Συνέντευξη στον Βαγγέλη Μόσχο

Η Έλσα Μαρσέλ είναι φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο “Paris 1” το οποίο βρέθηκε στο επίκεντρο της φετινής έκρηξης του κινήματος στη Γαλλία. Ταυτόχρονα όμως, μιλάει στο «ΠΡΙΝ» σαν στέλεχος της νεολαίας του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (NPA) αλλά και της Révolution Permanente, εφημερίδας που απέκτησε μεγάλη απήχηση κατά τη διάρκεια του φετινού κινήματος.

• Συμμετείχες στο φοιτητικό κίνημα απέναντι στο νόμο «ORE». Ποια ήταν τα αιτήματα του και πως εξελίχθηκε?

Το πρώτο αίτημα μας ήταν η απόσυρση του νόμου που φέρνει την κατάσταση της «επιλογής» (σ.σ. φραγμοί), στην είσοδο στα πανεπιστήμια. Αλλά η μεταρρύθμιση αυτή είναι κομμάτι μιας ευρύτερη λογικής που επιτίθεται στην δημόσια εκπαίδευση και τις υπηρεσίες. Βεβαίως, δεν είναι δυνατόν να πολεμήσουμε απέναντι στην ιδιωτικοποίηση του πανεπιστημίου χωρίς να ζητάμε την απόσυρση του νόμου “LRU”, το πρώτο νομοθέτημα στην κατεύθυνση της Μπολόνια, που θεσπίζει την «αυτονομία» των πανεπιστημίων. Αλλά και γενικότερα, είμαστε απέναντι στην λογική της «διάσωσης του πανεπιστημίου», ως υπεράσπιση της κατάστασης που βρισκόταν πριν την εφαρμογή των νόμων. Αυτό για το οποίο παλέψαμε ήταν ένα ανοιχτό και ελεύθερο στην πρόσβαση πανεπιστήμιο, διοικούμενο από τους φοιτητές, τους εκπαιδευτικούς και τους εργαζόμενους του, το οποίο θα υπηρετεί την πλειοψηφία της κοινωνίας. Ζητούσαμε επίσης μια πολύ μεγαλύτερη χρηματοδότηση για την παιδεία, καθώς αν είναι ορθό ότι δεν υπάρχουν αρκετές θέσεις στα πανεπιστήμια, η λύση δεν είναι να κλείσουν τμήματα αλλά να ανέβει ο προϋπολογισμός.

Τα αιτήματα μας όμως, δεν αφορούσαν μόνο το πανεπιστήμιο: Παλέψαμε απέναντι στη μεταρρύθμιση των σιδηροδρόμων που ανοίγει το δρόμο για την ιδιωτικοποίηση στον τομέα των μεταφορών αλλά και απέναντι στο νόμο «Ασύλο-μετανάστευσης» που ποινικοποιεί περεταίρω τους μετανάστες. Τέλος οι αστυνομικές επιθέσεις στα πανεπιστήμια αλλά και γενικότερα η καταστολή, αποτέλεσαν κομβικό σημείο του κινήματος. Όλα αυτά τα αιτήματα γρήγορα εξελίχθηκαν σε μια συνολική αμφισβήτηση της υπερ-φιλελεύθερης πολιτικής του Μακρόν και της κοινωνίας που ευαγγελίζεται.

• Η κυβέρνηση Μακρόν έχει ανοίξει μέτωπο απέναντι σε σχεδόν όλα τα κομμάτια της γαλλικής εργατικής τάξης. Οι σιδηροδρομικοί βρίσκονται σε απεργία μαζί με άλλους εργαζόμενους, παράλληλα με το φοιτητικό κίνημα. Ενοποιούνται αυτοί οι αγώνες?

