του Δημήτρη Κατσορίδα

Η κυβέρνηση, αντί να πάρει μέτρα για την προστασία της ζωής, της εργασίας και της υγείας των εργαζομένων, προωθεί νομοσχέδια που εξυπηρετούν την κρατική αυθαιρεσία και το κεφάλαιο, τα οποία σε γενικές γραμμές, περιλαμβάνουν τις εξής εργασιακές ανατροπές:

1) 10ωρη δουλειά αντί του 8ωρου, χωρίς πρόσθετη αμοιβή για τις υπερωρίες, «εφόσον εντός του ίδιου 6μηνου εξοφλούν αυτές τις παραπάνω ώρες με αντίστοιχη μείωση ωρών ή με ρεπό ή με ημέρες άδειας». Δηλαδή, αντί η αναπλήρωση της εργατικής δύναμης να γίνεται με ξεκούραση εντός του ίδιου 24ωρου, αυτό μεταφέρεται σε άλλο χρόνο, και μάλιστα χωρίς κανένα κόστος για τον εργοδότη. Έτσι, η υπερωριακή εργασία που ήταν μια μορφή αποζημίωσης, λόγω του ότι αναγνωριζόταν η φθορά που προκαλείται στον εργαζόμενο/-η από τις πρόσθετες ώρες εργασίας, τώρα καταργείται εντείνοντας τι μορφές εκμετάλλευσης των εργοδοτών.  

2) Περαιτέρω υπονόμευση της Κυριακάτικης αργίας, με την πρόσθεση και άλλων επιχειρήσεων και εργασιών στη λίστα που θα μπορούν να δουλεύουν τις Κυριακές, ανατρέποντας με αυτό τον τρόπο την προσωπική ξεκούραση των εργαζομένων, επιφέροντας περαιτέρω αναστάτωση στον οικογενειακό τους βίο.

3) Επιχειρεί να κάνει αδύνατη την απεργία, ειδικά στους τομείς του δημόσιου, στους ΟΤΑ και τα ΝΠΔΔ ή «στις επιχειρήσεις που η λειτουργία τους κρίνεται κρίσιμη για το κοινωνικό σύνολο» (π.χ. πρώην ΔΕΚΟ, τράπεζες, λιμάνια, μεταφορές κλπ.), υποχρεώνοντας να υπάρχει προσωπικό ασφαλείας σε ποσοστό τουλάχιστον 40%, δηλαδή σχεδόν το μισό προσωπικό.

4) Διευκολύνει το στήσιμο απεργοσπαστικών μηχανισμών και επιχειρεί να βγάλει την απεργία παράνομη όταν γίνονται καταλήψεις χώρων και εισόδων ή ασκείται ψυχολογική βία. Δηλαδή, η περιφρούρηση μιας απεργίας ή η κατάληψη ενός χώρου εργασίας ή ενός εργοστασίου που κλείνει και αφήνει τους εργαζόμενους απλήρωτους και άνεργους, όπως έγινε με την ΒΙΟΜΕ και εκατοντάδες άλλες επιχειρήσεις, ή ένα απεργιακό σύνθημα ή το μοίρασμα ανακοινώσεων, μπορούν να θεωρηθούν ποινικά αδικήματα και άσκηση ψυχολογικής βίας.

Απέναντι σε όλη αυτή την επίθεση, Να Απαιτήσουμε τα ελάχιστα κοινωνικά αναγκαία:

–       Να αποσυρθούν τα νέα αντεργατικά μέτρα του Βρούτση.

–      Στήριξη του δημόσιου συστήματος υγείας, με μαζικούς διορισμούς υγειονομικών, νέες μονάδες ΜΕΘ, επίταξη του ιδιωτικού τομέα υγείας.

–       Μέτρα για τα μέσα μαζικής μεταφοράς, με προσλήψεις οδηγών, με ανανέωση και αύξηση του στόλου των λεωφορείων και αύξηση της συχνότητας των δρομολογίων.

–       Μέτρα προστασίας για τις ευπαθείς ομάδες (ηλικιωμένους, άστεγους, κρατούμενους, πρόσφυγες και μετανάστες).

–       Άμεσα τεστ σε όλους τους εργαζόμενους, με το κόστος να βαρύνει τους εργοδότες και το κράτος και όχι τους εργαζόμενους.

πηγη: kommon.gr

Παρά την πρόσφατη κρατική ενίσχυση 120 εκατομμυρίων ευρώ, τις επιδοτήσεις του προγράμματος SURE, το ρευστό που έλαβε το προηγούμενο διάστημα, τα δάνεια με εγγύηση των κρατικών ταμείων, τις ρήτρες περί μη απόλυσης και τις αναστολές συμβάσεων, η Aegean πραγματοποιεί απολύσεις μόνιμου προσωπικού και μάλιστα ακόμα και πάνω από το νόμιμο όριο(!), σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Εφημερίδας των Συντακτών».

Με βάση «διαθέσιμα στοιχεία» που επικαλείται ο τέως γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας και μέλος του τμήματος Εργατικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, Ανδρέας Νεφελούδης, τον Οκτώβριο η Aegean πραγματοποίησε 45 απολύσεις μόνιμου προσωπικού (σ.σ με συμβάσεις αορίστου χρόνου).

Τον ίδια μήνα έληξαν χωρίς να ανανεωθούν 85 συμβάσεις ορισμένου χρόνου και έγιναν 8 …οικειοθελείς απολύσεις. Τον Νοέμβριο ακολούθησαν 30 απολύσεις και 2 οικειοθελείς αποχωρήσεις.

Όπως σημειώνει ο Αν. Νεφελούδης «οι απολύσεις των 45 εργαζομένων δημιουργούν πρόβλημα νομιμότητας σε σχέση με τον νόμο για τις ομαδικές απολύσεις, ο οποίος για τις εταιρείες άνω των 150 εργαζομένων επιτρέπει μηνιαία απόλυση του 5% των εργαζομένων και σε κάθε περίπτωση κάτω των 30 ατόμων, ενώ τον Νοέμβριο η εταιρεία πιο ”προσεκτική” σταμάτησε στον αριθμό 30».

Υπενθυμίζεται ότι στην πρώτη φάση της πανδημίας, η εταιρία έκανε χρήση των οριζόντιων μέτρων που είχε υιοθετήσει η κυβέρνηση για τον κλάδο της οικονομίας και τους εργαζόμενους.

Οι μέτοχοι της Aegean μέχρι στιγμής δεν έχουν βάλει ούτε ευρώ από την τσέπη τους για να στηρίξουν την εταιρεία τους παρά τα τεράστια ποσά, από τα μερίσματα επί των κερδών που έχουν λάβει όλο το προηγούμενο διάστημα.

Αντίθετα μέχρι στιγμής η Aegean και οι μέτοχοι της αντιμετωπίζουν την …κρίση με ρευστό από το κράτος (χωρίς να παραχωρούν μετοχές) και δάνεια από τις τράπεζες με την εγγύηση του δημοσίου, δηλαδή του ελληνικού λαού.

Η διοίκηση λοιπόν αυτής της εταιρείας προχωρά στις απολύσεις εργαζομένων παρότι έλαβε ενισχύσεις προκειμένου να διατηρήσει τις θέσεις εργασίας! Αυτή την αντεργατική πολιτική η κυβέρνηση Μητσοτάκη την επιβραβεύει προσφέροντας άλλα 120 εκατ. ευρώ στους μετόχους!!!

Πηγές: Hμεροδρόμος, efsyn - iskra.gr

Αποτελεί επιτυχία της κυβέρνησης σε μια χρονιά διψήφιας ύφεσης να «μοιράζει» (έστω πενιχρές) αυξήσεις μισθών. Αρκεί να μην ξέρεις πως σχεδιάζει να το κάνει.

Ο Γιάννης Βρούτσης σύντομα θα καταγραφεί ως ο υπουργός Εργασίας που εισηγήθηκε ένα από τα πλέον αναχρονιστικά νομοσχέδια των τελευταίων 10ετιών. Αυτό θα συμβεί όταν φέρει το εργασιακό νομοσχέδιο που θεσμοθετεί το 10ωρο εργασίας, τις απλήρωτες υπερωρίες και πολλά άλλα. Πριν όμως από αυτό (και πριν από τον ανασχηματισμό λένε οι κακές γλώσσες) φαίνεται πώς θέλει να «φτιάξει» λίγο το προφίλ του. Έτσι λοιπόν ετοιμάζεται να ανακοινώσει αυξήσεις μισθών. Μόνο που θα το κάνει με έναν δικό του τρόπο: Χρησιμοποιώντας τα λεφτά των ανέργων.

