Ο πλανήτης μας γίνεται πιο ζεστός, πιο ασταθής και πιο επικίνδυνος. Η κλίμακα και το κόστος των καταστροφών διογκώνεται συνεχώς.

Μόνο το κόστος από τους τυφώνες «Χάρβεϊ» και «Ιρμα» ανέρχεται στα 290 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ από τις πρόσφατες πλημμύρες στην Ινδία και στο Μπανγκλαντές –που προβλήθηκαν λιγότερο από τα μέσα ενημέρωσης– επλήγησαν 40 εκατομμύρια άνθρωποι και έχασαν τη ζωή τους 1.200. 

Ποιος θα καλύψει το κόστος γι’ αυτές τις καταστροφές που είχαν προβλεφθεί από τα κλιματικά μοντέλα και που αναμένεται να γίνουν σφοδρότερες μέσα στα επόμενα χρόνια;

Ποιος θα πληρώσει για τη στέγαση και τη μετεγκατάσταση των κλιματικών προσφύγων και για την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων σπιτιών, επιχειρήσεων και υποδομών; 

Μια έκθεση που δημοσιεύθηκε στις αρχές Σεπτεμβρίου από το περιοδικό Climatic Change βοηθά σε μια πιθανή απάντηση.

Σύμφωνα με την έκθεση, 90 εταιρείες ευθύνονται για το 42-50% της αύξησης της επιφανειακής θερμοκρασίας της Γης και 26-32% της αύξησης της στάθμης της θάλασσας. 

Ορισμένοι λένε ότι είμαστε όλοι υπεύθυνοι για την κλιματική κρίση, ωστόσο υπάρχουν λόγοι για τους οποίους αυτές οι 90 εταιρείες οφείλουν ένα σημαντικό χρέος σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Κατά πρώτο, γιατί πολλές από αυτές τις εταιρείες γνώριζαν τι ζημιά προκάλεσαν. Σύμφωνα με την έκθεση, περισσότερο από το ήμισυ των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα που παράγονται από τη βιομηχανική επανάσταση εκπέμπονται από το 1986, όταν οι κίνδυνοι της υπερθέρμανσης του πλανήτη ήταν γνωστοί. Ωστόσο, αυτές οι εταιρείες απέκρυψαν αυτά τα δεδομένα και διπλασίασαν την εξόρυξη ορυκτών καυσίμων. 

Και κατά δεύτερο, πολλές από αυτές τις εταιρείες δαπανούν τεράστια ποσά για να ενισχύσουν την αμφισβήτηση της κλιματικής αλλαγής και υπονομεύουν την υποστήριξη στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τα ηλεκτρικά οχήματα και οτιδήποτε ενδέχεται να αναστρέψει την κλιματική κρίση. 

Συνεπώς, ακούγεται λογική η απαίτηση να πληρώσουν αυτοί που προκάλεσαν την καταστροφή του κλίματος. Οι 90 εταιρείες θα μπορούσαν να ξεκινήσουν βοηθώντας τις οικογένειες και τις κοινότητες να ανακάμψουν από τις πλημμύρες, τις ζημιές από τις έντονες καταιγίδες και τις πυρκαγιές, βοηθώντας τους ιδιοκτήτες σπιτιών και τις πόλεις να δημιουργήσουν την ανθεκτικότητα που απαιτείται για να αντέξουν τις επιπτώσεις των μελλοντικών καταστροφών. Αλλά δεν πρέπει να σταματήσουν εκεί.

Οι εταιρείες που ευθύνονται για τη ζημιά πρέπει να πληρώσουν το μερίδιό τους για τη μετάβαση σε ένα μέλλον χωρίς άνθρακα. 

