Παναγιώτης Μαυροειδής

Δεδομένη η κυβερνητική κατεύθυνση σε αντιλαϊκή συμφωνία

Από «πρόοδο» σε «αδιέξοδο» και από «ρήξη» σε «φιλικό κλίμα» και αγκαλιές με το Γιουνκέρ, δημιουργείται ίσως η αίσθηση ότι η  ελληνική «διαπραγμάτευση» θα είναι μια   άγνωστη κατάληξη γέννημα  μιας βουβής.  «στασιμότητας».

Δεν είναι καθόλου έτσι.  Δεν υπάρχει νεκρός και αδρανής πολιτικός χρόνος. Κατά τα λεγόμενα του πρωθυπουργού η Ελλάδα με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει ήδη καταβάλλει 8 δις σε δανειακές δόσεις, 40 φορές πάνω από το πακέτο για την «ανθρωπιστική κρίση», στέλνοντας παράλληλα στα τάρταρα τις βασικές προεκλογικές εξαγγελίες λαϊκής ανακούφισης.

Δημιουργούνται έτσι διαρκώς νέοι συσχετισμοί μέρα τη μέρα: Οι «εταίροι» της κυβέρνησης όλο και τραβούν την κυβέρνηση στη σπηλιά του σκότους τους, έως εκείνη τη στιγμή που θα είναι γυμνή, ξυπόλητη και φυσικά απολύτως …στεγνή από χρήματα. Την ίδια στιγμή, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, πλησιάζει στο χείλος του γκρεμού, για να τον δείξει στην εσω-κομματική και ευρύτερη λαϊκή κριτική, λέγοντας: «Βλέπεις με τα μάτια σου το έρεβος του τρομακτικού κενού;  Προτείνεις μήπως να πηδήξουμε μέσα;». Τα συμπεράσματα προκύπτουν:  «Ματαιότητα και φοβερός κίνδυνος. Ας υπογράψουμε να τελειώνουμε. Άλλωστε η κυβέρνηση έκανε ότι μπορούσε».

Είναι ανοιχτά  όσα συζητιούνται στις διαπραγματεύσεις; Κάθε άλλο. Η συζήτηση, με όλες τις διαφωνίες, κινείται πάνω από μία ορισμένη αφετηρία: «Ότι έγινε έγινε. Τα εγκλήματα της  κλοπής του εργατικού λαϊκού εισοδήματος και των δικαιωμάτων, παραγράφονται. Τώρα συζητάμε για την έκταση της  νέας και επιπλέον λιτότητας». Η συζήτηση για το ύψος του πλεονάσματος, συμπυκνώνει ακριβώς αυτό.

Το παράδειγμα του ΦΠΑ είναι  χαρακτηριστικό. Ζαλίστηκε ο κόσμος με τις εναλλακτικές και τους συνδυασμούς των συντελεστών. Υπάρχει όμως η βασική συμφωνία: Τα έσοδα από το ΦΠΑ θα αυξηθούν. Δηλαδή μέσω ενός οριζόντιου, δηλαδή απόλυτα ταξικού αντιλαϊκού φόρου, που συνεισφέρει το 50% (περίπου 24-25 δις) των συνολικών εσόδων και είναι τέσσερις φορές πάνω ως ποσό από τη φορολογία προσώπων και φυσικά οκτώ φορές πάνω από τη φορολογία επιχειρήσεων. Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη δήλωση μακροχρόνιας και αέναης φορο-αποφυγής και μόνιμης …παροχολογίας προς το μεγάλο κεφάλαιο και όσους μπορούν να ξοδέψουν σε ένα σαββατοκύριακο στην Αράχοβα ή στις Άλπεις το ετήσιο εισόδημα ενός εργαζόμενου στα ΕΛΠΕ;

Με μία έννοια, με τη λογική και την ψυχή του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ,  δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Δε μπορεί να είναι γεμάτες και οι δύο τσέπες. Αν οι τοκογλύφοι του ευρωπαϊκού κεφαλαίου καθώς και  οι άρχοντες του χρήματος στην Ελλάδα, δεν πληρώσουν μία, πως αλλιώς θα βγει ο λογαριασμός;

Από την άποψη αυτή, ο εγκλωβισμός των αριστερών τάσεων του κυβερνητικού κόμματος στο σύνθημα «ούτε βήμα πίσω από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ», όσο και αν ακούγεται ως μια χρήσιμη άμυνα για την υπεράσπιση κάποιων αναγκαίων μέτρων και προεκλογικών υποσχέσεων προς τα λαϊκά στρώματα, είναι από πολιτική άποψη λαθεμένος.

Η  εφαρμογή εκείνων των θετικών έστω και επιμέρους πλευρών αυτού του προγράμματος, προϋποθέτει την ανατροπή του πυρήνα του προγράμματος, καθώς και της πολιτικής στρατηγικής ΣΥΡΙΖΑ, που αναζητεί λαϊκή ανακούφιση και προκοπή μέσα στο λάκκο των λεόντων της ευρωζώνης και του ΝΑΤΟ και την ελληνική αστική τάξη ακλόνητη στη δεσποτική της κυριαρχία.

Το «αδιέξοδο» για το οποίο γίνεται λόγος, δεν είναι αποτέλεσμα μιας σκληρής αλλά  άνισης «διαπραγμάτευσης», αλλά καθορίζεται από τρεις  πολύ συγκεκριμένους παράγοντες.

Πρώτον, ένα ανέφικτο πολιτικό πρόγραμμα φιλο-λαϊκής διαχείρισης εντός  του συστημικού πλαισίου. Η «διαπραγμάτευση» αποτυγχάνει πριν απ” όλα διότι διεκδικούνται λάθος πράγματα, σε εχθρικό πεδίο και με τραγικό τρόπο. Έξω από αυτή την αντικειμενική πολιτική εκτίμηση, το μόνο που μένει είναι οι ηθικίστικες καταγγελίες του τύπου «τα πούλησαν και αυτοί!» ή η απολίτικη φιλολογία για τα «τραγικά λάθη τακτικής της ηγεσίας», που αποτελούν κοντόθωρες και ανεπαρκείς εξηγήσεις

Δεύτερον, με  μέσα και εργαλεία  εφαρμογής  μια κυβέρνηση συνέχειας ενός  κράτους  υπηρέτη της ολιγαρχίας, αλλά και την ίδια την αντιδραστική ΕΕ με τις δήθεν κοινές ευρωπαϊκές λύσεις και πολιτικές.

Τρίτον, η αντικατάσταση της ζωογόνου και πρωταγωνιστικής παρουσίας του λαϊκού παράγοντα με την αποθέωση της μυστικής διπλωματίας στους διαδρόμους των παλατιών των επιτελείων.

Όταν  ένα πλοίο διακηρύσσει πως έχει προορισμό τα παράλια της Αττικής, αλλά έχει σαλπάρει  προς την Κρήτη, μόνο να απομακρύνεται μπορεί από αυτά. Και το να φωνάζουν όλοι εν χορώ, όντας πάνω σε αυτό, μακριά από το τιμόνι και με δεδομένη την κατεύθυνση  της πορείας του, «στηρίζουμε τον καπετάνιο, αλλά θέλουμε να φτάσουμε στον Πειραιά», δεν ωφελεί ιδιαίτερα.

Η επιστροφή στη δυνατότητα μιας λαϊκής διεξόδου, είναι υπόθεση μιας σκληρής αναμέτρησης που υπερβαίνει αυταπάτες και  τακτικισμούς εντός του καταστρώματος.

Είναι αναγκαία η συγκρότηση ενός ευρύτατου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου ανατροπής αυτής της αντιλαϊκής και αντεργατικής πορείας που οδηγεί σε ένα νέο βαρύ αντεργατικό μνημόνιο και ανείπωτες λαϊκές θυσίες.

Τέσσερα  κομβικά ζητήματα πρέπει να συζητηθούν.

1. Με ποιο πρόγραμμα;

Απαιτείται  ένα άλλο  πολιτικό πρόγραμμα βασικών άμεσων εργατικών και λαϊκών διεκδικήσεων (αύξηση βασικού μισθού  και των μισθών γενικά τώρα, πλήρης κάλυψη όλων των ανέργων, εθνικοποιήσεις επιχειρήσεων και δημόσιες επενδύσεις και άλλα μέτρα για αύξηση απασχόλησης κ.α.)  αλλά και πολιτικών διεκδικήσεων-κόμβων όπως η παύση πληρωμών, η διαγραφή χρέους και η έξοδος από ευρωζώνη και ΕΕ.

2. Σε πιο πεδίο η εφαρμογή αυτού του προγράμματος;

«Και ποιος θα εφαρμόσει αυτό το πρόγραμμα;». Πρόκειται για την πρώτη αυθόρμητη ερώτηση. Δεν την παρακάμπτουμε, αλλά θεωρούμε ότι προηγείται το ερώτημα: «Που και πως  θα κριθεί η επιβολή και εφαρμογή αυτού του προγράμματος;»

Πρόκειται για ένα πρόγραμμα ανατροπής και όχι συνέχειας. Συνεπώς η εφαρμογή του δεν είναι ζήτημα μιας κυβέρνησης «συνέχειας του κράτους και του ευρωμονόδρομου  με άλλο μίγμα»,  παρά το γεγονός ότι διεκδικούμε εδώ και τώρα καταχτήσεις από την τωρινή κυβέρνηση, αλλά μιας ανατροπής αυτού του πλαισίου με λαϊκό και πανεργατικό ξεσηκωμό.

Η απάντηση στο ερώτημα ποιος και πως θα «κυβερνήσει»,   είναι αλληλένδετη με το ποιος και πως θα ανατρέψει στη βάση ενός άλλου προγράμματος με βάση τις εργατικές και λαϊκές ανάγκες και ενάντια στη λογική των ευρωαφεντικών και του καπιταλιστικού κέρδους.  Αν παρακαμφθεί αυτό το ερώτημα, δεν υπάρχει απάντηση, παρά μόνο αυταπάτη και δημαγωγία που πληρώνονται οδυνηρά.

Το δεύτερο ζητούμενο επομένως είναι ακριβώς ο προσανατολισμός στο να μεταφερθεί το κέντρο βάρους των εξελίξεων στον λαϊκό παράγοντα, σε ένα ευρύ πεδίο ταξικών κοινωνικών αγώνων και μετώπου, με κέντρο ένα αναγεννημένο και μαχητικό εργατικό κίνημα, με πρώτη έγνοια τη συσπείρωση της νέας εργατικής βάρδιας και της κάλυψης των ανέργων. Να γεμίσουν οι δρόμοι ξανά, να αδειάσουν οι υπηρεσίες και τα εργοστάσια σε νέες απεργίες, να φλογιστούν οι καρδιές…

3. Μπορούμε; Και σε ποια προοπτική;

«Πιστοποιητικά καλής εκτέλεσης και εγγυημένου αποτελέσματος» δόθηκαν πολλά από τους εκπροσώπους της αστικής πολιτικής, άκυρα, ψευδή και ακάλυπτα.

Μια αριστερή αντικαπιταλιστική διέξοδος, μιλάει μόνο τη γλώσσα της αλήθειας, βάζοντας επί τάπητος, αντί της «διαπραγμάτευσης» και της μυστικής διπλωματίας, την ανοιχτή συζήτηση για τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις ενός άλλου δρόμου για την ελληνική κοινωνία. Χωρίς μνημόνια, χρέος, ευρώ και ΕΕ, με πρωταγωνιστικό το ρόλο της εργατικής τάξης και κλονισμό και ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου. Για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και την κομμουνιστική διεθνιστική απάντηση σε σύνδεση με τους αγώνες των εργατικών τάξεων και των λαών της περιοχής. Η δυναμική της ρήξης και της νίκης σε μια χώρα μπορεί να αποδιχτεί θετικά απρόβλεπτη.

Η όσο γίνεται τεκμηριωμένη πρόταξη ενός άλλου δρόμου και προγράμματος, είναι προϋπόθεση για τη συσπείρωση και την αναγκαία «ταύτιση» ειδικά με τα ζωτικά συμφέροντα των εργατικών στρωμάτων που ζητούν – και δικαίως- συγκεκριμένες απαντήσεις για το αύριο.

4. Ποιες πολιτικές δυνάμεις;

Υπάρχουν οι δυνάμεις για αυτή την πορεία;

Ένα ευρύτατο κοινωνικό κα πολιτικό δυναμικό, είναι υπαρκτό. Ενοποιημένο σε άλλη βάση, θα μπορούσε να ορίσει τις εξελίξεις.

Πέρα από την  ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την ευρύτερη αντικαπιταλιστική αριστερά,  το ΚΚΕ και τον αριστερό κόσμο που διαφοροποιείται από το ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχουν χιλιάδες αγωνιστές των εργατικών, κοινωνικών, δημοκρατικών, αντιφασιστικών και αντιιμπεριαλιστικών αγώνων, που θα μπορούσαν να απαιτήσουν και να επιβάλλουν αλλαγή σελίδας.

Ακόμη και αν δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή η δυνατότητα ενός κοινού πολιτικού προγράμματος, η αγωνιστική και πολιτική σύμπλευση στον κοινό αγώνα, με τα κοινά όπλα, αλλά και με τον καθένα να χρησιμοποιεί τα όπλα του προς τους απέναντι, θα άλλαζε ταχύτατα την ψυχολογία στο λαϊκό κόσμο και τους συσχετισμούς.

Ατμομηχανή αυτού του στόχου, μπορεί και πρέπει να αποτελέσει η στερέωση, εμβάθυνση και διεύρυνση σε ανώτερο και μαζικότερο επίπεδο, της ανατρεπτικής πολιτικής συνεργασίας της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που σηματοδότησε η συνάντηση ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΜΑΡΣ, στη βάση ενός αναγκαίου προγράμματος και προσανατολισμού κοινωνικών και πολιτικών αγώνων ανατροπής.

*Συντομευμένη μορφή του άρθρου δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ 24/5/15

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Άλλος ένας εργάτης που είχε τραυματιστεί βαριά στην έκρηξη στα ΕΛΠΕ του Λάτση, στις 8 Μαΐου, έχασε σήμερα τη μάχη για τη ζωή.

Πρόκειται για τον Αντώνη Αβράμπου, μόλις 27 ετών, που ήρθε να προστεθεί στους Μπάμπη Δευτεραίο και Ραμαντάν Ντελιλάι οι οποίοι εξέπνευσαν την προηγούμενη Τρίτη.

Ο αρμόδιος υπουργός Παναγιώτης Λαφαζάνης εξέδωσε άλλη μία δακρύβρεχτη ανακοίνωση για τον θάνατο του νεαρού εργάτη, τονίζοντας την ανάγκη «να υπάρξει (από ποιον;;;) σε βάθος και χωρίς κανένα συμβιβασμό και συγκάλυψη, η διαλεύκανση των αιτιών του τραγικού δυστυχήματος και να αποδοθεί με παραδειγματικό τρόπο και χωρίς εξισορροπήσεις, η τιμωρία όσων έχουν άμεση ή έμμεση ευθύνη για την τραγωδία», «ξεχνώντας» ότι δεν βρίσκεται πλέον στην αντιπολίτευση αλλά στην κυβερνητική διαχείριση.

Όπως ανέφερε σε πρόσφατη ανακοίνωσή της η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, «το αίμα των νεκρών και των βαριά τραυματισμένων των ΕΛΠΕ βαραίνει αποκλειστικά την εργοδοσία, που χρησιμοποιεί τους εργάτες ως φθηνή καύσιμη ύλη στη μηχανή της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Έτσι εκτοξεύθηκαν τα κέρδη των ΕΛΠΕ σε 417 εκατ. ευρώ το 2014 έναντι 178 εκατ. ευρώ το 2013. Πιέζοντας για να γίνει γρήγορα η δουλειά, με εξαντλητικές υπερωρίες, χωρίς κανένα μέτρο ασφάλειας, με δεκάδες ανειδίκευτους εργάτες και αύξηση των εργαζομένων στους εργολάβους.

«Δεν χτύπησε καν ο συναγερμός. Δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής. Θα θρηνούσαμε θύματα». «Ούτε καν μας έχουν μετρήσει, μας βάζουν και δουλεύουμε στοιβαγμένοι», κατήγγειλαν οι εργάτες μετά τη φονική έκρηξη της 8ης Μαΐου.

Βαρύτατες ευθύνες φέρουν όλες οι κυβερνήσεις, που επέτρεψαν στο κεφάλαιο να ξεσαλώσει, διαλύοντας τις εργασιακές σχέσεις, διογκώνοντας τις στρατιές των ανέργων, διαλύοντας τους όποιους ελεγκτικούς μηχανισμούς, αναγκάζοντας τους εργαζόμενους να κυνηγούν το μεροκάματο όπως – όπως, δημιουργώντας το φόντο για εργοδοτικά εγκλήματα όπως στα ΕΛΠΕ.

Βαρύτατες ευθύνες φέρει και η σημερινή κυβέρνηση, που παρά τα μεγάλα λόγια και τα κροκοδείλια δάκρυα για τους νεκρούς και σακατεμένους εργάτες ορκίζεται στην κερδοφορία του κεφαλαίου, διατηρεί άθικτο το μνημονιακό πλαίσιο και ετοιμάζεται να το ενισχύσει με τη νέα συμφωνία, ενώ αφήνει την τήρηση των κανόνων ασφαλείας και του εργατικού δικαίου στο… φιλότιμο των καπιταλιστών.

Εκφράζουμε τα βαθύτερα συλλυπητήρια στις οικογένειες των νεκρών εργατών και όσων δίνουν ακόμα τη μάχη για τη ζωή.

• Όχι άλλο εργατικό αίμα στη μηχανή παραγωγής κερδών για το κεφάλαιο
• Να πληρώσει η εργοδοσία για το νέο έγκλημα στα ΕΛΠΕ
• Το κεφάλαιο να υποχρεωθεί να πληρώσει για μέτρα ασφάλειας και υγιεινής στους χώρους δουλειάς.
• Να καταργηθεί το καθεστώς των εργολαβικών συνεργείων μέσα στις επιχειρήσεις.
• Ίσα εργατικά δικαιώματα και μισθοί για όλους τους εργάτες.»

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Η έκθεση  Μικροναυπηγικής του Σπύρου Στρομπούλα πραγματοποιείται από τις 23 έως τις 31 Μαΐου στη Δημοτική Πινακοθήκη (ΚΤΗΡΙΟ ΠΑΛΑΙΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ - ΦΙΛΩΝΟΣ 29 - ΤΗΛ: 2104101402-405), από τις 10:00-19:00 και αποτελεί μια συλλογή ιστορικών και εμπορικών πλοίων σε κλίμακα, της περιόδου 1900-1960.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Δευτέρα 25 Μαΐου 2015 και ώρα 18:00 στo αίθριο της Δημοτικής Πινακοθήκης, από τον Αναπληρωτή Υπουργό Οικονομίας,Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού κ .Θεόδωρο Δρίτσα.

Τα πλοία που παρουσιάζει είναι μνήμες και γεγονότα των είκοσι χρόνων δουλειάς στα ναυπηγεία που παραμένουν ζωντανά καθώς δένουν με το χρώμα της σκουριασμένης λαμαρίνας, την ένταση του τεζαρισμένου συρματόσχοινου στο καρνάγιο, την αγωνία του εργάτη στη κρεμαστή σκαλωσιά, το πέταγμα του γλάρου στο ντόκο. Είναι γεγονότα και μνήμες από το Πέραμα που δεν υπάρχει πια αλλά παραμένει ζωντανό μέχρι σήμερα.

Ο Σπύρος Στρομπούλας γεννήθηκε στη Λιβαδειά της Βοιωτίας το 1954. Από το 1974 ζει στην Αθήνα όπου σπούδασε ναυπηγός και εργάστηκε σε ναυπηγεία στο Πέραμα και στην Ελευσίνα. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται στο Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας.

Η Συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην ανεξάρτητη εφημερίδα της Αριστερά; "ΠΡΙΝ" στις 24/5/2015

«Πρόκειται για μια μεθοδευμένη προσπάθεια πολιτικής προσέγγισης του ίδιου νεοφιλελεύθερου μοντέλου που βιώσαμε και αντιπαλέψαμε όλα τα τελευταία χρόνια, η οποία θεωρεί ότι ο ΟΛΠ μπορεί να πουληθεί στη λογική απόκτησης κάποιων εσόδων προκειμένου να αποπληρώσουμε μέρος των χρεών μας προς τους τοκογλύφους δανειστές» δηλώνει στο Πριν ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού.

Συνέντευξη στον Κυριάκο Νασόπουλο

- Τέσσερεις μήνες σχεδόν μετά την ανάληψη της εξουσίας από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ποια είναι τα πρώτα δείγματα της ναυτιλιακής της πολιτικής;

– Η κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν θίγει, δεν αμφισβητεί και δεν ακυρώνει κατά οποιοδήποτε τρόπο το σαθρό οικοδόμημα που χτίστηκε μεταπολεμικά και ενισχύθηκε από όλες τις κυβερνήσεις από τη μεταπολιτευτική περίοδο και δώθε και το οποίο συνίσταται στην εξασφάλιση επιχειρηματικής ασυδοσίας και φοροασυλίας για το εφοπλιστικό κεφάλαιο, δίχως προηγούμενο σε άλλη χώρα του κόσμου. Αν κρίνουμε τώρα και από τον τρόπο που οι αρμόδιοι υπουργοί Γ. Σταθάκης και Θ. Δρίτσας, έχουν ως τώρα διαχειριστεί την απλήρωτη ναυτική εργασία στην ακτοπλοΐα μπορούμε βάσιμα να συμπεράνουμε ότι, στην πραγματικότητα, η στάση, οι επιλογές και οι παρεμβάσεις τους νομιμοποιούν την αυθαιρεσία των ακτοπλοϊκών εφοπλιστικών εταιρειών διαιωνίζοντας το πρόβλημα.

- Πού εντοπίζετε τις βασικές διαφοροποιήσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τις προεκλογικές του εξαγγελίες;

– Το πρώτο κορυφαίο ζήτημα είναι η μετάλλαξη των θέσεών του γενικά στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων και ειδικότερα του ΟΛΠ. Η δεύτερη διαφοροποίηση συνίσταται στο γεγονός ότι όλα τα στελέχη ακόμα και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά έλεγαν επίμονα ότι θα μπει τέρμα στη φοροασυλία, τις φοροαπαλλαγές και τα προνόμια του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Κατά την ανάγνωση των προγραμματικών θέσεων στη Βουλή δεν υπήρξε ούτε μία λέξη επί τούτου, κάτι που συνιστά οβιδιακή μεταμόρφωση των θέσεών του. Το τρίτο έχει να κάνει με το θεσμικό πλαίσιο που έχει θεσπιστεί όλα τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα στην ποντοπόρο ναυτιλία, μέσα από το οποίο ενισχύθηκαν τα προνόμια των εφοπλιστών και για το οποίο στις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης δεν υπήρχε πάλι ούτε λέξη. Και βέβαια υπάρχει και το μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας των ναυτικών, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναδείξει την προεκλογική περίοδο αλλά και πιο πριν με συγκεκριμένες παρεμβάσεις και προτάσεις. Ως διά μαγείας αυτές εξαφανίστηκαν και δεν έχει πλέον να παρουσιάσει ούτε πρόγραμμα ούτε θέσεις. Το χειρότερο είναι ότι, όπως δείχνουν ως τώρα τα πράγματα, δεν υπάρχει και η πολιτική βούληση να παρθούν τα απαιτούμενα μέτρα ώστε να ενισχυθούν οι θέσεις εργασίας. Τέλος και το θέμα της κατάργησης του καμποτάζ στα κρουαζιερόπλοια φαίνεται ότι το έχει εντελώς εγκαταλείψει.

- Πώς ακριβώς έχει η κατάσταση με την απλήρωτη εργασία στη ναυτιλία;

– Τα τελευταία τρία χρόνια το 65% των ακτοπλοϊκών εταιρειών καθυστερεί την εξόφληση των μισθών από 3 έως και 11 μήνες. Από τη δική μας την πλευρά προσπαθήσαμε εξαρχής να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, παλεύοντας να μην περάσει αυτή η αυθαιρεσία των εφοπλιστών την οποία δυστυχώς ανέχθηκαν όλες οι κυβερνήσεις τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Έχουμε κάνει μια σειρά παρεμβάσεις, κινητοποιήσεις, σοβαρούς και συντονισμένους αγώνες. Δυστυχώς η λογική των προηγούμενων κυβερνήσεων ήταν ότι πρόκειται για ένα θέμα που πρέπει να το κυνηγήσουν οι ναυτικοί δικαστικά. Η νέα κυβέρνηση και ο αναπληρωτής υπουργός Θ. Δρίτσας, ενώ δηλώνει ότι αναγνωρίζει το πρόβλημα και θέλει να δώσει λύση, με τη μέχρι σήμερα πρακτική που έχει ακολουθήσει και την άρνησή του να υλοποιήσει μέτρα και προτάσεις που του έχουν συστηθεί, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση επιθυμεί μόνο να διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση χωρίς να θιχτούν τα συμφέροντα του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

- Σε ό,τι αφορά τώρα τον ΟΛΠ και την επιχειρούμενη ιδιωτικοποίησή του, τι θα σημάνει μια τέτοια εξέλιξη;

– Πρώτον, μιλώντας για τον ΟΛΠ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι μιλάμε για το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Επίσης, ο ΟΛΠ κατέχει δεσπόζουσα θέση σε Nοτιοανατολική Ευρώπη και Μεσόγειο και είναι πύλη εισόδου στρατηγικής σημασίας για τις μεταφορές από την Ασία και την Αφρική με κατεύθυνση την Ευρώπη. Επίσης, οι δραστηριότητες του ΟΛΠ είναι πολύπλευρές. Εκεί ανήκει το κομμάτι της υποδοχής της κρουαζιέρας, της ακτοπλοΐας, το εμπορικό τμήμα του λιμανιού και βεβαίως το μεγάλο κομμάτι της ναυπηγοεπισκευής από τη Δραπετσώνα έως και το Πέραμα. Σήμερα εμπλέκονται χιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που έχουν επιχειρηματική δραστηριότητα με άξονα τμήματα του λιμανιού. Ήδη ο ΟΛΠ έχει υποστεί δυο μορφές ιδιωτικοποίησης τα τελευταία χρόνια. Η μια ήταν με την είσοδό του στο ελληνικό χρηματιστήριο και η άλλη με τη σύμβαση παραχώρησης σαράντα ετών που έχει γίνει με την προβλήτα II στην κινέζικη πολυεθνική εταιρεία COSCO. Τώρα η κυβέρνηση, από τον πρώτο μήνα έχει μπει στο παζάρι των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ. Πρόκειται για μια μεθοδευμένη προσπάθεια πολιτικής προσέγγισης του ίδιου νεοφιλελεύθερου μοντέλου που βιώσαμε και αντιπαλέψαμε όλα τα τελευταία χρόνια που θεωρεί ότι ο ΟΛΠ μπορεί να πουληθεί στην λογική να έχουμε κάποια έσοδα προκειμένου να αποπληρώσουμε μέρος των χρεών μας προ τους τοκογλύφους δανειστές. Η κυβέρνηση δεν έχει καμία πολιτική και κοινωνική νομιμοποίηση να προχωρήσει στο ξεπούλημα του ΟΛΠ και των υπολοίπων λιμανιών, των αεροδρομίων, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ…

- Μήπως η συνέχιση των διαδικασιών της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ είναι χαρακτηριστικό δείγμα της λογικής που επικρατεί στον ΣΥΡΙΖΑ για διαχείριση της υπάρχουσας κατάστασης και όχι ανατροπή της;

– Αν κρίνουμε με βάση το προεκλογικό του πρόγραμμα, όπως αυτό επίσημα ανακοινώθηκε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το 2014, αλλά και από τις προγραμματικές του θέσεις, οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να έχουν αυταπάτες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέτει με οποιοδήποτε τρόπο σε αμφισβήτηση το αστικό καθεστώς, το καπιταλιστικό σύστημα, την ασυδοσία και τα προνόμια του μεγάλου κεφαλαίου. Θα μπορούσα να πω ότι δεν ακουμπάει καθόλου το μεγάλο κεφάλαιο, τον μεγάλο πλούτο. Από αυτή τη σκοπιά, αν το συνδυάσουμε με το γεγονός ότι αδιαμφισβήτητα δεν θίγει και τους μέχρι τώρα διεθνείς προσανατολισμούς της χώρας μας, είτε αφορούν το ΝΑΤΟ είτε τη ΕΕ, γίνεται αντιληπτό πως πρόκειται για κλασική περίπτωση διαχείρισης του συστήματος, το οποίο προφανώς -για να μην είμαστε και ισοπεδωτικοί= θα ήθελε σε ορισμένους τομείς να έχει και μια πολιτική αντιμετώπισης μέρους των προβλημάτων των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των λαϊκών στρωμάτων. Φαίνεται όμως ότι και στα μέτρα ανακούφισης των εργαζομένων που υποσχέθηκε προεκλογικά, τα οποία κατά τη γνώμη μου, επαναλαμβάνω, δεν συνιστούσαν αριστερή, ριζοσπαστική και κυρίως ανατρεπτική πολιτική, έχει διολισθήσει. Από κει και πέρα, πρέπει ο καθένας να βγάλει τα δικά του πολιτικά συμπεράσματα για το εάν εγχειρήματα τέτοιου είδους μπορούν να έχουν παρόν και μέλλον όσον αφορά τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Απαιτείται αγώνας για δημόσιο ΟΛΠ

Τα συνδικάτα πρέπει να παίξουν ουσιαστικό συντονιστικό ρόλο για την ενημέρωση και την κινητοποίηση των εργαζομένων

- Σε τι διαφοροποιείται η εργατική πρόταση για τον ΟΛΠ με αυτήν που εκφράζει μερίδα του εφοπλιστικού κεφαλαίου η οποία εμφανίζεται δήθεν υπέρ του δημόσιου χαρακτήρα του Οργανισμού και προωθεί τη λύση των συμβάσεων παραχώρησης;

– Καταρχάς επίσημα η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών έχει ταχθεί υπέρ της πώλησης, ενώ και το Ναυτικό Επιμελητήριο Ελλάδας, που είναι κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχο της Ένωσης και των άλλων εφοπλιστικών οργανώσεων, έχει με τη σειρά του συμφωνήσει, με κάποιες βέβαια προϋποθέσεις. Συνολικά η πολιτική στρατηγική και κατεύθυνσή των ελλήνων εφοπλιστών είναι η πώληση του λιμανιού. Σε ό,τι αφορά αυτό που επισημαίνετε, εδώ μπαίνουμε σε μια δεύτερη αντίληψη της οποίας πρωτεργάτες ήταν πριν από τρία χρόνια το ΠΑΣΟΚ και ο σημερινός διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος του ΟΛΠ Γιώργος Ανωμερίτης. Ισχυρίζονται ότι το Δημόσιο μπορεί να διατηρήσει τον έλεγχο στο λιμάνι του Πειραιά και σε επιμέρους τομείς και δραστηριότητές του, μέσω μιας μακροχρόνιας σύμβασης παραχώρησής του σε επιχειρηματικούς ομίλους. Με αυτή τη λογική εμείς είμαστε αντίθετοι. Είμαστε απέναντι και την έχουμε αντιπαλέψει με επιχειρήματα και αγώνες. Πιστεύουμε ότι η εναλλακτική πρόταση που εκφράζουν κυρίαρχα Μαρινάκης, Μώραλης, Ανωμερίτης, ΠΑΣΟΚ και υπόλοιποι, συνιστά απώλεια του δημόσιου ελέγχου του λιμανιού, συνιστά ξεπούλημα. Ουσιαστικά αποκόπτει την κοινωνία από το λιμάνι και τις δραστηριότητές του, το απομονώνει προς όφελος συγκεκριμένων επιχειρηματικών ομίλων, ο καθένας με τα δικά του επιχειρηματικά συμφέροντα: είτε να πάρει το τμήμα της κρουαζιέρας είτε της ναυπηγοεπισκευής είτε το εμπορικό κομμάτι. Από αυτήν τη σκοπιά, εμείς είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι τόσο στην πώληση των μετοχών του ΟΛΠ, που προωθούσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και προωθεί και η σημερινή, αλλά και στην εμπλοκή επιχειρηματικών ομίλων με τη μορφή των συμβάσεων παραχώρησης υπέρ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

- Πώς πρέπει λοιπόν να οργανωθεί ο λαός και οι εργαζόμενοι απέναντι στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ; Ποια βήματα πρέπει να γίνουν;

– Αυτό είναι το ζητούμενο! Το εργατικό κίνημα, τα κοινωνικά κινήματα, οι συλλογικότητες ακόμα και τα πολιτικά κόμματα και οι πολιτικές κινήσεις έχουν αντιδράσει σε αυτό το μεθοδευμένο σχέδιο της κυβέρνησης με πυρήνα αντίδρασης τους ίδιους τους εργαζόμενους στα λιμάνια της χώρας μας και ειδικότερα στον Πειραιά. Η κυβέρνηση έχει απέναντί της σύσσωμο το εργατικό κίνημα, όλους τους εργαζόμενους της Α΄ και Β΄ Πειραιά, όλους τους κοινωνικούς, επαγγελματικούς και επιστημονικούς φορείς της πόλης. Πρέπει να πούμε ότι τα τελευταία 2-3 χρόνια έχουν γίνει ήδη προσπάθειες, έχουν αναληφθεί πρωτοβουλίες, έχουν αναπτυχθεί αγώνες γύρω από τη διασφάλιση του δημοσίου χαρακτήρα του ΟΛΠ. Ωστόσο οι αγώνες αυτοί είναι ακόμα μακριά από το να πετύχουν την απαραίτητη και αναγκαία συμμετοχή των εργαζομένων, του λαού και των κοινωνικών κινημάτων. Χρειάζεται να κάνουμε πολλά ακόμα. Στην κατεύθυνση αυτή εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει να μπει μπροστά το εργατικό κίνημα. Τα συνδικάτα πρέπει να παίξουν ουσιαστικό συντονιστικό ρόλο στην ενημέρωση, την πληροφόρηση και την κινητοποίηση των εργαζομένων. Να συγκροτήσουν μέτωπο με επικεφαλής τους εργαζόμενους, που θα στηριχθεί από την κοινωνία, τους εργαζόμενους και το λαό, που θα πλαισιωθεί από όλα τα κοινωνικά κινήματα σε μια από κοινού κατεύθυνση συμπόρευσης, ενότητας, συσπείρωσης και κοινής επιδίωξης. Να εμποδίσουμε με τους αγώνες μας την όποια απόπειρα της κυβέρνησης να προχωρήσει σε ντε φάκτο ξεπούλημα του ΟΛΠ.