Εργαζόμενοι στην BIC

Βρισκόμαστε στην δεύτερη φάση της πανδημίας, οι ευρωπαϊκές χώρες προχωρούν σε καραντίνα η μία μετά την άλλη, και στη χώρα μας μετράμε πάνω από 2000 κρούσματα καθημερινά με την καραντίνα προ των θυρών.

Η κυβέρνηση δεν πήρε κανένα μέτρο για την προστασία της υγείας του λαού και των εργαζομένων, παρότι είχε το χρόνο.

-Η δημόσια υγεία, πάρα τα χειροκροτήματα, στενάζει από τις μνημονιακές περικοπές.

-Τα ΜΜΜ λειτουργούν ως εκκολαπτήρια του ιού. Καθημερινά στοιβάζονται χιλιάδες εργαζόμενοι στο μετρό και τα λεωφορεία.

-Τα σχολεία λειτουργούν με υπεράριθμα τμήματα

-Στη βιομηχανία δεν τηρούνται στοιχειώδη μέτρα προστασίας.

Η κυβέρνηση, αντί να πάρει μέτρα, θα έλεγε κανείς πως δημιουργεί συνθήκες εξάπλωσης της πανδημίας.

Αδιαφορεί εγκληματικά απέναντι στα φτωχά λαϊκά στρώματα και τους εργαζομένους, προσπαθώντας να ξεπεράσει την υγειονομική και οικονομική κρίση με το μικρότερο δυνατό κόστος.

Αυτό που προτάσσει είναι “η ατομική ευθύνη” προσπαθώντας έτσι να αποποιηθεί τις δικές της ευθύνες.

“Τα αυστηρά μέτρα” δεν αποδίδουν.

Ανακοινώνει μέτρα με δραματικούς τόνους πού είναι αναποτελεσματικά και τις περισσότερες φορές ανελεύθερα.

Με περίσσιο θράσος μοιράζει χρήμα στους καναλάρχες, πενταπλασιάζει τα ποσά για εξοπλισμούς, ανακοινώνει προσλήψεις στις δυνάμεις καταστολής.
Λεφτά υπάρχουν όχι όμως για γιατρούς, νοσηλευτές, δασκάλους, λεωφορεία.

Σ αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση θεσμοθετεί αντεργατικά μέτρα που καταργούν το 8ωρο απαγορεύουν τις συγκεντρώσεις επιχειρούν να απαγορεύσουν το δικαίωμα της απεργίας.

Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.

Την ατζέντα ικανοποίησης των συμφερόντων των βιομηχάνων της ΕΕ – Νάτο δεν την επηρεάζει η πανδημία.

Η Bic παρά την άνοδο της πανδημίας δεν παίρνει κανένα επιπρόσθετο μέτρο.

Οι περισσότεροι από εμάς κατοικούμε στις εργατικές γειτονιές (Περιστέρι Πετρούπολη Ίλιον) με επιβαρυμένο επιδημιολογικό φορτίο

Εμείς και οι οικογένειες μας χρησιμοποιούμε τα ΜΜΜ. Αυτό μας κάνει πιο ευάλωτους στον ιό.

Παίρνοντας και αυτό υπόψιν της η εταιρεία θα έπρεπε να πάρει μέτρα προστασίας της υγείας μας αλλά και αποτροπής της διασποράς στο χώρο δουλειάς.

Έμεινε όμως σε αυτά τής Άνοιξης που πάρθηκαν κάτω από πίεση που σήμερα όμως δεν επαρκούν.

Πρόσφατα είχαμε 3 κρούσματα και η εταιρία δεν μας ενημέρωσε ως όφειλε.

Θα έπρεπε να ξέρουμε τι ακολούθησε των κρουσμάτων και όχι να βασιζόμαστε στο σπασμένο τηλέφωνο που λέει πως δεν έγιναν τεστ στις επαφές παρότι το ζήτησαν.

Η στάση της διοίκησης είναι εγκληματικά ανεύθυνη.

Όλοι οι συνάδελφοι βλέπουν πως γίνεται προσπάθεια για περιορισμό του κόστους αδιαφορώντας για τα μέτρα προστασίας από τον ιό. Να κρατηθεί ανοιχτό το εργοστάσιο με κάθε τρόπο αδιαφορώντας για τις ζωές μας.

Αυτή η συμπεριφορά της διοίκησης φωτογραφίζει τουλάχιστον ανοχή από αυτούς που έχουν την ευθύνη του ελέγχου της πανδημίας.

Η μάσκα δεν αρκεί

Φτάνει πια με την “ατομική ευθύνη”

Απαιτούμε:

-τεστ σε όλους τους εργαζόμενους.

-θερμομέτρηση σε κάθε βάρδια.

-αερισμό, στους χώρους παραγωγής.

-απολύμανση σε κάθε βάρδια.

-περισσότερα διαλείμματα γιατί 8–10 ώρες με μάσκα προκαλούν δυσφορία με αποτέλεσμα να χαλαρώνει και αυτό το μέτρο.

-νέο σχεδιασμό στην παραγωγή με πιο χαμηλές ταχύτητες για να δουλεύουν λιγότεροι συνάδελφοι και να τηρούνται οι αποστάσεις.

-να μην συναντώνται στα αποδυτήρια δύο βάρδιες.

-μέτρα για τις ευπαθείς ομάδες χωρίς απώλειες αποδοχών.

-θέλουμε ανοιχτό το εργοστάσιο, με ασφάλεια όμως για την υγεία μας.

Πάρτε μέτρα ΤΩΡΑ!

πηγη: pandiera.gr

Γιώργος Παυλόπουλος

Οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ απέδειξαν ότι οι «σιωπηροί» Αμερικανοί, που συμμετείχαν πιο μαζικά παρά ποτέ σε αυτή τη διαδικασία, είναι αυτοί που ξέρουν καλύτερα την Αμερική και είναι σε θέση να ξεγελάσουν όλους τους υπόλοιπους. Κυρίως δε τους δημοσκόπους και όσους τους εμπιστεύθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη, σπεύδοντας ουσιαστικά να «απονείμουν» την προεδρία στον Τζο Μπάιντεν, με το ευρύ προβάδισμα που του έδιναν σε όλες σχεδόν τις πολιτείες-κλειδιά. Το… πατατράκ που έπαθαν όλοι αυτοί, μάλιστα, είναι μάλλον χειρότερο από το αντίστοιχο του 2016, καθώς φέτος ισχυρίζονταν πως είχαν προσαρμόσει τις έρευνές τους στα πραγματικά δεδομένα και είχαν διαγνώσει με μεγαλύτερη ακρίβεια τα υπόγεια ρεύματα.

Όσο για τον Ντόναλντ Τραμπ, εξέπληξε πολλούς με την επίδοσή του (ανεξαρτήτως εάν επανεκλεγεί ή όχι), για να επιβεβαιώσει και πάλι ότι δεν αποτελεί ένα… ατύχημα ή μια ιδιοτροπία της ιστορίας. Εκπροσωπεί και εκφράζει ένα συγκεκριμένο και εξαιρετικά ισχυρό πολιτικό και κοινωνικό ρεύμα, τόσο στις ΗΠΑ όσο και διεθνώς, όπου οι θαυμαστές και μιμητές του κάθε άλλο παρά λίγοι και αμελητέοι είναι. Πρόκειται για ένα ρεύμα αντιδραστικό και επιθετικό, που φάνηκε πως δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά με την υπόσχεση της επιστροφής σε «μία από τα ίδια», ούτε με τις λογικές των «δημοκρατικών μετώπων», τα οποία χωνεύουν ό,τι πιο ριζοσπαστικό αναδεικνύεται και εκφράζεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Σε κάθε περίπτωση, ένα και πλέον 24ωρο αφότου ολοκληρώθηκε η ψηφοφορία, το σκηνικό παραπέμπει στο απόλυτο πολιτικό θρίλερ. Άλλωστε, όποιος και εάν ανακηρυχθεί τελικώς και επισήμως νικητής – κάτι που μπορεί να απαιτήσει αρκετές μέρες, μιας και το αποτέλεσμα παραμένει αμφίρροπο και αμφισβητούμενο – θα έχει επικρατήσει οριακά, τουλάχιστον όσον αφορά στον αριθμό των εκλεκτόρων, οι οποίοι έχουν και τον τελευταίο λόγο με βάση το εκλογικό σύστημα. Ο Μπάιντεν, βεβαίως, θα συγκεντρώσει τρία και πλέον εκατομμύρια περισσότερες ψήφους από τον αντίπαλό του σε πανεθνική κλίμακα, χωρίς ωστόσο αυτό να είναι ούτε η αναγκαία ούτε η ικανή συνθήκη για να του διασφαλίσει την προεδρία.