Όπως ίσως έχετε ακούσει, τις επόμενες ημέρες θα ψηφιστεί στην Βουλή το νομοσχέδιο για την μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων. Ένα μέτρο που θα ισχύσει για μία μόνον χρονιά, το 2021. Ένα δημιούργημα του Γιάννη Βρούτση που -όπως λέει- θα φέρει «ζεστό χρήμα» στις τσέπες των μισθωτών, αφού θα έχουν μικρότερες κρατήσεις.

Για παράδειγμα όταν μέσω των λιστών του Στέλιου Πέτσα, μοιράστηκαν 20.000.000 ευρώ την πρώτη φορά και 2.000.000 ευρώ την δεύτερη στα Μέσα Ενημέρωσης, επρόκειτο όντως για «ζεστό χρήμα». «Καυτό» θα λέγαμε για κάποιες περιπτώσεις ΜΜΕ που δεν πληρούσαν κανένα λογικό κριτήριο.

Στην περίπτωση της μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών όμως τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά: Ένας μισθωτός που παίρνει 1000 ευρώ θα δει αύξηση 14 ευρώ το μήνα. Κάποιος που έχει μισθό 534 ευρώ (καθόλου τυχαίο το νούμερο) περίπου 6,5 ευρώ. Έτσι λοιπόν όταν πρόκειται για τους μισθωτούς η έννοια «ζεστό χρήμα» μάλλον χάνει την λάμψη της. Εκτός αν 10 ή 14 ευρώ μπορούν να κάνουν έναν άνθρωπο να αισθανθεί πλουσιότερος, ή να του δώσουν μια οικονομική ανάσα.

Τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα όταν κανείς ανακαλύψει από πού προέρχονται τα κονδύλια που θα καλύψουν την μείωση των ασφαλιστικών εισφορών. Γιατί θα αντληθούν από το πρόγραμμα SURE που μεταξύ άλλων αποτελεί τον βασικό οικονομικό «αιμοδότη» του ΟΑΕΔ. Δηλαδή του οργανισμού που στηρίζει τους ανέργους.

Αν πιστέψουμε μάλιστα τον Πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας των Εργαζομένων στον ΟΑΕΔ Γιώργο Μακράκη (και γιατί να μην τον πιστέψουμε;) αυτό θα σημάνει την μείωση των εσόδων του οργανισμού από 1,2 έως 1,5 δις ευρώ. Την ίδια στιγμή που το σύνολο των επιδομάτων ανεργίας που δόθηκαν το υφεσιακό 2020 ήταν 1,6 δις ευρώ!

Με απλά λόγια η κυβέρνηση παίρνει τα λεφτά των ανέργων και με αυτά προσπαθεί να στήσει ένα αφήγημα αυξήσεων στον ιδιωτικό τομέα. Την ίδια στιγμή που από το 1.000.000 άνεργους μόλις 130.000 πήραν μια μικρή δίμηνη παράταση στα επιδόματα ανεργίας και από τους 570.000 μακροχρόνια άνεργους επιδοτήθηκε μόλις 1 στους 3. Κάπως έτσι λοιπόν επιτυγχάνεται το …μέγα θαύμα. Σε μια χρονιά με ύφεση πάνω από 10% να μας μιλούν για αυξήσεις μισθών με έμμεσο τρόπο.

Ο Γιάννης Βρούτσης δεσμεύθηκε ότι οποιαδήποτε ζημιά υπάρξει στον ΟΑΕΔ, θα καλυφθεί από τον κρατικό προϋπολογισμό του 2021. Δήλωση που θα είχε αξία αν δεν επρόκειτο για έναν από τους πιο… αβέβαιους προϋπολογισμούς που έχουν ποτέ συνταχθεί. Με αποτέλεσμα ακόμη και ο υπουργός Οικονομικών να μην μπορεί να δεσμευθεί για την εκτέλεσή του.

Το μόνο που – ίσως – ξέρει καλά ο υπουργός Εργασίας είναι πως ο ΟΑΕΔ όπως τον γνωρίζαμε, σύντομα θα πάψει να υπάρχει. Αφού με βάση τις κατευθύνησεις της επιτροπής Πισσαρίδη, που μόλις χθες δημοσιοποιήθηκαν, πρέπει να μετατραπεί σε έναν οργανισμό «ενεργητικών πολιτικών» για την ανεργία. Δηλαδή έναν οργανισμό «αλλεργικό» στην χορήγηση επιδομάτων.

πηγη: news247.gr

Η κυβέρνηση βαδίζει από το ένα αντιδραστικό μέτρο στο άλλο. Συρρικνώνει τις  κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων, περιστέλλει  την ίδια την αστική δημοκρατία που,  παρότι δεν είναι νέο φαινόμενο, γίνεται στις μέρες μας σε πρωτοφανή βαθμό στο όνομα της αντιμετώπισης της πανδημίας και της υπεράσπισης της υγείας του λαού.

Τα κρούσματα αυταρχισμού είναι πολλά:

• Ο νόμος για τα πανεπιστήμια και το σώμα τεσσάρων χιλιάδων πραιτωριανών  που αποφάσισε να συγκροτήσει η κυβέρνηση για να  τα ελέγξει απόλυτα.
• Ο νόμος για την κατάργηση του 8ωρου και τη χειραγώγηση του συνδικαλιστικού κινήματος.
• Η τελευταία απόπειρα της υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων να  διεξάγει εκλογές στους εκπαιδευτικούς  χωρίς καμία παράταξη να συμφωνεί και να καταθέσει με την θέληση της ψηφοδέλτιο.
• Τώρα η απαγόρευση των εκδηλώσεων προς τιμήν του Πολυτεχνείου και πολύ περισσότερο η απαγόρευση συναθροίσεων άνω των τριών ατόμων που παραβιάζει κατάφωρα το Σύνταγμα.
  

Τα τελευταία αυτά μέτρα θυμίζουν κατάσταση πολιορκίας. Δεν είναι ιδιορρυθμία της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, μια ακόμη νεοφιλελεύθερη εμμονή της. Είναι η παγκόσμια αντιδραστική επίθεση στους εργαζόμενους και τις κατακτήσεις τους, στις δημοκρατικές ελευθερίες. Είναι βασικό σύμπτωμα του καπιταλισμού στο σύγχρονο ιμπεριαλιστικό στάδιο του.  Ο Μακρόν στη Γαλλία νομοθετεί τη φυλάκιση ενός έτους και μεγάλα πρόστιμα  όσων φωτογραφίζουν αστυνομικούς σε ώρα δράσης. Αντίστοιχα και στην Ελλάδα οι αστυνομικοί αξιώνουν από τους συλληφθέντες να ελέγξουν τα κινητά τηλέφωνά τους για τυχόν φωτογράφιση τους.

Σε αυτό το ζοφερό παρόν και το ακόμη πιο ζοφερό μέλλον που ετοιμάζεται οι εργαζόμενοι και το λαϊκό κίνημα πρέπει να δώσουν ηχηρή την απάντησή τους.

Την απαγόρευση των εκδηλώσεων τιμής στο Πολυτεχνείο και την απαγόρευση των συναθροίσεων οι εργαζόμενοι την αντιμετώπισαν θαρραλέα και ουσιαστικά την ακύρωσαν στην πράξη και αυτό στο άμεσο μέλλον θα φανεί πιο καθαρά.

Πέραν των πρωτοφανών απαγορεύσεων, το σημαντικότερο γεγονός των ημερών ήταν η κοινή ανακοίνωση από τα τρία κόμματα της αντιπολίτευσης ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΜεΡΑ 25 και η συλλογή  πλήθους υπογράφων συνδικαλιστών, πανεπιστημιακών, καλλιτεχνών και άλλων και κυρίως των ηγεσιών των τριών κομμάτων και των κοινοβουλευτικών ομάδων τους. 

Γενικά η κίνηση αυτή είχε θετική απήχηση, συνέβαλε ως ένα βαθμό στην επιτυχία των εκδηλώσεων και πλήθος αριστερών ανθρώπων και απλών εργαζομένων το είδε με θετικό τρόπο. Δημιούργησε ελπίδες για καλύτερη πορεία στο μέλλον, για την έναρξη μιας πορείας συνεννόησης και κοινής δράσης στα πλαίσια της αριστεράς. Θεωρούμε όμως ότι δεν πρέπει να μείνουμε σε αυτό όσο και να έχει τη σημασία του. Να μην το δούμε επιφανειακά, πρέπει να δούμε βαθύτερα τα πράγματα. Τι σηματοδοτεί η κίνηση αυτή, ποιες θα είναι  πιθανές επιπτώσεις της στις προσέχεις εξελίξεις, αν φυσικά δεν είναι και δεν θεωρούμε  ότι είναι μία αντίδραση της στιγμής χωρίς συνέχεια.

Είναι η πρώτη φορά από το 1991 που το ΚΚΕ  προχωρεί σε κοινή ανακοίνωση με το Συνασπισμό τότε και το ΣΥΡΙΖΑ σήμερα. Από 1990 το κόμμα αυτό ήταν ο κυριότερος αντίπαλος ή μάλλον ο μεγαλύτερος εχθρός του, περισσότερο και από τα κλασικά αστικά κόμματα και την αστική τάξη. Δικαιολογημένα ήταν αντίπαλος του ΚΚΕ που έπρεπε να αντιμετωπιστεί με τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε το πρώτο διάστημα διότι έπρεπε να ξεκαθαρίσει ποιος είναι τι, ποιος είναι το  κομμουνιστικό κόμμα και ποιος μία δύναμη μικροαστική ρεφορμιστική. Αυτή η τακτική όμως συνεχίστηκε μέχρι τώρα παρότι το κόμμα αυτό είχε  για μεγάλο χρονικό διάστημα καθηλωθεί σε πολύ χαμηλή απήχηση. Τώρα πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μικροαστικό κόμμα, αλλά  κόμμα πού διαχειρίστηκε με επιτυχία και απόλυτη συνέπεια τις κρατικές υποθέσεις για 4,5 ολόκληρα χρόνια, εφάρμοσε αποφασιστικά  τα μνημόνια, το υποστήριξαν οι κυρίαρχες δυνάμεις και οι ηγεσίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση και έφτασε με την πολιτική του την αμερικανοκρατία σε μετεμφυλιακά επίπεδα.

Σε αυτή ακριβώς τη φάση έρχεται εντελώς ξαφνικά η συνυπογραφή της ανακοίνωσης αυτής. Θα πει κάποιος ότι είναι σοβαρό θέμα δημοκρατίας και επιτρέπεται μία ευρύτερη αντιμετώπιση του. Πρέπει να τονιστεί όμως ότι η κίνηση αυτή γίνεται από τα κόμματα και μάλιστα στο ανώτερο επίπεδο:  υπογράφουν ο γραμματέας του ΚΚΕ και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και σύσσωμες οι κοινοβουλευτικές ομάδες τους. Μία κίνηση που κυρίως θα προσανατολίζονταν στη βάση θα την υπέγραφαν επώνυμοι και ανώνυμοι άνθρωποι και από τους τρεις χώρους θα ήταν πολύ πιο φυσιολογική κίνηση. Επιπλέον το  περιεχόμενο του κειμένου είναι το πιο μίνιμουμ, είναι στο κατώτερο δυνατό επίπεδο, αφού ζητά μόνο την απόσυρση της αστυνομικής απόφασης και δεν θέτει τουλάχιστον  την ανάγκη αντιμετώπισης συνολικά της αντιδραστικής πολιτικής και των αντιδημοκρατικών μέτρων και δεν ζητά να ενισχυθούν οι προσεχείς αγώνες, παρότι το κείμενο αυτό  το συνέταξε το ΚΚΕ. Η εξέλιξη αυτή είναι προσανατολισμένη προς τα δεξιά και κοινοβουλευτικά ενώ προτεραιότητα έπρεπε να είναι ο απλός εργαζόμενος λαός, οι μαζικοί φορείς του, ο χώρος της ανένταχτης και κατακερματισμένης Αριστεράς.

Έτσι μπορούσε σταδιακά μεταξύ του Κομμουνιστικού Κόμματος και ενός κόμματος που διαχειρίζεται την αστική πολιτική να γίνει η εξομάλυνση των σχέσεων τους στο επιτρεπτό επίπεδο, ώστε να διεξάγεται η διαπάλη και η σύγκρουση όπου είναι αναγκαίο με πολιτικούς όρους και με ανοιχτό πάντα το ιδεολογικό και πολιτικό μέτωπο και την κριτική.

Μία κίνηση στη βάση  μέσα στο λαό θα μπορούσε να γίνει ένα πρόπλασμα για ένα ευρύ κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες που λείπει και η σημασία του είναι μεγάλη.

Θεωρούμε ότι η κίνηση αυτή ακυρώνει με βίαιο τρόπο τις συνεδριακές αποφάσεις του ΚΚΕ, είτε κάποιος τις θεωρεί ορθές είτε όχι. Οι συνεδριακές αποφάσεις ακυρώνονται ή  τροποποιούνται δημόσια  από τα αντίστοιχα κομματικά όργανα και όχι  οι συνεδριακές αποφάσεις να είναι σε ισχύ και να εφαρμόζονται κατά το δοκούν. Τουλάχιστον ως προς αυτό οι κομμουνιστές ήταν συνεπείς.

Μετά τη διάσπαση του 1968 και ιδίως μετά τη μεταπολίτευση κύριος εχθρός του ΚΚΕ ήταν το ΚΚΕ εσωτερικού και όχι τα βασικά αστικά κόμματα. Θεωρούμε δικαιολογημένα γιατί έπρεπε να κριθεί στο λαό  ποιο ήταν το πραγματικό ΚΚΕ. Αυτή η τακτική όμως τράβηξε ως το 1986 παρότι το κόμμα αυτό είχε περιθωριοποιηθεί πολύ νωρίτερα. Τότε άρχισε η στροφή που ολοκληρώθηκε με το κοινό πόρισμα ΚΚΕ-ΕΑΡ που δεν έμεινε σε μία εκλογική συνεργασία ή σε μία τακτική συμμαχία, αλλά έκανε λόγο για κοινή πορεία προς το σοσιαλισμό. Η συνέχεια είναι γνωστή.

Το συμπέρασμα είναι προφανές. Το ΚΚΕ διαχρονικά δυσκολευόταν ιδιαίτερα να δει με ταξική ματιά το χαρακτήρα των μικροαστικών ρεφορμιστικών δυνάμεων και των ενδιάμεσων μικροαστικών στρωμάτων και ταλαντευόταν από τη μία ως την άλλη άκρη του εκκρεμούς.

Από ταξική σκοπιά, η εκτίμηση του χαρακτήρα των ενδιάμεσων μικροαστικών στρωμάτων και κατ’ επέκταση των πολιτικών δυνάμεων που τα εκφράζουν είναι κρίσιμο ζήτημα, είναι  η λυδία λίθος  για την αντιμετώπιση τους και για τη διαμόρφωση πραγματικού επαναστατικού προγράμματος. Η αδυναμία αυτή ήταν μία  από τις αιτίες που έφεραν τις αποτυχίες στο ΚΚΕ και το λαϊκό κίνημα.

Οι κομμουνιστές, οι πρωτοπόροι εργάτες πρέπει να αγωνιστούν για ένα Προγραμματικό Πλαίσιο που να εκφράζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων με βάση τη μαρξιστική λενινιστική θεωρία και τη θετική και αρνητική πείρα  που το κίνημα μας συσσώρευσε ολόκληρο τον 20ο αιώνα.

Οι συνέπειες από την εξέλιξη αυτή, ιδιαίτερα  αν εκφράζει κάτι γενικότερο, είναι  πολύ πιθανόν να είναι επώδυνες   άμεσα για το ίδιο το ΚΚΕ και το λαό. Σε αυτά θα επανέλθουμε.

Οι  διαπιστώσεις μας αυτές το πιο εύκολο και σύνηθες είναι να αντιμετωπιστούν ως εχθρική επίθεση. Ας σκεφτεί  όμως η ηγεσία του κόμματος μήπως πρόκειται για πραγματικό ενδιαφέρον.

                                                                                        Τ. Κ.

πηγη: ergatikosagwnas.gr