Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Άγριο κυνήγι για τα κόκκινα δάνεια – Σχέδια για 50.000 πλειστηριασμούς
Στους δανειολήπτες αναμένεται να… διοχετεύσουν οι τράπεζες τις πιέσεις, που δέχονται ένθεν κακείθεν, για δραστική μείωση των επισφαλειών, επισπεύδοντας πωλήσεις/τιτλοποιήσεις και πλειστηριασμούς και εγκαταλείποντας το «όπλο» των ρυθμίσεων.
Σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, το sell off της περασμένης Τετάρτης, αν και χαρακτηρίστηκε ως αδικαιολόγητο από τους τραπεζίτες, εντούτοις κατέστησε σαφές ότι επιβάλλεται να γίνει μία πιο ενεργή διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων, τα οποία, όπως σημειώνει και το Bloomberg, αποτελούν περίπου το 50% των assets των εγχώριων Ομίλων.
Με δεδομένο, βέβαια, ότι οι κυβερνητικές διαρροές περί της δημιουργίας ενός Σχήματος Προστασίας Ενεργητικού (Asset Protection Scheme – APS) παραμένουν – τουλάχιστον προς ώρας – σχέδια επί χάρτου, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα πρέπει να εντείνουν τα ίδια τις προσπάθειες περιορισμού του όγκου «κόκκινων» ανοιγμάτων (NPEs). Προς αυτή την κατεύθυνση, άλλωστε, κινήθηκε και η Κομισιόν, με τον εκπρόσωπό της, κ. Μαργαρίτη Σχοινά, να αναφέρει: «Χάρη σε μία πετυχημένη ανακεφαλαιοποίηση το 2015 οι ελληνικές τράπεζες έχουν αναδιαρθρωθεί και τώρα πρέπει να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους στο ζήτημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων».
Νέοι στόχοι
Η πρόθεσή τους περιγράφεται με σαφήνεια στους αναθεωρημένους στόχους που ενέκριναν τις αμέσως προηγούμενες ημέρες τα διοικητικά τους συμβούλια και ήδη έχουν αποσταλεί στον SSM. Βάσει αυτών, οι «4» έχουν συμφωνήσει σε περιορισμό των NPEs πέριξ του 20% σε βάθος τριετίας από 45%, που είναι σήμερα, ήτοι σε 36 δισ. ευρώ από 88 δισ. ευρώ. Πιο αναλυτικά, Eurobank, Εθνική Τράπεζα και Alpha Bank φέρεται να σχεδιάζουν μείωση των NPEs στο 17% με 18%, ενώ στο 23% στοχεύει η Τράπεζα Πειραιώς, η οποία, άλλωστε, εμφανίζει και τον μεγαλύτερο σχετικό δείκτη ελέω Αγροτικής Τράπεζας.
Όσον αφορά στο… μείγμα πολιτικής που θα εφαρμόσουν, προκειμένου να μην παρεκκλίνουν των παραπάνω στόχων, σύσσωμοι οι συστημικοί Όμιλοι φέρεται να κατέληξαν στο συμπέρασμα πως αυτό πρέπει να διαφέρει εν συγκρίσει με τις ακολουθούμενες έως σήμερα πρακτικές.
Πωλήσεις – Τιτλοποιήσεις
Ετσι, ενώ μέχρι πρότινος οι ρυθμίσεις/αναδιαρθρώσεις αποτελούσαν το βασικό «όπλο» των τραπεζών, πλέον αντικαθίστανται από τις πωλήσεις/τιτλοποιήσεις. Σύμφωνα με πληροφορίες, αυτές θα επιταχυνθούν το προσεχές διάστημα, συνεισφέροντας σχεδόν κατά το ήμισυ στον στόχο μείωσης των κόκκινων δανείων. Επισημαίνεται ότι έως τα τέλη του έτους θα έχει ολοκληρωθεί η πώληση τριών πακέτων. Πρόκειται για τα Mercury (Alpha Bank), αξίας δύο δισ. ευρώ, που περιλαμβάνει καταναλωτικά δάνεια, χρέη από πιστωτικές κάρτες και υπεραναλήψεις, που έχουν παύσει να εξυπηρετούνται για περισσότερο από μία διετία, Jupiter (Alpha Bank), που αφορά σε «κόκκινα» δάνεια περίπου 500 μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ονομαστικής αξίας 800 εκατ. ευρώ, τα οποία διαθέτουν εξασφαλίσεις επί 1.700 ακινήτων, αλλά και ακίνητα, τα οποία έχουν περιέλθει στην τράπεζα, ανακτήσιμης αξίας περίπου 54 εκατ. ευρώ και * Zenith (Eurobank), αξίας δύο δισ. ευρώ, που περιλαμβάνει περισσότερα από 181.000 καταναλωτικά δάνεια, με τη μέση οφειλή στα 6.000 ευρώ και τη μέση διάρκεια καθυστέρησης στα οκτώ χρόνια. Η Τράπεζα Πειραιώς, από την πλευρά της, έχει ήδη δρομολογήσει την πώληση δύο ακόμη πακέτων (Nemo και Iris). Το πρώτο αφορά σε ναυτιλιακά δάνεια, μικτής εσωτερικής αξίας 400 εκατ. ευρώ και το δεύτερο μη εξυπηρετούμενα δάνεια χωρίς εξασφαλίσεις, επίσης, μικτής εσωτερικής αξίας 400 εκατ. ευρώ.
Όσον αφορά στα στεγαστικά, οι τράπεζες προκρίνουν τη λύση της τιτλοποίησης αντί της πώλησης σε funds. Η Eurobank ήδη ανακοίνωσε την πρόθεσή της προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ θετικά διακείμενη είναι και η Πειραιώς, όπως αποκάλυψε ο διευθύνων σύμβουλος, κ. Χρήστος Μεγάλου. «Είμαστε θετικοί απέναντι στο ενδεχόμενο τιτλοποιήσεων, οι οποίες, μάλιστα, μπορούν να γίνουν και άμεσα», σχολίασε χαρακτηριστικά, στο περιθώριο της παρουσίασης του εκπαιδευτικού προγράμματος «Project Future».
Σύμφωνα με πληροφορίες, στα αναθεωρημένα σχέδια, που απέστειλαν στον SSM οι τέσσερις συστημικοί Όμιλοι, υπάρχει πρόβλεψη για τιτλοποίηση στεγαστικών, αλλά και δανείων μικρών επιχειρήσεων, ύψους περίπου 15 δισ. ευρώ, για την τριετία 2019 – 2021.
Το δεύτερο «όπλο» των τραπεζών δεν είναι άλλο από τους πλειστηριασμούς. Σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, στόχος των Ομίλων είναι αυτοί να πενταπλασιαστούν (από περίπου 10.000 έως τα τέλη Ιουλίου σε 50.000 το 2019), γεγονός που θα τους επιτρέψει να αυξήσουν σημαντικά τα έσοδα. Υπενθυμίζεται ότι, με βάση στοιχεία του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Εφετείων Αθηνών – Πειραιώς – Αιγαίου και Δωδεκανήσου, από τις 29 Νοεμβρίου 2017, οπότε και τέθηκε σε εφαρμογή η ηλεκτρονική πλατφόρμα των πλειστηριασμών, έως και τα τέλη Ιουλίου 2018 έγιναν 10.160 πλειστηριασμοί.
Τρόποι άμυναςΠώς μπορούν οι δανειολήπτες να μπλοκάρουν τις διαδικασίες
Αντιμέτωποι με μία νέα πραγματικότητα θα βρεθούν προσεχώς πολλοί οφειλέτες, οι οποίοι θα γίνουν αποδέκτες επιστολών ενημέρωσης περί τιτλοποίησης του δανείου τους. «Σε αντίθεση με την πώληση, όπου πλέον η οφειλή αποτελεί προϊόν διαπραγμάτευσης μεταξύ δανειολήπτη και fund, στην περίπτωση των τιτλοποιήσεων το πρέσινγκ θα γίνεται από κοινού από τράπεζες και αγοραστές ομολόγων», σχολιάζουν αρμόδιες πηγές στον «Ελεύθερο Τύπο».
Όπως εξηγούν, η εξ ημισείας διαχείριση ενεργοποιεί δύο σενάρια για τους οφειλέτες: Ένα καλό, βάσει του οποίου το δάνειο θα «κουρεύεται» σημαντικά, μιας και τόσο τα ιδρύματα όσο περισσότερο οι αγοραστές κόπτονται για τις εισπράξεις και ένα άσχημο. «Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πως τα funds – εφόσον πρόκειται για δάνεια, που δεν τελούν κάτω υπό οποιαδήποτε προστασία – δεν θα επισπεύσουν τα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης, βγάζοντας πιο εύκολα στο “σφυρί” τα ακίνητα των οφειλετών», προσθέτουν χαρακτηριστικά.
Διορίες…
Υπενθυμίζεται ότι, όπως έγραφε σε πρόσφατο δημοσίευμά του ο Ελεύθερος Τύπος οι δανειολήπτες έχουν τρόπους αντίδρασης απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο. Πιο αναλυτικά:
* Μετά την καταγγελία της σύμβασης η τράπεζα έχει τη δυνατότητα να προβεί στην έκδοση διαταγής πληρωμής, επιτυγχάνοντας με αυτόν τον τρόπο την απόκτηση εκτελεστού τίτλου κατά του οφειλέτη της και τυχόν του εγγυητή. Σε περίπτωση επίδοσης της διαταγής πληρωμής ο δανειολήπτης μπορεί να ασκήσει ανακοπή κατά της διαδικασίας που ξεκινά εντός προθεσμίας 15 εργασίμων ημερών, καθώς και αίτηση αναστολής εκτέλεσης, προκειμένου να αποτρέψει οποιαδήποτε περαιτέρω ενέργεια της τράπεζας και δη την κατάσχεση και τον πλειστηριασμό της περιουσίας του.
* Εάν ο οφειλέτης δεν ασκήσει ανακοπή, απορριφθεί η αίτηση αναστολής ή η ασκηθείσα ανακοπή, τότε η τράπεζα προβαίνει σε κατάσχεση της περιουσίας, με σκοπό τον πλειστηριασμό του πράγματος, που κατασχέθηκε. Αντίγραφο της κατασχετήριας έκθεσης επιδίδεται με δικαστικό επιμελητή. Ο δανειολήπτης μπορεί να την προσβάλει με ανακοπή εντός 45 ημερολογιακών ημερών από την ημέρα της κατάσχεσης. Σε περίπτωση που η ανακοπή απορριφθεί, μπορεί να ασκήσει έφεση και, παράλληλα, αίτηση αναστολής. Η αίτηση αναστολής κατατίθεται το αργότερο πέντε εργάσιμες ημέρες πριν από την ημέρα του πλειστηριασμού και χορηγείται, εφόσον κρίνει το δικαστήριο ότι η ενέργεια της αναγκαστικής εκτέλεσης θα προξενήσει ανεπανόρθωτη βλάβη και πιθανολογεί την ευδοκίμηση της έφεσης. Εάν η κατασχετήρια έκθεση έχει σφάλματα, ιδίως ως προς την περιγραφή του κατασχεθέντος, την εκτίμηση και την τιμή πρώτης προσφοράς, τότε έχει δυνατότητα να ασκήσει ανακοπή το αργότερο 15 εργάσιμες ημέρες πριν από την ημέρα του πλειστηριασμού.
* Τέλος, ο πλειστηριασμός δεν μπορεί να διενεργηθεί νωρίτερα από επτά μήνες και αργότερα από οκτώ μήνες από την περάτωση της κατάσχεσης. Ο οφειλέτης μπορεί να προσβάλει τη διαδικασία του πλειστηριασμού μέσα σε 30 ημέρες από την ημέρα του πλειστηριασμού ή αναπλειστηριασμού εάν πρόκειται για κινητά και σε 60 ημέρες αφότου μεταγράφηκε η περίληψη της κατακυρωτικής έκθεσης εάν πρόκειται για ακίνητα.
Πηγή : Ελεύθερος Τύπος
Μπορεί να πάει αλλιώς το εργατικό κίνημα τη νέα περίοδο;
Μιχάλης Ρίζος
Αιτήματα σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες, πολιτικός αγώνας για κατάργηση μνημονιακών δεσμεύσεων, αγώνες στα χέρια των εργαζομένων
Η απεργία πρωτοβάθμιων σωματείων την 1η Νοέμβρη είναι ένα πρώτο θετικό βήμα
Τι δεδομένα έχουμε; Πρώτο, από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τον Μητσοτάκη, το σύνολο σχεδόν του αστικού στρατοπέδου δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτα. Στη ΔΕΘ ο Τσίπρας ανακοίνωσε ένα πιο αντιδραστικό (ακόμα και από τα μνημόνια) αντικοινωνικό συμβόλαιο: δημοσιονομική φυλακή διαρκείας, θηριώδη πλεονάσματα, «μεταρρυθμίσεις» λεηλασίας της εργατικής αξίας (για την υπεραξία!). Διαφέρει κάπως η τακτική. Στην πρώτη φάση των μνημονίων επέβαλλαν τα μέτρα δια «πυρός και σιδήρου», με την τρομοκρατία της χρεοκοπίας. Στην «μεταμνημονιακή» περίοδο, με το γενικό αναισθητικό της επερχόμενης ανάπτυξης. Με το αφήγημα της δήθεν «σταδιακής βελτίωσης» της θέσης μας και της δημιουργίας «δημοσιονομικού χώρου» για κοινωνικές παροχές, προσπαθούν να παραλύσουν τις ενισχυόμενες αντιστάσεις. Την ίδια στιγμή που μιλάνε για επαναφορά των ΣΣΕ και αύξηση του κατώτατου μισθού χαρίζουν στους εργοδότες τα πάντα: φόρους, ασφαλιστικές εισφορές, κρατικές επιδοτήσεις, επενδυτικά κίνητρα. Ξεπουλάνε όλο σχεδόν το δημόσιο πλούτο με την ένταξή του στο υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων, βάζουν τους επιχειρηματίες σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, από την υγεία και την εκπαίδευση μέχρι τις συγκοινωνίες και την κοινωνική πρόνοια. Η εκπόνηση δύο σχεδίων προϋπολογισμού για το 2019 (έναν υλικό για το κεφάλαιο και τη Μέρκελ – και έναν φαντασιακό για τους εργαζόμενους) αποτυπώνει το μέγεθος της απάτης και της πρωτοφανούς εκδούλευσης του λαού και ειδικά των συνταξιούχων.
Δεύτερο, τα διεθνή καπιταλιστικά κέντρα, η ΕΕ, ο ΟΟΣΑ, το ΝΑΤΟ, γίνονται όλο και πιο αποκρουστικά στους λαούς. Η «ευρωπαϊκή στήριξη» εξατμίζεται σε ληστρικά δάνεια και ολιγόμηνα προγράμματα κακοπληρωμένης ελαστικής εργασίας, ενώ η «αμερικανική βοήθεια», που ο Τσίπρας προσπαθεί να την παρουσιάσει ως ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ, (sic!) φέρνει μαζί της συνταγές ΔΝΤ και αιματηρά ανταλλάγματα εκσυγχρονισμού της ιμπεριαλιστικής μηχανής του πολέμου στη χώρα και την περιοχή.
