Γιώργος Κρεασίδης

Εργατική και νεολαιίστικη κινητοποίηση για ένα δυναμικό ξεκίνημα της νέας περιόδου

▸Με το σύνθημα «να ρίξουμε τίτλους τέλους σε υποταγή, ανοχή, αναμονή», 314 αγωνιστές του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος υπογράφουν μέχρι στιγμής το κάλεσμα για την ταξική συγκέντρωση στην Καμάρα το επόμενο Σάββατο 11/9 στις 6 μ.μ., όταν στα εγκαίνια της ΔΕΘ ο Κ. Μητσοτάκης θα σαλπίζει έφοδο στον κόσμο της εργασίας.

Κεντρικό στοιχείο είναι ο αντικυβερνητικός και αντιεργοδοτικός χαρακτήρας της συγκέντρωσης, η αντίσταση στην εγκληματική διαχείριση της πανδημίας και στο ασφυκτικό πλαίσιο που διαμορφώνουν τα αλλεπάλληλα αντεργατικά νομοσχέδια, με πιο πρόσφατο το νέο αντιασφαλιστικό για τις επικουρικές, η επίθεση στην παιδεία και στις δημοκρατικές ελευθερίες, οι καταστροφικές συνέπειες της καπιταλιστικής κερδοσκοπίας στο περιβάλλον.

Για τους οργανωτές της διαδήλωσης είναι ώρα σύγκρουσης με την πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ που σχεδιάζεται από κοινού με ΕΕ και κεφάλαιο, με τις προϋποθέσεις για την ανατροπή της. Πρώτα από όλα με την οργάνωση και συσπείρωση στα σωματεία, τους συλλόγους, τις οργανώσεις και συλλογικότητες του μαζικού κινήματος. Το ίδιο σημαντική είναι η ανάδειξη των διεκδικήσεων και αιτημάτων που απαντούν στις σύγχρονες ανάγκες, παράλληλα με τους πολιτικούς στόχους που είναι αναγκαίοι για την ολοκληρωτική δικαίωση τους. Για την ανατροπή της κυβέρνησης, την άρνηση της εκλογικής αναμονής και των διαχειριστικών αυταπατών του ΣΥΡΙΖΑ, της ρήξης και αποδέσμευσης από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και απ’ όλο το ασφυκτικό πλέγμα μνημονίων και δεσμεύσεων που λειτουργούν σαν ασπίδα για την κυριαρχία της άρχουσας τάξης. Φυσικά αυτή η κατεύθυνση στηρίζεται από την γραμμή αγωνιστικής ρήξης, με απεργίες και αποφασιστικές μορφές πάλης. Το πλαίσιο αυτό έχει μπει σε συζήτηση σε σωματεία, σχήματα, συλλογικότητες.

Ο πρωθυπουργός θα επιχειρήσει στη ΔΕΘ να εμφανιστεί αποφασισμένος στην υλοποίηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων του λεγόμενου πακέτου ανάκαμψης. Θα δοκιμάσει να προσπεράσει τη φθορά από τις καταστροφικές πυρκαγιές και τη χρεοκοπία της διαχείρισης της πανδημίας. Ο Κ. Μητσοτάκης απευθύνεται στο κεφάλαιο με το μήνυμα ότι παρά τις κοινωνικές αντιστάσεις και την φθορά της κυβέρνησης, έχει ψηφίσει δεκάδες αντιλαϊκά νομοσχέδια που η εφαρμογή τους είναι το πλαίσιο για τις αναδιαρθρώσεις. Βέβαια η εφαρμογή τους σε ένα χειμώνα που αναμένεται δύσκολος με την ακρίβεια και την αναδουλειά θα είναι αβέβαιη, ενώ το ετερόκλητο κοινωνικό μπλοκ που στήριξε τη ΝΔ θα δοκιμαστεί, όπως στην περίπτωση της αντίθεσης στον εμβολιασμό. Δεν κρύβεται η ανησυχία της ΝΔ για συναινετικά σενάρια διακυβέρνησης προκειμένου να περάσουν οι αντιλαϊκοί σχεδιασμοί.

Σε αυτό το τοπίο η ΓΣΕΕ συνεχίζει την πολιτική του συνδικαλιστικού lockdown, ανακοινώνοντας ότι δε θα κάνει συγκέντρωση αλλά ημερίδα. Είναι φανερό όμως ότι νιώθει πως δεν απειλείται από τη γραμμή της ΑΔΕΔΥ, η οποία ανακοίνωσε συγκέντρωση στο άγαλμα Βενιζέλου και επιλέγει τους συμβολικούς αγώνες, εξαρχής υπονομευμένους, χωρίς καμία λογική ανατροπής της κυβερνητικής πολιτικής. Η εκτόνωση και η πολιτική λύση μέσα από την εκλογική αναμονή είναι το όριο αυτής της γραμμής, που αφήνει τη ΝΔ και την εργοδοσία χωρίς αντίπαλο.

Όσο για το ΚΚΕ που σιωπηρά μετακινείται σε προ ΠΑΜΕ γραμμή, μετατρέποντάς το σε παράταξη εντός του υπαρκτού συνδικαλισμού, θα κάνει συγκέντρωση στη ΧΑΝΘ με προμετωπίδα εργατικά σωματεία, χωρίς να αμφισβητήσει το σχεδιασμό χαμηλής έντασης των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

πηγη; prin.gr

Η Μεσόγειος είναι από τις πιο ευάλωτες περιοχές στην κλιματική αλλαγή.  Η Ευρώπη και ακόμη περισσότερο η Μεσόγειος οδεύουν προς ένα μέλλον με αυξανόμενες σοβαρές έως ακραίες ξηρασίες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Όλο και περισσότερες ξηρασίες θα χαρακτηρίζονται ακραίες, ενώ ακόμη πιο συχνά θα ακολουθούνται από πιο υγρούς χειμώνες με λιγότερη ξηρασία.

Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει μια νέα διεθνής έρευνα, σύμφωνα με την οποία, εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής που τείνει να λάβει πια χαρακτηριστικά κρίσης, θα γίνονται όλο και συχνότερες οι περίοδοι ανομβρίας, ξηρασίας και άλλων ακραίων φαινομένων έως το τέλος του 21ου αιώνα.

Οι ερευνητές από τη Γερμανία και τον Καναδά, με επικεφαλής τη Μαγκνταλένα Μιτελμάγιερ του Πανεπιστημίου Λούντβιχ-Μαξιμίλιανς του Μονάχου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα περιβάλλοντος «Frontiers in Water», βρήκαν μια «σαφή τάση για ολοένα και περισσότερες, μεγαλύτερης διάρκειας και πιο έντονες θερινές ξηρασίες, αυξάνοντας το έλλειμμα βροχοπτώσεων έως το τέλος του αιώνα».

Η μελέτη για την κλιματική αλλαγή

Σύμφωνα με τους διεθνείς οργανισμούς, οι ξηρασίες αποτελούν τον πιο σοβαρό κίνδυνο για τη γεωργία και την κτηνοτροφία σε όλο τον κόσμο, επηρεάζοντας κάθε χρόνο περίπου 55 εκατομμύρια ανθρώπους. Οι επιπτώσεις των ξηρασιών είναι οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές.

Η μελέτη εκτιμά ότι μακροπρόθεσμα (μετά το 2080) η Ευρώπη – και αυτό δεν αφορά μόνο στη Νότια -θα δει μια αύξηση στη συχνότητα και στην ένταση των ξηρασιών, με αντίστοιχη μείωση στις ξηρασίες του χειμώνα.

Όσο περνούν τα χρόνια, θα μεγαλώνει η «ψαλίδα» ανάμεσα στις θερινές και στις χειμερινές ξηρασίες, με τις πρώτες να αυξάνουν και τις δεύτερες να μειώνονται.

Ποιες περιοχές της Ευρώπης πλήττει περισσότερο η κλιματική αλλαγή

Περιοχές που θα γνωρίσουν μεγαλύτερες ξηρασίες, κυρίως τα καλοκαίρια (με ό,τι αυτό συνεπάγεται, π.χ. για τον κίνδυνο δασικών πυρκαγιών), θα είναι η Μεσογειακή Ευρώπη, αλλά επίσης και άλλα μέρη όπως η Ιβηρική Χερσόνησος, οι Άλπεις και η Ανατολική Ευρώπη.

Συγκεκριμένα, στη Νότια Ευρώπη και στη Μεσόγειο εκτιμάται ότι έως το τέλος του τρέχοντος αιώνα οι καλοκαιρινοί μήνες με ακραία ξηρασία μπορεί να φθάσουν το 80%, με αύξηση πάνω από 50% σε σχέση με τα σημερινά επίπεδα ξηρασίας, ενώ στην Ιβηρική Χερσόνησο ίσως και το 96%.

Πηγή πληροφοριών: ΑΠΕ-ΜΠΕ

πηγη: enikos.gr

«Σιγή νεκροταφείου» φαίνεται θέλει να επιβάλλει η κυβέρνηση ενόψει των εγκαινίων της 85ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Γι’ αυτό και ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης έχει επιφορτίσει τον νεοδιορισμένο υπουργό Προστασίας του Πολίτη Π. Θεοδωρικάκο με την δημιουργία κλίματος αστυνομοκρατίας στην πόλη.

Έρχοντας να συνεχίσει την τακτική του προκατόχου του, Μ. Χρυσοχοϊδη, ο κ. Θεοδωρικάκος είχε σήμερα τηλεδιάσκεψη με φορείς της συμπρωτεύουσας όπως ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Ζέρβας, η αντιπεριφερειάρχης Βούλα Πατουλίδου και ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης Παντελής Φιλιππίδης.

Σε δηλώσεις του, μεταξύ άλλων, ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. ζήτησε να δημιουργηθεί ένα… «αραγές μέτωπο λογικής» (!), υπογραμμίζοντας ότι «διαδηλώσεις μπορούν να γίνουν με ήρεμο τρόπο και χωρίς αντιπαραθέσεις. Η σημερινή τηλεδιάσκεψη στέλνει το μήνυμα ότι πρέπει όλοι να συμβάλλουμε στην τήρηση της τάξης, της κοινωνικής ηρεμίας και της κοινωνικής γαλήνης…».

Μήπως οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι φοιτητές και οι συνταξιούχοι της Θεσσαλονίκης να πουν κι’ ευχαριστώ στον κ. υπουργό που μας ενημερώνει ότι «διαδηλώσεις μπορούν να γίνουν»;

Η ουσία όμως βρίσκεται αλλού. Η κυβέρνηση επιθυμεί από τώρα να δείξει πυγμή απέναντι στο εργατικό-λαϊκό κίνημα, επιστρατεύοντας την γνωστή πλέον συνταγή του «κοινωνικού αυτοματισμού» και ζητώντας να αποφευχθούν οι «αντιπαραθέσεις». Λες και οι διαδηλώσεις γίνονται για να συγχαρεί ο λαός την κυβέρνηση και όχι για να διατρανώσει την συσσωρευμένη δυσαρέσκεια του διεκδικώντας τα αυτονόητα δικαιώματά του.

Βολεύει όμως την κυβέρνηση να δημιουργήσει μια θολή κατάσταση, μπερδεύοντας το οργανωμένο ταξικό κίνημα, τους εργαζόμενους και τους φοιτητές, με τις συγκεντρώσεις ορισμένων γραφικών ακροδεξιών και άλλων περίεργων «αρνητών» του κορωνοϊού που κυκλοφορούν με σταυρούς και εικόνες της Παναγίας.

Δεν πρέπει να τους περάσει!

πηγη; atexnos.gr

του Θανάση Σκαμνάκη

Ο Μίκης Θεοδωράκης στις 2 Σεπτεμβρίου του 2021, έκλεισε την πόρτα του 20^ου αιώνα, ενώ ο καινούργιος αιώνας μετρούσε ήδη 21 χρόνια, γεγονός που ίσως θέλει να υπογραμμίσει πόσο σπουδαίοι ήταν, και ο Μίκης και ο αιώνας. Και πόσο αντιφατικοί!..

Ακριβώς, ο Μίκης   ήταν το μεγαλειώδες δημιούργημα της εποχής του, και συμπύκνωσε με τρομακτική ένταση τις αντιφάσεις, τις συγκρούσεις, τις αμφισημίες και τις υποχωρήσεις της. Τόσο που να μην μπορεί να γίνει κατανοητή, και εν τέλει αποδεκτή, η εικόνα που εξέπεμπαν κατά διαστήματα. Ήταν μέσα στην εποχή του και ταυτόχρονα πέρα από αυτήν. Την εξέφραζε και την προωθούσε. Στο έργο του δεν την υποβάθμισε ποτέ.

Ήταν δημιούργημα μιας ιστορικής περιόδου, γέννημα του αγωνιζόμενου εργαζόμενου λαού και συνδημιουργός και υποκινητής, εν πολλοίς, των αγώνων του. 

Ανέβαινε στα ύψη και καταβυθιζόταν, γιατί ζούσε μέσα στη λαϊκή φλέβα του κόσμου μας. 

Η εποχή του έκανε το μεγάλο εγχείρημα της ανθρώπινης χειραφέτησης με την οκτωβριανή επανάσταση, που μετά προσγειώθηκε απότομα σε μιας ιστορικής σημασίας υποχώρηση. Η εποχή του συγκρούστηκε και νίκησε το φασισμό, πραγματοποίησε την εθνική αντίσταση και μετά την συμβίβασε σε  αναζητήσεις μιας μικρομεσαίας δημοκρατίας, που κατέληξε σε μια ακόμη οδυνηρή ήττα. Η εποχή του ζήτησε να αλλάξει πρόσημο, και μετά βολεύτηκε στον μεταμοντέρνο καταναλωτισμό και την αμφίβολη ευμάρεια. Η εποχή του διχαζόταν ανάμεσα στα συμφέροντα του «έθνους» και εκείνα των καταπιεσμένων, του πραγματικού έθνους. Ανάμεσα σε μια επανάσταση και μια βολική τακτοποίηση εντός πλαισίου. Ανάμεσα στη νοσταλγία και την προσδοκία. Αναζήτησε τον κομμουνισμό σε μια εποχή που ο κομμουνισμός των επίσημων κομμάτων αναζητούσε μια μέση λύση, να κουτσοπορευτεί!

Πως να ισορροπήσει σε έναν τέτοιο αιώνα το τάνκερ, όπως χαρακτήρισε κάποτε τον εαυτό του ο Μίκης  (νοιώθω σαν τάνκερ στην λίμνη των Ιωαννίνων), που μετέφερε τους τόνους της μουσικής και της προσδοκίας;

Ο Μίκης, όπως είπε κάποτε γι’ αυτόν ο Γιάννης Ρίτσος, ήταν σε όλα του μεγάλος, και στα καλά και στα κακά, και στα σωστά και στα λάθη. Γι’ αυτό μεγέθυνε και τον καιρό του και τους ανθρώπους του καιρού του. Η προηγούμενη γενιά και η γενιά μας, αισθάνθηκε αυτό το ιερό άγγιγμα της μεγάλης δημιουργίας, στην οποία η θέση του Μίκη ήταν ξεχωριστή. Μας αναβάθμισε σε μια διεκδίκηση αδιάκοπη, δίκοπη και αιχμηρή. Αυτό μένει ως ιερή μνήμη και γνώση. Ιερή, όχι απαραβίαστη, καθώς χρειάζεται να την βεβηλώνουμε αδιάκοπα, προκειμένου να αποχτά νόημα σε κάθε εποχή.  

Ό,τι μέγεθος απέκτησαν οι γενιές που ακολούθησαν έχει το μερίδιο της μεγάλης συμβολής του. Ακόμη και την ικανότητα να μπορούμε να τον κρίνουμε. Μας ανέβασε ψηλά ώστε να μπορούμε να βλέπουμε τον κόσμο στα μεγέθη του, και να μπορούμε να διακρίνουμε και να κρίνουμε, ακόμα και τον ίδιο. Του χρωστάμε τα δίκια μας και τα λάθη μας.

Η συμβολική τελευταία του κίνηση, να γράψει γράμμα στο γραμματέα της Κ.Ε. του ΚΚΕ, δηλώνοντας την επιστροφή του στην κομμουνιστική του μήτρα, είναι μια τελευταία πράξη απόδοσης του ιστορικού ισολογισμού του.  

Γι’ αυτό και δίκαια μπορούμε να θεωρήσουμε, πως ο 20^ος αιώνας έληξε με μια συμβολική αναχώρηση, μόλις χθες.

Τώρα ανοίγεται η  νέα εποχή, που αναζητεί να βρει τα δικά της μεγέθη, που βουλιάζει και αναδύεται σε τάρταρα και σε άστρα, αλλά με πλημμελείς χάρτες. Η έκλειψη των άστρων ίσως θέλει να μας πει και κυρίως στις γενιές που ακολουθούν, πως χρειάζεται να αναζητήσουν και να βρουν τους δικούς τους τρόπους πορείας, τα άστρα και τα μεγέθη τους.

«Διορθώνοντας τα λάθη, σβήνοντας τα ψέματα, ονοματίζοντας σωστά, χωρίς ρομαντισμούς, τα παιδιά…» όπως λέει στην μελοποιημένη από τον Μίκη Κατάσταση Πολιορκίας η Μαρίνα (Ρένα Χατζηδάκη).

Ας πάρουμε την ευκαιρία να σκεφτούμε πως χρειάζεται να στεκόμαστε απέναντι στα μεγάλα και αντιφατικά φαινόμενα της εποχής και του κόσμου μας. Όχι μέσα, σα να βουλιάζουμε, όχι έξω σαν να απέχουμε, όχι κριτές σαν να ξέρουμε, όχι άκριτοι σαν μη μας νοιάζει. Όχι αφοριστικοί σαν ιεροκήρυκες, ούτε υποτελείς σαν ακόλουθοι. Έτοιμοι να κατανοήσουμε τα φαινόμενα και τις αντιφάσεις τους, στην κάθε περίοδο και στον κάθε άνθρωπο. Μόνο έτσι μπορούμε να γίνουμε κοινωνοί της μεγάλης δημιουργίας –να μας δοθεί ετούτη η χάρη!

Δεν μπορώ να ξεχάσω κάποια στιγμή, που ο Μίκης  στράφηκε και είπε: «ρε, τι μάνα σου μη την πετροβολάς…».

Διεκδίκησε να είναι η μάνα μας, πολλές φορές μας φέρθηκε σα μητριά μας, αλλά δεν μπορούμε να πούμε πως δεν μας αγάπησε.

πηγη: kommon.gr