1. Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας στην Ε. Ε. καταγράφονται στην Ελλάδα (25,7%) τον Σεπτέμβριο του 2014). Τα στοιχεία για την Ελλάδα παραμένουν δραματικά, κα-θώς τον Σεπτέμβριο του 2014, το ποσοστό ανεργίας των νέων αυξήθηκε σε 49,8% από 49,2% τον Αύγουστο του 2014. Σταθερή στο 11,5% παρέμεινε η ανεργία στην Ευρωζώνη τον Νοέμβριο του 2014 σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2014.

Στην «Ε.Ε. των 28» η ανεργία διαμορφώθηκε στο 10% τον Νοέμβριο-2014. Συνολικά τον Νοέμβριο του 2014 καταγράφονται 24,4 εκατομμύρια άνεργοι στην Ε.Ε. και 18,4 εκατομμύρια άνεργοι στην Ευρωζώνη*.

2. Οι κατώτατοι μισθοί στην ευρώπη αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα:

Δυστυχώς, η Ελλάδα αποτελεί και πάλι ειδική περίπτωση. Ο μέσος μισθός στην Ελλά-δα έχει μειωθεί κατά 24,2% από το 2007!. Πολύ μεγάλη υπήρξε η μείωση μισθών και σε Ιταλία (5,7%), Βρετανία (7,1%) και κάπως μικρότερη σε Ισπανία (3,2%) και Ιρλανδία (2,1%).

Οι μισθοί στην Ελλάδα διαμορφώθησαν βάσει του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ (15-11-2013) σε:

Δηλαδή το 80% των εργαζομένων αμείβονται κάτω απο 1.500,00 ευρώ μικτά.

Εάν αφαιρεθεί η παρακράτηση των ασφαλιστικών ταμείων που ανέρχεται περίπου σε 232,50 ευρώ, επίσης θα πρέπει να αφαιρεθεί ο φόρος εισοδήματος και η «εισφορά αλληλεγγύης» που είναι 135,79 ευρώ , δηλαδή σύνολο κρατήσεων ευρώ 368,29 και πληρωτέο 1.131,71!.

Συντάξεις

Στον Πίνακα παρουσιάζεται η επίδραση των μνημονιακών νόμων στη διαμόρφωση του μέσου μηνιαίου εισοδήματος από συντάξεις ανά κατηγορία σύνταξης μηνός Μαρτίου-2015.

Πίνακας 2: Μέσο Μηνιαίο Εισόδημα από Συντάξεις

3. Η φορολογία στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα επαχθής λόγω του υψηλού ποσοστού συμμετοχής των εμμέσων φόρων στα συνολικά φορολογικά έσοδα. Το 2011 η έμ-μεση φορολογία ανερχόταν στο 58,49% των συνολικών φόρων , η δε άμεση στο 41,51%. Το ΦΠΑ ανερχόταν στο 34,50% των εμμέσων φόρων. Το ιδιαίτερα αντι-κοινωνικό μέτρο της φορολόγησης , αποτελεί η αδιαφορία της ύπαρξης προστατευό-μενων παιδιών στην διαδικασία της φορολόγησης στην Ελλάδα

Επίσης στο φόρο εισοδήματος θα πρέπει να επισημανθεί , ότι τα καθαρά κέρδη στα κερδοσκοπικά νομικά πρόσωπα εκτός απο τις Α.Ε., φορολογούνται με συντελεστή 26% απο το πρώτο ευρώ έως τις 50.000,00 ευρώ και 33% άνω των 50.000,00 ευρώ. Ο πίνακας των εισπραχθέντων φόρων του 2011 είναι ο εξής:

Πώς διαμορφώνεται ο Φ.Π.Α. στην Ε.Ε. :

