Γιάννης Ελαφρός

«Αποφασίσαμε σήμερα να μην σταματήσουμε τη ζωή στην πόλη και θα το συνεχίσουμε αυτό για να τελειώνει η υπόθεση με διαδηλώσεις που καταλύουν την κοινωνική ζωή». Τάδε έφη ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη(!) σε συνέντευξή του στον Σκάι το βράδυ της 17ης Νοέμβρη. Από παιδί και από… υπουργό μαθαίνεις την αλήθεια. Ούτε πανδημίες, ούτε άλλες δικαιολογίες. Η κυβερνητική γραμμή ολόγυμνη, αποκρουστική, εμπρός μας. «Να τελειώνουμε με διαδηλώσεις που καταλύουν την κοινωνική ζωή» και βεβαίως με το εμβληματικό αντικαπιταλιστικό, αντιιμπεριαλιστικό, εξεγερτικό Πολυτεχνείο.

Η επίθεση κυβέρνησης και κράτους ήταν εντυπωσιακή. Παρέταξαν απέναντι σε λίγους λόγω συνθηκών διαδηλωτές χιλιάδες καλογυαλισμένους αστυνομικούς και ένα πλήθος πανάκριβων μέσων καταστολής, δείχνοντας που πάνε τα δημόσια κονδύλια που λείπουν τραγικά από το ΕΣΥ. Μαζί και το νομικό πλέγμα της καταστολής. Από την χουντική απαγόρευση των συναθροίσεων άνω των τριών ατόμων, μέχρι την ενεργοποίηση διώξεων για «διέγερση σε ανυπακοή» (Θεσσαλονίκη), την αναζήτηση από αστυνομικές αρχές «οργανωτών» των πορειών (γνωστοί αγωνιστές ή στελέχη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δέχθηκαν τέτοια απειλητικά τηλεφωνήματα σε μια σειρά πόλεις), την πρώτη πανελλαδικά βεβαίωση προστίμου 3.000 ευρώ για «οργανωτή» στον αγωνιστή δάσκαλο και δημοτικό σύμβουλο Αμπελοκήπων Ηλία Σμήλιο, τις δεκάδες συλλήψεις και βεβαίως την μαζική επιβολή προστίμων 300 ευρώ για την οικονομική εξόντωση του κινήματος.

Είναι φανερό πως κυβέρνηση και σύστημα θέλουν να επιβάλλουν μια υπεραντιδραστική τομή. Δεν είναι κυρίως η πίεση της ακροδεξιάς πτέρυγας, αυτή είναι αποτέλεσμα και όχι αιτία. Ούτε μόνο η προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την λαϊκή οργή που αναπτύσσεται από την κυβερνητική εγκληματική διαχείριση της πανδημίας, τόσο υγειονομικά όσο και κοινωνικά. Πρόκειται για βαθύτερες τάσεις του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας. Αυτά κάνει και ο Μακρόν στη Γαλλία…

Ειδικά ο Μητσοτάκης, αξιοποιώντας την προκλητική συναίνεση ΣΥΡΙΖΑ κι όντας εν μέσω πανδημίας (που αντικειμενικά πολύς κόσμος φοβάται), επιχειρεί να «τελειώσει» με τις κατακτήσεις του κινήματος μετά τη χούντα. Εκεί σκοπεύει και το Ιουλιανό νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις, αλλά και οι προαναγγελθείσες νομοθετικές ρυθμίσεις Βρούτση για συνδικαλισμό και απεργίες, που θέλουν πια να τις κάνουν οριακά αδύνατες να πραγματοποιηθούν. Θέλουν να τελειώνουν όχι μόνο με τους ανατρεπτικούς αγώνες, αυτοί ήταν έτσι κι αλλιώς στο στόχαστρο, αλλά ακόμα και με τις κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας και φρεναρίσματος της επίθεσης. Η πλευρά αυτή κτυπά ειδικά το ΚΚΕ. Δεν είναι καθόλου τυχαία η άγρια καταστολή της συμβολικής του διαδήλωσης στα Προπύλαια την Τρίτη. Τώρα τίθενται κι αυτές οι κινητοποιήσεις εκτός νόμου ή απαιτούν ανοικτή συμμόρφωση. Όπως εύστοχα έγραψε ο Γ. Παυλόπουλος στο prin.gr περνάμε «σε μια ανώτερη και σαφώς πιο δύσκολη πίστα, στην οποία δεν υπάρχουν πολλές ‘’ζωές’’ για ξόδεμα».
Στις νέες συνθήκες το δίλημμα τίθεται ακόμα πιο καθαρά μπροστά σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς: Υποταγή και ενσωμάτωση, συμβολική και κυρίως κοινοβουλευτική αντιπαράθεση ή γραμμή και λογική ανατροπής; Η πρώτη επιλογή αφήνει πλήρως απροστάτευτο τον κόσμο της εργασίας και πολιτικά οδηγεί στην εναλλαγή διαχειριστή μέσω ΣΥΡΙΖΑ.

Συντονισμός της μαχόμενης Αριστεράς, πολιτική μετωπική αντικαπιταλιστική συσπείρωση

Την Τρίτη όμως έγιναν ορισμένα σημαντικά βήματα στο δρόμο της ανατροπής. Χιλιάδες κόσμου σε όλη την Ελλάδα βγήκαν στο δρόμο, έσπασαν την απαγόρευση, δεν πέρασε η σιγή νεκροταφείου. Για «σοβαρή θετική παρακαταθήκη» μιλά το ΝΑΡ, αναδεικνύοντας «το γεγονός πως βρέθηκαν στο δρόμο μαχητικά, αν και όχι με τον αναγκαίο αγωνιστικό συντονισμό,  με τη μία ή την άλλη μορφή,  το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς». Αφέθηκαν στην άκρη, ηττημένα από τη ζωή, τα διάφορα «θα τα πούμε μετά».
Για τις ανώτερες προκλήσεις όμως απαιτούνται και ανώτερες απαντήσεις. Την αντιδραστική επέλαση του συστήματος δεν θα την ανατρέψουν μόνες τους κάποιες πρωτοπορίες, πραγματικές ή κατ΄ όνομα. Δεν αρκούν κομματικές ή συμβολικές κινητοποιήσεις και ενέργειες, ούτε βέβαια ο ελιτισμός ομάδων που θεωρούν πως κάνουν «εξέγερση» μόνες τους (δεν είναι τυχαία η απουσία πολλών αναρχικών ομάδων με παρόμοια λογική). Απαιτείται μαζικό, ενωτικό, αποφασισμένο, ανατρεπτικό κίνημα, με κοινή δράση της Αριστεράς και πολιτικό νεύρο μια αντικαπιταλιστική πολιτική γραμμή και μέτωπο. Σε αυτό θα κριθούμε. Οι πρωτοπορίες πρέπει να βγουν μπροστά, θα ρισκάρουν και θα ανοίξουν δρόμους, αποφεύγοντας συντριπτικό κτύπημα, πάντα όμως με λογική μαζικού κινήματος και όχι υποκατάστασής του. Μόνο έτσι μπορούν να το «εκπαιδεύουν» για ανώτερες μάχες και να εκπαιδεύονται και οι ίδιες.

Κρίσιμα ζητούμενα το επόμενο διάστημα είναι ένα αγωνιστικό εργατικό μέτωπο όλων των μαχόμενων δυνάμεων, ειδικά ενόψει της απεργίας στις 26 Νοέμβρη αλλά και μετά, για την ανατροπή της καταστροφικής υγειονομικής πολιτικής της κυβέρνησης, καθώς και των αντεργατικών μέτρων και σχεδίων κατά των ελευθεριών, που βρίσκονται σε εξέλιξη. Η μάχη της απεργίας και των απεργιακών συγκεντρώσεων στις 26 Νοέμβρη θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Μπροστά σε αυτήν απαιτείται η κοινή δράση όλων των δυνάμεων της ανυπακοής και της ταξικής δράσης που έσπασαν την απαγόρευση.

Η σταθεροποίηση του συντονισμού των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής και αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς, όπως εκφράστηκε και με την κοινή ανακοίνωση των 17 οργανώσεων στις 18/11, θα συμβάλει, στο βαθμό βεβαίως που υλοποιείται στην πράξη. Πολιτική προοπτική θα δώσει η αναζωογόνηση της συνολικής αντικαπιταλιστικής πολιτικής συσπείρωσης, με ιδιαίτερη συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ.

Όσο για τις δυνάμεις της κομμουνιστικής απελευθέρωσης, που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή, ο στόχος μια ανώτερης προγραμματικής και οργανωτικής συγκρότησης γίνεται σήμερα ακόμα πιο ζωτικός.

πηγη: prin.gr

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ*

Όταν οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά δεκάδες και στις ΜΕΘ γίνεται διαχείριση του θανάτου, για το ποιος θα πεθάνει, δεν υπάρχει κανένας Τρίτος που θα σκεφτεί ή, θα νοιαστεί για τη «σωτηρία του λαού», εκτός από τον ίδιο το λαό. Κατά τη γνώμη μου οι διαπιστώσεις, οι κατάλογοι αιτημάτων προς την Κυβέρνηση, ‘’εμείς τα είπαμε’’ κ.ο.κ., όταν αυτή μας έχει καταστήσει σαφές, από τον Μάρτιο (πρώτο lockdown), με λόγια και έργα πως εχθρεύεται για πολλούς λόγους ένα δημόσιο σύστημα υγείας, δε βοηθούν πια. Μάλιστα για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό η Κυβέρνηση μειώνει στο νέο προϋπολογισμό τις δαπάνες για την υγεία κατά 572 εκατομ. Ευρώ.

Ούτε το κράτος είναι σήμερα ο ‘’συλλογικός καπιταλιστής’’ (κράτος πρόνοιας) για να διασφαλίζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, επομένως και την υγεία του πληθυσμού, όπως το έκανε όταν υπήρχε έλλειψη εργατικών χεριών (δημιουργία κινήτρων για εργασία, αντικυκλικές οικονομικές πολιτικές κ.λπ.). Σε συνθήκες μαζικής ανεργίας, όταν ο εργάτης είναι στα αχρείαστα, αφού δεν παράγει κάτι (υπεραξία/υπερπροϊόν), δεν υπάρχει κανένας λόγος να δοθεί δεκάρα για την αναπαραγωγή του. Για τη λογική του κεφαλαίου και την πολιτική οικονομία της ζωής που ενστερνίζεται με πνεύμα ζηλωτή η Κυβέρνηση, το έξοδο για την υγεία, την επιδημιολογική ετοιμότητα, την εκπαίδευση, τα λεωφορεία, τις εργασιακές συνθήκες κ.ά. είναι περιττό όπως και ο ίδιος ο εργάτης. Ας πεθάνει.

Σαφώς και δεν είναι δουλειά μας να υποκαταστήσουμε το κράτος, καθώς αυτή η δουλειά θα μας μπλέξει και σε άλλες ‘’βρωμοδουλειές’’, να αγοράζουμε πχ. στολές Boos για τα ΜΑΤ, καλύτερα κλομπ για να μη ροζιάζουν τα χέρια τους, να τα ακουμπάμε για φρεγάτες και στο ΝΑΤΟ κ.ο.κ. Είναι όμως δουλειά μας και ευθύνη μας να σχεδιάσουμε και να οργανώσουμε μορφές συλλογικής δράσης για τη «σωτηρία του λαού», πόσο μάλλον όταν και ο κορονοϊός έχει ταξικό κριτήριο «προτιμώντας» τα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Ίσως ένα σχήμα «ενότητα στη δράση», που θα ξεκινούσε από τους εργαζόμενους στα δημόσια αγαθά που παράγουν αξίες χρήσης και θα διευρύνονταν στη συνέχεια, συμπεριλαμβάνοντας και τα εργατικά και λαϊκά στρώματα που είναι αποδέκτες αυτών των αγαθών, θα μπορούσε να δώσει άλλη κοινωνική δυναμική στην υπόθεση, βγάζοντας την κοινωνία από τη θέση του «παθητικού» παρατηρητή. Με αυτή την έννοια η «ενότητα στη δράση» θα μπορούσε να συμβάλλει στην άμβλυνση των διαφορετικών ταξικών καταστάσεων του κόσμου της εργασίας (εργασιακών, μισθολογικών, πολιτισμικών κ.λπ.) που εμποδίζουν όμως την έγερση μιας ενιαίας ταξικής συνείδησης (π.χ. «άσπρα και μπλε κολλάρα»). Θα μπορούσε επίσης να δημιουργήσει μια κουλτούρα «συνεργασίας» συνδικαλιστικών ενώσεων που διαφοροποιούνται πολιτικά, δημιουργώντας ρήγματα στο εσωτερικό τους, όταν  αυτές υποστηρίζοντας πολιτικές που πλήττουν τα ταξικά συμφέροντα των μελών τους, αμφισβητούνται, συμβάλλοντας στη ταξική συνειδητοποίηση των μελών τους.

Εδώ σε ένα σχήμα «ενότητας στη δράση» θα μπορούσαν να παραχθούν τα μέσα και οι πόροι (κοινωνικά δίκτυα, δεσμοί στην κοινότητα, μορφές οργάνωσης κ.λπ.) για τη συνέχιση ή, την κλιμάκωση του κοινωνικού αγώνα. Με αυτό τον τρόπο η «ενότητα στη δράση» θα μπορούσε να γίνει και το εφαλτήριο, όπου διάφορες στρώσεις κοινωνικής συνείδησης θα μετασχηματίζονταν μέσα από τη τριβή και τη συμμετοχή σε πιο ομοιογενείς μορφές δράσης (ταξικός αγώνας), αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. 

Επομένως η «ενότητα στη δράση» ως ένας ορίζοντας δυνατοτήτων θα αφορά πολιτικές οργανώσεις και κοινωνικές συλλογικότητες που θα ήθελαν να συνδέσουν τον αγώνα για την υγεία, την εκπαίδευση, τα εργασιακά κ.ά. με το ζήτημα της κοινωνικής οργάνωσης της παραγωγή και της εργασίας. Με αυτή την έννοια η «ενότητα στη δράση» αποτελεί και ένα τρόπο να δοκιμαστεί σε πραγματικές συνθήκες και όχι «επί χάρτου» το περιεχόμενο και η δυναμική των κοινωνικών συμμαχιών. Συνεπώς η «ενότητα στη δράση» για την αντιμετώπιση της πανδημίας γίνεται και το πεδίο να δοκιμαστεί η ίδια η συλλογική δράση, να εξεταστεί ποιους πόρους  (ανθρώπινους, κοινωνικούς, οργανωσιακούς κ.λπ.) μπορεί να ενεργοποιήσει, πόσο μάλλον όταν υπάρχει μια γενικευμένη επιφύλαξη αν όχι δυσπιστία απέναντί στη συλλογική δράση μετά το «πρώτη φορά αριστερά» και τη συστημική διαχείριση του ΣΥΡΙΖΑ που οδήγησε όμως στη αποκατάσταση της αστικής ηγεμονίας  (αξιακή και πολιτική). Ωστόσο ας έχουμε υπόψη πω η ‘’διαχείριση’’ καταστάσεων, δε βγάζει οπωσδήποτε στην ενσωμάτωση, όπως δείχνει και το παράδειγμα Πελετίδη. Eπομένως γνωρίζουμε ως κοινωνία που βγάζει το ένα και που το άλλο και με αυτή την έννοια υπάρχει η πείρα για να αντιμετωπιστούν.

Εφόσον η κοινωνική εξέλιξη προσδιορίζεται από την ανάδραση του κοινωνικού γίγνεσθαι με την κοινωνική (ταξική) συνείδηση δε νομίζω πως υπάρχει άλλος τρόπος να προχωρήσουν τα πράγματα από το να παραχθεί  σε συνθήκες πεδίου (πραγματικότητας), η  κοινωνική συνείδηση που θα υποστηρίξει  μορφές συλλογικής δράσης ώστε να υπερβούμε διαχειριστικές λογικές, για να τεθεί επίσης πιο επιτακτικά  το γενικό ζήτημα. Μια άλλη προσέγγιση που θα εξαρτά τη διαμόρφωση ταξικής  συνείδησης από το «πλήρωμα του χρόνου», όταν ο αντικειμενικός παράγοντας συναντήσει τον υποκειμενικό, θα είναι μάλλον εξωιστορική (μεσσιανιστική), αφού αυτή δε θα προέρχεται από  τη δυναμική της  ταξικής πάλης, όπως αυτή προσδιορίζει τις συνθήκες εργασίας και τις συνθήκες ζωής των “ζωντανών ανθρώπων”. Εξάλλου, όπως το θέτει ο Μαρξ,  είναι οι άνθρωποι (κοινωνική δράση) που κάνουν την ιστορία σε συνθήκες όμως που δεν επιλέγουν οι ίδιοι.

*O Θανάσης Αλεξίου είναι καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Στο 4:1 κινείται η  αναλογία των θανάτων εξαιτίας του κορωνοϊού στην δυτική Ευρώπη σε σχέση με την ανατολική όπως δείχνουν τα τελευταία στοιχεία.

Πιο ειδικά από την αρχή της κρίσης της πανδημίας στην ανατολική Ευρώπη ο αριθμός των θανάτων έχει φτάσει στους 85.000 έναντι 346.000 στην δυτική Ευρώπη και δύο περιοχές οι  οποίες έχουν το ίδιο περίπου πληθυσμό.

Να σημειωθεί πως μόνο οι Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία και Βρετανία έχουν 195.000 νεκρούς από τον COVID-19 χώρες που πληθυσμό περίπου ίδιο με αυτό της Ρωσίας και της Ουκρανίας.

Ως ανατολική Ευρώπη περιλαμβάνονται οι χώρες Λευκορωσία, Βουλγαρία,  Τσεχία,  Ουγγαρία,  Πολωνία,  Μολδαβία,  Ρουμανία,  Αλβανία, Σκόπια, Ρωσία,  Σλοβακία και Ουκρανία.

Μάλιστα ο κατά πολύ χαμηλότερος αριθμός θανάτων στην ανατολική Ευρώπη έρχεται σε αντίθεση με τα κρούσματα στην ίδια περιοχή τα οποία κινούνται σε υψηλά επίπεδα κάτι που αποδίδεται στο γεγονός ότι η ανθεκτικότητα της πληθυσμιακής ομάδας στην ασθένεια είναι υψηλότερη  από αυτή της δυτικής Ευρώπης.

Συγκεκριμένα η  ανατολική Ευρώπη κατέγραψε πάνω από 82.000 κρούσματα σε μία ημέρα κατά μέσο όρο την περασμένη εβδομάδα, ενώ πρόσθεσε πάνω από 1.500 θανάτους ημερησίως, κατά μέσο όρο.

Η Ρωσία, η Πολωνία και η Ουκρανία βρίσκονται μεταξύ των 20 χωρών με τα περισσότερα κρούσματα παγκοσμίως. Παρ΄όλα αυτά η θνησιμότητα κινείται σε χαμηλά επίπεδα.

Η αύξηση των μολύνσεων Covid-19, η οποία όμως κινείται αντιστρόφως ανάλογα με τις περιπτώσεις ασθένειας Covid-19   είχε ως αποτέλεσμα η Ρωσία να υπερβεί το όριο των 2 εκατομμυρίων κρουσμάτων, πίσω από τις ΗΠΑ, την Ινδία, τη Βραζιλία και τη Γαλλία σε σύνολο μολύνσεων.

Η Ευρώπη έχει προς το παρόν καταγράψει πάνω από 15 εκατομμύρια κρούσματα Covid-19 και περισσότερους από 346.000 θανάτους, σύμφωνα με την καταμέτρηση του Reuters.

Τον χαμηλό αριθμό θανάτων από Covid-19 στην ανατολική Ευρώπη μελέτη αποδίδει  στο εμβόλιο της φυματίωσης, το οποίο σύμφωνα με μελέτη πιθανώς συνδέεται με μικρότερο κίνδυνο θανάτου από κορωνοϊό. 

Σε σχετική μελέτη, ερευνητές βρήκαν μια σύνδεση μεταξύ πληθυσμών που έχουν υψηλά επίπεδα εμβολιασμού κατά της φυματίωσης, και χαμηλότερων επιπέδων θνησιμότητας από τον Covid-19. Η σύνδεση αυτή δείχνει, πρώιμα πάντα, ότι ο εμβολιασμός κατά της φυματίωσης (εμβόλιο του βακίλου Calmette-Guerin – BCG) ίσως αποτρέπει τον θάνατο από τον Covid-19, σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences.

Το εμβόλιο BCG χορηγήθηκε για πρώτη φορά σε ανθρώπους το 1921 και χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε όλο τον κόσμο μέχρι τη δεκαετία του 1970. Πολλές χώρες στην δυτική Ευρώπη, όμως, έπαψαν τον τακτικό εμβολιασμό νεογέννητων τη δεκαετία εκείνη, καθώς είχαν μειωθεί τα επίπεδα μόλυνσης από τη φυματίωση, σύμφωνα με τη μελέτη.

Ο Escobar και οι συνάδελφοί του εξέτασαν δεδομένα από χώρες με υψηλά ποσοστά εμβολιασμού BCG, και τα συνέκριναν με χώρες με χαμηλότερα ποσοστά εμβολιασμού, , όπου το εμβόλιο δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ ευρέως.

Ύστερα από τις κατάλληλες προσαρμογές των δεδομένων, οι ερευνητές βρήκαν ότι ο εμβολιασμός κατά της φυματίωσης ίσως εξηγεί, εν μέρει τουλάχιστον, γιατί τα ποσοστά θανάτου από κορωνοϊό σε χώρες όπως η Ιταλία, η Γαλλία και η Ισπανία είναι πολύ υψηλότερα από τα αντίστοιχα σε χώρες όπως η η Ουγγαρία, η Πολωνία η Λευκορωσία, η Βουλγαρία και άλλες.

πηγη: iskra.gr