Και υπάρχει ένα προηγούμενο για αυτό. Οι εταιρείες καπνού επίσης έκρυβαν και απέκλειαν τα αποδεικτικά στοιχεία για τις βλαπτικές συνέπειες των προϊόντων τους. Ωστόσο, το 1998 σχεδόν κάθε Πολιτεία των ΗΠΑ απαίτησε από τις μεγάλες εταιρείες καπνού να πληρώσουν πάνω από 200 δισεκατομμύρια δολάρια για το αυξημένο κόστος της υγειονομικής περίθαλψης που προκύπτει από το κάπνισμα και της εκπαίδευσης για την πρόληψη. 

Ανενόχλητοι

Ποιος θα μπορούσε να αναλάβει σήμερα το «κυνήγι» αυτών των εταιρειών, προκειμένου να πληρώσουν το αντίτιμο που τους αντιστοιχεί για την κλιματική αλλαγή και τις συνέπειές της;

Θεωρητικά, αυτόν τον ρόλο θα τον αναλάβουν οι νέες γενιές, αλλά στην πράξη δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο καθώς μια νέα, πρόσφατη έρευνα υποδεικνύει ότι οι νέοι περιμένουν τις επιχειρήσεις να λύσουν τα προβλήματα του πλανήτη. 

Σύμφωνα με την έρευνα, οι καταναλωτές εξακολουθούν να απαιτούν από τις εταιρείες να διαδραματίσουν τον ρόλο των «καλών πολιτών», με τις νεότερες γενιές να βρίσκονται στην κορυφή αυτής της αξίωσης.

Σχεδόν τρεις από τις τέσσερις μιλένιαλ (Millennials) –όπως αποκαλούνται οι γεννημένοι γύρω από την αλλαγή της χιλιετίας και έχουν σήμερα ηλικία 18 έως 35 ετών– δηλώνουν ότι θα πλήρωναν περισσότερα για ένα βιώσιμο προϊόν, αλλά ότι είναι λιγότερο πιθανό να συμμετάσχουν σε άλλες βιώσιμες δραστηριότητες.

Οι μιλένιαλ είναι λιγότερο πιθανό να ανακυκλώσουν σε σχέση με τους ηλικιωμένους, σύμφωνα με την έρευνα και έκθεση του ομίλου Shelton, μιας εταιρείας μάρκετινγκ και έρευνας, που επικεντρώνεται στην ενέργεια και το περιβάλλον.

Μόνο το 34% ανέφερε ότι ανακυκλώνει τακτικά χαρτόκουτα και δοχεία αλουμινίου, σε σύγκριση με το 46% των Αμερικανών συνολικά.

Οι μιλένιαλ είναι επίσης 15% λιγότερο πιθανό να χαμηλώσουν τον θερμοστάτη για να εξοικονομήσουν ενέργεια σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. 

Στην πραγματικότητα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια αλλαγή στην ίδια την κουλτούρα. Οι νέοι της δεκαετίας του '60 και του '70 υπερασπίστηκαν τη «μείωση, επαναχρησιμοποίηση, ανακύκλωση».

Σήμερα, το 41% ​​των μιλένιαλ παραδέχεται ότι πρόσφατα έριξε τα σκουπίδια από το παράθυρο ενός αυτοκίνητου εν κινήσει. 

Κάποιοι μπορεί να εκπλαγούν από αυτά τα αποτελέσματα, αλλά στην πραγματικότητα είναι αντίστοιχα με προηγούμενες έρευνες που δημοσιεύθηκαν το 2014 και το 2016.

Τι σημαίνει αυτό; Οι νέοι άνθρωποι ασχολούνται λιγότερο με το περιβάλλον από ό,τι ισχυρίζονται;

Οι δεσμεύσεις τους τελειώνουν στον βιολογικό καφέ και στην αγορά «πράσινων» προϊόντων;

«Οι μιλένιαλ πιέζουν τις εταιρείες να έχουν θετικό αντίκτυπο στον πλανήτη επειδή πιστεύουν ότι τα παγκόσμια προβλήματα είναι πολύ μεγάλα για να λυθούν από άτομα», δήλωσε η Ζούζαν Σέλτον, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Shelton Group.