4.Το δημόσιο «χρέος» ανέρχεται σε 246 δισ.ευρώ περίπου. Οι συνολικές «οφειλές»** του ιδιωτικού τομέα ξεπερνούν τα 300 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 200 δισ. ευρώ είναι ληξιπρόθεσμα και μη εξυπηρετούμενα.                                                      Συγκεκριμένα :                                                                                                                          Οι «οφειλές» του ιδιωτικού τομέα στις τράπεζες ανέρχονταν τον Οκτώβριο-2014 στα 212,125 δισ. ευρώ. Εξ αυτών, τα 101,58 δισ. ευρώ είναι «οφειλές» των επιχειρή-σεων, περίπου 13,248 δισ. ευρώ χρέη ελευθέρων επαγγελματιών και 97,3 δισ. ευρώ «οφειλές» νοικοκυριών είτε σε στεγαστικά, είτε σε καταναλωτικά δάνεια. Οι οφειλές» στην εφορία τον Νοέμβριο-2014 έφτασαν τα 74 δισ. ευρώ και ενδέχεται να έφτασαν στο μεγαλύτερο ύψος κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης. Χαρακτηριστικό της κατάστασης εί αι μέσα σε 30 μέρες προστέθηκαν νέα χρέη ύψους 1,6 δισ. ευρώ. Οι οφειλές στα ασφαλιστικά Ταμεία ξεπερνούν πλέον τα 20 δισ. ευρώ.

Την ίδια στιγμή, τα «κόκκινα» δάνεια έχουν αυξηθεί και ως ποσοστό, αλλά και ως απόλυτος αριθμός Από τα συνολικά 212 δισ. ευρώ, του ιδιωτικού τομέα, τα λεγόμενα «κόκκινα» δάνεια εκτιμώνται σε περισσότερα από 80 δισ. ευρώ.

Μετά την παράθεση των προηγουμένων ας μιλήσουμε για έντιμο συμβιβασμό και κόκκινες γραμμές. Να επιλέξουμε δηλαδή μισθούς Τσεχίας ή Εσθονίας ή μήπως Βουλγαρίας. Είναι προφανές ότι οι διάφοροι ΔραγασαΠαπαδημούΣταθάκηδες αγνοούν την πραγματικότητα ή μάλλον κάνουν ότι την αγνοούν.Δηλώσεις όπως :

-Μήνυμα-υπενθύμιση περί της «συλλογικής ευθύνης» στέλνει στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης μετά την έντονη κριτική που υπήρξε για την διαπραγμάτευση με τους πιστωτές στην χθεσινή συνε-δρίαση της Πολιτικής Γραμματείας. Με δήλωσή του, ο Γιάννης Δραγασάκης, ο οποίος ήταν και ο δέκτης των αντιδράσεων στη χθεσινή συνεδρίαση, επισημαίνει πως «το δύσκολο εγχείρημα που έχει αναλάβει η κυβέρνηση είναι εγχείρημα συλλογικής ευθύ-νης» και τονίζει ότι σ' αυτή την κρίσιμη στιγμή της διαπραγμάτευσης είναι αναγκαία «η στενή και δημιουργική συνεργασία της κυβέρνησης με τα όργανα του κόμματος και την Κοινοβουλευτική Ομάδα»***.

Με άλλα λόγια ζητάει απο τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να γίνουν συνένοχοι , αλλιώς δεν υπάρχει «στενή και δημιουργική συνεργασία

-Μιλώντας στον Γιώργο Παπαδάκη ο κος Παπαδημούλης είπε πως «Μια μέτρια συ-μφωνία είναι προτιμότερη από τη ρήξη». Ο επιθετικός προσδιορισμός μέτριος χρησιμοποιείται και στην επιλογή του ελληνικού καφέ (λεξικό Μπαμπινιώτης).

-«Οι διαδικασίες για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ και των 14 περιφερειακών αερο-δρομίων θα συνεχισθούν»,  δήλωσε ο υπουργός Οικονομίας Γιώργος Σταθάκης   σε συνέντευξη που έδωσε στο πρακτορείο Bloomberg στην Τιφλίδα της Γεωργίας**** Να υποθέσουμε ότι λόγω της απουσίας του στο εξωτερικό δεν διάβασε την ανακοiνωση της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ , οπότε μάλλον θα γίνει υπουργός «συνεργαζόμενος» με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Για να σοβαρευτούμε , οι κύριοι αυτοί δεν έχουν κανένα διακαίωμα να πάρουν τον  χώρο της αριστεράς στο λαιμό τους . Εχουν κάθε δικαίωμα να έχουν τις απόψεις τους και να τις εκφράζουν αλλά μάλλον λάθος πολιτικό χώρο επέλεξαν. Υπάρχει το Ποτάμι του κου Θεοδωράκη , τον κο Λυκούδη και τον κο Ψαριανό, η «κεντροαριστε-ρά» του κου Βενιζέλου και του κου Σημίτη ,που έχουν συγγενείς απόψεις. Χαρακτηριστική περίπτωση ηγετικού στελέχους της αριστεράς του πρόσφατου παρελθόντος αποτελεί η πολιτική πορεία της κας Δαμανάκη.

Η απόφαση της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ (14-05-2015) έβαλε το προεκλογικό του πρόγραμ-μα σαν βάση συζήτησης με τους «εταίρους». Η πράξη θα δείξει εάν κρατηθεί μέχρι τέλους ή όχι.

*Πηγή: EUROSTAT-Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 08-01-2015

**Πηγή: Το «Ποντίκι»- 04/01/2015

***Πηγή:Το ΒΗΜΑ. 15-05-2015

****Πηγή: TVXS-15 Μάιος. 2015

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

πηγη: sxedio-b.gr

Η πρώτη σκέψη – αρκετά αφελής – λέει: «Εντάξει, οι μηνιαίες δαπάνες μου είναι 1000 ευρώ. Είναι περίπου κατανεμημένες, τα 500 ευρώ σε προϊόντα και υπηρεσίες του 23% και τα άλλα 500 στο 13%. Αν η κυβέρνηση συμφωνήσει σε έναν ενιαίο συντελεστή 18% (δηλαδή 23+13= 36/2=18) εγώ ούτε χάνω ούτε κερδίζω».

Πολύ καλό για να ήταν αληθινό.

Πρώτον γιατί το μοντέλο κατανάλωσης 50%-50% είναι ιδεατό και στην πραγματικότητα τα προϊόντα του 13% είναι πολύ περισσότερα.

Δεύτερον στα αγαθά του 13% περιλαμβάνονται είδη πρώτης ανάγκης και επιβίωσης (ψωμί, τυρί, γάλα, κρέας, κ.λ.π.) που έχουν σε κάποιο βαθμό «ανελαστική» ζήτηση. Δηλαδή αυτός που έχει διαθέσιμα 10 ευρώ ημερησίως είναι αναγκασμένος να τα δώσει για να «φάει» και όχι για να «ντυθεί». Το μέτρο έχει μιαν άγρια ταξική …ομορφιά, αλλά ας μη λησμονούμε πως υπάρχουν πολλά νοικοκυριά που κινούνται πολύ πέραν των «ανελαστικών δαπανών» διατροφής. Και – αν ο εκβιασμός γίνει αποδεκτός – τα εύπορα στρώματα θα έχουν φθηνότερη πρόσβαση στην καινούργια τους Mercedes και στην 50άρα τηλεόραση plasma. Εισαγόμενες βεβαίως.

Τρίτον τα είδη διατροφής (ΦΠΑ 13%) είναι σε μεγαλύτερο βαθμό ελληνικής παραγωγής σε σχέση με τα βιομηχανικά (ΦΠΑ 23%) που είναι κατά κύριο λόγο εισαγόμενα.

Είναι παγκοίνως παραδεκτό πως η κατανάλωση κινείται πάντα προς τα προϊόντα με χαμηλότερες τιμές και να απομακρύνεται από αυτά που οι τιμές τους ανεβαίνουν. Απλοελληνιστί, οι άνθρωποι αγοράζουν τα φθηνότερα αγαθά και γυρίζουν την πλάτη σε αυτά που ακριβαίνουν.

Διαπιστώνουμε πως και στον «επιθανάτιο ρόγχο» της χώρας μας, οι «δανειστές και εταίροι» πάνε «να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι».  

Οι χώρες του Ευρωδιευθυντηρίου είδαν πως οι εξαγωγές τους στην Ελλάδα έπεσαν, λόγω μείωσης της κατανάλωσης (που οι ίδιες επέβαλαν) και τώρα πάνε να επανακτήσουν τα μερίδια τους σπρώχνοντας τα τελευταία ελληνικά προϊόντα στο περιθώριο της αγοράς. Επικαλούνται τον «εξορθολογισμό του ΦΠΑ» για να επιδοτήσουν – δαπάναις της Ελλάδας – τις εξαγωγές τους.

Εάν το μέτρο γίνει δεκτό από την κυβέρνηση θα σημάνει τη ραγδαία επιδείνωση του Εμπορικού Ισοζυγίου. Δηλαδή του μόνου δείκτη που βελτιώθηκε – με αιματηρές θυσίες – στα χρόνια του Μνημονίου.

Θα πληγεί επομένως η «αχίλλειος πτέρνα» του ελληνικού παραγωγικού μοντέλου που είναι το Ισοζύγιο. Δηλαδή το μέγεθος που είναι πιο άρρωστο και από το έλλειμμα του Προϋπολογισμού και από το Χρέος. Αυτό, συνδυαζόμενο με τα άλλα δύο θα οδηγήσει στην ολοκληρωτική κατάρρευση.

«Φοβού τους δανειστάς και δώρα φέροντας». Πολύ περισσότερο αν φέρουν αύξηση του ΦΠΑ στα είδη άμεσης επιβίωσης του τμήματος αυτού του ελληνικού λαού που κυριολεκτικά λιμοκτονεί. Και ακολούθως θα τροφοδοτήσει τον πλήρη εκτροχιασμό της ελληνικής Οικονομίας.

* Πηγή: www.imerodromos.gr

Το δεύτερο μάθημα που πήραμε ήταν ότι καθώς η Αργεντινή υιοθέτησε τις παραπάνω πολιτικές, και άρχισε η ανάπτυξη να τρέχει με υψηλούς ρυθμούς, οι ξένες επενδύσεις ήσαν οι πρώτες που έκαναν την εμφάνιση τους στη χώρα.

Με άλλα λόγια, παρά την σκληρή ρητορική προς την Αργεντινή, ότι άμα εγκαταλείψεις το πρόγραμμα του ΔΝΤ δεν θα έχεις ελπίδα να ζήσεις -την προειδοποιούσαν ‘θα σε πεθάνουμε’- όχι μόνο έζησε, όχι μόνο αναπτύχτηκε, όχι μόνο προσέφερε ως αποζημίωση το 33% αυτού που χρεώσταγε ευθύς εξ αρχής και χωρίς δεύτερη κουβέντα, αλλά τα ξένα επενδυτικά κεφάλαια άρχισαν να εισρέουν στη χώρα αμέσως.

Το δίδαγμα εδώ είναι ότι τα ξένα κεφάλαια, άμα δουν απόδοση, ότι έχουν πει μετά το λησμονούν. Είναι τόση η απληστία τους που άμα μυριστούν κέρδος σβήνουν μονοκονδυλιά το παρελθόν και την προηγούμενη ‘πολιτική’ τους.

Το τρίτο μάθημα που πήραμε,   αλλά εμείς άδω δεν εμπεδώσαμε, είναι ότι μια χώρα που εκδίδει το νόμισμα της, έχει αυστηρή φορολογική πολιτική, νοικοκυρεμένη νομισματική πολιτική, ορίζει τα επιτόκια της και το νόμισμα της διακυμαίνεται ελευθέρα στις ξένες αγορές, αυτή η χώρα και οι πολίτες της, δεν μπορεί να είναι αιχμάλωτοι στις ξένες αγορές χρήματος και κεφαλαίου. Αυτό αποκλείεται. Τελεία και παύλα. Αυτό είναι ίσως το καλύτερο μάθημα που πήραμε, αρκεί να εκλέγουμε πολιτικούς, όχι καραγκιόζηδες.

Τι συνέβη στην Αργεντινή λοιπόν; Η Αργεντινή λόγω διαφθοράς του πολιτικού της συστήματος και της καθεστηκυίας τάξης της, είχε περιπέσει στο φαύλο κύκλο του πληθωρισμού. Έτσι, το ίδιο σύστημα, κατέφυγε στο ΔΝΤ το 1991 προς βοήθεια. Το πρόγραμμα του ΔΝΤ, είναι ένα και μοναδικό για πάσα νόσο της οικονομίας, και οδήγησε την χώρα στη μεγαλύτερη τραγωδία της ιστορίας της μέσα σε δέκα χρόνια έως το 2002, όπου και εξεδιώχθη κλοτσηδόν.

Τι ορμήνευσε το ΔΝΤ; Να δέσει το νόμισμα της με το δολάριο, δηλαδή το νόμισμα της πρακτικά να είναι το δολάριο, και να ακολουθηθούν οι πολιτικές λιτότητας όπως ακριβώς επέβαλλαν και σε μας. Δολάριο (ευρώ σε μας), ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, δραστικό κόψιμο μισθών ημερομισθίων και συντάξεων, ιδιωτικοποιήσεις, διάλυση του κοινωνικού κράτους, ισοπέδωση των εργατικών δικαιωμάτων, ελεύθερη αγορά, ελευθερία στους πλειστηριασμούς και τα υπόλοιπα γνωστά.

Η πολιτική αυτή μετά από δέκα χρόνια εφαρμογής επέφερε τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα, Οι πόροι της χώρας ήσαν υπό υποεκμετάλλευση. Η ανεργία αυξήθηκε δραματικά, με τραγικό τρόπο η φτώχεια χτύπησε τους εργαζόμενους, μειώθηκε το ΑΕΠ, μειώθηκε η βιομηχανική παραγωγή, μειώθηκε δραστικά η αγροτική παραγωγή ενώ ο δανεισμός ανέβαινε με εκθετικό τρόπο, θανατικό, καρκινικό, για το Έθνος αυτό. Μια πλούσια χώρα, την Αργεντινή, την έκαναν φτωχή!

Η κοινωνική έκρηξη το 2002 ανέτρεψε αυτήν την λανθασμένη πολιτική, που την παραδέχτηκε ως τέτοια και το ΔΝΤ αργότερα, αλλά χωρίς να την έχει αντικαταστήσει με κάποια άλλη, που την λουζόμαστε εμείς τώρα.

Ας πάμε λίγο βαθύτερα, και κάντε τις αναλογίες σας στο μυαλό σας με το τι συμβαίνει με μας πέντε χρόνια τώρα και άλλα πολλά που έρχονται.

Την ώρα που η Αργεντινή υιοθέτησε το δολάριο ως νόμισμα της, εκείνη την στιγμή ακριβώς υιοθέτησε και τον κανόνα του χρυσού. Έγινε χρήστης νομίσματος και όχι εκδότης νομίσματος, έφτιαξε την δική της ΕΕ τρόπον τινά. Αυτόματα η χώρα επέβαλε στον εαυτό της περιορισμούς στην νομισματική της και στη δημοσιονομική της πολιτική, στην συναλλαγματική της πολιτική, στην εμπορική της πολιτική και στην εισοδηματική της πολιτική.

Ουσιαστικά δεν ήταν μια κυρίαρχη χώρα αλλά μια χώρα κάτω από τις ορέξεις των πιστωτών της που ήθελαν να αποπληρώνονται με ένα σταθερό νόμισμα και αν όχι, να κυριαρχήσουν επί των πόρων της χώρας.

Με άλλα λόγια, αν έχεις ξένο νόμισμα είσαι υποχρεωμένος για να το βρεις, να μειώσεις τα ελλείμματα σου, να μειώσεις μισθούς και συντάξεις με στόχο να αυξήσεις τις εξαγωγές σου και να μειώσεις τις εισαγωγές σου. Πολιτικές εκμετάλλευσης της εσωτερικής ζήτησης και καταπολέμησης της ανεργίας αποκλείονται.

Ανάπτυξη εδώ σημαίνει λιτότητα, ανεργία και σφοδρή φορολόγηση και όχι δαπάνη. Αλλά ανάπτυξη, καλώς ή κακώς, σημαίνει δαπάνη κάτι που δεν είναι αντιληπτό στη χώρα μας ακόμα και στην ΕΕ, και ακούς τις μπαρούφες ‘τώρα θα πάρουμε αναπτυξιακά μετρά’ αλλά ποιος θα δαπανήσει δεν μας λένε ποτέ. Λένε κουταμάρες.

Η χώρα δεν μπορούσε να δαπανήσει αφού είχε ‘δολαριοποιηθεί’. Για να βρει δολάρια έπρεπε να φορολογήσει για να δαπανήσει μετά, και για να δανειστεί βρισκόταν στις ορέξεις των αγορών που εκτιμούν με τα δικά τους μέτρα την αξιοπιστία της χώρας που δανείζουν. Έτσι τα επιτόκια της χώρας δεν μπορεί να τα ορίσει η κυβέρνηση με την κεντρική τράπεζα αλλά έρχονται απ έξω. Αλλά υψηλά επιτόκια σημαίνει οικονομική δυσλειτουργία, επαχθή δανεισμό, καθόλου επενδύσεις.

Η χώρα έτσι βρέθηκε σε δεινή οικονομική κρίση και σε κοινωνική έκρηξη. Τελικά το 2002 οι σοβαροφανείς δυνάμεις του ΔΝΤ και του ισχυρού νομίσματος, οικονομικά αγράμματες, εξεδιώχθησαν μαζί με το ΔΝΤ και η χώρα έγινε κυρίαρχη του εαυτούς της.

Η χώρα έπασχε από χρηματοδότηση και από δαπάνες.

Βήμα πρώτο, εξέδωσε το δικό της νόμισμα. Μετά από αυτό η κυβέρνηση πλέον ανέκτησε όλα τα μέσα να ασκεί πολιτική που αποσκοπεί στην πλήρη απασχόληση, στους αξιοπρεπείς μισθούς και την διατήρηση της αξίας του νομίσματος της χώρας με θρησκευτική ευλάβεια. Η κυβέρνηση ανέκτησε τα τρία ζευγάρια μέσων για να μπορεί να τα πραγματοποιεί τους στόχους της. Να φορολογεί και να δαπανά, να δανείζεται και να αποπληρώνει τα δάνεια της, να εκδίδει χρήμα και να το αποσύρει.

Μέσα στα πλαίσια αυτά, ο μετριοπαθής κεϋνσιανός Πρόεδρος Kirchner, πήρε όλες της πρωτοβουλίες και άσκησε την πολιτική της εσωτερικής ζήτησης.

Με το πρόγραμμα JefesyJefasdeHogar, πρόγραμμα δημιουργίας θέσεων εργασίας για του οικογενειάρχες χωρίς δουλειά, μέσα σε τέσσερες μήνες δημιούργησε 2 εκατομμύρια θέσεις εργασίας που αντιστοιχούσαν στο 13% του εργατικού δυναμικού της χώρας!

Το πρόγραμμα αυτό χρηματοδοτήθηκε με το νόμισμα της χώρας. Αυτό το πρόγραμμα, που αφορούσε στις υποδομές, ήταν ουσιαστικά το πρόγραμμα που έβαλε την χώρα στο δρόμο της ανάκαμψης. Η δαπάνη για αυτό το πρόγραμμα υπολογίζεται συντηρητικά ότι έδωσε ώθηση στο ΑΕΠ πάνω από 2, 5% και ενεθάρρυνε μετά την αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων.

Οι καπιταλιστές νεοφιλελεύθεροι αυτοκατέρριψαν τον μύθο τους ότι η ελεύθερη αγορά τους προσφέρει καλύτερο επενδυτικό κλίμα. Με το πρόγραμμα της εγγυημένης εργασίας του Προέδρου Kirchnerέσπευσαν να επενδύσουν στην Αργεντινή γιατί το επενδυτικό κλίμα ήταν ήρεμο με εμπιστοσύνη. Στον καπιταλισμό η αρπακτικότητα και η πλεονεξία έρχονται πριν από την προκατάληψη.

Συνοψίζοντας, χωρίς την ευελιξία που παρέσχε το νέο διακυμαινόμενο νόμισμα, η χώρα ποτέ δεν θα έβγαινε από την κρίση, ποτέ δεν θα μπορούσε να καταπολεμήσει την ανεργία που την μάστιζε και η μεσαία τάξη δεν θα μπορούσε να αποκαταστήσει την ενότητα της κοινωνίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της WORD BANK, το ΑΕΠ της Αργεντινής, την περίοδο 2005-2014, είχε μέση ετήσια αύξηση της τάξεως του +12.81%, δηλαδή από 183,3 δις δολάρια το 2005 έφτασε τα 611,76 δις δολάρια το 2014 ενώ κατά την περίοδο 2010-2014 η μέση ετήσια αύξηση του ΑΕΠ ήταν +10,08%. Από 378,5 δις δολάρια το 2010 έφθασε τα 611,76 δις δολάρια το 2014. Την ίδια περίοδο η μέση ετήσια πτώση του ΑΕΠ της Ελλάδος, με τα προγράμματα της ΕΕ και του ΔΝΤ, μειώθηκε με μέσο ρυθμό -4,56% ετησίως, δηλαδή το ΑΕΠ της χώρας από 226 δις ευρώ το 2010 έφτασε τα 179 δις ευρώ το 2014. Χάθηκε δια παντώς πλούτος από την χώρα της τάξεως των 50 δις ευρώ περίπου, αφού έχουμε ανεργία, αποβιομηχανοποίηση και αποαγροτοποίηση. Οι πόροι της χώρας χάρις στο ΔΝΤ, ΕΕ και την ΕΚΤ είναι υπό υποεκμετάλλευση, όπως ήταν και Αργεντινή πριν το 2002, που γύρισε στο νόμισμα της.

Το τι πρέπει να κάνουμε εμείς είναι προφανές. Από το να καθόμαστε να παρακαλάμε τους ψυχοβγάλτες μας πότε θα μας δώσουν ευρώ καλόν είναι να τους στείλουμε από εκεί που ήρθαν.

Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν λύσεις και γνωρίζουμε ότι με το εθνικό μας νόμισμα γνωρίσαμε μια θαυμάσια περίοδο οικονομικής ανάπτυξης και μπορούμε να το ξανακάνουμε καλύτερα πια. Με το ευρώ μόλις 6 χρόνια χρειάστηκαν να οδηγηθούμε σε άλλη μια πτώχευση, και γνωρίζουμε ότι με το ευρώ δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε δουλειά και ανάπτυξη.

Πάντως όσοι σαν φέρνουν παράδειγμα την Αργεντινή, γνωρίζετε τώρα πια, ότι λένε ψέματα, εντεταγμένοι σε υπηρεσία εκφοβισμού του Ελληνικού Λαού και όσοι τους πιστεύουν είναι φοβισμένα θύματα. Μην ξεχνάμε ότι ο φόβος εξατμίζει κάθε αρετή μας, και μας καθιστά άβουλους.

spyridonstalias@hotmail.com