Αυτοί οι δύο κύριοι αγώνες είχαν ένα σημαντικό ρόλο ανατροφοδότησης. Καταρχάς, η κινητοποίηση της νεολαίας πυροδοτήθηκε από την απεργία των εργαζομένων. Μετέπειτα, όταν οι καταλήψεις ξεκίνησαν, πολλοί εργάτες προσκλήθηκαν σε εκδηλώσεις των φοιτητών για να μιλήσουν για τον αγώνα τους. Πολλοί από αυτούς εξηγήσαν ότι ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκαν σε πανεπιστήμια. Οι φοιτητές επίσης οργάνωσαν πάρτυ και διαδικασίες αλληλεγγύης για την οικονομική υποστήριξη των εργαζομένων: μια από αυτές στο Tolbiac, μάζεψε πάνω από 6000 ευρώ! Πολλοί από τους φοιτητές παρεβρέθηκαν επίσης στις Γ.Σ. των εργαζομένων. Υπήρξαν επίσης μερικές κοινές διαδηλώσεις άλλα η κύρια πολιτική των συνδικάτων ήταν να τις διαχωρίσει, υποστηρίζοντας πως το εκπαιδευτικό και το σιδηροδρομικό κίνημα δεν είχαν κοινά αιτήματα. Πιστεύουμε το εντελώς αντίθετο: Η κυβέρνηση επιτίθεται σε όλους και οι φοιτητές δεν μπορούν να κερδίσουν πολεμώντας μόνοι τους. Ταυτόχρονα οι εργάτες χρειάζονται ηθική και υλική υποστήριξη για τη συνέχιση της απεργίας. Έτσι γεννήθηκε το σύνθημα: «Σιδηροδρομικοί, Φοιτητές, Ίδιος ο Μακρόν, Ίδιος ο αγώνας μας» και η πρακτική της κοινής δράσης. Ταυτόχρονα πολεμήσαμε μαζί απέναντι στην καταστολή: πολλοί σιδηροδρομικοί βοήθησαν στην υπεράσπιση των πανεπιστημίων από τις αστυνομικές εκκενώσεις, και την περιφρούρηση των φοιτητικών διαδηλώσεων.

• Η Γαλλία έζησε πρόσφατα ένα μεγάλο κύκλο αγώνα απέναντι στον «Εργατικό Νόμο», που ακολουθήθηκε από την πολιτική κρίση των προεδρικών εκλογών. Ποια είναι η συνέχεια, τα αποτελέσματα αλλά και τα όρια των αγώνων αυτών?

Από τη μάχη απέναντι στον Εργασιακό Νόμο γεννήθηκε μια γενιά νέων αγωνιστών που γνώρισε την πρώτη της γενικευμένη πολιτική εμπειρία την Άνοιξη του 2016, μετά από 6 χρόνια κοινωνικής ειρήνης. Είχε πολλές συνέπειες: το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) καταστράφηκε, όπως και η αντιπροσώπευση εντός φοιτητικού κινήματος (UNEF). Μέσα σε αυτήν την κρίση τα ρεύματα της αυτονομίας κέρδισαν μεγάλη επιρροή, πάνω στο κοινά διαδεδομένο «αντι-κομματικό» αίσθημα. Ταυτόχρονα, η Ανυπόταχτη Γαλλία (σ.σ. Κόμμα Μελανσόν) αναρριχήθηκε και προσπαθεί να εμφανιστεί ως η κύρια αντιπολίτευση απέναντι στον Μακρόν.

Ο κυρίαρχος λόγος της ήττας του 2016 είναι η πολιτική των συνδικάτων που καλούσαν μια μέρα απεργίας ανά εβδομάδα, για ένα διάστημα τεσσάρων μηνών. Αυτή η τακτική δεν μπορεί να παραλύσει την παραγωγή, ενώ οδηγεί τους εργάτες να χάνουν ένα σημαντικό κομμάτι του μισθού τους. Δόθηκε μάχη για να πειστεί ο κόσμος για τη δυνατότητα να κερδίσει ένας αγώνας αλλά και απέναντι στην εκλογική καπήλευση από πλευράς του Μελανσόν. Είναι όμως ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι φλόγες του 2016 είναι ακόμη αναμμένες, ενώ πολλές μάχες βρίσκονται μπροστά μας: η σημασία της αυτό-οργάνωσης που επιτρέπει στους απεργούς να αποφασίζουν για τους εαυτούς τους, η αναγκαιότητα της γενικής απεργίας, και η σημασία των συνολικών αιτημάτων.

• Έχει συγκροτηθεί μια αντι-καπιταλιστική πρωτοπορία μέσα σε αυτήν την περίοδο? Ποια είναι η στάση του NPA, μέσα σε αυτούς τους αγώνες?

Από το 2016 πιστεύουμε ότι όντως μια αντι-καπιταλιστική πρωτοπορία έχει δημιουργηθεί, τόσο ανάμεσα στους φοιτητές όσο και σε κάποια τμήματα της εργατικής τάξης, για παράδειγμα τους σιδηροδρομικούς, που απήργησαν απέναντι στον «Εργατικό Νόμο» το 2016 και το 2018  . Στα πανεπιστήμια το 2016 από τις πρώτες γενικές ήταν εντυπωσιακό το γεγονός ότι οι φοιτητές δεν πολεμούσαν μόνο απέναντι στον «Εργατικό Νόμο» αλλά και για την απόσυρση της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης και προηγούμενων αντι-εκπαιδευτικών νόμων, όπως οι νόμοι «LRU» και «Fioraso» αλλά και για να εκφράσουν την αγωνία τους για διασύνδεση με των αγώνα των απεργών. Γρήγορα στα χείλη των ανθρώπων σχηματιστικέ όχι μόνο ο αγώνας απέναντι στο νόμο αλλά και ο αγώνας απέναντι «στον κόσμο τους».