Οι μιλένιαλ βλέπουν τις επιχειρήσεις να έχουν τη δύναμη πολλών και ότι το να ξοδεύουν χρήματα για τα προϊόντα αυτών των εταιρειών είναι μια άλλη μορφή ακτιβισμού. 

Κάπως έτσι, από τη συλλογική μας απάθεια μεταβαίνουμε στην ατομική δράση και αυτή δίνει τη σκυτάλη στην ανάθεση και, μάλιστα, στην ανάθεση της επίλυσης καυτών ζητημάτων, όπως αυτό της κλιματικής αλλαγής, στα χέρια αυτών που τα προξένησαν.

Με τη δύναμη της συλλογικοποίησης να περνά σε δεύτερη μοίρα, αλλά να παραμένει ο αντίποδας στις ατομικές αντιστάσεις.

«ΣΩΜΑΤΕΙΟ» – ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ
Η εργοδοσία κανονίζει ποιος, πότε και τι θα ψηφίσει στις αρχαιρεσίες

Αποκαλυπτικό το έγγραφο με «οδηγίες» που διακινούν προϊστάμενοι σε μεγάλο κατάστημα της Αθήνας

Πλήρως αποκαλύπτεται πλέον το εργοδοτικό όργιο που έχουν στήσει οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ στις αρχαιρεσίες του «σωματείου» – μηχανισμού με την επωνυμία «Ενωση Υπαλλήλων Εμπορίου Τροφίμων και Σούπερ Μάρκετ Αθηνών».

Ο «Ριζοσπάστης» αποκαλύπτει σήμερα έντυπο που κυκλοφορεί στα σούπερ μάρκετ «Μy Market», το οποίο αποδεικνύει την απευθείας παρέμβαση της εργοδοσίας στις αρχαιρεσίες.

«Συστάσεις» για το εργοδοτικό ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ…

Συγκεκριμένα, εργαζόμενος της εταιρείας φωτογράφισε τις γραπτές οδηγίες των διευθυντικών στελεχών προς το προσωπικό καταστήματος και αμέσως τις έστειλε στον Σύλλογο Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, καταγγέλλοντας το γεγονός.

Οι «συστάσεις» της εργοδοσίας προς τους εργαζόμενους είναι σαφείς: Να στηρίξουν το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, που η ίδια ελέγχει απόλυτα, αφού σε αυτό φιγουράρει πλειάδα διευθυντικών στελεχών. Αφού ενημερώνει τους εργαζόμενους ότι θα δουν 2 ψηφοδέλτια, σημειώνει: «Θα επιλέξουμε τα ψηφοδέλτια που γράφουν μόνο το «ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΚΑΙ ΣΟΥΠΕΡ – ΜΑΡΚΕΤ ΑΘΗΝΩΝ, ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΔΗΜΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ» (σ.σ. ο εργοδοτικός συνδυασμός του ΣΥΡΙΖΑ) και όχι αυτό που γράφει ΔΑΣ»!

Λίγο παρακάτω, μάλιστα, επαναλαμβάνοντας την ίδια εντολή, σημειώνει και το εξής αμίμητο: «Να ψηφίσουμε ελεύθερα όποιον θέλετε (ΟΧΙ της ΔΑΣ)»!!!

…και αναφορά στο γραφείο του προϊσταμένου

Η εργοδοσία μάλιστα δεν μένει μόνο στη «σύσταση» τι να ψηφίσουν οι εργαζόμενοι. Θέλοντας προφανώς να έχει πλήρη εικόνα για το αν, ποιοι και πότε ψήφισαν το εργοδοτικό ψηφοδέλτιο, τους υποδεικνύει να το δηλώσουν στο «γραφείο» του προϊσταμένου: «Οσοι πηγαίνουν να μας ενημερώνουν στο γραφείο», αναφέρει στις οδηγίες. Δηλαδή, τα αφεντικά και τα τσιράκια τους απαιτούν από τους εργαζόμενους να τους δίνουν αναφορά ότι πήγαν και τους ψήφισαν!

Οι εργοδοτικές αυτές «οδηγίες» επιβεβαιώνουν πλήρως τις καταγγελίες της ΔΑΣ, του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων, του ΠΑΜΕ αλλά και δεκάδων σωματείων, που εδώ και καιρό σηκώνουν κύμα καταδίκης της προκλητικής εργοδοτικής παρέμβασης στο εργατικό κίνημα. Επιβεβαιώνουν επίσης όσα διαπιστώνουν καθημερινά έξω από το εκλογικό κέντρο τα στελέχη του ΠΑΜΕ, δηλαδή τον ασφυκτικό κλοιό των εργοδοτικών σε εργαζόμενους, που τους «συνοδεύουν» μέχρι τις κάλπες.

Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ θα θέσουν το νέο αυτό στοιχείο της απροκάλυπτης εργοδοτικής παρέμβασης στην προγραμματισμένη για σήμερα συζήτηση στο ΔΣ της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ) καθώς και στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΓΣΕΕ την ερχόμενη Δευτέρα.

Πηγή: rizospastis.gr

Το αστρονομικό ποσοστό του 55-60% της «πλαστικής» μόλυνσης των ωκεανών έχει και υπαίτιο και όνομα και δεν είναι παρά πέντε κράτη.

Σύμφωνα με τη μελέτη του Ocean Conservancy, οι βασικοί φταίχτες είναι η Κίνα, η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες, η Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ, αυτοί που ευθύνονται δηλαδή για τη μερίδα του λέοντος στους τόνους των πλαστικών σκουπιδιών που επιπλέουν στο νερό.

«Κάπου 8 εκατ. τόνοι πλαστικού πλέουν κάθε χρόνο στον ωκεανό και το 80% από αυτούς ξεκινά από τη στεριά», δήλωσε ο Nicholas Mallos, διευθυντής του προγράμματος Trash Free Seas του Ocean Conservancy που έκανε την έρευνα (Stemming the Tide), λέγοντάς μας πως οι πέντε αυτές χώρες θα μπορούσαν αν ήθελαν να «μειώσουν το πλαστικό των ωκεανών κατά 50% ετησίως»!

Πηγή: newsbeast.gr

Οι ελληνικές κυβερνήσεις ιστορικά πάντα προσέβλεπαν και στηρίζονταν στις «σύμμαχες» χώρες της δύσης και σε ιδεολογικά συγγενείς πολιτικές δυνάμεις για να προωθούν τα σχέδιά τους, να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες και να εξασφαλίζουν την κυριαρχία τους, ιδιαίτερα σε περιόδους ισχυρής ανόδου του εργατικού κινήματος.

Σε ολόκληρη την ιστορία του νεοελληνικού κράτους κατ’ αυτόν τον τρόπο εξελίχθηκε η κατάσταση, η μεγαλοαστική τάξη της χώρας στηριζόμενη στους ιμπεριαλιστές «συμμάχους» έλεγχε την κατάσταση και κυριαρχούσε.

Στην εποχή των μνημονίων, τα φαινόμενα αυτά έφθασαν σε πρωτοφανές σημείο και αυτό χαρακτηρίζει όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις. Η αποφυγή της χρεοκοπίας, η βοήθεια για ουσιαστική μείωση του χρέους, η στήριξη της χώρας και οι πολυπόθητες μελλοντικές επενδύσεις ήταν το επιχείρημα για την ολοκληρωτική παράδοση της.

