Ο Στάθης στον eniko

Μόνον από την πρόσφατη σοδειά: Οι «στραβές» του κ. Μπαλάφα. Οι μπαλωθιές του κ. Πολάκη. Τα πέη επί ταν (τη γραβάτα) του κ. Καμμένου. Οι «πουτάνες του Νότου» (παλαιότερο αυτό, αλλά αιώνιο) της κυρίας Σίας Αναγνωστοπούλου. Οι μισανθρωπικές αρλούμπες της κυρίας Ραχήλ Μακρή για τον κ. Σταύρο Θεοδωράκη και την υγεία του. Το στεντόρειο retweet «στα αρχ…α μας» του κ. Νίκου Παππά για την παραίτηση Ταγματάρχη - έχουμε ανεβεί στην Πνύκα κι αγορεύουν τα αηδόνια.

Και στον Ολυμπο! Ο κ. Καμμένος φόρτωσε τις γραβάτες με τα πέη στο ανήλικο παιδί του. Γενναίος πατέρας! Αν όντως την έκανε την τζόλα το παιδάκι, ποιος το διαπαιδαγώγησε να κάνει τέτοιες τζόλες; Κι αν δεν την έκανε ο μικρός, πώς διαπαιδαγωγείται από έναν πατέρα που τον βλέπει να φορτώνει σε άλλους (εν προκειμένω στο ίδιο του το παιδί) τέτοια αίσχη;

Τι «σήμα» δίνει ο κ. Καμμένος, όχι μόνον στα παιδιά, όταν κάνει «κω…δάχτυλα» στα γήπεδα ή απειλεί με χειροπέδες;

Ο άνθρωπος αυτός θα έπρεπε να έχει πάρει πόδι -κλωτσηδόν- από οποιαδήποτε κυβέρνηση! Ως φαίνεται, όμως, έχουμε πλέον εθιστεί σε αυτό το επίπεδο πολιτικής ζωής. Οπως το αποδίδει, άλλωστε, και ο κάτοχος του «ηθικού πλεονεκτήματος» κ. Παππάς, λέγοντας ότι το αρειμάνιο «στα αρχ…ια μας» ήταν ένα λάθος - ανθρώπινο; Του Δαίμονος; Κάποιων σκοτεινών δυνάμεων; Του Ινστιτούτου της Φλωρεντίας; Ή, μήπως, όλα αυτά αποτελούν συνωμοσία του Τύπου εναντίον του;

Αρχή άνδρα δείκνυσι κι εξ όνυχος τον λέοντα (ή τη νυφίτσα). Ολα αυτά δεν κινούνται σε επίπεδο παραπολιτικής, αλλά σε επίπεδο πολιτικής - της πολιτικής που διαμορφώνουν. Για παράδειγμα, η τελευταία αξιολόγηση και η προκύψασα συμφωνία. ΠΡΩΤΟΝ. Η κυβέρνηση πήρε νέα σκληρά μέτρα. Τα οποία σε βάθος χρόνου θα αναπαραγάγουν τον εαυτόν τους. ΔΕΥΤΕΡΟΝ. Δεν πέτυχε ελάφρυνση του χρέους, αλλά μια υποσχετική απολύτως σύμφωνη με όσα είχε υπογράψει ο Τσίπρας τον Μάιο του 2016. ΤΡΙΤΟΝ. Δεν πέτυχε την ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση (αφήνοντας αυτό το θέμα, ακόμα και ως προοπτική, στη διακριτική ευχέρεια των δανειστών). ΤΕΤΑΡΤΟΝ. Πέταξε στα σκουπίδια τη δέσμευση Τσίπρα ότι, αν δεν εξασφαλίσει τα παραπάνω, δεν θα εφαρμόσει τα μέτρα. ΠΕΜΠΤΟΝ. Τα αντίμετρα εξεδήμησαν προς τας αιωνίους μονάς και αποδήμησαν προς τις ελληνικές καλένδες. ΕΚΤΟΝ. Ο Τσίπρας και οι συν αυτώΤσακαλώτοι δέσμευσαν τη χώρα για πρωτογενή πλεονάσματα, και σε ύψος και σε βάθος χρόνου, που καμιά χώρα ουδέποτε πέτυχε από Κτίσεως Κόσμου, από έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων και από Κτίσεως Ρώμης. Πλεονάσματα που όχι μόνον δεν δύναται αλλά ούτε θα έπρεπε να πιάσει κανείς.

Και τώρα, τι μέλλει γενέσθαι;

Πρώτος εξ όλων έδωσε απάντηση σε αυτό το ερώτημα, ποιος άλλος; ο Τσίπρας! Σοβαρότητα και ανάπτυξη. Κάλεσε, μάλιστα, τους υπουργούς του, από ’δώ και πέρα να μη φτιάχνουν γιομιστά, αλλά να κυβερνήσουν! (Δηλαδή, ως τώρα τι έκαναν; ήταν κι ο κ. Πολάκης στις διαπραγματεύσεις;) Ομως, αυτά τα παιδαριώδη πρέπει να λέγονται με σοβαροφάνεια. Πόσω μάλλον αν τα έχει ξαναπεί κανείς, όπως ο Τσίπρας όταν καλούσε και στο παρελθόν τους υπουργούς του να κυβερνήσουν.

Ομως, για την οικονομία της συζήτησης, ας δεχθούμε ότι η έκκληση Τσίπρα δεν είναι επιπέδου Καμμένου, αλλά ότι πρέπει να σοβαρευτούμε διότι έρχεται η Ανάπτυξη - μη μας χτυπήσει την πόρτα και μας πιάσει με τα σώβρακα.

Πώς, όμως, μπορεί να συντελεσθεί αυτή η Ανάπτυξη; Με την υπερφορολόγηση των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, καθώς και των αυτοαπασχολούμενων, επαγγελματιών ή επιστημόνων; Με τη φοροαποφυγή των πολυεθνικών; Με την εργασιακή ζούγκλα; Ή, μήπως, η Ανάπτυξη θα κάνει τα μηνιάτικα των 100 ευρώ 105 και των 500 ευρώ 510;

Ανάπτυξη με Ασφαλιστικό που λύνεται διά του Θανάτου δεν γίνεται. (Επ’ αυτού να σημειώσουμε ότι ο κ. Πετρόπουλος απεδείχθη Νεκροθάφτης με Ντοκτορά, ο κ. Κατρούγκαλος Δρακουλέσκου της Κακιάς Ωρας, ενώ η κυρία Αχτσιόγλου απλώς ελαφρών βαρών).

Ανάπτυξη με εργασιακή ανομία και κεφαλαιοκρατική ασυδοσία είναι η ανάπτυξη την οποίαν εξασφάλισε η κυβέρνηση. Και την εξασφάλισε εις βάθος χρόνου συνομολογώντας καθεστώς εποπτείας για δεκαετίες. Η κυβέρνηση αυτή προνομοθέτησε ως το 2060 (που άνετα μπορεί να γίνει 2160), μετατρέποντας τη χώρα σε προτεκτοράτο. Η ανάπτυξη αυτή θα είναι λεηλασία.

Επί παραδείγματι, η (ελληνική) Αναπτυξιακή Τράπεζα που ήταν μέσα στις εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα θα γίνει με γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, βρετανικά και κινεζικά κεφάλαια (και συμφέροντα).

Η δίκαιη (!) ανάπτυξη που ευαγγελίζεται (!) ο Τσίπρας δεν γίνεται με εργασιακή ζούγκλα, με μιζοθηρική γραφειοκρατία, με τη ραχοκοκαλιά των αγροτών σπασμένη, δεν γίνεται με Κόφτες εν αναμονή, με υπερφορολογούμενα νοικοκυριά, δεν γίνεται με την Ξενοκρατία να ’χει πιάσει τους δρόμους και τα γιοφύρια, τη Βουλή απ’ τον λαιμό, ούτε με την εκάστοτε κυβέρνηση να λειτουργεί υπό Καθεστώς Εντολής.

Απ’ αυτήν την ανάπτυξη μπορεί, εκτός απ’ τους πλούσιους, να επωφεληθούν και ορισμένοι κομματικοκρατικοδίαιτοι κάνθαροι, αλλά ο λαός θα εξακολουθήσει να βλέπει παιδιά να πεινάνε (το ένα στα τέσσερα), νέους να μεταναστεύουν, μισθωτούς να δυσπραγούν, γέροντες να μαραζώνουν.

Ο Τσίπρας επιχειρεί τώρα «φυγή προς τα μπρος». Θα κοιμηθεί στο κρεβάτι που έστρωσε. Παρά τα στραπάτσα που πάθαμε, ο ίδιος εξακολουθεί να επαναλαμβάνει ότι «πήραμε αυτά που ζητούσαμε». Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά και αναλαμβάνει ο κ. Πολάκης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξαφανισθεί (όπως το ΠΑΣΟΚ, το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και όσοι άλλοι έκαναν τους Καραγκιόζηδες του νεοφιλελευθερισμού). Το έργο του, όμως, θα μείνει. Θα το αξιοποιήσει ο κ. Μητσοτάκης κι όποιος άλλος Μέτερνιχ διαδεχθεί τον κ. Σόιμπλε. Τον έδεσε για τα καλά τον λαό ο ΣΥΡΙΖΑ. Για να πάρουν πίσω οι εργαζόμενοι όσα τους πήραν η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ θα χρειασθούν δεκαετίες. Οι οποίες, τη φροντίδι του Τσίπρα, μπορούν να αρχίσουν μετά το… 2060! Εως τότε οι σκλάβοι θα πρέπει να βγάζουν πλεονάσματα. Ομως, μωραίνει Κύριος! Ούτε οι Δανειστές - Δυνάστες, ούτε οι ραγιάδες τους και οι παρ’ ημίν γενίτσαροι δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι το να μιλάς για τέτοια χρονικά μεγέθη είναι απλώς μωρίας εγκώμιον. Πλην όμως αυτή η μωρία (και η Ύβρις) είναι απότοκος της σκλαβιάς στην οποίαν περιπέσαμε. Σκλαβιάς απτής και ορατής ως το εγγύς μέλλον. Μπορεί τα καραγκιοζιλίκια περί «το έως το 2060» να παίζουν με την ειμαρμένη, τη Δευτέρα Παρουσία και τα συναφή, αλλά εδώ και τώρα οι Λάμιες πίνουν αίμα. Και οργανώθηκαν (διά του Τσίπρα) ώστε να κάνουν το ίδιο για το ορατό μέλλον.

Συνεπώς, αυτά που λέει ο Τσίπρας για «σοβαρότητα» και «ανάπτυξη» έχουν την ίδια αξία με τα tweet του Καμμένου. Το ερώτημα που θα τίθεται στο εξής είναι «τι πρόκειται να κάνουν οι Ελληνες με τα δεσμά που τους έδεσαν;».

ΠΗΓΗ: enikos.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Το βασικό στοιχείο της απόφασης του Γιούρογκρουπ της περασμένης Πέμπτης, είναι η απολύτως περιοριστική πολιτική κατεύθυνση για πρωτογενή πλεονάσματα και λιτότητα διαρκείας (3,5% έως το 2023 και «ίσο ή μεγαλύτερο του 2%» στο εξής και έως το 2060!), σύμφωνα με τις σχετικές απαιτήσεις του Συμφώνου Σταθερότητας και υπό καθεστώς διαρκούς επιτροπείας που θέτει η λεγόμενη Νέα Οικονομική Διακυβέρνηση της ΕΕ. Κοντολογίς, αυτό που συμφώνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και παρουσιάζει ως επιτυχία είναι ένα υπερ-μνημόνιο αόριστης διάρκειας.

Ας συγκριθεί αυτή η διαρκής σφαγή με τη θρυλούμενη «καταστροφή» για κάποιο περίοδο μηνών ή/και λίγων χρόνων σε περίπτωση ρήξης με το ευρωσύστημα και εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση….

Η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία γελοιοποιεί τον εαυτό της: Η αρχή έγινε με τη λεγόμενη προ-νομοθέτηση αυτής της κυβέρνησης μέτρων που θα εφαρμόσει η επόμενη, όποια και αν είναι, από το 2019 και μετά. Τώρα ο εξευτελισμός γίνεται τέλειος, καθώς προ-αναγγέλλεται μια δημοσιονομική πολιτική για μισό σχεδόν αιώνα, υπερβαίνοντας τη θητεία όχι μιας αλλά καμιά εικοσαριά επόμενων κυβερνήσεων! Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία απολύτως «ελάφρυνση» χρέους.

Τι μπορεί να σημαίνει ωστόσο η δήλωση πρόθεσης του ΔΝΤ να συμμετάσχει με χρήματα στο πρόγραμμα, αλλά όταν αποσαφηνιστούν οι ρυθμίσεις για το χρέος, δηλαδή το καλοκαίρι του 2018; Όχι βέβαια ότι το ΔΝΤ θα συμμετάσχει στο πρόγραμμα όταν …αυτό θα τελειώσει! Στην ουσία, η ιερή συμμαχία των τοκογλύφων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, των επίδοξων «επενδυτών» και της ελληνικής ολιγαρχίας, με τη συμφωνία αυτή «αγόρασαν πολιτικό χρόνο» για την προετοιμασία όχι απλά ενός νέου προγράμματος-μνημονίου από το 2018 και μετά, αλλά της δεύτερης φάσης της επιχείρησης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και καθίζησης της εργαζόμενης πλειοψηφίας στην Ελλάδα, που δεν είναι άλλη από αυτή της καπιταλιστικής ανάπτυξης με όρους «κινεζικού» εργασιακού Νταχάου, άγριας λιτότητας και μαζικής ανεργίας. Ο Δραγασάκης το συνόψισε αποκαλυπτικά μετά τη συμφωνία λέγοντας ότι «η δημοσιονομική προσαρμογή έχει επιτευχθεί, το ζητούμενο τώρα είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση».

Το κύριο πεδίο «μεταρρυθμίσεων», «πιέσεων», αλλά εν τέλει κοινού τόπου των Ευρωπαίων με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θα είναι ακριβώς η διαμόρφωση «φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος» για τη «διευκόλυνση των επενδύσεων», μαζί βέβαια με τη μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και τη σταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος.

Η κοινωνική και πολιτική σταθεροποίηση ωστόσο κάθε άλλο παρά είναι δεδομένη. Ο εργατόκοσμος έχει φτάσει στα όρια της οικονομικής εξουθένωσης, ενώ οι κοινωνικές συμμαχίες της αστικής τάξης με τη βοήθεια των ταμείων της ΕΕ με τα μεσαία στρώματα έχουν πληγεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι καταφανώς αποτελεί μεσοπρόθεσμη επιλογή των ιθυνόντων της ΕΕ και των αστικών δυνάμεων στην Ελλάδα, δεν πείθει πολιτικά πλέον. Η μεγάλη πολιτική χρησιμότητά του συνίσταται ακριβώς στην εμπέδωση της α-δυνατότητας μιας εναλλακτικής στη καπιταλιστική μνημονιακή βαρβαρότητα και στην προώθηση όσο γίνεται περισσότερων μέτρων πριν από την ανάληψη της κυβερνητικής πολιτικής διαχείρισης από μια ακόμη πιο συντηρητική και ευρώδουλη κυβέρνηση. Κανείς δεν βιάζεται να τον παραμερίσει τώρα ή να «σπρώξει» στην εξουσία το Μητσοτάκη.

Ρήξη με το κεφάλαιο και αγώνας για να ζήσουμε ή εκλογική αναμονή – παράλυση;

Στο πλαίσιο αυτό υπάρχει και η ανάγκη μα και η δυνατότητα για μια πολιτική αντεπίθεση από τη σκοπιά μιας πραγματικά αριστερής, δηλαδή μιας εργατικής πολιτικής. Μπορούν και πρέπει να τεθούν με σαφήνεια ορισμένα ερωτήματα και διλήμματα:

Μέσα στο σφαγείο των μνημονίων ή έξω από την ΕΕ; Αναμένουμε τους «επενδυτές» και την απόλυτη κινεζοποίηση, που θα τη βαφτίσουν «παραγωγική ανασυγκρότηση» και «ανάπτυξη» ή διεκδικούμε μέτρα κατά του κεφαλαίου τώρα με εθνικοποιήσεις, μείωση του χρόνου εργασίας και δουλειά για όλους με όλα τα δικαιώματα, αυξήσεις μισθών/συντάξεων και επιδομάτων ανεργίας για να ζήσει ο κόσμος της δουλειάς; Ξανά, σοφότεροι και πιο «πονηρεμένοι» πλέον, στον αγώνα, στην οργάνωση ή νέα αναμονή από κυβερνητικούς σωτήρες; Ρήξη και αγώνας για να ζήσουμε ή εκλογική αναμονή και παράλυση διαρκείας;

Από τη συριζικής καταβολής «ενότητα» για τις «εκλογές και την κυβέρνηση», είναι η ώρα να περάσουμε στην επιλογή του «αναγκαίου προγράμματος» για τον «αγώνα για τις καταχτήσεις, τη ρήξη και την ανατροπή», με όρους κινήματος και ρήξης με το κεφάλαιο και την ΕΕ

Άμεση ανάγκη μιας πολιτικής πρωτοβουλίας, που θα θέσει «εδώ και τώρα» το πολιτικό αίτημα εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ και συνεπώς και την ευρωζώνη

Κομβικό πεδίο αλλαγής του πολιτικού κλίματος, κλονισμού της μνημονιακής σταθεροποίησης και ανάπτυξης ενός πνεύματος λαϊκής αντεπίθεσης, είναι να διαμορφωθεί άμεσα μια διακριτή πρωτοβουλία με στήριξη από ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ, ΛΑΕ και άλλες δυνάμεις, θέτοντας «εδώ και τώρα» το πολιτικό αίτημα εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ και συνεπώς και την ευρωζώνη, παρά τις διαφορετικές στρατηγικές στις οποίες μπορεί να εντάσσει κάθε δύναμη αυτό το στόχο.

Παράλληλα, η βασική προσπάθεια δεν πρέπει να εστιάζει σε εκλογικά μέτωπα συγκόλλησης ετερόκλητων πολιτικών δυνάμεων, αλλά στη διαμόρφωση πολιτικών όρων ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου. Το καθοριστικό πεδίο για αυτό, είναι η συμβολή σε ένα νέο γύρο εργατικών αγώνων και διαμόρφωσης στόχων αντικαπιταλιστικού προγράμματος, που θα θέτουν ζήτημα ανατροπής της σχέσης καπιταλιστικών κερδών και εργατικών μισθών, με άρνηση του παραδοσιακού μύθου που θέλει δήθεν «πρώτα να αυξάνει η πίτα» και μετά να μπαίνει το θέμα της «διανομής».

ΠΡΙΝ 19/6/2017

Με μια ακατανόητη και ανεπίτρεπτη παρέμβαση υπηρεσιακοί παράγοντες του ΥΕΝ και των Κεντρικών Λιμεναρχείων Ραφήνας, Κρήτης, Πειραιά κ.λπ επιχείρησαν τις τελευταίες μέρες να υπονομεύσουν και στην πράξη να καταργήσουν την θεσμοθετημένη διάταξη της ΣΣΕ η οποία δίνει την δυνατότητα παροχής διανυκτερεύσεων στους Ναυτεργάτες της Ακτοπλοΐας.

Ο υπερβάλλων ζήλος των Λιμενικών οργάνων έθεσε υπό αμφισβήτηση ένα θεσμοθετημένο δικαίωμα των Ναυτεργατών που κατοχυρώθηκε εδώ και δεκαετίες στην υφιστάμενη ΣΣΕ!!

Για το θέμα αυτό ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ έκανε διαδοχικές παρεμβάσεις και παραστάσεις στην πολιτική ηγεσία του ΥΕΝ, στο Κεντρικό Λιμεναρχείο Πειραιά και σε άλλες κατά τόπους Λιμενικές αρχές.

Ενημερώνουμε τα μέλη μας, τον κλάδο μας και όλους τους Ναυτεργάτες ότι η διαβεβαίωση που μας δόθηκε είναι ότι από 20/6/2017 θα επαναχορηγούνται κανονικά οι προβλεπόμενες διανυκτερεύσεις όπως εφαρμοζόταν όλα τα τελευταία χρόνια.

Για οποιοδήποτε πρόβλημα παρουσιαστεί σε πλοίο της Ακτοπλοΐας και σε οποιοδήποτε λιμάνι της χώρας μας παρακαλούνται τα μέλη να επικοινωνήσουν με την ΠΕΝΕΝ.

Για την Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ο Πρόεδρος                                                                Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                           Κροκίδης Νικόλαος

Με μεγάλο νικητή την αποχή, που έφτασε σε ιστορικό ρεκόρ 58% και την βοήθεια ενός ολοκληρωτικού υπερπλειοψηφικού εκλογικού νόμου, ο Macron απέσπασε κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, ενώ είχε ένα ποσοστό γύρω στο 32%!

Το κόμμα Republique en Marche (REM) σε συμμαχία με το MoDem εξασφάλισαν την απόλυτη πλειοψηφία στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση με 341 από 566 έδρες, εξαιρουμένων 11 εδρών των Γάλλων του εξωτερικού, ανακοίνωσε το υπουργείο Εσωτερικών.

Το REM κατέλαβε 300 έδρες και το MoDem 41.

Το κόμμα του Macron να κέρδισε λιγότερες έδρες από ότι αναμενόταν, καταφέρνει να αποσπάσει την απόλυτη πλειοψηφία, με το εκλογικό αποτέλεσμα να αποτελεί ήττα για τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις στη Γαλλία.

Οι Les Republicains μαζί με τους UDI, DVD εξασφαλίζουν 131 έδρες (χάνοντας 95 σε σχέση με το 2012), το Σοσιαλιστικό Κόμμα και οι σύμμαχοί του (PRG, EELV et DVG) κερδίζουν μόλις 44 (το 2012 κατείχαν 302), ενώ η ριζοσπαστική αριστερά Ανυπότακτη Γαλλία 18 και οι Κομμουνιστές (PCF) 10.

Ο ηγέτης των Γάλλων Σοσιαλιστών είπε ότι η ήττα του Σοσιαλιστικού Κόμματος και της Αριστεράς δεν μπορεί να αμφισβητηθεί και πρόσθεσε ότι θα πρέπει να γίνουν ριζικές αλλαγές. Σημείωσε ότι ο πρόεδρος Μακρόν έχει όλη την εξουσία.

Το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας έσπευσε από την πλευρά του να ανακοινώσει ότι η Marine Lepen εξελέγη.

Ο François Baroin από τους Συντηρητικούς είπε ότι το κόμμα θα δείξει τις διαφορές του από το En Marche, κυρίως σε θέματα φορολογικής φύσεως.

Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος του κόμματος Ανυπότακτη Γαλλία, σημείωσε ότι «θα ακουστεί η φωνή του κόμματος» ως αντιπολίτευση.

Ο εκπρόσωπος του κινήματος La Republique en Marche Benjamin Griveaux χαιρέτισε την «καθαρή πλειοψηφία» του κόμματος, αλλά παραδέχθηκε ότι τα ποσοστά της αποχής αποτελούν «κακά νέα» για τη δημοκρατία.

πηγή: iskra.gr