Ο ριζοσπαστικός χαρακτήρας αυτών των κινημάτων μπορεί να φανεί μέσα από την διεύρυνση του λεγόμενου «black block» τις προηγούμενες εβδομάδες, αλλά και κυρίως του «κέντρου αγώνα» των διαδηλώσεων, το 2016 και το 2018. Οι σύντροφοι/ισσες του NPA και της Révolution Permanente, υπερασπιστήκαμε το στρατηγικό ζήτημα της αυτό-οργάνωσης στα πανεπιστήμιά και στην απεργία των σιδηροδρόμων: γενικές συνελεύσεις, «απεργιακές επιτροπές», εθνικός συντονισμός. Η λογική μας είναι μια διαφορετική πολιτική από τις ηγεσίες των συνδικάτων: η δυνατότητα των εργαζομένων να αποφασίζουν οι ίδιοι. Ταυτόχρονα, παλέψαμε για να εξηγήσουμε ότι όλοι οι κλάδοι έχουν κοινό συμφέρον και οι αγώνες τους πρέπει να ενοποιηθούν. Είναι πολύ σημαντική η πάλη μέσα σε κάθε κίνημα, για ένα συνολικά ηγεμονικό πρόγραμμα, απέναντι στους συντεχναισμούς που απευθύνεται σε όλην την κοινωνία: οι σιδηροδρομικοί για παράδειγμα πρέπει να καταγγείλουν τις αστυνομικές δολοφονίες στα φτωχά προάστια του Παρισίου, την καταστολή των φοιτητών αλλά και να υποστηρίξουν άλλα κινήματα το φεμινιστικό κίνημα του #Μetoo, ή το πρόσφατο κίνημα απέναντι στις εκτρώσεις στην Αργεντινή.

• Τι δυνατότητες βλέπεις για ένα διεθνιστικό συντονισμό στο φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα των χωρών μας?

Η νεολαία παγκοσμίως βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο, μπροστά σε πολύ έντονα επεισόδια της ταξικής πάλης. Η επίθεση είναι κοινή στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς η νεοφιλελεύθερες πολιτικές του κεφαλαίου γίνονται όλο και πιο οξυμένες. Βεβαίως, το πιο φιλόδοξο σχέδιο θα ήταν η δυνατότητα του συντονισμού όλων των αντικαπιταλιστικών νεολαιίστικων οργανώσεων της Ευρώπης, αλλά για να πραγματοποιηθεί αυτό χρειάζεται μια σημαντική εμβάθυνση στην κοινή οπτική της κατάστασης αλλά και στην αναγκαία κατεύθυνση. Μεταξύ της Ελλάδα και της Γαλλίας, πιστεύω ότι υπάρχει κοινός τόπος στα ζητήματα που αντιμετωπίζει η νεολαία, και θα ήταν ενδιαφέρον να ανταλλάξουμε εμπειρίες από τους αγώνες της νεολαίας και των εργαζομένων. Έτσι θα έχουμε μια μεγαλύτερη δυνατότητα να προετοιμαζόμαστε για το μέλλον στις χώρες μας αλλά και για να δοκιμάζουμε μαζί μια κοινή κατεύθυνση στους αγώνες. Αυτό θα μπορούσε να υλοποιηθεί μέσω πολιτικής καμπάνιας, διεθνών συναντήσεων ή τακτικών ανταλλαγών.

πηγη: prin.gr

Manlio Dinucci, Μanifesto, Comité Valmy, mardi 19 juin 2018

[Το κατωτέρω άρθρο διακεκριμένου Ιταλού στρατηγικού αναλυτή, που αναδημοσιεύτηκε στο όργανο των Γάλλων Ντεγκωλλικών, φωτίζει την  επιμελώς αποκρυπτόμενη από τα συστημικά ΜΜΕ ( με την πρόσοψη του «ανθρωπιστικού προσφυγικού δράματος»)πυορροούσα πληγή και  γενεσιουργό αιτία των μαζικών μεταναστευτικών ρευμάτων, που έχουν ήδη προκαλέσει πολυδιάστατη κοινωνική αναταραχή στην Ευρώπη και προοιωνίζονται έξαρση της τρομοκρατίας, εσωτερικές εθνοτικές συρράξεις και κατάλυση των υπολειμμάτων δημοκρατίας.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι πολιτικο-δημοσιογραφικοί προβολείς, εστιασμένοι στο μεταναστευτικό ρεύμα από τα νότια στα βόρεια της Μεσογείου, αφήνουν το σκότος άλλες μετακινήσεις: εκείνες, από τον βορρά προς τον νότο, στρατιωτικών δυνάμεων και όπλων, που διασχίζουν την Μεσόγειο. ΄Η σωστότερα την «Διευρυμένη Μεσόγειο», περιοχή η οποία, στο πλαίσιο της στρατηγικής ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, εκτείνεται από τον Ατλαντικό στην Μαύρη Θάλασσα και στα νότια, ως τον Περσικό Κόλπο και τον Ινδικό Ωκεανό.

Στην συνάντησή του με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ στη Ρώμη, ο Ιταλός πρωθυπουργός Κόντε τόνισε την «νευραλγική θέση της διευρυμένης Μεσογείου στην ευρωπαϊκή ασφάλεια», που απειλείται από το «τόξο της ανασφάλειας το οποίο εκτείνεται από την Μεσόγειο στην Μέση Ανατολή». Εξ ου και η σημασία του ΝΑΤΟ, συμμαχίας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, την οποία ο Κόντε χαρακτηρίζει ως πυλώνα της εσωτερικής και διεθνούς ασφάλειας». Σε πλήρη ανατροπή της πραγματικότητας.

Η στρατηγική ΗΠΑ/ΝΑΤΟ είναι στην πραγματικότητα αυτή που προκάλεσε τη «τόξο της αστάθειας», με τους δυο πολέμους στο Ιράκ, τους δυο άλλους πολέμους που κατεδάφισαν τα κράτη της Γιουγκοσλαβίας και της Λιβύης και τον πόλεμο που επιχειρεί να διαλύσει το κράτος της Συρίας. Η Ιταλία, που συμμετέχει  σε όλους αυτούς τους πολέμους, κατά τον Κόντε «παίζει αποφασιστικό ρόλο για την ασφάλεια και την σταθερότητα της νότιας πτέρυγας της Συμμαχίας».

Με ποιον τρόπο; Το μαθαίνουμε από αυτά που κρύβουν τα ΜΜΕ. Το σκάφος Τρέντον του αμερικανικού στόλου, το οποίο παρέλαβε 42 μετανάστες (στους οποίους επετράπη να αποβιβαστούν στην Σικελία, αντίθετα από εκείνους του Ακουάριους), δεν έχει την βάση του στην Σικελία για να εκτελεί ανθρωπιστικές αποστολές στην Μεσόγειο. Είναι ένα πολεμικό υψηλής ταχύτητας, (έως 80 χλμ.την ώρα), ικανό να αποβιβάσει σε λίγες ώρες στις βόρειο-αφρικανικές ακτές ένα αποβατικό σώμα 400 ανδρών με τα οχήματά τους. Ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ δρουν την Λιβύη, για την εκπαίδευση και καθοδήγηση σχηματισμών συμμαχικών δυνάμεων, ενώ ένοπλα αμερικανικά ιπτάμενα ρομπότ απογειώνονται από την Σιγκονέλα της Σικελίας και βομβαρδίζουν στόχους στην Λιβύη.

Σύντομα, ανακοίνωσε ο Στόλτενμπεργκ, από την Σιγκονέλα θα επιχειρούν και του ΝΑΤΟ βομβαρδιστικά ιπτάμενα ρομπότ. Θα ενταχτούν στο «Κέντρο Νότιας Στρατηγικής Διοίκησης του ΝΑΤΟ», κέντρο πληροφοριών για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Μέση Ανατολή, Βόριο Αφρική, Σαχέλ και Υπο-Σαχάρια Αφρική.

Αυτό το κέντρο θα τεθεί σε λειτουργία τον Ιούλιο, με έδρα στο Lago Patria, κοντά στην Διοίκηση των Κοινών Δυνάμεων ΝΑΤΟ  (Jfc Naples), υπό τις διαταγές Αμερικανού ναυάρχου (επί του παρόντος του James Foggo- ο οποίος διοικεί επίσης τις αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις στην Ευρώπη (με επιτελικό κέντρο στην Νάπολη-Καποντιτσίνο και τον ΄Εκτο Στόλο με βάση την Γκαέτα) και τις αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις για την Αφρική. Αυτές οι δυνάμεις ενσωματώθηκαν από το Αεροπλανοφόρο Χάρρυ Τρούμαν, που εισήλθε προ διμήνου την Μεσόγειο με την επιθετική του ομάδα σκαφών.

Στις 10 Ιουνίου, ενώ τα ΜΜΕ συγκέντρωναν την προσοχή στο Ακουάριους, ο αμερικανικός στόλος, με φορτίο 8.000 στρατιωτών, 90 καταδιωκτικών και άνω των 1.000 πυραύλων, αναπτυσσόταν στην ανατολική Μεσόγειο, έτοιμος να πλήξει την Συρία και το Ιράκ. Τις ίδιες μέρες, 12 και 13 Ιουνίου, ελλιμενιζόταν στο Λιβόρνο το Liberty Pride, ένα επιστρατευμένο αμερικανικό σκάφος, μεταφέροντας ένα άλλο φορτίο όπλων, τα οποία μεταφέρονται κάθε μήνα, από την αμερικανική βάση Camp Darby στην Πίζα, στην Ιορδανία και στην Σαουδική Αραβία, για τους πολέμους στην Συρία και την Υεμένη.

΄Ετσι τροφοδοτούν τους πολέμους οι οποίοι, με τους μηχανισμούς νέο-αποικιακής λεηλασίας, προκαλούν φτωχοποίηση και εκρίζωση των πληθυσμών, ΄Ετσι γιγαντώνονται τα μεταναστευτικά κύματα υπό δραματικές συνθήκες και δημιουργούνται θύματα και νέες μορφές δουλείας.

«Φαίνεται πως τώρα αποδίδει η σκληρή στάση στο μεταναστευτικό», σχολίασε ο πρόεδρος Τραμπ, αναφερόμενος στα μέτρα που αποφάσισε όχι μόνο ο Σαλβίνι, αλλά όλη η ιταλική κυβέρνηση, της οποίας ο πρωθυπουργός χαρακτηρίστηκε «καταπληκτικός».

Δίκαιη αναγνώριση από τις ΗΠΑ, που στο ιταλικό κυβερνητικό πρόγραμμα χαρακτηρίζονται ως «προνομιακός σύμμαχος» της Ιταλίας.

πηγη: vathikokkino.gr

Είναι κοινό μυστικό πλέον ότι οι ναυτικοί θα ήθελαν να εξεταστεί σοβαρά η αντιμετώπιση του στρες και εργασία στο πλοίο να είναι λιγότερο αγχωτική από τα επίπεδα που βρίσκεται αυτή την στιγμή.

Για πολλούς αιώνες η ναυτική εργασία χαρακτηριζόταν σκληρή και δύσκολη, μακριά από το σπίτι και την οικογένεια τους, ζώντας στην ουσία μέσα σε ένα καράβι και έχοντας πολλούς κινδύνους να αντιμετωπίσουν. Και παρόλο που η τεχνολογία στις μέρες μας έχει προχωρήσει ο κίνδυνος παραμένει και η δουλειά συνεχίζει να είναι επικίνδυνη. Η φύση του επαγγέλματος δε, παρόλο την εξέλιξη του, παραμένει ένας συνδυασμός αρκετών πραγμάτων, και μέσα σε αυτά βρίσκεται και η χειρωνακτική εργασία.

Ο φόρτος εργασίας είναι πολύ μεγάλος, και δεν φτάνει πλέον μόνο οι ναυτικοί να φέρουν πέρας μία εργασία, θα πρέπει να συμπληρώσουν και τα κατάλληλα χαρτιά (χαρτούρα). Έτσι, μπορεί ο αριθμός του πληρώματος μέσα σε ένα πλοίο να έχει μειωθεί σε σχέση με παλιά, οι απαιτήσεις όμως έχουν γίνει τεράστιες! Αν λάβουμε και υπόψη ότι ο χρόνος παραμονής ενός πλοίου στο λιμάνι είναι ελάχιστος, τότε καταλαβαίνουμε την δεινή θέση στην οποία βρίσκονται οι ναυτικοί, η οποίοι καλούνται να βγάλουν εις πέρας όλες τις εργασίες που θα πρέπει να γίνουν στο πλοίο κατά την παραμονή του στο λιμάνι (Φορτοεκφόρτωση, παραλαβή τροφίμων και αναλώσιμων, επιθεωρήσεις και διάφορες άλλες εργασίες).

Ο μεγάλος φόρτος εργασίας και οι αρνητικές επιπτώσεις

Τα αρνητικά αποτελέσματα του βαρύ φόρτου εργασίας είναι πολύ καλά τεκμηριωμένα. Μπορούν να επιδράσουν αρνητικά στην ψυχολογία, την αρτηριακή πίεση και την υγεία της καρδιάς, ενώ υπό τέτοιες συνθήκες δοκιμάζεται και η σταθερότητα των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων. Επίσης, τίθεται υπό απειλή ένα από τα σημαντικότερα πράγματα πάνω σε ένα πλοίο, η ασφάλεια.

Όλες αυτές οι αρνητικές επιπτώσεις μπορεί και να υπάρχουν σε καθημερινή βάση στους ναυτικούς, λόγω του μεγάλου φόρτου εργασίας που έχουν να αντιμετωπίσουν. Το μήνυμα είναι πλέον σαφές: Η υπερβολική εργασία και οι απαιτήσεις που υπάρχουν είναι κάτι πολύ κακό και οι ναυτικοί θέλουν η βιομηχανία να τους ακούσει και να καταλάβει το πρόβλημα πριν είναι αργά.

Δεδομένης της συνεχούς εστίασης που υπάρχει για την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των ναυτικών, φαίνεται ότι η βιομηχανία θα πρέπει να τους ακούσει περισσότερο σχετικά με τα προβλήματα που θα πρέπει να λυθούν.

Η υγεία επηρεάζεται και οι σχέσεις μεταξύ των ναυτικών και εκείνων στη στεριά δοκιμάζονται συνεχώς, ενώ η ασφάλεια τους απειλείται. Οποιοδήποτε από τα παραπάνω θα έπρεπε να φέρει δραστικές αλλαγές και το γεγονός αυτό θα έπρεπε να βάλει σε σκέψεις για αναθεώρηση των επιπέδων εργασίας των ναυτικών, την στιγμή δε που η υποστήριξη των ανθρώπων που εργάζονται στα γραφεία είναι η ελάχιστη.

Ποιο αναλυτικά οι επιπτώσεις

Όπως προανέφερα και πάρα πάνω, το στρες, η αρτηριακή πίεση, η ασφάλεια και οι σχέσεις είναι από τις σημαντικότερες επιπτώσεις του βαρύ φόρτου εργασίας για τον ναυτικό.

Στρες

Το μεγαλύτερο πρόβλημα όταν κάποιος έχει πολλά να κάνει είναι το άγχος. Σύμφωνα με μελέτη από ψυχολόγους, οι εργαζόμενοι οι οποίοι εργάζονται βαριά και με υπερωρίες ανέφεραν ότι αισθάνονται συναισθηματικά και ψυχολογικά μια δυσφορία την στιγμή που υπάρχει μια μείωση των γενικών επιπέδων ευημερίας τους.

Υπάρχουν τρόποι με τους οποίους μπορούν να αντιμετωπιστούν αυτές οι αρνητικές επιπτώσεις. Οι επιδράσεις στο άγχος διαπιστώθηκε ότι ήταν λιγότερο σοβαρές όταν οι εργαζόμενοι θεώρησαν ότι ο οργανισμός προσέφερε υψηλό επίπεδο αξίας στη δουλειά τους και τους έδωσε ένα αίσθημα ελέγχου των περιστάσεων τους.

Οι αρνητικές συνέπειες ήταν πιο σοβαρές όταν οι εργαζόμενοι ένιωθαν όχι μόνο εργάζονται υπερβολικά, αλλά ότι είναι και ανίσχυροι οι οποίοι δεν αποτιμήθηκαν σωστά από τον εργοδότη τους. Αυτό δημιουργεί μια μάλλον ανησυχητική εικόνα για τους ναυτικούς, καθώς πολύ συχνά υπάρχουν καταγγελίες ότι οι ναυτιλιακές εταιρείες ή οι εταιρείες πληρωμάτων δεν υποστηρίζουν αρκετά όσους βρίσκονται στη θάλασσα.

Ακόμη και αν ο φόρτος εργασίας δεν μπορεί εύκολα να ελαφρυνθεί, φαίνεται ότι οι ναυτικοί πρέπει απλά να αισθάνονται σεβαστοί άνθρωποι και να αναγνωρίζονται για το τι κάνουν. Το βάρος ενός βαρύ φόρτου εργασίας μπορεί ο ναυτικός να το αισθάνεται λίγο ελαφρύτερο αν κάποιος ενδιαφέρεται.

Αρτηριακή πίεση

Η ίδια ψυχολογική μελέτη διαπίστωσε ότι οι εργαζόμενοι που αισθάνονταν ότι εργάζονται υπερβολικά είχαν υψηλότερη αρτηριακή πίεση από εκείνους που δεν το έκαναν.

Και πάλι, όπως και με το άγχος, αυτό το αρνητικό αποτέλεσμα ήταν πιο έντονο όταν οι εργαζόμενοι που εργάζονταν υπερβολικά αισθάνθηκαν επίσης υποτιμημένοι και ανίσχυροι. Επειδή η υψηλή αρτηριακή πίεση συσχετίζεται με υψηλότερα ποσοστά καρδιαγγειακών παθήσεων, η χρόνια βαριά εργασία μπορεί να σχετίζονται με υψηλότερους κινδύνους για καρδιακές προσβολές και άλλα προβλήματα υγείας της καρδιάς.

Η μελέτη διαπίστωσε ότι τα επίπεδα της αρτηριακής πίεσης θα αυξάνονταν την ίδια ημέρα με τον αυξημένο φόρτο εργασίας, οπότε το αποτέλεσμα είναι άμεσο. Με τους ναυτικούς να αντιμετωπίζουν σταθερά επίπεδα βαρύ φόρτου εργασίας, φαίνεται πιθανό να βιώνουν δυνητικά επιβλαβείς μακροχρόνιες επιπτώσεις στην αρτηριακή πίεση.

Αυτό αφορά το διπλάσιο όταν συνδέεται με τα θέματα υγείας, τροφής και φυσικής κατάστασης. Είναι μια δυναμική βόμβα στη θάλασσα – οι ναυτικοί αμφισβητούν εάν τρώνε αρκετά καλά, αν υπάρχει αρκετή ευκαιρία για άσκηση, αλλά επίσης υποφέρουν από αύξηση της αρτηριακής πίεσης ως αποτέλεσμα της εργασίας. Πρόκειται για ένα θανατηφόρο κοκτέιλ και αυτό που πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Σχέσεις

Έχει τεκμηριωθεί ότι οι υψηλότεροι φόρτοι εργασίας συσχετίζονται με υψηλότερα επίπεδα συγκρούσεων. Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, η αύξηση του φόρτου εργασίας ενός υπαλλήλου προκάλεσε αύξηση των εχθρικών και αντιφατικών συμπεριφορών.

Οι μελέτες ολοκληρώθηκαν στους εργαζόμενους στην ξηρά – και έδειξαν ότι υπήρξε αύξηση της εχθρότητας και της έντασης στο περιβάλλον του σπιτιού του εργαζομένου, με αποτέλεσμα οικογενειακές συγκρούσεις και μειωμένη οικογενειακή σταθερότητα. Για τους ναυτικούς, αυτό μπορεί να είναι διπλά ζημιογόνο – καθώς μπορούν να βιώσουν συγκρούσεις στο περιβάλλον τους στο πλοίο, αλλά μπορούν επίσης να έχουν εχθρότητα και ένταση με τους αγαπημένους τους στο σπίτι. Τα έντονα, θυμωμένα ή ενοχλητικά email, ta μηνύματα μέσω των κοινωνικών δικτύων και οι τηλεφωνικές συνομιλίες των ναυτικών με την οικογένεια τους μπορούν να επιδεινώσουν περαιτέρω τα προβλήματα. Πρόκειται για μια προς τα κάτω σπειροειδή κατεύθυνση, η οποία είναι πολύ επιβλαβής για τους ναυτικούς και βλάπτει την ποιότητα ζωής τους, αλλά είναι επίσης πιθανό να έχει τεράστιο αντίκτυπο και στις οικογένειες των ναυτικών.

Ασφάλεια

Μια μελέτη σχετικά με την ασφάλεια, που διεξήχθη από τις ασφαλιστικές εταιρείες διαπίστωσε ότι οι αντιλήψεις των εργαζομένων για υψηλό φόρτο εργασίας συσχετίστηκαν με αύξηση κατά 62% των ποσοστών ατυχημάτων σε μια εταιρεία που ασχολείται με πετρελαιοειδή. Ωστόσο, η μελέτη διαπίστωσε ότι οι χώροι εργασίας με καλή ομαδική εργασία ήταν σε θέση να μειώσουν τα ποσοστά ατυχημάτων παρά τον μεγάλο φόρτο εργασίας. Όταν δεν μπορούν να αποφευχθούν υψηλοί φόρτοι εργασίας, οι εταιρείες μπορούν να μετριάσουν τις αρνητικές επιπτώσεις, ενθαρρύνοντας την ομαδική εργασία, παρέχοντας στους υπαλλήλους όσο το δυνατόν περισσότερη υποστήριξη και ενημερώνοντάς τους ότι το έργο τους αναγνωρίζεται και αποτιμάται.

Η ασφάλεια τίθεται σε κίνδυνο σε περιπτώσεις που οι ναυτικοί αισθάνονται ότι έχουν υπερβολικά μεγάλο φόρτο εργασίας. Όπως είδαμε, αυτό συμβαίνει όλο και περισσότερο. Το μήνυμα είναι σαφές – είναι καιρός να ενεργήσουμε και να κάνουμε κάτι με τον βαρύ φόρτο εργασίας αλλιώς η ασφάλεια, η υγεία και οι σχέσεις θα τίθενται διαρκώς σε δοκιμασία και θα υποφέρουν.

ΥΓ: Δεν αναφέρθηκαν οι ώρες ξεκούρασης των ναυτικών (resting hours) γιατί πρακτικά δεν έχουν εφαρμογή και στην ουσία αντί να βοηθούν πραγματικά τον ναυτικό του δημιουργούν περισσότερο άγχος και τον φορτώνουν με ακόμη περισσότερη δουλειά.

πηγη: e-nautilia.gr

Το φετινό καλοκαίρι μπορεί να είναι «πιο ζεστό από το κανονικό» σε ικανό μέρος της Ευρώπης και της λεκάνης της Μεσογείου, σύμφωνα με τη Météo-France, που προβλέπει αντίθετα πως οι θερμοκρασίες θα προσεγγίζουν τον μέσο όρο στην πλευρά του Ατλαντικού.

Στη νοτιοανατολική Ευρώπη (περιλαμβανομένης και της μισής ανατολικής Γαλλίας), η γαλλική μετεωρολογική υπηρεσία προκρίνει «ένα πιο ζεστό σενάριο» και λιγότερες βροχοπτώσεις από το κανονικό, εξαιτίας της «πιθανότητας επιμονής» ενός ισχυρού αντικυκλώνα, σύμφωνα με την καλοκαιρινή πρόβλεψη (από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο) που παρουσίασε σήμερα.

Στην πλευρά του Ατλαντικού, η επίδραση του ωκεανού, που είναι ακόμη «ασυνήθιστα ψυχρός», θα είναι αισθητή.

Για τις υπόλοιπες περιοχές δεν προκρίνεται κανένα σενάριο, σύμφωνα με τη Météo-France, που βασίζεται στο EUROSIP (μια σύνθεση των μοντέλων της M?t?o-France, του βρετανικού Met Office ή ακόμη του αμερικανικού Εθνικού Κέντρου Περιβαλλοντικής Πρόγνωσης).

Ένδειξη της κλιματικής απορρύθμισης αποτελεί το γεγονός ότι τις τελευταίες δεκαετίες σημειώνεται μια αύξηση των μέσων θερμοκρασιών, όπως στο Ιλ-ντε-Φρανς, όπου τα πέντε πιο ζεστά έτη των τελευταίων 50 χρόνων παρατηρήθηκαν τον 21ο αιώνα: το 2011, 2014, 2015, 2017 και 2003, σημειώνει η  Météo-France σε μια περιφερειακή σύνθεση που δημοσιεύθηκε σήμερα.

Από άποψη εποχής, το καλοκαίρι είναι η εποχή με τη μεγαλύτερη υπερθέρμανση (περίπου 0,4 βαθμός Κελσίου τη δεκαετία), και ακολουθεί η άνοιξη (0,3 βαθμός τη δεκαετία). Το φθινόπωρο και τον χειμώνα η τάση είναι επίσης προς τα πάνω.

Τα πέντε πιο δροσερά καλοκαίρια παρατηρήθηκαν πριν από το 1980.

Ωστόσο, για να βρούμε τον πιο κρύο χειμώνα πρέπει να ανατρέξουμε στο 1962-63. Οι δέκα πιο ήπιοι χειμώνες στη Γαλλία παρατηρήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1980 (με εξαίρεση το 1974) με ρεκόρ ήπιου χειμώνα να έχουν καταγραφεί το 2006-2007 και το 2015-2016. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος ο ετήσιος αριθμός ψυχρών ημερών μειώνεται: λιγότερες από 3 έως 4 ημέρες τη δεκαετία από το 1959!

Από την πλευρά τους οι προβολές δείχνουν μια υπερθέρμανση τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του 2050, καθώς τα αέρια που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου θα παραμείνουν για πολύ στην ατμόσφαιρα. Η συνέχεια θα εξαρτηθεί από τις ενέργειες που θα γίνουν για να μειωθούν.

Πρώιμο κύμα καύσωνα τον Ιούνιο του 2017, κύμα καθυστερημένης ζέστης το καλοκαίρι του 2016.... Τέτοια «αξιοσημείωτα φαινόμενα» από τώρα και μέχρι το τέλος του αιώνα θα μπορούσαν να είναι πιο συχνά, αλλά επίσης πολύ πιο έντονα και πιο μεγάλα σε διάρκεια στο Παρίσι και στο Ιλ-ντε-Φρανς, προβλέπει η  Météo-France.

Σύμφωνα με μια ανάλυση με βάση προσομοιώσεις (πρόγραμμα Extremoscope) τα δύο καθυστερημένα κύματα (ζέστης) το 2016 θα είχαν «εξαιρετικά μικρή» πιθανότητα να σημειωθούν στις κλιματικές συνθήκες της περιόδου 1971-2000 ενώ με ορίζοντα το 2030, και ακόμη περισσότερο το 2050, οι θερμοκρασίες αυτές θα είναι «συχνές».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