Η πρώτη μνημονιακή κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ απευθύνθηκε στην ΕΕ και στο ΔΝΤ. Η κυβέρνηση Σαμαρά-ΝΔ, μετά από την «αντιμνημονιακή» περίοδο όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση, πέρασε ολοκληρωτικά στην ίδια πολιτική. Τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά για το λαό και την οικονομία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση του καλλιέργησαν την αντίληψη της προσπάθειας για την αλλαγή των συσχετισμών εντός της ΕΕ με στόχο την ήττα των χριστιανοδημοκρατών και του νεοφιλελευθερισμού, να έρθουν στην κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και μικροαστικές πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονταν στην αριστερά. Μια τέτοια εξέλιξη, κατά το ΣΥΡΙΖΑ, θα συνέβαλε ουσιαστικά στην απαλλαγή της χώρας από το υπέρογκο δημόσιο χρέος της, θα άλλαζε τις προτεραιότητες και το περιεχόμενο της ασκούμενης πολιτικής. Στην πορεία, η πολιτική αυτή συνδέθηκε με την αντιμετώπιση της ανερχόμενης ακροδεξιάς στην Ευρώπη που κυρίως πήρε τη μορφή έκκλησης για τη σύμπραξη των δυνάμεων του «δημοκρατικού τόξου» για να αποκλειστεί η ακροδεξιά από τις κυβερνήσεις διαφόρων χωρών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ωραιοποίησε τη σοσιαλδημοκρατία και το νεοφιλελευθερισμό της, στήριξε όλη την πολιτική του στη συμπαράσταση του Ρέντσι, του Ολάντ και των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών, συνδέθηκε ουσιαστικά με το ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα παρότι αυτό βρισκόταν στην πρωτοπορία της αντιλαϊκής πολιτικής.

Σήμερα μετά τις γενικές εκλογές σε Γαλλία και Γερμανία τροποποιήθηκαν ουσιαστικά τα δεδομένα.

Η Γαλλία εισήλθε στην εποχή του Μακρόν. Αντιμετωπίστηκε μεν η άνοδος της ακροδεξιάς, αλλά ήρθε με συντριπτική πλειοψηφία στην κυβέρνηση ο Μακρόν με ένα πρόγραμμα ακραία νεοφιλελεύθερο και με πρακτικές που θυμίζουν αντιδραστικό καθεστώς. Θέλοντας να κερδίσει αξιοπιστία έναντι της Γερμανίας, επέβαλε με διάταγμα την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, ενώ ο κρατικός προϋπολογισμός που κατέθεσε περιλαμβάνει περισσότερο από 25 δισ. € μείωση των κρατικών δαπανών και μείωση των φόρων στις επιχειρήσεις και στα ακίνητα.

Στη Γερμανία χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες γνώρισαν μεγάλη ήττα. Οι ελπίδες της Μέρκελ για μεγάλο συνασπισμό με τους σοσιαλδημοκράτες διαψεύστηκαν. Η κυβερνητικοί εταίροι της θα είναι πλέον οι Ελεύθεροι Δημοκράτες με τον ακραίο φιλελευθερισμό τους και οι πράσινοι. Κατ’ αυτό τον τρόπο μετατοπίζεται το πολιτικό στίγμα της κυβέρνησης προς τα δεξιά και παράλληλα η πίεση που ασκεί το ενδυναμωμένο AfD μετατοπίζει δεξιότερα τον άξονα της πολιτικής ζωής συνολικά. Η απήχηση του AfD θεωρείται ότι προήλθε κατά βάση από την κεντρώα αντιμετώπιση σοβαρών πολιτικών προβλημάτων, όπως το προσφυγικό, από την προηγούμενη κυβέρνηση, γεγονός που ωθεί την κυβερνητική πολιτική προς τα δεξιά για να καλυφθεί ο χώρος αυτός.

