Μετά από πολλά χρόνια στο επάγγελμα και μετά από δεκάδες συζητήσεις με συνάδελφους ναυτικούς έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα περισσότερα πράγματα γίνονται για τα μάτια του κόσμου και τα… λεφτά.

Πως μπορεί να δικαιολογηθεί το πόσο αυστηροί είναι οι επιθεωρητές, οι νηογνώμονες και οι ακτοφυλακές ανά τον κόσμο με τα σωστικά μέσα ή τα resting hours την στιγμή που η ιατρική μέριμνα στα πλοία είναι ελλιπέστατη; Την στιγμή που οι πετρελαϊκές εταιρείες ή ο IMO φέρνουν ένα σωρό άχρηστα πράγματα για τους ναυτικούς, τάχα μου και καλά ότι ενδιαφέρονται, κάνεις δεν φέρνει στην επιφάνεια ένα τεράστιο πρόβλημα για τον ναυτικό που βρίσκεται μέσα σε ένα πλοίο, Την ιατρική μέριμνα του δηλαδή.

Αδυνατώ να καταλάβω πόσο πιο σημαντικό είναι μία σωσίβια κουλούρα να είναι σε άριστη κατάσταση σε σχέση, ας πούμε, με έναν απινιδωτή; Χωρίς να έχω κάποια στατιστικά στοιχεία στην κατοχή μου θα ήθελα πραγματικά να γνωρίζω πόσοι θα είχαν σωθεί από μία ανακοπή καρδιάς και πόσοι τελικά σώθηκαν από μία σωσίβια κουλούρα. Πριν συνεχίσω, να διευκρινίσω ότι σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ ότι τα σωστικά μέσα ενός πλοίου είναι άχρηστα. Αυτό που θέλω να αναδείξω είναι ότι εάν πραγματικά τους ενδιέφερε η ζωή του ναυτικού θα έπρεπε να έχουν θεσπίσει κανονισμούς (μέσα στους δεκάδες ανούσιους και άχρηστους) σχετικά με την ιατρική μέριμνα του.

Πως γίνεται να θεσπίζουν συνεχώς κανονισμούς για τα πάντα και η υγεία του ναυτικού να μπαίνει στην άκρη; Πως έχουν την απαίτηση ο ναυτικός να γνωρίζει από πρώτες βοήθειες όταν δεν είναι ούτε γιατρός ούτε νοσοκόμα; Ποίος πραγματικά πιστεύει ότι ένας ναυτικός μπορεί να κάνει ράμματα και ενέσεις καλύτερα από έναν γιατρό; Ακόμα, πόσες ευκαιρίες έχει ένας ναυτικός να επισκεφτεί έναν γιατρό όταν μπαρκάρει σε ένα μεγάλο πλοίο το οποίο δεν πιάνει λιμάνι συχνά; Μία, άντε δύο φορές σε ένα ολόκληρο εξάμηνο. Το θέμα δεν είναι μόνο ότι ένας γιατρός μπορεί αν σώσει μια ζωή σε ένα πλοίο, αλλά σε πολλές περιπτώσεις είναι και ψυχολογικό για το ναυτικό, όταν γνωρίζει ότι μπορεί έναν πρόβλημα ή πόνο που θα νοιώσει θα μπορεί άμεσα να το μεταφέρει σε έναν γιατρό ο οποίος βρίσκεται εκεί μαζί του στη μέση του Ατλαντικού ή του Ειρηνικού ωκεανού.

Πώς γίνεται π.χ μία πετρελαϊκή να επιβάλει στην εκάστοτε ναυτιλιακή εταιρεία να στείλει έναν άνθρωπο από το γραφείο στην δυτική Αμερική σε Ship-to-ship για να είναι παρόν στην όλη επιχείρηση και δεν επιβάλλει να έρθει ένας γιατρός μέσα στο πλοίο με σκοπό να εξετάσει ενδεχομένως κάποια μέλη του πληρώματος; Αν ένα καράβι φορτώσει από περσικό για Αμερική και ξεφορτώσει σε ένα άλλο πλοίο στη μέση του πουθενά και εν συνεχεία φύγει για να φορτώσει Ουρουγουάη ή Βραζιλία μέσω Cape horn πόσο καιρό είναι ένας ναυτικός χωρίς γιατρό; Περίπου 100 μέρες!

Εντάξει μοιάζει ουτοπικό να υπάρχει ένας γιατρός σε ένα πλοίο αλλά δε θα έπρεπε; Στο 2018 ζούμε και όχι στη δεκαετία του 70 και του 80. Και επιτέλους δε θα πρέπει να πέσει στο τραπέζι κάτι τέτοιο;

Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι το πρώτο που θα σκεφτούν είναι ότι λέω ανοησίες και ότι δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Με μια δεύτερη σκέψη όμως οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένας γιατρός και θα σκεφτούν επίσης ότι με αποφασιστικότητα και χρήματα γίνεται και αυτό όπως έγιναν και αλλά πολλά πράγματα τα οποία την δεκαετία του 50 έμοιαζαν αδύνατα.

Και αν ακόμα μία τέτοια σκέψη δεν έχει πέσει στο τραπέζι, ενώ έχουν πέσει και έχουν εφαρμοστεί αλλά δεκάδες ανούσια και μη, δείχνει ότι όλα τελικά γίνονται για τα μάτια του κόσμου και τα χρήματα. Κανονισμοί και αλλαγές στα καράβια έγιναν εκατοντάδες τα τελευταία χρόνια, πολλές εκ των οποίων είναι για να «δουλεύει το σύστημα», δηλαδή να βγάζουν όσο γίνεται περισσότεροι χρήματα γύρω από τη ναυτιλία.

Επαναλαμβάνω ότι είναι ουτοπικό αλλά είναι μία μεγάλη αλήθεια που κανείς δεν ασχολείται πραγματικά. Δεν θα σας κουράσω με περισσότερα. Άλλωστε όποιος είναι ναυτικός μπορεί να καταλάβει πολύ καλά τα όσα έγραψα στο πάρα πάνω κείμενο

Καλά ταξίδια σε όλους και πάνω από όλα να έχουμε τύχη και υγεία.

πηγη: e-nautilia.gr

Για τον Τραμπ και τις ΗΠΑ η απελευθέρωση του Μπράνσον είναι μόνο το πρόσχημα για τα οικονομικά μέτρα σε βάρος της Τουρκίας. Τραμπ και ΗΠΑ αυτό που επιδιώκουν με την οικονομική πίεση στην Άγκυρα είναι να την ευθυγραμμίσουν με την στρατηγική των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ, όμως, κινδυνεύουν να ηττηθούν στην αναμέτρηση με Τουρκία και να επωφεληθούν Ερντογάν και Κατάρ.

Σε άρθρο του στην ιστοσελίδα Independent (βλ. εδώ)  ο Βρετανός ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής, Ρόμπερτ Φισκ καταδεικνύει ότι ο Τραμπ δεν είναι κάποιου είδους μεγαθήριο που σπεύδει να κατατροπώσει τον σουλτάνο της Κωνσταντινούπολης για χάρη ενός άγνωστου μέχρι πρότινος πάστορα, αλλά ότι το «παιχνίδι» είναι πολύ μεγαλύτερο.

 

«Δεν πιστεύω ούτε λέξη» γράφει ο πολυβραβευμένος δημοσιογράφος και ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής, Ρόμπερτ Φισκ σε νέο άρθρο του. Ο Τραμπ δεν είχε ασχοληθεί παρά ελάχιστα με την αιχμαλωσία του Μπράνσον για πολλούς μήνες. Του πήρε σχεδόν ενάμιση χρόνο για να βάλει στο κάδρο «τον καλό χριστιανό οικογενειάρχη και ιεραπόστολο στη Σμύρνη», του οποίου τα βασικά χαρακτηριστικά είναι: μπάρμπεκιου, πικ-νικ, κολύμπι, ταινίες και επιτραπέζια παιχνίδια τα βράδια, ή όπως τους αποκαλεί η αδερφή του Beth: «... η τυπική αμερικανική οικογένεια, παρόλο που ζει τόσο μακριά». Οι Αμερικανοί Ευαγγελιστές Χριστιανοί εξοργίστηκαν με τη σύλληψη αυτού του ανθρώπου -ο Χριστιανισμός βρισκόταν σε δίκη- και ο αγαπημένος τους πρόεδρος έκανε τελικά tweet ότι «αυτός ο αθώος άνθρωπος της πίστης πρέπει να απελευθερωθεί αμέσως».

Και έτσι έγινε αντιληπτή η οργή του Τραμπ προς τον μουσουλμάνο πρόεδρο ο οποίος έκλεισε στη φυλακή έναν άνθρωπο που επιτελούσε μόνο το έργο του Θεού στην παράκτια πόλη της Σμύρνης. Διπλασιασμός των δασμών στον χάλυβα και το αλουμίνιο συνέβαλε στη συντριβή της τουρκικής λίρας, η οποία έχασε το 45% της αξίας της φέτος, αν και ο Ερντογάν μπορεί επίσης να κατηγορηθεί για την άρνησή του να αυξήσει τα επιτόκια έναντι του πληθωρισμού. Αλλά ας φανούμε λογικοί, λέει ο Φισκ και θέτει το ερώτημα: Γίνονται όλα αυτά εξαιτίας ενός πρεσβυτεριανού πάστορα;

Όχι. Γιατί εδώ είναι ο πραγματικός κατάλογος των εγκλημάτων του Ερντογάν: Αγοράζει το ρωσικό σύστημα πυραύλων S-400 για την Τουρκία. Αρνείται να αποδεχτεί την αμερικανική υποστήριξη για τους Κούρδους YPG, που είναι σύμμαχοι της Αμερικής. Άφησε ισλαμιστές μαχητές να περάσουν τα σύνορα της Τουρκίας στη Συρία μαζί με πολλά όπλα, όλμους και πυραύλους -στους οποίους η Ουάσινγκτον δεν είχε κάποια αντίρρηση την εποχή εκείνη, από τότε που οι ΗΠΑ προσπαθούσαν να χτυπήσουν τον πρώην φίλο του Ερντογάν, Μπασάρ αλ-Άσαντ. Στη συνέχεια, μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους κατά μήκος των συριακών συνόρων τον Νοέμβριο του 2015 -για τον οποίο είχε μποϊκοτάρει αμέσως η Μόσχα- ο Ερντογάν «κούρνιασε» στον Πούτιν. Έτσι, οι Ρώσοι και οι Ιρανοί προειδοποίησαν για πρώτη φορά τον Ερντογάν σχετικά με το επικείμενο «πραξικόπημα του Γκιουλέν» εναντίον του τον Ιούλιο του 2016. Είχαν υποκλέψει τις εσωτερικές ραδιοφωνικές συνομιλίες του τουρκικού στρατού και ειδοποίησαν το σουλτάνο της Κωνσταντινούπολης.

Οι Ροχανί, Πούτιν και Ερντογάν μετά τη Σύνοδο Κορυφής στην οποία αποφάσισαν τις τύχες της Συρίας

Και τώρα ο Ερντογάν βοηθά το Ιράν (για δεύτερη φορά μετά την πολύκροτη υπόθεση των Ρεζά Ζαράμπ και Χακάν Ατίλα) να αποφύγει τις αμερικανικές κυρώσεις οι οποίες επιβλήθηκαν μετά την άγρια ​​κατάρρευση της συμφωνίας πυρηνικών όπλων του 2015 και ανακοίνωσε ότι θα συνεχίσει να εισάγει Ιρανικό πετρέλαιο. Έτσι, η περαιτέρω απειλή της Ουάσιγκτον για αυξημένες κυρώσεις για το πετρέλαιο ενάντια στο Ιράν θα συνεχιστεί. Η Σουνιτική Σαουδική Αραβία, ένας από τους στενότερους συμμάχους του Τραμπ -όπου η θρησκευτική ελευθερία για τους διαφόρους Μπράνσον δεν υπήρξε ποτέ- είναι ήδη εξαγριωμένη με τον Ερντογάν. Πριν από λίγο καιρό, ο πρίγκιπας Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν καταδίκασε την Τουρκία ως μέρος ενός “τριγώνου του κακού” – τα άλλα κομμάτια του “τριγώνου” είναι το σιιτικό Ιράν και οι μαχητές ισλαμιστές.

Η υπόθεση του παράνομου εμπορίου χρυσού με εμπλεκόμενους τους Ρεζά Ζαράμπ και Χακάν Ατίλα υπάρχει ακόμα στο μυαλό του Ερντογάν

Έτσι, όπως ισχυρίζεται ο Φισκ, μπορείτε να δείτε πώς τα πράγματα τρέχουν στη Μέση Ανατολή τώρα. Ο Ερντογάν έχει κάνει καλούς φίλους εκτός από τον Πούτιν και τον ανώτατο ηγέτη του Ιράν και, ως αντίπαλος της Σαουδικής Αραβίας, είναι φυσικά ο καλύτερος τρόπος ανάπτυξης φιλίας με το Κατάρ, του οποίου ο Έμιρης -σε μια θαυμάσια στιγμή που μπορεί να ζηλεύει ο πάστορας Μπράνσον- ανακοίνωσε ότι θα δώσει 15 δισ. δολάρια στην Τουρκία. Η πολιορκία του Κατάρ από τη Σαουδική Αραβία αρχίζει να φαίνεται τόσο άθλια και αναιμική όσο ο πόλεμος εναντίον των σιιτών της Υεμένης. Τα τουρκικά στρατεύματα παραμένουν στο Κατάρ για να “προστατεύσουν” το μικρό εμιράτο έναντι του μεγαλύτερου και απειλητικού γείτονα, της Σαουδικής Αραβίας. Και δεδομένου ότι οι σχέσεις των Συρίων και του Κατάρ σταθεροποιούνται συνεχώς -αν και σε μικρότερη κλίμακα- αναρωτιέμαι ποιος θα ωφεληθεί περισσότερο.

Η συνεργασία Τουρκίας-Κατάρ, που βγάζει το μικρό εμιράτο από την αφάνεια ανησυχεί τον Σαουδάραβα πρίγκιπα Μπιν Σαλμάν

Ο Μπασάρ αλ-Άσαντ, ίσως; Ρώσοι στρατιώτες περιπολούν τώρα τα σύνορα Συρίας-Ισραήλ κάτω από τα κατεχόμενα υψίπεδα Γκολάν. Οι Ρώσοι έχουν υποσχεθεί στο Ισραήλ ότι οι συγκριτικά λίγες ιρανικές δυνάμεις στη Συρία θα παραμείνουν τουλάχιστον 50 μίλια από αυτόν τον τομέα. Ο σύμμαχος της Ρωσίας, η Συρία, πρέπει να συντρίψει το τελικό ισλαμικό προπύργιο στο Ιντλίμπ με τη βοήθεια της Ρωσίας και να ωθήσει τους πιο αδιάλλακτους μαχητές της επαρχίας πίσω στην Τουρκία. Το Κατάρ έχει τα μετρητά για την ανασυγκρότηση της Συρίας και ως εκ τούτου επεκτείνει την επιρροή του σε ολόκληρη την περιοχή του Λεβάντε στη Μεσόγειο. Εάν το Κατάρ πρόκειται να ρίξει ακόμα περισσότερα δισεκατομμύρια στην Τουρκία, τότε μπορεί να δούμε ένα είδος στρατηγικής συμμαχίας μεταξύ της Ντόχα και της Άγκυρας. Και μια ίσως επανένωση της οικογενειακής φιλίας μεταξύ του Ερντογάν και του Ασαντ;

Όπως φαίνεται από όλα αυτά, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν χρειάζεται να είναι «γενναίο γεράκι», απλά ένα παμπόνηρο πουλί, κλείνει το άρθρο του ο Ρόμπερτ Φισκ.

* Ο Ρόμπερ Φισκ είναι ο πολυβραβευμένος ανταποκριτής της Independent στη Μέση Ανατολή, με έδρα τη Βηρυτό. Έχει ζήσει στον αραβικό κόσμο για περισσότερο από 40 χρόνια, καλύπτοντας τα γεγονότα στον Λίβανο, τις πέντε Ισραηλινές εισβολές, τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ, τον εμφύλιο πόλεμο της Αλγερίας, την εισβολή στο Κουβέιτ από τον Σαντάμ Χουσεΐν, τους πολέμους της Βοσνίας και του Κοσσυφοπεδίου, την αμερικανική εισβολή και κατοχή του Ιράκ και τις αραβικές επαναστάσεις του 2011., Ο Ρόμπερ Φισκ εντάχθηκε στο The Independent το 1989, έγραψε βιβλία για τη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένου του Πάθους του Έθνους και του Μεγάλου Πολέμου για τον Πολιτισμό. Γεννήθηκε στο Kent το 1946 και απέκτησε το πτυχίο του στα κλασσικά αγγλικά στο Πανεπιστήμιο του Lancaster. Κατέχει διδακτορικό στις πολιτικές επιστήμες από το Trinity College που βρίσκεται στο Δουβλίνο.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Βλάβη στον καταπέλτη του Ε/Γ-Ο/Γ »ΝΗΣΟΣ ΧΙΟΣ» Ν.Π. 10883 διαπιστώθηκε, βραδινές ώρες χθες, μετά την ασφαλή πρόσδεσή του στο λιμένα Χίου και κατά τη διάρκεια εκτέλεσης προγραμματισμένου δρομολογίου του από Πειραιά για Χίο – Μυτιλήνη.

Από το Κεντρικό Λιμεναρχείο Χίου, απαγορεύτηκε αρχικά ο απόπλους του πλοίου, ενώ στη συνέχεια κατόπιν αποκατάστασης της βλάβης και προσκόμισης βεβαιωτικού μετά από ζημιά από τον παρακολουθούντα νηογνώμονα, του επετράπη.

Το πλοίο απέπλευσε την 22:30 αντί της προγραμματισμένης 20:45, με 285 επιβάτες, 56 Ι.Χ., 3 Δ/Κ και 1 Φ/Γ, ενώ από το περιστατικό δεν αναφέρθηκε τραυματισμός.

ΠΗΓΗ: e-nautilia.gr

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Εξαιρετικής πολιτικής σημασίας είναι τα στοιχεία για την πορεία του δημόσιου χρέους που δόθηκαν στη δημοσιότητα την Παρασκευή 17 Αυγούστου από τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους, με αφορμή την έκδοση του δελτίου του υπ. αρ. 90, μηνός Ιουνίου 2018.

Με βάση λοιπόν τα δικά του δεδομένα, το χρέος της κεντρικής διοίκησης στις 30 Ιουνίου 2018 έφτασε τα 345,38 δισ. ευρώ, από 343,74 δισ. ευρώ στις 31 Μαρτίου, μόλις δηλαδή τρεις μήνες πριν. Προς αποφυγή παρανοήσεων να υπογραμμίσουμε ότι το χρέος της κεντρικής διοίκησης διαφέρει από το χρέος της γενικής κυβέρνησης, το οποίο κυρίως εξετάζουμε, καθώς στο χρέος της γενικής κυβέρνησης συνυπολογίζουμε πέραν του χρέους της κεντρικής διοίκησης, που είναι και η βασική του συνιστώσα, τα εξής: το ενδοκυβερνητικό χρέος, το χρέος των ΔΕΚΟ, των Νομικών Προσώπων, των ΟΤΑ και των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης (ΟΚΑ). Για να φανεί η διαφορά να αναφέρουμε ότι στις 31 Δεκεμβρίου 2017 όταν το χρέος της γενικής κυβέρνησης ήταν 317,4 δισ. ευρώ (ή 178,6% του ΑΕΠ) το χρέος της κεντρικής διοίκησης ήταν 328,70 δισ. ευρώ (με βάση το τριμηναίο δελτίο του ΟΔΔΗΧ, υπ. αρ. 89).

Τι είναι όμως αυτό που άλλαξε δραματικά από τις 31/12/2017 μέχρι σήμερα και το χρέος της κεντρικής διοίκησης αυξήθηκε από 328,70 δισ. σε 345,38 δισ. ευρώ, δηλαδή κατά 16,68 δισ. ευρώ; Κι αυτό μάλιστα μόνο μέσα σε έξι μήνες!!!

Μια προσεκτική ματιά στις επιμέρους κατηγορίες χρέους της κεντρικής διοίκησης αποκαλύπτει ότι: το πρώτο τρίμηνο του έτους τα «ομόλογα εκδοθέντα στην αγορά εσωτερικού» αυξήθηκαν από 48,68 δισ. ευρώ στις 31/12/2017 σε 51,68 δισ. ευρώ στις 31 Μαρτίου και τα «βραχυχρόνια δάνεια (repos)» την ίδια χρονική περίοδο αυξήθηκαν από 14,93 δισ. ευρώ σε 22,50  δισ. Το δεύτερο τρίμηνο, τα «ομόλογα εκδοθέντα στην αγορά εσωτερικού» αυξήθηκαν οριακά κατά 2 εκ., οι «βραχυπρόθεσμοι τίτλοι» από 14,33 δισ. αυξήθηκαν σε 14,70 δισ. και τα «βραχυπρόθεσμα δάνεια (repos)» αυξήθηκαν από 22,5 δισ. σε 23,45 δισ. Μεθερμηνευόμενες οι τρεις παραπάνω κατηγορίες δανεισμού σημαίνουν ότι η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει έναν παράλληλο δίαυλο δανεισμού, πέραν του μηχανισμού στήριξης και των εκδόσεων ομολόγων με την επισφαλή έξοδο στις αγορές, ο οποίος φυσικά και είναι εν γνώσει των δανειστών. Καθόλου τυχαίες δεν είναι οι δηκτικές αναφορές στο εν λόγω άτυπο κανάλι δανεισμού από το ΔΝΤ με αφορμή την τελευταία του έκθεση, στο πλαίσιο της τακτικής επιθεώρησης του άρθρου 4.

Η αύξηση του δημόσιο χρέους ωστόσο, γιατί περί αυτού τελικά μιλάμε έστω κι αν συντελείται ανεπίσημα, συνεπάγεται τρία πολύ σημαντικά πολιτικά συμπεράσματα.

Πρώτο, τα δημοσιονομικά πλεονάσματα που εμφανίζει η κυβέρνηση στο πλαίσιο της υποχρέωσης που ανέλαβε έναντι του Γιούρογκρουπ για πλεονάσματα ύψους 3,5% ως το 2022 και 2,2% του ΑΕΠ μέχρι το 2060, είναι «πέτσινα». Το νέο χρέος που δημιουργεί ξεπερνάει σε αξία τα πλεονάσματα που εμφανίζει! Προς επιβεβαίωση σοβαρών, συντηρητικών οικονομολόγων ότι δεν είναι δυνατό μια οικονομία να εμφανίζει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα δημοσιονομικά πλεονάσματα, η αύξηση του δανεισμού μέσω ρέπος δείχνει ότι αναλαμβάνονται δανειακές υποχρεώσεις βραχυπρόθεσμου μάλιστα χαρακτήρα που βαραίνουν δυσανάλογα τα δημόσια οικονομικά.

Δεύτερο, επειδή τα ποσά αυτά πρέπει να αποπληρωθούν αργά ή γρήγορα (μέχρι πότε θα ανακυκλώνεται ένα τόσο μεγάλο χρέος;), αποκαλύπτεται ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει ναρκοθετήσει με ένα επιπλέον εκρηκτικό το δρόμο της εξόδου από τα μνημόνια, που εντελώς τυπικά ξεκινάει από την 21η Αυγούστου. Στο βαθμό που ο σεβασμός των δανειακών μας υποχρεώσεων απέναντι στους πιστωτές ακόμη και τις εγχώριες χρεοκοπημένες τράπεζες αναγορεύτηκε σε άρθρο πίστης, η επόμενη κυβέρνηση κάλλιστα μπορεί να επικαλεστεί την αντιμετώπιση της κρίσης βραχυπρόθεσμου χρέους που συσσωρεύτηκε την τελευταία τριετία προκειμένου να νομιμοποιήσει ένα νέο κύμα λιτότητας και περικοπών!

Τρίτο, τα μέτρα διαχείρισης του χρέους που συμφωνήθηκαν μεταξύ της κυβέρνησης και των πιστωτών αποδείχθηκαν, σε τελική ανάλυση, μια …τρύπα στο νερό. Όχι μόνο αναποτελεσματικά αλλά και επιβαρυντικά, στο βαθμό που αποδείχθηκαν λύσεις εμβαλωματικές που ως σκοπό είχαν: να μη θιγούν τα συμφέροντα των πιστωτών από την μια, και από την άλλη το ελληνικό κράτος να συνεχίσει να αποπληρώνει το δημόσιο χρέος, με κάθε τρόπο και κάθε κόστος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αν κάτι επετεύχθη είναι η διαιώνιση κι όχι η επίλυση της κρίσης χρέους, που πλέον μετατρέπεται σε μόνιμο μοχλό οικονομικής και πολιτικής αστάθειας, κι εκβιασμών των πιστωτών προς τις κυβερνήσεις και των κυβερνήσεων προς το λαό.

Εν κατακλείδι, η κρίση χρέους όχι μόνο είναι εδώ οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά την ψήφιση του πρώτου μνημονίου, αλλά κινδυνεύει να πάρει και πιο οξείες μορφές, στο βαθμό που το δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί. Σε αυτό το πλαίσιο, η σημασία της διαγραφής μέρους έστω της ονομαστικής αξίας του δημόσιου χρέους, όπως θεμελιώθηκε από την Επιτροπή Αλήθειας της Βουλής το 2015, επανέρχεται ως μέσο άμυνας για να αποφευχθεί μια νέα κρίση και νέα μέτρα λιτότητας, πέραν των όσων έχουν ήδη ψηφιστεί και θα εφαρμοστούν τους επόμενους μήνες, όπως οι μειώσεις στις συντάξεις. Όλα τα άλλα μέτρα διαχείρισης της κρίσης χρέους (περίοδοι χάριτος, μείωση επιτοκίων, επιμήκυνση αποπληρωμών, «κόφτες χρέους», κ.λπ.) που η κυβέρνηση και οι δανειστές εμφάνιζαν ως σωτηρία, ακόμη και οριστική λύση, αποδείχθηκαν λάδι στη φωτιά…

ΠΗΓΗ: kommon.gr