Περαιτέρω μεταρρυθμίσεις προς την κατεύθυνση του καθορισμού των μισθών με διαπραγματεύσεις σε επίπεδο επιχείρησης μπορεί να είναι επωφελείς για τις χώρες της Ευρωζώνης, αναφέρει μελέτη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) που περιλαμβάνεται στο τελευταίο οικονομικό δελτίο της.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης, σημειώνεται στη μελέτη, ορισμένες χώρες της Ευρωζώνης θέσπισαν μεταρρυθμίσεις που έδωσαν στις εταιρείες περισσότερες επιλογές να κινηθούν προς μία διαπραγμάτευση των μισθών σε επίπεδο επιχείρησης, αντί με συλλογικές συμβάσεις σε πιο κεντρικό επίπεδο (εθνικό, περιφερειακό ή κλαδικό).

Τα αποτελέσματα της έρευνας, αναφέρεται στη μελέτη, έδειξαν ότι τέτοιες μεταρρυθμίσεις στις συλλογικές διαπραγματεύσεις έκαναν ευκολότερη την προσαρμογή των μισθών για τις εταιρείες. «Συνεπώς», σημειώνεται, «περαιτέρω μεταρρυθμίσεις στην κατεύθυνση αυτή πιθανόν να είναι ωφέλιμη για τις χώρες της Ευρωζώνης και θα μπορούσαν να έχουν την προοπτική να περιορίσουν τις απώλειες θέσεων εργασίας σε μελλοντικές υφέσεις»,

«Συνολικά, τα ευρήματα επιβεβαιώνουν ότι οι θεσμοί για τις μισθολογικές διαπραγματεύσεις έχουν συμβάλει σε ακαμψίες των μισθών στην Ευρώπη και πιθανόν να διογκώνουν τις απώλειες απασχόλησης κατά τη διάρκεια υφέσεων», αναφέρεται στη μελέτη, στο πλαίσιο της οποίας εξετάσθηκαν οι οικονομικές συνθήκες και οι συλλογικές συμβάσεις μισθών σε 25 χώρες της ΕΕ κατά την περίοδο 2010-2013. Το 44% των εταιρειών αντιμετώπισαν μείωση της ζήτησης, ενώ το 32% αύξησή της.

Το ποσοστό των επιχειρήσεων που μείωσαν την απασχόληση ή τους μισθούς ήταν σημαντικά υψηλότερο στις επιχειρήσεις που υπέστησαν μείωση της ζήτησης: Η απασχόληση μειώθηκε στο 43% των επιχειρήσεων που είχαν μείωση της ζήτησης και το 14% αυτών των εταιρειών μείωσε τους βασικούς μισθούς. «Δεδομένης της έκτασης της πτώσης της ζήτησης και της μείωσης της απασχόλησης, το σχετικά χαμηλό ποσοστό μισθολογικών μειώσεων φαίνεται να αποτελεί ένδειξη μίας ακαμψίας των ονομαστικών μισθών προς τα κάτω», σημειώνεται.

«Το πάγωμα των μισθών αποτελεί επίσης μία ισχυρή ένδειξη ακαμψίας των μισθών προς τα κάτω, καθώς δείχνει ότι οι επιχειρήσεις διατηρούν σταθερούς τους μισθούς για να αποφύγουν τις πιθανές εντάσεις από τη μείωσή τους, ακόμη και όταν οι οικονομικές συνθήκες μπορεί να δικαιολογούν μία μείωση», προστίθεται στη μελέτη.

Σύμφωνα με την έρευνα WDN, το ποσοστό των εργαζομένων στις χώρες της Ευρωζώνης, που καλύπτονται από συλλογικές συμβάσεις μισθών (κατά μέσο όρο σχεδόν 75%) είναι πολύ υψηλότερο από το αντίστοιχο ποσοστό των χωρών εκτός της Ευρωζώνης (σχεδόν 30%). Αρκετές χώρες έχουν ποσοστά σημαντικά μεγαλύτερα από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ιδιαίτερα η Ιταλία, η Ισπανία, η Γαλλία, το Βέλγιο και η Ολλανδία. Με εξαίρεση την Ολλανδία και τις βαλτικές χώρες, αυτά τα υψηλά επίπεδα προκύπτουν κυρίως από συλλογικές συμβάσεις εκτός της εταιρείας. Στην Ιρλανδία, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία τα ποσοστά των εργαζομένων που καλύπτονται από συλλογικές συμβάσεις είναι σημαντικά χαμηλότερα από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης (π.χ., κάτω από 20%). Από τις χώρες της ΕΕ που δεν είναι μέλη της Ευρωζώνης, η Βουλγαρία, η Ουγγαρία, η Πολωνία και η Βρετανία έχουν χαμηλότερα ποσοστά κάλυψης των εργαζομένων από συλλογικές συμβάσεις, ενώ η Ρουμανία και η Κροατία έχουν υψηλότερα.

πηγη: enikonomia.gr

ΚΟΡΟΪΔΙΑ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ - ΛΕΕΙ ΨΕΜΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΝΩ ΤΟ ΔΗΘΕΝ «ΠΑΖΑΡΙ» ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ ΜΟΝΟ... ΜΕΙΩΣΕΙΣ!

Την επική ταινία της Μοσφίλμ γύρω από τη Μάχη του Στάλινγκραντ θυμίζει στους αναγνώστες του ο Εργατικός Αγώνας. Πρόκειται για μια κινηματογραφική αναπαράσταση του τιτάνιου αγώνα του Κόκκινου Στρατού να κρατήσει το στρατηγικό βιομηχανικό κέντρο υπό τον έλεγχό του και τις λυσσώδεις απόπειρες της Βέρμαχτ να κατακτήσουν με κάθε κόστος την πόλη που έφερε τον όνομα του ηγέτη του πατριωτικού πολέμου της ΕΣΣΔ.

Λίγα λόγια για τη Μάχη του Στάλινγκραντ

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη και φονικότερη μάχη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της παγκόσμιας ιστορίας γενικότερα. Υπολογίζεται ότι πάνω από 1.500.000 στρατιώτες και πολίτες έχασαν τη ζωή τους. Όταν αναφερόμαστε στη «Μάχη του Στάλινγκραντ», εννοούμε μια σειρά πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ Γερμανών και Σοβιετικών, που συνέβησαν πό τις 23 Αυγούστου 1942 έως τις 2 Φεβρουαρίου 1943 στα περίχωρα και στο κέντρο της πόλης του Στάλινγκραντ.

Ο Χίτλερ επιδίωκε να θέσει υπό τον έλεγχό του τις πετρελαιοφόρες περιοχές του Καυκάσου, προκειμένου να εξασφαλίσει τις αναγκαίες ποσότητες πετρελαίου, που θα του επέτρεπαν να συνεχίσει τον πόλεμο. Το Στάλινγκραντ θεωρήθηκε στρατηγικής σημασίας περιοχή για πολλούς λόγους. Ήταν ένα μεγάλο βιομηχανικό κέντρο στις όχθες του ποταμού Βόλγα (ζωτικής σημασίας θαλάσσιου δρόμου μεταξύ Κασπίας Θάλασσας και της βόρειας ρωσικής ενδοχώρας), η κατοχή του οποίου θα εξασφάλιζε τα νώτα των γερμανικών δυνάμεων που θα εξορμούσαν στον Καύκασο. Αλλά και σε συμβολικό επίπεδο ήταν σπουδαίο το Στάλινγκραντ. Και μόνο ότι έφερε το όνομα του Στάλιν, αποτελούσε ένα καλό ιδεολογικό και προπαγανδιστικό εργαλείο στα χέρια του Χίτλερ. Η ίδια διαπίστωση ίσχυε και για τον σοβιετικό ηγέτη, που ήθελε να μην αφήσει την πόλη στα χέρια του εχθρού. Γι' αυτό και οι εντολές και των δύο προς τους στρατηγούς τους ήταν: «κρατήστε τις θέσεις σας πάσει θυσία και με οποιοδήποτε κόστος».

Η επίθεση των Γερμανών κατά της Νότιας Ρωσίας είχε την κωδική ονομασία «Υπόθεση Μπλε» και εκδηλώθηκε στις 28 Ιουνίου 1942 με τη γρήγορη προέλαση του γερμανικού στρατού (850.000 άνδρες) και ιδιαίτερα της 6ης Στρατιάς του Πάουλους, που απώθησε τους Σοβιετικούς στις όχθες του ποταμού Δον, στο τέλος του Ιουλίου.

Ο Στάλιν και η σοβιετική ανώτατη διοίκηση αντέδρασαν σχηματίζοντας το «Μέτωπο Στάλινγκραντ», με την 62η, την 63η και την 64η Στρατιά, υπό τον Σεμιόν Τιμοσένκο. Στις 28 Ιουλίου ο Στάλιν εξέδωσε την περίφημη Διαταγή 227, η οποία καλούσε τους υπερασπιστές του Στάλινγκραντ να μην κάνουν «ούτε βήμα πίσω»..
Η Μάχη του Στάλινγκραντ άρχισε στις 23 Αυγούστου 1942 με καταιγιστικό βομβαρδισμό από την «Λουφτβάφε». Μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα το 80% της κτιριακής υποδομής της πόλης καταστράφηκε, λαμβανομένης υπ' όψη και της ανεπαρκούς αντιεροπορικής άμυνας, στην οποία υπηρετούσαν νεαρές εθελόντριες. Τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου τα χερσαία τμήματα της «Βέρμαχτ» είχαν σχεδόν περικυκλώσει την πόλη. Η μόνη γραμμή ανεφοδιασμού που απέμενε ήταν από τη θαλάσσια οδό του Βόλγα.

Στα μέσα Σεπτεμβρίου οι Γερμανοί είχαν συμπιέσει τους Σοβιετικούς σε μια ζώνη μήκους 14 χιλιομέτρων και πλάτους 5 χιλιομέτρων. Οι σοβιετικοί επέλεξαν να αμυνθούν μέσα στην πόλη και τους επόμενους τρεις μήνες το κατεστραμμένο Στάλινγκραντ έγινε θέατρο σκληρών συγκρούσεων, πρωτοφανούς αγριότητας, αλλά και ανείπωτου ηρωισμού. Δρόμοι, οικοδομικά τετράγωνα, ακόμη και μεμονωμένα κτίρια διεκδικούνταν πόντο με πόντο και με το μεγαλύτερο πείσμα από τους εμπόλεμους, σε μάχες εκ του συστάδην.

Στα μέσα Οκτωβρίου η κατάσταση για αμυνομένους ήταν απελπιστική, καθώς δυσκόλεψε ο ανεφοδιασμός από τον Βόλγα, αφού γινόταν κάτω από τα πυρά των γερμανικών όπλων. Όμως, και το ηθικό των επιτιθεμένων είχε καταπέσει, εξαιτίας της κόπωσης, του επερχόμενου χειμώνα, αλλά και των βαρύτατων απωλειών. Θραύση έκαναν οι ελεύθεροι σκοπευτές του Κόκκινου Στρατού, που υπό την κάλυψη των ερειπίων, προκαλούσαν ανυπολόγιστη φθορά στους γερμανούς στρατιώτες. Πρωταθλητής στον μακάβριο κατάλογο, ο στρατιώτης Ιβάν Σιντορένκο του 1122ου Συντάγματος Τυφεκιοφόρων, ο οποίος σκότωσε πάνω από 500 γερμανούς στρατιώτες. Ακολούθησε ο Βασίλι Ζάιτσεφ από την ίδια μονάδα με 242 σκοτωμούς. Αυτός είναι πιο γνωστός στις μέρες μας, λόγω της ταινίας του Ζαν Ζακ Ανό «Ο εχθρός προ των πυλών» (2001), που εξιστορεί το κατόρθωμά του.

Τον Νοέμβριο του 1942, το 90% του Στάλινγκραντ ήταν ένας σωρός ερειπίων και βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Γερμανών. Τα μόνα κτίρια που απέμεναν όρθια ήταν κάποια εργοστάσια που τα κρατούσαν με νύχια και δόντια οι αμυνόμενοι για τις ανάγκες του ανεφοδιασμού τους. Ο Στάλιν, όμως, δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Στις 19 Νοεμβρίου 1942, οι Σοβιετικοί εκδήλωσαν αντεπίθεση με την κωδική ονομασία «Ουρανός». Το σχέδιο είχε εκπονηθεί από τους στρατηγούς Γκιόργκι Ζούκοφ και Αλεξάντρ Βασιλιέφσκι και προέβλεπε την προσβολή των εφεδρικών δυνάμεων της 6ης Στρατιάς, που τη συγκροτούσαν κακοεκπαιδευμένοι στρατιώτες των συμμαχικών χωρών των Άξονα (Ιταλοί, Κροάτες, Ρουμάνοι, Ούγγροι, αλλά και ντόπιοι συνεργάτες των Γερμανών).

Η σοβιετική αντεπίθεση εκδηλώθηκε με τρεις στρατιές υπό τον στρατηγό Νικολάι Βατούτιν και σημείωσε απόλυτη επιτυχία. Οι Γερμανοί σύντομα εγκλωβίστηκαν και μέσα σε μια περιοχή ολίγων τετραγωνικών χιλιομέτρων βρέθηκαν περικυκλωμένοι 250.000 στρατιώτες. Οι Σοβιετικοί ζήτησαν από τους Γερμανούς να παραδοθούν, προσφέροντάς τους ευνοϊκούς όρους. Όμως η διαταγή του Χίτλερ ήταν επίθεση μέχρις εσχάτων. Μια αερογέφυρα που στήθηκε για τον ανεφοδιασμό των εγκλωβισμένων γερμανικών δυνάμεων κατέληξε σε οικτρά αποτυχία. Η σοβιετική αντιαεροπορική άμυνα κατέρριψε 490 αεροπλάνα της «Λουφτβάφε».

Στις 16 Δεκεμβρίου 1942 οι σοβιετικοί εξαπέλυσαν και νέα επίθεση με την κωδική ονομασία «Κρόνος», με στόχο να εγκλωβίσουν αυτή τη φορά την Ομάδα Στρατιών Α, που είχε σταθεροποιήσει τις θέσεις της στον Καύκασο. Δεν τα κατάφεραν, αφού η αντίσταση της εγκλωβισμένης 6ης Στρατιάς στο Στάλινγκραντ έδωσε την ευκαιρία στον Φον Κλάιστ σε μια συντεταγμένη υποχώρηση. Μάλιστα, ο Χίτλερ προβίβασε τον φον Πάουλους στον βαθμό του στρατάρχη υπενθυμίζοντάς του ότι κανένας Γερμανός αξιωματικός τέτοιου βαθμού δεν είχε παραδοθεί ποτέ. Άρα έπρεπε να πολεμήσει ή να αυτοκτονήσει..
Όμως, στις 2 Φεβρουαρίου 1943 ο στρατάρχης Φον Πάουλους παραδόθηκε όταν οι Σοβιετικοί πολιόρκησαν το αρχηγείο του και κάθε αντίσταση ήταν μάταιη. Ήταν ο πιο υψηλόβαθμος αξιωματικός που αναγκάστηκε να παραδοθεί στην ιστορία του γερμανικού στρατού. Μαζί του παραδόθηκαν 22 στρατηγοί και οι εναπομείναντες 91.000 στρατιώτες της 6ης Στρατιάς. Τελικά και από αυτούς μόνο οι 5.000 επέζησαν από τις κακουχίες της αιχμαλωσίας και επέστρεψαν στη Γερμανία αρκετά χρόνια μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Συνολικά, οι απώλειες για τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους ανήλθαν σε 800.000 νεκρούς και τραυματίες. Οι Σοβιετικοί από την πλευρά τους είχαν ασυγκρίτως μεγαλύτερες απώλειες: 478.741 νεκρούς και 650.000 τραυματίες, στρατιώτες και πολίτες.

H Μάχη του Στάλινγκραντ αποτέλεσε σημείο καμπής στην πολεμική αναμέτρηση μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης. Εξολόθρευσε πολύτιμες στρατιωτικές δυνάμεις για τον Χίτλερ και ταπείνωσε τη γερμανική πολεμική μηχανή.

Στην ιστορία της ΕΣΣΔ η μάχη του Στάλινγκραντ έμεινε ως «οι σύγχρονες Κάννες» (αναφορά στον θρίαμβο του Αννίβα εναντίον των Ρωμαίων, όταν ο Καρχηδόνιος στρατηγός ακολούθησε παρόμοια κυκλωτική τακτική για να τσακίσει τις λεγεώνες του Αιμιλίου Παύλου), ενώ οι Γερμανοί την χαρακτήρισαν «Rattenkrieg» («Πόλεμος των Αρουραίων»)..

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Θόδωρος Μαράκης

Αυτό θα πει ότι ο ΣΕΒ προσχώρησε στο κλαμπ των οπαδών της “εθνικής κυριαρχίας”; Ζητάει να γίνει αφέντης στο τόπο μας; Λες και δεν είναι!

Για να καταλάβουμε, στο “εβδομαδιαίο δελτίο” του, 26 Ιανουαρίου 2017 γράφει:

“Σήμερα, μετά από μια επταετία παλινδρομήσεων στην εφαρμογή στην εφαρμογή του προγράμματος προσαρμογής-που ως τακτική οδηγεί de facto σε διαρκείς παρατάσεις του- πιστεύουμε ότι η χώρα, για να ξεκολλήσει και να φύγει χρειάζεται επιτακτικά πέρα από τις ξένες καλές πρακτικές που απρόθυμα εφαρμόζουμε, ένα σοκ αξιοπιστίας. ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ,ΕΝΑ “ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ PLUS” που θα ξεπερνάει το manual (σ.σ. το εγχειρίδιο) των δανειστών και θα χαράζει μια νέα πορεία. Η συνεχιζόμενη διελκυστίνδα μεταξύ της ελληνικής πλευράς και των εταίρων μας μεγαλώνει την αβεβαιότητα και απομακρύνει την επανεκκίνηση της οικονομίας.” (Υπογρ δική μας)

Για να δούμε τι περιλαμβάνει το “Ελληνικό Μνημόνιο”:

1. Μείωση του αφορολόγητου στο επίπεδο που ορίζεται από το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης έτσι ώστε όλοι οι Έλληνες να αρχίσουν να πληρώνουν ένα μικρό ποσό φόρου. Αυτό σημαίνει το αφορολόγητο να κατέβει στα 4800€ το χρόνο, που αντιστοιχούν σε εισόδημα 342€ το μήνα!! Ζητούν αφορολόγητο ποσό πιο κάτω και από αυτό που ζητάει το ΔΝΤ!!!

Για την πάρτη τους την ίδια στιγμή ζητάνε:

2. Εισαγωγή ενός συστήματος φορολογικών υπεραποσβέσεων 200% για τις επενδυτικές δαπάνες των επιχειρήσεων!! Καλά διαβάσατε 200%… Και βέβαια σταθερά μείωση των φορολογικών συντελεστών

3. Μείωση του συνολικού συντελεστή φορολόγησης της εργασίας, δηλαδή των ασφαλιστικών εισφορών που καταβάλλει η εργοδοσία.

4. Εμπροσθοβαρή δημοπράτηση όλων των ιδιωτικοποιήσεων με αυστηρή καταληκτική ημερομηνία ολοκλήρωσης το συντομότερο δυνατόν. Και, ανάπτυξη συστημάτων διαχείρισης αστικών αποβλήτων, επεξεργασία λημμάτων κλπ. Και, ανάπτυξη συστημάτων ύδρευσης-αποχέτευσης-άρδευσης με την ιδιωτικοποίηση των ΕΥΔΑΠ/ΕΥΑΘ.

5. Περικοπές λειτουργικών δαπανών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα κατά 1% του ΑΕΠ δηλαδή κατά 1,8 δις € σε ετήσια βάση. Ταυτόχρονα προτείνεται η εισαγωγή συγκεκριμένων προγραμμάτων “βελτίωσης της παραγωγικότητας σε όλους τους τομείς που δραστηριοποιείται το Δημόσιο.”

6. Καθορισμός ημερομηνίας εντός τριμήνου, υποχρεωτικής άρσης των περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων των επιχειρήσεων.

7. Σύμφωνα με τον ΣΕΒ είναι ανάγκη να εστιάσουμε σε μεγάλα αναπτυξιακά έργα που να είναι κερδοφόρα, και να απευθυνθούμε συντεταγμένα στη διεθνή επενδυτική ικανότητα για ιδιωτική χρηματοδότηση. Αυτό προϋποθέτει “τη συμμετοχή των μεγάλων επενδυτικών και χρηματοοικονομικών οίκων εσωτερικού και εξωτερικού σε συνεργασία με την Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας (σ.σ. το υπερταμείο για τις ιδιωτικοποιήσεις) το δημόσιο φορέα για Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) και πιθανόν από άλλους ενδιαφερόμενους φορείς.” Στόχος σύμφωνα πάντα με τον ΣΕΒ, είναι “να προκριθούν έργα, τα οποία θα γίνουν κατά κανόνα από ιδιώτες επενδυτές και ιδιωτική χρηματοδότηση, χωρίς να αποκλείεται η συμμετοχή του Δημοσίου στο πλαίσιο ΣΔΙΤ.”

Γιατί κατά το κατά ΣΕΒ ευαγγέλιον, εάν τα έργα αυτά γίνουν με τους ρυθμούς της δημόσιας διοίκησης και με κρατικούς πόρους (που ούτως ή άλλως δεν υπάρχουν), τότε θα πρέπει να περιμένουμε δεκαετίες (ή όταν ο Ανετοκούμπο γίνει παππούς, κατά το ευφυολόγημα Τσακαλώτου σε σχέση με την πρόβλεψη Thomsen για την πτώση της ανεργίας), ενώ η οικονομία θα φυτοζωεί και οι νέοι άνθρωποι θα φεύγουν για να δουλέψουν στο εξωτερικό. Γι’ αυτό, λοιπόν, πρέπει να επιδιωχθεί όλα αυτά τα έργα να γίνουν με ιδιωτικά κεφάλαια που θα δημιουργήσουν οικονομική δραστηριότητα για όλους.

Και τι ζητάει, τι ζητάει, μια ευκαιρία στο παράδεισο να πάει!! Όπως λέει και το γνωστό δημοφιλές τραγούδι. Επενδύσεις όπως πάντα χωρίς να βάλει μία, σύστημα φορολογικών υπεραποσβέσεων και από την άλλη σίγουρες κερδοφόρες επενδύσεις για δημόσια έργα με την σύμπραξη και του ξένου κεφαλαίου.

Ενδεικτικά η λίστα με τα μεγάλα έργα που προτείνει ο ΣΕΒ μεταξύ άλλων αφορά:

– Παραχώρηση δραστηριοτήτων μέσω ΣΔΙΤ για λιμάνια, αεροδρόμια και μαρίνες σε ιδιώτες επενδυτές.

– Ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης-Αττικής και αύξηση χωρητικότητας της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας- Ιταλίας.

– Δημιουργία στο Θριάσιο του πρώτου ολοκληρωμένου Πάρκου Εφοδιαστικής Αλυσίδας στην Ελλάδα σε διασύνδεση με το λιμάνι του Πειραιά, το σιδηροδρομικό δίκτυο.

– Ανάλογο Πάρκο στη Θεσσαλονίκη συνδεδεμένο με το λιμάνι και την Εγνατία οδό.

– Αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας με επενδύσεις που καθυστερούν λόγω ανεπαρκούς πλαισίου αδειοδότησης και χωροταξικού σχεδιασμού (διάβαζε χωρίς προστασία του περιβάλλοντος).

Όλα αυτά που αναφέραμε και όσα παραλείψαμε αποτελούν το “Ελληνικό Μνημόνιο”, που όχι τυχαία έχει πολλές ομοιότητες με τα τρέχοντα, δήθεν εξ αλλοδαπής. Καμία αναφορά για επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, αλλά και αν από ατύχημα -αυτές τις μέρες επανήλθε η συζήτηση και μάλιστα έντονα για την πιθανότητα του Grexit- με τους ΣΕΒίτες στην εξουσία μας περιμένουν πολλά και σκληρά “Ελληνικά Μνημόνια” και αυτό για να καταλήξουμε ότι:

Δεν μπορεί να υπάρξει αντιμνημονιακή ανατροπή αν δεν είναι πρωτίστως αντικαπιταλιστική.

πηγη: pandiera.gr