Το σίγουρο και πιο σημαντικό από όλα, πάντως, είτε στον Λευκό Οίκο παραμείνει ο Τραμπ είτε μετακομίσει εκεί ο Μπάιντεν, είναι πως η μητρόπολη του παγκόσμιου καπιταλισμού μπαίνει ακόμη πιο βαθιά στο τούνελ της πολιτικής κρίσης, με την έξοδο να εξακολουθεί να μην είναι ορατή. Η εκ των προτέρων αμφισβήτηση του αποτελέσματος, η αναμενόμενη δικαστική μάχη, οι υποψίες παρατυπιών στη διαδικασία και τα σενάρια που προβλέπουν μια βίαιη αντιπαράθεση στους δρόμους των μεγαλουπόλεων ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα, με συμμετοχή και άλλων οργανωμένων κοινωνικών ομάδων, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Η κρίση αυτή δεν είναι, φυσικά, τυχαία. Είναι συνέπεια του ισχυρού κλονισμού και των τριγμών που γνωρίζει εδώ και καιρό το οικοδόμημα των ΗΠΑ σε όλα τα επίπεδα: Την οικονομία, όπου το «αμερικανικό όνειρο» απομακρύνεται διαρκώς από τους περισσότερους. Την υγεία, όπου εκατομμύρια παραμένουν έκθετοι και απροστάτευτοι απέναντι στην πανδημία. Τις φυλετικές διακρίσεις, που μοιάζουν να οξύνονται διαρκώς, ενισχύοντας την εικόνα ενός Τρίτου Κόσμου μέσα στη χώρα.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει, όπως είναι προφανές, και με τον διεθνή ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών σε ένα κόσμο που αλλάζει ραγδαία και βίαια, αναδεικνύοντας κράτη και συνασπισμούς κρατών που αμφισβητούν ευθέως την πρωτοκαθεδρία τους. Έτσι, αντικειμενικά, μαζί με την Αμερική πολλαπλασιάζονται και εντείνονται τα κρισιακά φαινόμενα συνολικά στο στρατόπεδο της «Δύσης», σε ολόκληρο τον πλανήτη και στο ίδιο το καπιταλιστικό μοντέλο παραγωγής και τα συστήματα διακυβέρνησης που το πλαισιώνουν.

Για όλους αυτούς τους λόγους και πολλούς ακόμη, αυτή η εκλογική αναμέτρηση στις ΗΠΑ μπορεί να θεωρηθεί δικαίως ως σημείο καμπής. Και η εποχή μας, εποχή ιστορικών αλλαγών, διλημμάτων και ευκαιριών.

πηγη: prin.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΛΑΛΗΣ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι πως όταν διάβασα το εξαιρετικό ρεπορτάζ του συναδέλφου Γεράσιμου Λιβιτσάνου σχετικά με το 10ωρο εργασίας που επισήμως έρχεται, ήξερα πως βρισκόμουν σε μια κατάσταση ντέζα βου.  Βρε, σαν ποιο μοιάζει, σαν ποιο μοιάζει, αναρωτιόμουν. Κι, ξαφνικά, εγένετο φως: Έφερνε πολύ στο Ν.Δ. 515/70 (δημοσιευμένο σε ΦΕΚ, την 22^α  Απριλίου 1970 – Διονύσης Ελευθεράτος, Λαμόγια στο χακί , Εκδόσεις Τόπος, 2015, σ.227-229 – δείτε ολόκληρο στο τέλος του κειμένου).  Το διάταγμα με το οποίο η Χούντα καταργούσε το οκτάωρο εργασίας σε μια σειρά επιχειρήσεων.

ΣΤΑ ΦΡΕΣΚΑ ΚΟΥΛΟΥΡΙΑ: Το αντεργατικό έκτρωμα του κ. Βρούτση  έρχεται να αντικαταστήσει τον 1264/82, κουβαλώντας μαζί του την πρόβλεψη για 10ωρο εργασίας, την υπονόμευση του πενθήμερου, ενώ βάζει αστυνομικά βραχιολάκια στη συνδικαλιστική δράση, θεσμοθετώντας «ποινικά κολάσιμες πράξεις» σε κάθε διεκδίκηση που έχει τη μορφή απεργιακής κινητοποίησης.

ΔΕΝ περίμενα βέβαια, τίποτα διαφορετικό από τον υπουργό που ξέγραψε, για πρώτη φορά μετά τη Χούντα, τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, εκχωρώντας στην κυβέρνηση, μέσω του 4172/13, το δικαίωμα καθορισμού του κατώτατου μισθού.

ΔΕΝ περίμενα τίποτα διαφορετικό από μια κυβέρνηση που ήδη από τα έδρανα της αντιπολίτευσης χαρακτήριζε το οκτάωρο «ξεπερασμένο»…

ΑΥΤΟ που με εξέπληξε (κακώς, το ξέρω) είναι ο βαθμός ετοιμότητας του νεοδημοκράτικου ετσιθελικού κράτους να επιβάλλει ένα νέο εργασιακό κολαστήριο, την ίδια ώρα που ο κόσμος της εργασίας ζει με τον φόβο της αρρώστιας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης.

ΦΥΣΙΚΑ, σε έναν τέτοιο κόσμο, απ’ τα αφεντικά φτιαγμένο, όσοι επιμένουν να διεκδικούν, όσοι τολμούν να ορθώνουν το μπόι των ανθρώπων μπροστά στους κρανοφόρους, ένστολους μπράβους της εργοδοσίας, πρέπει να φιμωθούν. Γιατί όχι, κι να εξαφανιστούν;

ΕΧΟΥΝ άλλωστε το «know- how»…

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ: Πριν οι φασιστικοί παλιάτσοι της 21^ης Απιρλίου περάσουν το Ν.Δ. 515/70, που έδινε τη δυνατότητα στον εργοδότη, εκτός των άλλων,  απλά και μόνο με την επίκληση της λεξούλας «επείγουσα» να κρατήσει έως και τρεις ώρες παραπάνω από το οκτάωρο τον εργαζόμενο της επιχείρησης, είχαν διαλύσει 260 συλλόγους, σωματεία και οργανώσεις, κατάσχοντας όποια κινητή ή ακίνητη περιουσία τους. Από τους 260, θυμίζει ο Διονύσης Ελευθεράτος στο βιβλίο: Λαμόγια στο χακί (Τόπος, 2015), οι 158 ήταν εργατικά σωματεία και συνδικάτα. Ενώ, «όσα στελέχη δεν συνελήφθησαν έχασαν τις δουλειές τους», κατόπιν άνωθεν εντολών.

ΜΑ, είναι δυνατόν να συγκρίνουμε την εποχή της Μπουμπουλίνας και του ΕΑΤ-ΕΣΑ με τη σημερινή, που μπορεί να δημοσιευθεί ένα τέτοιο κείμενο, χωρίς ο συντάκτης του να αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα, θα πείτε.

ΑΛΛΑ, το θέμα δεν είναι εάν ζούμε σε καθεστώς αστυνομικής βαρβαρότητας (εδώ, υπάρχουν ενστάσεις) και κρατικού αυταρχισμού (εδώ κι αν υπάρχουν), αλλά ότι τα νομοθετήματα της παράταξης που ήρθε τάχα μου να σώσει τη μεσαία τάξη από τη γκομουνιστική λαίλαπα των δεκαεφτάωρων διαπραγματευτάδων της Κουμουνδούρου, δεν απέχουν πολύ από τις ρυθμίσεις των Χουνταίων στα εργασιακά.

ΚΑΙ εδώ προκύπτει το ερώτημα: Οι τωρινοί είναι πολιτικά τέκνα του Απόστολου Βογιατζή και των λοιπών υπ. Εργασίας των Απριλιανών ή οι Χουνταίοι ήταν πρωτονεοφιλελεύθεροι;

ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις, με το ένα χέρι επιχειρείται ο αφοπλισμός των εργαζομένων (διώκοντας τους γνήσιους συνδικαλιστικούς τους εκπροσώπους) και με το άλλο η παράδοσή τους στις ορέξεις των εργοδοτών.

ΟΣΟ να πεις, είναι ένδειξη συνέπειας, αυτό. Διαχρονικά…

***

πηγη: imerodromos.gr