Στις συνθήκες της δεξιάς αυτής στροφής, ετοιμάζονται τα νέα σχέδια για την ΕΕ, κυρίως για την ευρωζώνη. Το Παρίσι αντιλαμβάνεται ότι, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, η ΕΕ είτε θα προχωρήσει σε βαθιές μεταρρυθμίσεις με κύριο άξονα την έναρξη διαδικασίας ουσιαστικότερης ενοποίησης των χωρών της, είτε κινδυνεύει να περιθωριοποιηθεί από τον ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ από τη μια και από τις ανερχόμενες δυνάμεις -και κυρίως την Κίνα- από την άλλη. Στη βάση αυτή, ο Γάλλος πρόεδρος κατέθεσε τις προτάσεις του για την ευρωζώνη, η οποία θα απαρτίζεται από έναν αριθμό χωρών παρόμοιου επιπέδου ανάπτυξης, χώρες υψηλής παραγωγικότητας, θα έχει ενιαίο προϋπολογισμό τουλάχιστον σε βασικούς τομείς και υπουργό οικονομικών, και ενιαία αμυντική πολιτική, ενώ θα δημιουργηθεί ευρωπαϊκό ΔΝΤ. Οι πιο αδύναμες, οι περιφερειακές χώρες, εξωθούνται σε μια χαμηλότερη ταχύτητα με διαρκή λιτότητα και εποπτεία ώσπου να αποπληρώσουν το 75% των δανείων τους. Αυτό για την Ελλάδα σημαίνει στην καλύτερη περίπτωση ορισμένες δεκαετίες. Η εξάρτηση και η περιθωριοποίηση σε όλο της το μεγαλείο.

Φυσικά, σε αυτό που τελικά θα συμβεί η Γερμανία θα έχει τον κύριο και τον τελικό λόγο αν και σήμερα η Μέρκελ δεν έχει την ελευθερία κινήσεων που είχε τα προηγούμενα χρόνια. Σε κάθε περίπτωση τα όποια σχέδια αλλαγών στην ευρωζώνη, όταν υλοποιηθούν, θα αντανακλούν το σημερινό δυσχερέστατο συσχετισμό για τους εργαζόμενους και τις φτωχότερες χώρες και θα φέρουν τη σφραγίδα των συμφερόντων των γερμανικών πολυεθνικών, δίνοντας στην καλύτερη περίπτωση κάποιο χώρο στο γαλλικό πολυεθνικό κεφάλαιο.

Σε κάθε περίπτωση, η επόμενη μέρα για τον ελληνικό λαό και τους λαούς της ΕΕ θα είναι πιο δύσκολη, όπως και για την Ελλάδα και τα οξύτατα προβλήματα της. Όλα δείχνουν ότι οι ελπίδες της κυβέρνησης για ευνοϊκή αντιμετώπιση από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο του προβλήματος του δημόσιου χρέους της χώρας και την ουσιαστική μείωσή του δεν φαίνεται να έχουν βάση. Η πολιτική της Γερμανίας και της ΕΕ -που η κυβέρνηση χρέωνε στον Σόιμπλε και τον δαιμονοποιούσε- φαίνεται ότι ήταν πολιτική του πολυεθνικού κεφαλαίου και του συνόλου των αστικών πολιτικών δυνάμεων. Ο Σόιμπλε απομακρύνθηκε αλλά η πολιτική και τα σχέδιά του είναι παρόντα και θα υλοποιηθούν μέχρι τέλους.

Η αλλαγή της ΕΕ «από τα μέσα» με δράση μέσα από τους θεσμούς και τις διαδικασίες της για άλλη μια φορά αποδείχτηκε ουτοπική. Η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται, δεν μπορεί να μετατραπεί σε Ευρώπη των λαών, θα παραμείνει Ευρώπη του μονοπωλιακού κεφαλαίου, της λιτότητας και της καταπίεσης των εργαζομένων, της εκμετάλλευσης και περιθωριοποίησης των πιο αδύναμων χωρών της.

Η Ευρώπη των εργαζομένων δεν είναι κάτι διαφορετικό από την Ευρώπη του σοσιαλισμού, της εξουσίας της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Ο αγώνας των εργαζομένων πρέπει να είναι αγώνας για το σοσιαλισμό και στις σημερινές συνθήκες περνά μέσα από τον αγώνα για την αποδέσμευση από το ευρώ και την ΕΕ.

Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να οργανωθεί η δράση της εργατικής τάξης και του λαού.

Α. Χ.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr