Από το Γιώργη Χρήστου

Την περαιτέρω ποινικοποίηση των εργατικών αγώνων, της απεργίας και του δικαιώματος των εργαζομένων να διεκδικούν καλύτερους μισθούς, συντάξεις και εργασιακές συνθήκες έχει ως στόχο η κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία με το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο γυρίζει τη χώρα, πέραν του ενός αιώνα πίσω, σε εποχές εργασιακής ειλωτείας.

Κι αυτό είναι ηλίου φαεινότερον από τις δηλώσεις του αμετανόητου υπουργού Εργασίας, Κωστή Χατζηδάκη, σε δηλώσεις του, στο «Βήμα της Κυριακής», όπου ξεκαθαρίζει πως: «Άλλο η απεργία και άλλο η παρανομία», προαναγγέλλοντας ότι οι απεργίες που κηρύσσονται παράνομες από το δικαστήριο δεν θα μπορούν να επαναποφασίζονται από υπέρτερη – δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια – συνδικαλιστική οργάνωση. Μάλιστα, όπως προσθέτει: «Οι συνδικαλιστές που παρανομούν κατά τη διάρκεια της απεργίας θα υπόκεινται σε αστικές ευθύνες», υπογραμμίζει, καλύπτοντας έτσι την εργοδοτική αυθαιρεσία και την προσπάθεια στησίματος απεργοσπαστικού μηχανισμού, κατά τη διάρκεια μιας απεργίας.

Να σημειωθεί πως στο σχετικό ενημερωτικό σημείωμα που απέστειλε, την περασμένη Παρασκευή, προς τα ΜΜΕ, με την κατάθεση του αντεργατικού νομοσχεδίου στη Βουλή, ανάμεσα στα «σύγχρονα, πραγματικά προβλήματα των εργαζομένων» που ισχυρίζεται ότι λύνει είναι και τα δύο παρακάτω:

Απαγόρευση παράνομης απεργίας: Ορίζεται ότι εάν κριθεί παράνομη απεργία ή στάση εργασίας που έχει κηρυχθεί από πρωτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση, δεν επιτρέπεται (μια πρακτική που ακολουθείτο σε ορισμένες περιπτώσεις μέχρι σήμερα), η κήρυξη απεργίας από την αντίστοιχη δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση για το ίδιο θέμα.

Αστική ευθύνη συνδικαλιστών: Προστίθεται διάταξη σύμφωνα με την οποία τόσο οι συνδικαλιστές που πραγματοποιούν καταλήψεις, αποκλεισμούς, ή ασκούν βία, εμποδίζοντας τους εργαζόμενους που δεν συμμετέχουν στην απεργία να εργαστούν, όσο και η συνδικαλιστική τους οργάνωση, θα έχουν αστική ευθύνη. Η ευθύνη δεν βαραίνει το σύνολο των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου αλλά εκείνους που προβαίνουν σε αυτές τις πράξεις, ενώ η καταβολή αποζημίωσης προϋποθέτει την άσκηση αγωγής από την θιγόμενη επιχείρηση.

Μάλιστα, ο υπουργός Εργασίας, στις δηλώσεις του, στο «Βήμα της Κυριακής», ρίχνοντας «λάσπη στον ανεμιστήρα», επιχειρεί να αμαυρώσει τους αγώνες των εργαζομένων και το εργατικό – συνδικαλιστικό ισχυριζόμενος ότι: «Οι συνδικαλιστές ενοχλούνται από τα ηλεκτρονικά μητρώα και την ηλεκτρονική ψηφοφορία που εισάγουμε, όπως και από την κατάργηση της χρηματοδότησης των οργανώσεων από εργοδότες και κόμματα. Αυτό είναι το πρόβλημά τους».

Με λίγα λόγια, αφού πρώτα μας λέει ξεδιάντροπα πως «για τα λεφτά, τα κάνουν όλα», το… παίζει αβελτήρων, κάνει πως δεν καταλαβαίνει πόσο διαβλητό είναι το σύστημα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, πόσους εκβιασμούς και παρεμβάσεις χωράει. Το Ergasianet, o υπογράφων το κείμενο και το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, του αφιερώνουν το παρακάτω απόσπασμα από την ΚΥΑ/ΔΙΔΑΔ/Φ.37.21/1296/οικ.3731 (), με θέμα «Εκλογή αιρετών εκπροσώπων στα Υπηρεσιακά και Πειθαρχικά Συμβούλια των δημοσίων υπηρεσιών, των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου και των ΟΤΑ με τη διαδικασία της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας».

Άρθρο 6 – παράγραφος 6: «Την καθορισμένη ημέρα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας ο εκλογέας, αφού καταχωρίσει την ψήφο του στο ηλεκτρονικό σύστημα, λαμβάνει μέσω εξατομικευμένου ηλεκτρονικού μηνύματος μια ψηφιακή Απόδειξη Καταχώρισης Ψήφου, η οποία αποτελεί μοναδικό κρυπτογραφικό τεκμήριο της συμμετοχής του στην ψηφοφορία. Σε περίπτωση που ο/η ψηφοφόρος καταχωρίσει την ψήφο του περισσότερες από μία φορές, λαμβάνεται υπόψη η τελευταία ψήφος και ισχύει η αντίστοιχη ψηφιακή Απόδειξη Καταχώρισης Ψήφου».

Αναφορικά με την κατάργηση του 8ωρου και το ξήλωμά του «εις το όνομα» της διευθέτησης του χρόνου εργασίας, εμπαίζει ωμά, προσβάλλει και υποτιμά τον κόσμο της δουλειάς, αναρωτώμενος: «Ποιος σοβαρός άνθρωπος πιστεύει ότι θα ήταν δυνατόν να καταργηθεί το 8ωρο σε μια χώρα της ΕΕ;»

Να θυμίσουμε πως το 8ωρο υπήρξε το κεντρικό αίτημα γύρω από το οποίο συγκροτήθηκε το εργατικό κίνημα στο γύρισμα του 19ου αιώνα προς τον 20ό. «Οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες ψυχαγωγία, οκτώ ώρες ανάπαυση» ήταν το κεντρικό σύνθημα των διαδηλώσεων στο Σικάγο του 1886. Ορθό από ανθρωπιστική άποψη, εφόσον η προσωπική ολοκλήρωση απαιτεί ένα επαρκές διάστημα ανάμεσα στο χρόνο εργασίας και στον αναγκαίο χρόνο ξεκούρασης, ώστε να ξεδιπλωθούν όσα σχετίζονται με τη δημιουργικότητα, την πνευματική συγκρότηση, την κοινωνικότητα, την ενασχόληση με τα κοινά. Ορθό επίσης από την άποψη της κοινωνικής προόδου, εφόσον η μείωση του χρόνου εργασίας συνεισφέρει στο στοίχημα της ισότητας.

Με το νομοσχέδιο Χατζηδάκη, στην περίπτωση που ψηφιστεί και γίνει νόμος, το  10ώρο, 11ωρο κτλ., δε θα είναι εξαιρέσεις, αλλά η νέα «κανονικότητα» που θα επιβάλλει η κυβέρνηση της ΝΔ -πατώντας πάνω σε νόμους και τα μνημόνια ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-, ως προς το μέγιστο ημερήσιο χρόνο εργασίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την υγεία, την ποιότητα ζωής αλλά και την υπερωριακή αποζημίωση των εργαζομένων.

Το κεφάλαιο, οι επιχειρήσεις, η εργοδοσία αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη δύναμη, ακόμη μεγαλύτερη εξουσία στο να αποφασίζουν μονομερώς για την ευέλικτη χρήση των εργαζομένων εκμαιεύοντας ή επιβάλλοντας τη «συναίνεση» τους και χωρίς πλέον να απαιτείται η σύμφωνη γνώμη των συνδικάτων.

Και για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, σε ό,τι αφορά την Οδηγία της ΕΕ, την οποία έχει σαν «καραμέλα» ο υπουργός Εργασίας και την «πιπιλίζει», σε όποιο ΜΜΕ εμφανιστεί, για το χρόνο εργασίας επιτρέπει μέχρι και 13 ώρες εργασίας την ημέρα (καθιστώντας υποχρεωτική την 11ωρη ανάπαυση), καθώς και 48 ώρες εργασίας την εβδομάδα, με δυνατότητες ευελιξίας σε ευρύτερες περιόδους αναφοράς και ρήτρες εξαίρεσης τόσο κρατών όσο και των εργαζόμενων που προαιρετικά θέλουν να δουλέψουν παραπάνω. Γενικότερα, δίνοντας μεγάλα περιθώρια ευελιξίας και επιτρέποντας ευρείες παρεκκλίσεις ως προς τα οριζόμενα όρια, η Οδηγία αδυνατεί να επιβάλει ένα ισχυρό επίπεδο ελάχιστης προστασίας της ασφάλειας, της υγείας και του προσωπικού χρόνου των εργαζομένων, ενώ επιτρέπει το κοινωνικό ντάμπιγκ, την καταστρατήγηση των κεκτημένων των εργατικών αγώνων και την υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων.

Είναι, λοιπόν, σαφές πως η κυβέρνηση της ΝΔ, με το αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη, επιχειρεί να αλώσει το τελευταίο οχυρό, τον σκληρό πυρήνα των εργασιακών δικαιωμάτων. Επιχειρεί να επιβάλει ξανά έναν εργασιακό 19ο αιώνα, σε μια εποχή που η ψηφιακή επανάσταση και η ρομποτική θα δικαιολογούσαν πλήρως το αίτημα του 5ώρου και τη εβδομάδας των 30 ωρών εργασίας.

Σε κάθε περίπτωση, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες γνωρίζουν καλά πως το νέο νομοσχέδιο για τα εργασιακά συνιστά, με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Για την προστασία της εργασίας» κάθε άλλο παρά φιλεργατικό είναι. Αναγνωρίζουν πως πρόκειται για ένα σαρωτικό νομοσχέδιο, μια ολομέτωπη επίθεση στα πλέον θεμελιώδη δικαιώματα τους, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Είναι ένα νομοσχέδιο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου και της εργοδοσίας. Κι αυτό, ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου για τους εργαζομένους και τις εργαζόμενες. Γνωρίζουν πολύ καλά πως οι επιπτώσεις των προωθούμενων μέτρων θα είναι συντριπτικές για το εισόδημα, τον εργάσιμο χρόνο, την προσωπική και κοινωνική ζωή και τη δυνατότητα συγκρότησης αντιστάσεων των εργαζομένων.

Ο αμετανόητος, άεργος και άσχετος με το εργασιακό αντικείμενο, υπουργός Εργασίας, Κωστής Χατζηδάκης, που, από όπου κι αν περνά, λειτουργεί ως «ντίλερ του κεφαλαίου», θα πάρει την απάντησή του, από τους εργαζομένους, τις εργαζόμενες και τα Συνδικάτα, με συντονισμένη και ενωτική δράση στους χώρους εργασίας και στο δρόμο, με αφετηρία τη Γενική Απεργία, την Πέμπτη 10 Ιούνη.

Για το λόγο αυτό, οφείλουν οι Συνδικαλιστικές Οργανώσεις να αντιμετωπίσουν το νομοσχέδιο με ενωτικό, πλατύ και αγωνιστικό πνεύμα. Να πάρουν αποφάσεις καταδίκης του νομοσχεδίου, να οργανώσουν καμπάνιες ενημέρωσης, περιοδείες στους χώρους δουλειάς και γενικές συνελεύσεις των μελών τους. Να σχεδιάσουν τη δράση τους για την επιτυχία των συλλαλητηρίων και των απεργιακών κινητοποιήσεων, που έχουν προγραμματιστεί το επόμενο διάστημα.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ 10 ΙΟΥΝΗ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ

ΠΗΓΗ;  ergasianet.gr

Καπραβέλος: Το εμβόλιο αυτή την στιγμή είναι το κυριότερο όπλο για να ελέγξουμε την πανδημία - Βασιλακόπουλος: Να δοθούν κίνητρα σε αυτούς που εμβολιάζονται - Πέτσας: Να καμφθούν οι αντιστάσεις σε όσους έχουν δεύτερες σκέψεις ή έλκονται από θεωρίες συνωμοσίας - Γώγος: Πιθανός ο υποχρεωτικός εμβολιασμός σε ορισμένες κατηγορίες

Την ώρα που το πρόγραμμα εμβολιασμών προχωρά κανονικά στη χώρα μας και λίγο πριν ανοίξουν οι εμβολιασμοί των 18-29 ετών με όλα τα εμβόλια διαθέσιμα, ολοένα και περισσότεροι ειδικοί και πολιτικοί, θέλοντας να τονίσουν την εξαιρετική σημασία του εμβολιασμού για την αποφυγή ενός τέταρτου κύματος της πανδημίας, κάνουν λόγο για προνόμια σε όσους έχουν εμβολιαστεί, ενώ πολλοί μιλούν και για το ενδεχόμενο υποχρεωτικού εμβολιασμού.

Την σχετική κουβέντα (σ.σ. περί προνομίων των εμβολιασμένων) είχε πρόσφατα «ξεκόψει» η κυβέρνηση, διά στόματος της εκπροσώπου, Αριστοτελίας Πελώνη, φαίνεται ωστόσο ότι επανέρχεται στο προσκήνιο με ακόμα μεγαλύτερη δυναμική.

Γώγος: Είναι καλό να υπάρχουν κίνητρα

Μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ο καθηγητής Παθολογίας Χαράλαμπος Γώγος, τόνισε: «Είναι καλό να υπάρχουν κίνητρα για τους εμβολιασμένους και στο τέλος μπορούμε να συζητήσουμε για την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού σε συγκεκριμένες κατηγορίες. Είναι ανοιχτό το θέμα. Θα μπει στην συζήτηση γιατί είναι πολύ σημαντικό. Αλλά πρέπει να δούμε όλες τις όψεις και απόψεις του»..

Ο ίδιος επισήμανε πως με το εμβολιασμό έχουμε πολλά πλεονεκτήματα όπως την προστασία της υγείας μας και την εύρυθμη λειτουργία ενός νοσοκομείου. 

Για το γεγονός ότι πολλοί δεν εμβολιάζονται γιατί δυσκολεύονται να πάνε στα εμβολιαστικά κέντρα ανέφερε πως ο επόμενος στόχος είναι να δίνεται η δυνατότητα μαζικού εμβολιασμού και να γίνεται εύκολα στην γειτονιά μας πχ γιατρό μας, φαρμακείο. 

Βασιλακόπουλος: Κίνητρα σε αυτούς που εμβολιάζονται 

Καπραβέλος: «Το εμβόλιο δεν σε προφυλάσσει μόνο αλλά σπάει και την αλυσίδα της διασποράς»

«Το εμβόλιο αυτή την στιγμή είναι το κυριότερο όπλο για να ελέγξουμε την πανδημία», δήλωσε από την πλευρά του ο διευθυντής ΜΕΘ στο νοσοκομείο Παπανικολάου, Νίκος Καπραβέλος.

Όπως ανέφερε αν θέλουμε να ξεμπερδεύουμε με τον ιό θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε αυτό το «όπλο» και υπογράμμισε πως ο μη εμβολιασμένος διευκολύνει την διασπορά – ανάπτυξη των μεταλλάξεων και υπάρχει κίνδυνος να τιναχθούν όλα στον αέρα.

«Το εμβόλιο δεν σε προφυλάσσει μόνο αλλά σπάει και την αλυσίδα της διασποράς», είπε χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, δήλωσε πως ίσως χρειαστεί να έχουμε και μια δόση «αναμνηστική» τον Σεπτέμβριο αλλά ο εμβολιασμένος είναι προστατευμένος.

«Οι πάνω από 60 ετών θα είναι πιο ευάλωτοι σε ένα πιθανό τέταρτο κύμα και μάλιστα όσοι δεν έχουν εμβολιαστεί» ανέφερε μεταξύ άλλων τονίζοντας πως ο κίνδυνος είναι μεγάλος. «Το 4ο κύμα θα μας απασχολήσει με αυτή την κατηγορία ασθενών.

Πρέπει να πάνε να εμβολιαστούν» είπε χαρακτηριστικά.  

Ο ίδιος εκτιμά πως για να μπει ένα τέλος με την πανδημία απαιτείται ένας καθολικός υποχρεωτικός εμβολιασμός σε όλους τους ανθρώπους ακόμα και στα παιδιά.

Παράλληλα, σημείωσε πως από την στιγμή που το νοσοκομείο μετατρέπεται για μία νόσο αποδιοργανώνεται με αποτέλεσμα την ακύρωση χειρουργείων και άλλων.

Πέτσας: «Χρειάζονται προνόμια σε όσους εμβολιάζονται»

Στο μεταξύ, για προνόμια σε όσους εμβολιάζονται  έκανε λόγο και ο αναπληρωτής Υπουργος Εσωτερικών Στέλιος Πέτσας μιλώντας στην τηλεόραση τουΣΚΑΪ.

«Χρειάζονται προνόμια σε όσους εμβολιάζονται προκειμένου να είναι ένας σαφές κίνητρο και να καμφθούν οι αντιστάσεις σε όσους έχουν δεύτερες σκέψεις ή έλκονται από θεωρίες συνωμοσίας» τόνισε μεταξύ άλλων ο ο αναπληρωτής υπουργος Εσωτερικών.

Όπως ανέφερε εφόσον υπάρχουν διαθέσιμα εμβόλια πλέον πρέπει να δοθούν κίνητρα στους εμβολιασμένους όπως μεγαλύτερης κίνησης ελευθερίας εντός και εκτός επικράτειας, δυνατότητα να επισκέπτονται χώρους που είναι κλειστοί τώρα και θα ανοίξουν και παρόμοιες ελευθερίες.  

Ο κ. Πέτσας εξήγησε ότι αυτό είναι κάτι που συζητείται εδώ και ένα μήνα και εκτίμησε πως στα μέσα Ιουνίου είναι το χρονικό διάστημα που θα πρέπει να παρθούν κάποιες αποφάσεις για να επιταχυνθεί ο εμβολιασμός.

Σχετικά με τα εμβολιαστικά κέντρα ανέφερε πως αρχικά είχε ειπωθεί για 1018 όταν γινόταν ο πρώτος σχεδιασμός  ενώ πλέον έχουν φτάσει 50% πάνω από τον αρχικό σχεδιασμό.

Παράλληλα σημείωσε πως είναι καλύτερο να κάνεις το πιο γρήγορο εμβόλιο παρά να περιμένεις την πιο εξεζητημένη επιλογή. 

ΠΗΓΗ: protothema.gr

Σαν σήμερα, στις 6 του Ιούνη 1943, οι Ιταλοί φασίστες καταχτητές εκτελούν 106 πατριώτες, που κρατούνταν στο στρατόπεδο της Λάρισας, σε αντίποινα για την ανατίναξη της σήραγγας του Κούρνοβου από τους μαχητές του ΕΛΑΣ. Ανάμεσα στους εκτελεσμένους και 54 κομμουνιστές Ακροναυπλιώτες…

Τη νύχτα της 1ης προς τη 2η του Ιούνη 1943 το Αρχηγείο του ΕΛΑΣ Δομοκού, ύστερα από διαταγή του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, που μόλις πριν λίγες μέρες (19 Μάη) είχε συγκροτηθεί με στρατιωτικό αρχηγό το Στέφανο Σαράφη, καπετάνιο τον Άρη Βελουχιώτη και Πολιτικό Επίτροπο αντιπρόσωπο του ΕΑΜ τον Βασίλη Σαμαρινιώτη (Ανδρέα Τζήμα), ανατίναξε αμαξοστοιχία κατάφορτη από Ιταλούς στρατιωτικούς, την ώρα που περνούσε μέσα από τη σήραγγα (γαλαρία) του Κούρνουβου, κοντά στο σταθμό Νεζερού – Δομοκού, με αποτέλεσμα η αμαξοστοιχία να καταστραφεί ολοκληρωτικά.

Όπως αναφέρει ο στρατηγός Σαράφης στο βιβλίο του «Ο ΕΛΑΣ», στη σήραγγα μαζί με το συρμό, αποτεφρώθηκαν και 580 – 600 Ιταλοί στρατιωτικοί μαζί και ένας στρατηγός, που μεταφέρονταν από την Αθήνα στην Ιταλία, μέσω Θεσσαλονίκης.

Η ανατίναξη της στρατιωτικής αμαξοστοιχίας στο Κούρνοβο ήταν ένα σοβαρό πλήγμα για τις δυνάμεις κατοχής. Γιατί, εκτός των άλλων, η σήραγγα αυτή, που έχει μήκος 510 μέτρα και βρίσκεται στη γραμμή Λιανοκλάδι – Λάρισα και σε υψόμετρο 585 μ., είχε πάθει σοβαρή ζημιά με αποτέλεσμα να κοπεί η συγκοινωνία για 8 μέρες. Λυσσασμένοι οι κατακτητές και για τις απώλειές του σε έμψυχο υλικό, πήραν 106 αγωνιστές κρατούμενους στο στρατόπεδο ομήρων της Λάρισας και τους εκτέλεσαν στις 6 Ιούνη 1943.

Οι περισσότεροι από τους 106 εκτελεσμένους ήταν Ρουμελιώτες, Θεσσαλοί και Πελοποννήσιοι και Αθηνοπειραιώτες. Όλοι τους κρατούνταν στο στρατόπεδο κρατουμένων Λάρισας.

Γενικά προέρχονταν από την Κεντρική και Νότια Ελλάδα. Ανάμεσά τους και πάνω από τους μισούς ήταν Ακροναυπλιώτες και Αναφιώτες, παλιοί αγωνιστές στελέχη του ΚΚΕ και συνδικαλιστές, που παραδόθηκαν τις πρώτες μέρες της κατοχής από τις ελληνικές αρχές στους καταχτητές.

Η εκτέλεση των 106 μαρτύρων έγινε στις 6 Ιούνη 1943 στις 2 με 5 το απόγευμα κοντά στο χωριό Άγιος Στέφανος, πολύ μακριά από τη γαλαρία, όπου ανατινάχτηκε το τρένο. Φαίνεται πως οι Ιταλοί δεν τόλμησαν ν’ ανέβουν ως τη γαλαρία και προτίμησαν να τους εκτελέσουν χαμηλά στα ριζά.

Η θυσία των «Αγίων 106» στο Κούρνοβο, στις 6 Ιούνη 1943

Στο μνημείο που στήθηκε στα ριζά του βουνού, στο Κούρνοβο, διαβάζουμε τα ονόματα των εκτελεσθέντων και το επιτύμβιο του Γιάννη Ρίτσου:

Όχι κραυγές και κλάματα
ιερή σιγή να φέξει
το χώρο ετούτο που έπεσαν
οι Άγιοι 106
γερόντοι και ανταρτόπουλα
παιδιά της Ρωμιοσύνης
κάθε όνομα και ένα σπαθί
κ’ ένα άστρο αδελφοσύνης
ωσότου να ‘ρθει η Λευτεριά
στάρι κι ανθό να σπείρει
και το θλιμμένο Κούρνοβο
να στήσει πανηγύρι
κ’ οι 106 αδούλωτοι για πάντα αναστημένοι
φρουροί του δίκιου να ορθώσουν
μέσα στην οικουμένη.

Στο στρατόπεδο Λάρισας είχαν πληροφορηθεί πως οι πραγματογνώμονες – ένας Έλληνας και ένας Ιταλός – είχαν αποφανθεί, πως η ανατίναξη ήταν αποτέλεσμα σαμποτάζ ανταρτών, ενώ ο αντιπρόσωπος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού διαφωνούσε και ισχυρίζονταν πως το τρένο πήρε φωτιά από τη μηχανή και ζητούσε να μην εφαρμοστούν αντίποινα. Ωστόσο οι κρατούμενοι δεν είχαν αυταπάτες. Γι’ αυτό όταν στις 5 Ιούνη το απόγευμα ένας Ιταλός υπολοχαγός διάβασε με καταφανή ταραχή ένα μακρύ κατάλογο κρατουμένων και διέταξε γρήγορα να ετοιμαστούν όσοι άκουσαν τα ονόματά τους και να επιβιβαστούν στα στρατιωτικά καμιόνια που περίμεναν κοντά στην είσοδο του στρατοπέδου, ήξεραν πως πάνε για εκτέλεση. Συγκινητικός ήταν ο αποχωρισμός των 106 από τους συμπατριώτες, συναγωνιστές και συντρόφους τους, που μαζί είχαν ως εκείνη την ώρα γευτεί τις πίκρες, τις κακουχίες και τα βασανιστήρια της ομηρίας τους.

Προς το βράδυ τα καμιόνια ξεκίνησαν. Μα τη νύχτα ξαναγύρισαν φορτωμένα και την επομένη το πρωί έφυγαν ξανά από το στρατόπεδο της Λάρισας. Διέσχισαν το θεσσαλικό κάμπο κι ανέβηκαν τις στροφές προς το Δομοκό με αυστηρά μέτρα ασφάλειας. Κατά τις 11.00 π. μ. πέρασαν έξω από το Δομοκό και στη συνέχεια διέσχισαν την καταπράσινη πλαγιά της Όθρυς και κατά το μεσημέρι είχαν φθάσει στο χώρο της εκτέλεσης. Εκεί κοντά στην Ξυνιάδα διαδραματίστηκαν τραγικές σκηνές, που συγκλόνισαν βαθύτατα κι αυτούς ακόμα τους εκτελεστές Ιταλούς.

Ο Ιταλός συνταγματάρχης διάβασε τη απόφαση για την εκτέλεση και στον τόπο του Θυσιαστηρίου ξαναζωντάνεψαν οι ηρωικότερες στιγμές της ιστορίας του Έθνους μας.

Να πως περιγράφει ο εφεδροελασίτης Γιάννης Καραδήμας που από κάποιο παρατηρητήριο εκεί κοντά παρακολουθούσε την εκτέλεση των 106 πατριωτών:

«… Η μέρα προχωρεί. Φτάνει το μεσημέρι και καθώς αγναντεύαμε κάτω προς τον κάμπο της Ξυνιάδας διακρίνουμε μεγάλη φάλαγγα, 25-30 αυτοκινήτων. Ξεπρόβαλαν στα υψώματα της Κορομηλιάς, προχώρησαν για το Νεζερό. Που πάνε άραγε; Υποθέσαμε ότι πάνε για τη Γαλαρία, όπου μετά την ανατίναξη δούλευαν συνεργεία τεχνιτών. Σίγουρα πρόκειται για αντίποινα στην ανατίναξη, σκεφτήκαμε. Καλυμμένοι κάτω από τα πυκνά χαμόκλαδα παρακολουθούμε γεμάτοι αγωνία. Πέρασαν το χωριό Άγιο Στέφανο και κατευθύνονταν προς το Περιβόλι. Μα στο ρέμα εκεί στα πλατάνια σταμάτησαν. Έκαναν κάποια αναγνώριση προς τη γαλαρία, περνούν αντίθετα, τώρα στον Άγιο Στέφανο και κοντά στο Νεκροταφείο του χωριού, εκεί στη μικρή κοιλαδίτσα του Χασνά, ξεφορτώνουν τα αυτοκίνητα. Κατεβαίνουν πρώτα οι Ιταλοί με τον οπλισμό τους και τρέχοντας πιάνουν θέσεις στην πλαγιά με μέτωπο προς το βουνό. Στήνουν τα πολυβόλα και οπλοπολυβόλα και ταυτόχρονα κατεβάζουν από τα αυτοκίνητά τους κρατούμενους δεμένους ανά δύο με χειροπέδες. Μετράμε πάνω από 100. Γύρω τους τα πολυβόλα έτοιμα και οι φασίστες με το χέρι στη σκανδάλη. Οι μελλοθάνατοι κινούνται αριστερά – δεξιά, περπατούν, σκύβουν, χτυπάνε πάνω στις πέτρες, κάνουν ανεξήγητες κινήσεις. Δεν μπορούμε να διακρίνουμε καλά. Μετά καταλάβαμε ότι έσπαζαν τα ρολόγια τους, ξέσχιζαν τα ρούχα και τα χαρτονομίσματά τους για να μη συληθούν από τους δήμιους.

Αυτό κράτησε περίπου 10 λεπτά με ένα τέταρτο. Κι ύστερα όλοι στήσαν το χορό. Χόρεψαν λεβέντικα τον τσάμικο: «Βγήκαν αντάρτες στα βουνά τα ρουμελιώτικα παιδιά και το πρώτο παλληκάρι όλοι το φωνάζουν Άρη…».

Ύστερα αρχίζουν όλοι δυνατά, που το ακούμε και μεις καθαρά, το αθάνατο συρτό τραγούδι που τραγουδούσαν και χόρεψαν οι Σουλιώτισσες πριν πηδήσουν από το βράχο στο βάραθρο: «Έχε γειά καημένε κόσμε έχε γειά γλυκιά ζωή και συ δύστυχη πατρίδα, έχε γεια παντοτινή…».

Το τραγούδι αντρίκιο, βροντερό ξεχύνεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Αχολογούν οι ρεματιές και τα φαράγγια. Και τα πόδια των ανδρειωμένων, πατώντας στέρεα στη γη, πηδούν ψηλά και σηκώνουν σύννεφο τον κουρνιαχτό. Μα το παράγγελμα: Πυρ! του Ιταλού αξιωματικού έκοψε απότομα το τραγούδι και σιγά -σιγά έσβησε και τον αντίλαλο. Τα πολυβόλα των Ιταλών ξερνούν φωτιά και καυτό μολύβι. Στα στάχυα στη γη και το αίμα τους ποτίζει το χώμα. Σιγή θανάτου απλώνεται παντού σ’ όλη την πλάση. Και αυτοί ακόμη οι Ιταλοί μπρος σ’ αυτή την άφθαστη παλληκαριά των γενναίων, που μ’ ένα λεβέντικο σάλτο πέρασαν απ’ τη ζωή στην αθανασία, στέκαν άφωνοι, μαρμαρωμένοι. Δεν είχαν το κουράγιο να πλησιάσουν τους γίγαντες για να τους ρίξουν τη χαριστική βολή. Φοβισμένοι κοιτάζουν προς τα υψώματα και ένοχοι για το ομαδικό τους έγκλημα, τα μαζεύουν γρήγορα, ανεβαίνουν στ’ αυτοκίνητα και φεύγουν σαν κυνηγημένοι μέσα στον κάμπο προς τα Μεταλλεία. Η ώρα ήταν 5 με 6 το απόγευμα.

Η θυσία των «Αγίων 106» στο Κούρνοβο, στις 6 Ιούνη 1943

Σ’ αυτή την κατάσταση βρήκαν τους μάρτυρες οι χωρικοί…

Τώρα κάτω στην κοιλάδα κείτονταν τα άψυχα κορμιά. Και η αδούλωτη Ελλάδα συντροφιά με τη Λευτεριά. Η νύχτα που έρχονταν μας κράτησε ξάγρυπνους πάνω στο ύψωμα, σαν τιμητική φρουρά των ηρώων και μαρτύρων της λευτεριάς. Το πρωί κατεβήκαμε στον τόπο της εκτέλεσης μαζί με τους κατοίκους των γειτονικών χωριών, σκάψαμε λίγο πιο κει στα Βαρκά ένα κοινό μνήμα για τη στερνή τους κατοικία ενώ γυναίκες πνιγμένες στο κλάμα μοιρολογούσαν:

«Σκάψτε βαθιά, σκάψτε πλατιά
κάντε γερό ταμπούρι
ολόρθος για να πολεμώ
και πλαγιαστός να ρίχνω…».

Ευλαβικά αποθέσαμε στον ομαδικό τάφο τους νεκρούς μας. Όλοι μαζί γονατιστοί ψάλλαμε το πένθιμο εμβατήριο:

«Επέσατε θύματα αδέλφια εσείς
σε άνισο μάχη κι αγώνα…».

Στους γενναίους δεν ταιριάζουν τα δάκρυα. Σταθήκαμε ευλαβικά μπρος στο απέριττο μνήμα τους. Η ζωή για τους ήρωες δεν τελειώνει με το θάνατός τους. Το ζωντανό τους παράδειγμα σφυρηλατεί τις καρδιές των επιγόνων, που συνεχίζουν τον αγώνα τους».

Ο ηρωισμός των μελλοθανάτων εντυπώσιασε βαθιά κι αυτούς τους δημίους τους. Γυρίζοντας οι Ιταλοί στο στρατόπεδο της Λάρισας φοβισμένοι, τρομοκρατημένοι με έντονα τα συναισθήματα αγωνίας, φρίκης αλλά και ενοχής αφηγούνταν, πως ένας από τους κρατουμένους μίλησε στους Ιταλούς κατά του φασισμού και διαδήλωσε την πεποίθησή του για την σίγουρη και αποφασιστική νίκη των λαών. Υπογράμμισε πως στις περιπτώσεις σαν κι αυτή, που οι στρατιώτες διατάσσονται να εκτελέσουν εγκλήματα δεν είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν. Κι αμέσως έστησαν το χορό… Αργότερα δημοσιεύτηκε στο Λαρισαϊκό Τύπο πως στο τραίνο που ανατινάχτηκε στη σήραγγα του Κούρνοβου ήταν μέσα και 50 Έλληνες κρατούμενοι των Ιταλών, που μεταφέρονταν από τις φυλακές Αβέρωφ και στέλνονταν όμηροι σε ιταλικά στρατόπεδα και που βρήκαν οικτρό θάνατο. Κάηκαν μαζί με τους Ιταλούς δεσμοφύλακές τους.

Δυστυχώς συνέβαινε πολλές φορές στα τραίνα που ανατινάσσονταν σε σαμποτάζ να χάνουν τη ζωή τους και Έλληνες πατριώτες είτε σαν κρατούμενοι, είτε σαν σιδηροδρομικοί υπάλληλοι.

* Το χρονικό της εκτέλεσης, από τον τρίτο τόμο της έκδοσης “Έπεσαν για τη ζωή”, της ΚΕ του ΚΚΕ, στον οποίο παρατίθενται και τα ονόματα των εκτελεσμένων ηρώων.

Παναγιώτης Μαυροειδής

«Ο εργάτης βάζει την ζωή του στο αντικείμενο. Όμως τώρα η ζωή του δεν ανήκει πλέον σ’ αυτόν αλλά στο αντικείμενο» (Κ. Μάρξ)

Άστραψαν και βρόντηξαν τα συστημικά μέσα ενημέρωσης κατά της απεργίας της ΠΕΝΕΝ στις 3 Ιούνη. Οι ναυτεργάτες (μαζί και αλληλέγγυοι) είχαν στηθεί από το πρωί, για την περιφρούρηση της απεργίας.

Μαζί και τα κανάλια, αλλά με αντίθετο σκοπό: Για το θάψιμο  της απεργίας. Ποιο ήταν το «ηθικό δίδαγμα» της επίθεσης; «Οι απεργοί διέκοψαν τον απόπλου των καραβιών και ταλαιπωρήθηκαν οι επιβάτες». Το έγκλημα είναι σχεδόν αυταπόδεικτο. Θα υπάρχει επιτέλους και τιμωρία του;

Η απάντηση, εντελώς συγχρονισμένα έρχεται μέσω   του αντεργατικού νομοσχεδίου της ΝΔ που πάει για ψήφιση στη Βουλή: Ακόμη μεγαλύτερη περιστολή του δικαιώματος της απεργίας.

Ας  πάρουμε τα πράγματα σύντομα από την αρχή και όχι από τις θλιβερές ουρές τους.

Η εργασία και ο εργαζόμενος

Συμβαίνει την εργασία, την οποιαδήποτε εργασία, είτε για παραγωγή κάποιου «υλικού» προϊόντος ή κάποιας «υπηρεσίας», να την ασκεί κάποιος εργαζόμενος. Πιο σωστά: Κάποιοι εργαζόμενοι/ες, με συνδυασμένες μεταξύ τους εργασίες.

Συμβαίνει τούτο το θαυμαστό όμως στον καπιταλιστικό κόσμο μας: Πρέπει να θεωρηθεί «κανονικό» και «φυσικό», να βλέπουμε την εργασία, την πράξη της εργασίας, όχι απλά «ανεξάρτητη» από αυτόν που την επιτελεί, αλλά θεϊκή οντότητα την οποία ο δημιουργός της θα πρέπει να την υπηρετεί με αποδοχή κάθε διαπόμπευσης ή/και τιμωρίας. Λες και υπάρχει «συγκοινωνία» χωρίς τον οδηγό του λεωφορείου ή του Τραμ, ταξίδι χωρίς ναύτες, ηλεκτρικό ρεύμα χωρίς εναερίτες, εκπαίδευση χωρίς εκπαιδευτικούς.

Η εργασία του εργάτη παίρνει τη μορφή μιας εξωτερικής διαδικασίας, μιας διαδικασίας η οποία είναι «ξένη», δεν του ανήκει. Ο εργάτης φαίνεται να χάνει τον εαυτό του, καθώς όχι μόνο δεν αμείβεται αξιοπρεπώς, αλλά ούτε καν  επιβεβαιώνεται μέσα στην εργασία, αρνείται τον εαυτό του σε αυτήν.

Προϊόντα/υπηρεσίες και ο εργαζόμενος

Πρέπει παράλληλα να θεωρήσουμε «κανονικό», όχι μόνο να είναι «ξένη» η πράξη της εργασίας ως προς τον εργαζόμενο, αλλά και το ίδιο το προϊόν της εργασίας του.

Το προϊόν της εργασίας, το οποίο φέρει την εργασία του εργάτη, γίνεται ένα αντικείμενο «ξένο». Στέκει «απέναντί» του, ιδιόκτητο από άλλους και απειλητικό για αυτόν.

Όπως υποστηρίζει ο Μαρξ «Ο εργάτης βάζει την ζωή του στο αντικείμενο. Όμως τώρα η ζωή του δεν ανήκει πλέον σ’ αυτόν αλλά στο αντικείμενο. Επομένως όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η δραστηριότητα, τόσο περισσότερο ο εργάτης είναι χωρίς αντικείμενο. Ο,τι είναι προϊόν της εργασίας του, δεν είναι αυτός. Όσο μεγαλύτερο λοιπόν είναι το προϊόν, τόσο λιγότερο είναι αυτός ο ίδιος».

Η εργασία, τόσο ως δημιουργική δραστηριότητα με αποτέλεσμα παραγωγής κάποιας μορφής προϊόντος/υπηρεσίας/πλούτου, όσο και ως μέσο επιβίωσης, έχει επομένως κλαπεί.  Έτσι ο εργάτης χάνει και τον ίδιο τον «εαυτό» του, καθώς υπάρχει για άλλους και  η δραστηριότητά του είναι «ξένη» προς τον ίδιο.

Αυτή ακριβώς η κλοπή,  ή αλλιώς, η ιδιοποίηση του προϊόντος της εργασίας του εργάτη από τον καπιταλιστή (ή το καπιταλιστικό κράτος), υποχρεώνει τον εργάτη να διαθέτει εκ νέου την εργασιακή του δύναμη στην «αγορά», προκειμένου να επιβιώσει.  Και η ζωή συνεχίζεται, με αυτό τον «κανονικό» τρόπο…

Η απεργία και η διεκδίκηση της ανάκτησης της ζωής

Όμως, ευτυχώς, αυτό δεν συμβαίνει αδιατάρακτα. Αιώνες τώρα, οι εργαζόμενοι αναπτύσσουν μορφές δράσης για τη βελτίωση των αμοιβών και των συνθηκών εργασίας, αλλά και για Αυτό που ονομάστηκε εργατικό κίνημα είναι ακριβώς αυτό (και όχι βέβαια τυχάρπαστοι εργοδοτικοί ή κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές τύπου ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που κάνουν πρόβα υπουργικά κουστούμια ή ως θλιβεροί υπάλληλοι εργοδοτικών ενώσεων).

Κάθε απεργία, με αυτό ή το άλλο αποτέλεσμα, είναι και ένας αγώνας αξιοπρέπειας. Μια συλλογική στάση ανάκτησης της ζωής, μια διακοπή της κλοπής και της ταπείνωσης.

Μορφή και «τέκνο» του εργατικού κινήματος είναι και το κομμουνιστικό κίνημα, το οποίο διαμορφώνεται για να αναπτύξει την πάλη για τη συνολική  κατάργηση αυτής της συνολικής συνθήκης κλοπής της εργασίας, του αποτελέσματός της και του ίδιου του «εαυτού» των εργατών.

Το ζήτημα της απεργίας είναι διακύβευμα αιώνων, ακόμη και πριν τον καπιταλισμό.

Ο ιστορικός χρόνος έχει καταγράψει: Παρανομία της απεργίας, (αναγκαστική) ανοχή της απεργίας, νομιμοποίηση της απεργίας ως ατομικό και συλλογικό δικαίωμα που ασκείται πάντα συλλογικά.

Ποταμοί αίματος έχουν χυθεί για ότι πρόχειρα γράφεται σε μια πρόταση. Οι εργάτες, κατέστησαν ηθικά και πολιτικά νόμιμη την απεργία σε όλες τις  μορφές. Απεργία με οικονομικά αιτήματα, απεργία με άλλα θέματα αντιπαράθεσης με τους εργοδότες (π.χ ανάκληση απολύσεων), απεργία αλληλεγγύης ( σε άλλες επιχειρήσεις, στην ίδια ή άλλη χώρα), γενική απεργία με στόχο την ανατροπή κυβέρνησης ή νόμου, αντιπολεμική απεργία και άλλες. Το κοινό στοιχείο, που νομιμοποιεί ηθικά και πολιτικά κάθε απεργία, ακόμη και όταν σε αυτήν δε συμμετέχουν όλοι οι εργαζόμενοι είναι συγκεκριμένο: Η απεργία διεκδικεί συλλογικά εργατικά ταξικά συμφέροντα.

Γυρίζει ο χρόνος πίσω;

Ο στόχος της τωρινής κυβέρνησης της ΝΔ (αλλά και της προηγούμενης του ΣΥΡΙΖΑ με αντίστοιχο νομοθέτημα), είναι να πλήξει το δικαίωμα της απεργίας.

Δεν πρόκειται μόνο για ικανοποίηση του «αιτήματος» των εργοδοτών για μηδενισμό απώλειας κερδών, αλλά ευρύτερα για πολιτική και ιδεολογική επίθεση  με σκοπό την απαξίωση της εργατικής τάξης, την αποδοχή από μεριάς της μιας στάσης αποδοχής της κλοπής της εργασίας της και της αξιοπρέπειάς της.

Με αυτή την έννοια, η πολιτική επίθεση από τα συστηματικά μέσα κατά της πρόσφατης απεργίας της ΠΕΝΕΝ, έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία από την προσφυγή των εφοπλιστών στα δικαστήρια που βέβαια την κήρυξαν …παράνομη.

Τι μας λένε  στην ουσία;

Καλή και χρυσοτόκος κότα η εργασία, αλλά ο εργάτης να βγάλει το σκασμό.

Υπό όρους νόμιμη η απεργία, αλλά ο απεργός στην πυρά και στη διαπόμπευση.

Το δέντρο και το δάσος. Η ΠΕΝΕΝ και το ΠΑΜΕ

Πολιτική και με ταξική υπευθυνότητα θα πρέπει να είναι και η στάση απέναντι σε αυτή την πολιτική επίθεση.

Το ΠΑΜΕ, μέσω «φιλικών» του μέσων έσπευσε να συνηγορήσει, προσθέτοντας «αριστερά» επιχειρήματα, στη συκοφάντηση των ναυτεργατών και της ΠΕΝΕΝ.

Λες και δεν είχε γίνει ποτέ πριν απεργία στα λιμάνια.

Λες και δε θα στηρίξει το ίδιο τη νέα απεργία στα λιμάνια στις 10 Ιούνη και αργότερα.

Επικαλείται την “έλλειψη συσχετισμών για επιτυχή απεργία”, λες και δεν αυτο-πυροβολείται το ίδιο έτσι, υποκύπτοντας στην επιχειρηματολογία του υποταγμένου συνδικαλισμού.

Γιατί; Διότι  η ΠΕΝΕΝ είναι ένα μαχόμενο συνδικάτο που δεν το ελέγχει. Διότι επίσης  ήθελε να δικαιολογήσει την απαράδεκτη απόφασή του για ακύρωση της απεργίας στις 3 Ιούνη προς χάρη του Παναγόπουλου και της ΓΣΕΕ.

Η ΠΕΝΕΝ (και άλλα συνδικάτα) δεν πειθάρχησαν σε αυτό, άρα «αξίζουν» να τιμωρηθούν.

Ασχολούνται με το δέντρο της μικροκομματικής μυωπίας και χάνουν το δάσος της αστικής επίθεσης…

Να υπερασπίσουμε ουσιαστικά την απεργία

Πλευρά της ουσιαστικής υπεράσπισης του δικαιώματος της απεργίας, είναι να παίρνουμε στα σοβαρά τις ίδιες τις απεργιακές αποφάσεις.

Η απεργία δεν είναι ένα πουκάμισο που το πρωί το φοράς για παρέλαση και το απόγευμα το πετάς στα άπλυτα.

Δεν αποφασίζεται και ξε-αποφασίζεται μια απεργία με απόφαση ΠΓ και αφού πρώτα διαβαστούν τα Δελτία Τύπου της ΓΣΕΕ.

Και το κυριότερο: Μια απεργία γίνεται πριν, κλιμακώνεται πριν και επιδιώκει να νικήσει πριν την κατάθεση ενός νόμου.

Το να βάζει κανείς απεργία αποκλειστικά τη μέρα της ψήφισης ενός νόμου, δείχνει πως δεν υπάρχει ούτε στόχος ούτε πεποίθηση νίκης της απεργίας, παρά μόνο στόχος μιας κάποιας κοινοβουλευτικού τύπου αντιπαράθεσης με την εκάστοτε αστική κυβέρνηση. Για «εξαγωγή πολιτικών συμπερασμάτων» και άντληση ψήφων.

Αυτό όμως δεν είναι εργατικός αγώνας, ούτε αριστερή κομμουνιστική πολιτική. Αυτές ακριβώς οι απεργίες θα κινδυνεύουν πάντα να είναι χωρίς απεργούς. Και εδώ απαιτείται αλλαγή σελίδας.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr