ποσοστό αυτό οφείλεται ουσιαστικά στο ρυθμό ανόδου που εμφάνισαν οι επιχειρήσεις μεγάλου μεγέθους (13,2%) καθώς ο αντίστοιχος ρυθμός για τις μικρομεσαίες ήταν ελαφρά θετικός (1,8%) με το θετικό πρόσημα να παρατηρείται ουσιαστικά μόνο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Για το σύνολο του πρώτου 8μήνου του 2020 ο ετήσιος ρυθμός της πιστωτικής επέκτασης ανήλθε στο 4% ενώ ήταν 9,2% για τις μεγάλες επιχειρήσεις (έναντι 6,4% την αντίστοιχη περίοδο του 2019) και -0,5% για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (2019:-1,4%). Με βάση τα στοιχεία της Τράπεζας Ελλάδας η πρόσφατα παρατηρούμενη αύξηση της χρηματοδότησης των επιχειρήσεων οφείλεται κυρίως στη χρηματοδότηση μεγάλων επιχειρήσεων», επανέλαβε ο υποδιοικητής της κεντρικής τράπεζας.

Στη συνέχεια μάλιστα το έκανε ακόμη …καλύτερο όταν αποκάλυψε ποιοί είναι οι μεγάλοι ευνοημένοι της ρευστότητας που έχει εισέλθει στα τραπεζικά ταμεία τους τελευταίους μήνες. Οι καλύτερα πληροφορημένοι θα περίμεναν πώς η πλημμυρίδα ρευστού θα κατέληξε στους τραπεζικούς λογαριασμούς των 20.000 επιχειρήσεων (από ένα σύνολο 700.000 περίπου κάθε μορφής) που με διαφορετικές αφορμές χαρακτηρίζονται ως οι στυλοβάτες της οικονομίας κι αυτές που αξίζει να επιβιώσουν. Μόλις πρόσφατα ο διευθύνων σύμβουλος της Eurobank, Φωκίων Καραβίας δήλωσε ότι αυτές οι 20.000 επιχειρήσεις πληρούν τα κριτήρια του τραπεζικού δανεισμού κι αυτές δανειοδοτούνται. Στην πραγματικότητα ούτε καν αυτές!

Την μερίδα του λέοντος των χρηματοδοτήσεων έλαβε μονοψήφιος αριθμός επιχειρήσεων! Ανέφερε ο Θ. Μητράκος στην εκδήλωση του ερευνητικού κέντρου του ΣΥΡΙΖΑ, που ήρθε να υποκαταστήσει το Ίδρυμα Νίκος Πουλαντζάς το οποίο χαρακτηρίζεται ως απαρχαιωμένο και υπερβολικά μαρξιστικό: «Αξίζει μάλιστα να ειπωθεί ότι στην αύξηση της χρηματοδότησης των Μη Χρηματοπιστωτικών Επιχειρήσεων μεγάλου μεγέθους για την περίοδο Μαρτίου – Ιουλίου 2020 συνέβαλαν πιστοδοτήσεις συγκεκριμένων πολύ μεγάλων επιχειρήσεων της βιομηχανίας (ΕΛΠΕ, Motor Oil, ΤΙΤΑΝ, Μυτιληναίος, Lamda Olympia Village AE) και άλλων κλάδων (ΟΠΑΠ) που απορρόφησαν περίπου τη μισή χρηματοδότηση. Εν ολίγοις, οι πολύ μεγάλες επιχειρήσεις έσπευσαν να επωφεληθούν από τη ρευστότητα και τους ευνοϊκούς όρους του τραπεζικού τομέα»… Για την περίοδο που αναφέρει ο υποδιοικητής τα τραπεζικά δάνεια έφτασαν τα 6 δισ. ευρώ. Άρα Λάτσης, Βαρδινογιάννης, Μυτιληναίος και Μελισσανίδης πήραν τα μισά: 3 δισ. ευρώ ανακυκλώνοντας πιθανότατα παλαιότερα δάνεια με νέα, σχεδόν μηδενικού επιτοκίου και παίρνοντας καινούργια!

Σε αντίθεση δε με ό,τι παρατηρείται για τις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις (κι όχι τις επιχειρήσεις γενικά), η τραπεζική πίστη προς τα νοικοκυριά εμφάνισε τάσεις συρρίκνωσης με το συνολικό ποσό των στεγαστικών δανείων από 52,5 δισ. ευρώ τον Αύγουστο του 2019 να μειώνεται τον Αύγουστο του 2020 στα 49,6 δισ. ευρώ. Ανάλογη μείωση κατέγραψαν και τα καταναλωτικά δάνεια από τα 16,1 δισ. στα 15.

Συμπερασματικά φαίνεται ότι πριν ακόμη συμπληρωθεί εξάμηνο από το ξέσπασμα της κρίσης της πανδημίας, η αστική τάξη βελτίωσε με θεαματικό τρόπο τη θέση της απέναντι στην εργαζόμενη πλειοψηφία. Τα μέτρα στήριξης  που εφαρμόστηκαν, από τα επιδοτούμενα δάνεια μέχρι την επιστρεπτέα προκαταβολή, κατέληξαν στους τραπεζικούς λογαριασμούς της ελίτ των ελληνμικών επιχειρήσεων, ενώ οι υπερ-ευνοημένοι ήταν λιγότεροι από δέκα μονοπωλιακοί όμιλοι! Από την άλλη, τα περίφημα μέτρα στήριξης κατάφεραν να ρίξουν τους μισθούς και τα ημερομίσθια στα 534 ευρώ, με αντάλλαγμα την αποτροπή της απόλυσης, ακόμη πιο χαμηλά δηλαδή από εκεί που τα έριξαν οι μειώσεις της μνημονιακής περιόδου… Για το κεφάλαιο κέρδη και δάνεια λοιπόν και για τους εργαζόμενους ούτε μισθοί, ούτε δανεικά.

Θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει ότι τα δάνεια στις μεγάλες επιχειρήσεις και η συσσώρευση χρηματικών διαθεσίμων εκ μέρους τους είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τις επενδύσεις, που θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, θα αναπτύξουν την οικονομία, κ.λπ., κ.λπ. Μόνο που κάτι τέτοιο δεν επιβεβαιώνεται. Με βάση τα πιο πρόσφατα εποχικά διορθωμένα μάλιστα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας για το ΑΕΠ ο ακαθάριστος σχηματισμός πάγιου κεφαλαίου κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2020 μειώθηκε: από 5,02 δισ. (το πρώτο τρίμηνο) σε 4,87 δισ. Η μείωση μάλιστα σε σχέση με το προηγούμενο έτος έφτασε το 10,3%. Επίσης, μείωση στον ακαθάριστο σχηματισμό πάγιου κεφαλαίου  παρατηρήθηκε και το πρώτο τρίμηνο του έτους, κατά 6,9%, σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2019 κι αυτή την μείωση δεν μπορεί να αποδοθεί στην πανδημία. Κατά συνέπεια η βελτίωση της χρηματοοικονομικής θέσης της αφρόκρεμας των ελληνικών επιχειρήσεων δεν μετατράπηκε σε νέες επενδύσεις! Πιθανότατα θα μετατραπεί σε κέρδη για τους μετόχους…

Η επενδυτική αποχή δεν είναι αυστηρά και μόνο ελληνικό φαινόμενο. Το ίδιο παρατηρείται και στην Ευρώπη, όπου ο πλέον σύγχρονος κανόνας δε θέλει μόνο την αποσύνδεση των παχυλών λογαριασμών από τις επενδύσεις, αλλά ακόμη και των κερδών! Με βάση πάλι πρόσφατη ανακοίνωση της Eurostat το δεύτερο τρίμηνο του 2020, ενώ τα επιχειρηματικά κέρδη στην ευρωζώνη αυξήθηκαν από 38% σε 39,8% ανακτώντας σχεδόν τα επίπεδα πριν την έναρξη της πανδημίας, οι επιχειρηματικές επενδύσεις μειώθηκαν κατά 23,2%. Η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία μάλιστα αποδίδει την αύξηση των κερδών στην απότομη μείωση των μισθών κατά 16,3%!

Εν κατακλείδι, η πανδημία του Covid-19 αποτέλεσε χρυσή ευκαιρία του κεφαλαίου στην Ελλάδα και την Ευρώπη για ένα επιπλέον πλήγμα στους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους και τους συνταξιούχους που πρέπει να μάθουν να ζουν με ακόμη λιγότερο λεφτά τον μήνα. Για το κεφάλαιο η πανδημία αποτέλεσε …ευλογία!

πηγη: kommon.gr