Τρίτο, ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είναι πλέον … συγκυβέρνηση και απόλυτος αρωγός στη διατήρηση του αντεργατικού και ταξικού μνημονιακού πλαισίου. Υποτάσσει τα εργατικά συμφέροντα σε «Κοινωνικές Συμμαχίες» με την ΕΕ και τον ΣΕΒ. Όποιος ακόμα ονειρεύεται γενικές απεργίες με αυτούς, τους παρακαλάει ή (θαρρεί πως) τους πιέζει για πραγματικούς αγώνες ζει σε εντελώς άλλη εποχή και συσχετισμό δυνάμεων.
Το θέμα όμως είναι τι κάνουν οι «κάτω». Και κυρίως τι κάνουν οι ταξικές, ριζοσπαστικές και αντικαπιταλιστικές δυνάμεις του κινήματος. Ο κόσμος της δουλειάς παρότι σοβαρά χτυπημένος και πολλαπλά εξαπατημένος δείχνει διαθέσεις μιας νέας ανάτασης. Ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και σε τμήματα της ελαστικής εργασίας στο δημόσιο, διαμορφώνεται με βασανιστικό τρόπο ένα ρεύμα αγωνιστών που παλεύει σκληρά με την εργοδοσία, προσπαθεί να συνδικαλιστεί και να δράσει ταξικά. Δεν θέλει όμως να βαδίσει με το συνήθη τρόπο που από την πείρα του έχει καταλάβει ότι οδηγεί από ήττα σε ήττα. Αυτό το ρεύμα στον ιδιωτικό τομέα εκφράστηκε στην Cosco και τους ναυτεργάτες, στις μικρές αλλά σημαντικές κόντρες στον επισιτισμό και τους μισθωτούς τεχνικούς, και κυρίως στη συσπείρωση οκτώ σωματείων για διακλαδική απεργία βάσης σε κρίσιμους χώρους της πληροφορικής, του εμπορίου, της ιδιωτικής εκπαίδευσης και υγείας.
Αυτό το ρεύμα μπορεί να διευρυνθεί μέσα από την αναγκαία ώσμωση των ταξικών συγκρούσεων και να αποκτήσει βαθύτερα χαρακτηριστικά:
Προβάλλοντας την ανάγκη το σύγχρονο εργατικό κίνημα να διαρρήξει τη σχέση του με τους δύο πόλους της αστικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Να σπάσει το ψευτοδίλημμα «ασφαλιστικό Πινοσέτ ή ψίχουλα από το ματωμένο πλεόνασμα» και να βροντοφωνάξει «τα θέλουμε όλα πίσω και τα θέλουμε τώρα».
Βάζοντας αιτήματα που θα καλύπτουν τις συλλογικές ανάγκες της τάξης σε κόντρα με τις προτεραιότητες των μνημονίων και τα κέρδη του κεφαλαίου, όπως π.χ. να επιστραφούν όλοι οι κλεμμένοι μισθοί, υπογραφή αξιοπρεπών συλλογικών συμβάσεων εργασίας με καθολική ισχύ, κατάργηση του υποκατώτατου μισθού, 35ωρο, 7ωρο 5ημερο παντού, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, κατάργηση των ελαστικών μορφών εργασίας.
Με πολιτικό αγώνα για τα οικονομικά δικαιώματα που θα ανατρέπει-καταργεί τους εφαρμοστικούς νόμους των μνημονίων πχ νόμος Κατρούγκαλου, πλειστηριασμοί, κυριακάτικη αργία, περικοπές συντάξεων και αφορολόγητου, κρατική παρέμβαση για τον κατώτατο μισθό. Σε ρήξη και «έξω» από τα ασφυκτικά όρια της ΕΕ και τα αβάσταχτα βάρη του χρέους.
Υλοποιώντας το δικό του αγωνιστικό σχέδιο, δημοκρατικά συζητημένο στα σωματεία και τις συνελεύσεις, ανεξάρτητα από τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Είναι πραγματικά άτολμη και σε αρκετές περιπτώσεις απολογητική η στάση των ΠΑΜΕ και ΜΕΤΑ που μπαίνουν στο παζάρι ημερομηνιών με τις υποταγμένες ηγεσίες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Έχουν τεράστια ευθύνη που ακόμα και τώρα δεν συντονίζονται και δεν παίρνουν σαφή θέση για τη διακλαδική απεργία της 1ης Νοέμβρη. Αλλά ούτε και για οποιαδήποτε ημερομηνία! Ο τρόπος που διαχειρίζεται το ΠΑΜΕ, ακόμα και την δική του πρόταση για πανεργατική απεργία στις 8 Νοέμβρη είναι αποκαλυπτικός. Την απευθύνει (και την εξαρτά) κυρίως στους «πάνω» και όχι κάτω, στα πρωτοβάθμια σωματεία, με λογική κοινής δράσης και ταξικού κέντρου αγώνα. Όπως έδειξε και η πρόσφατη συνεδρίαση της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ το ΠΑΜΕ είναι διατεθειμένο να την αλλάξει στο βαθμό που ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ υιοθετήσουν πρόταση γενικής απεργίας «κάπου εκεί κοντά». Δηλαδή πότε;
Και το πλαίσιο; Τα αιτήματα; Η οργάνωση και «διεύθυνσή» της; Το σχέδιο κλιμάκωσης; Θα γίνει πάλι όπως στις 30 Μάη όπου ΠΑΜΕ και ΜΕΤΑ καλούσαν στην ψευτοαπεργία με το «δικό» τους πλαίσιο; Είναι αηδιαστικό πλέον το παιχνίδι με τις δήθεν προτάσεις για απεργιακές ημερομηνίες που οδηγεί στον απόλυτο εκφυλισμό και τραγελαφικές καταλήξεις τύπου ασφαλιστικού, όπου ο νόμος – σφαγείο του Κατρούγκαλου (που τώρα όλοι τον καταγγέλλουν) πέρασε αμαχητί.
Το κίνημα μπορεί να πάει αλλιώς. Έστω και με μια πρώτη μικρή αρχή, που όμως είναι το ήμισυ του παντός. Με τη στήριξη της απεργίας πρωτοβάθμιων σωματείων την 1η Νοέμβρη και με αγωνιστικές, απεργιακές αποφάσεις διευρυμένης συμμετοχής σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Με κάλεσμα σε όλα τα αγωνιστικά, ταξικά σωματεία, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα για γενική απεργιακή κλιμάκωση. Με κοινή αγωνιστική δράση στη βάση της ισοτιμίας, του αλληλοσεβασμού και της ταξικής αλληλεγγύης.
Ένα ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα μπορεί να κάνει τη διαφορά.
ΠΗΓΗ: prin.gr
Ποιες τροφές αντιστοιχούν σε κάθε βιταμίνη και μέταλλο που χρειάζεστε
Παρά το γεγονός ότι μπορείτε να πάρετε πολλά από αυτά τα θρεπτικά συστατικά μέσω συμπληρωμάτων, σχεδόν όλα μπορείτε να βρείτε στις τροφές που καταναλώνετε, ή θα έπρεπε να καταναλώνετε, κάθε μέρα.
Δείτε ποια είναι η καλύτερη τροφή για την κάθε βιταμίνη ή/και μέταλλο που χρειάζεστε:
Βιταμίνη Α: Γλυκοπατάτες.
Βιταμίνη Β-6: Ψάρι, πουλερικά και συκώτι βοοειδούς.
Βιταμίνη Β-12: Μύδια. Επίσης στα περισσότερα ζωικά προϊόντα.
Βιταμίνη C: Κόκκινες μεγάλες πιπεριές. Επίσης ακτινίδιο, μπρόκολο, πεπόνι και πορτοκάλι.
Ασβέστιο: Γαλακτοκομικά προϊόντα. Επίσης πράσινα φυλλώδη λαχανικά.
Βιταμίνη D: Λιπαρά ψάρια, όπως ξιφίας και σολομός.
Βιταμίνη Ε: Ηλιόσπορος και αμύγδαλα.
Φολικό οξύ: Συκώτι βοοειδούς και πράσινα φυλλώδη λαχανικά.
Σίδηρος: Υπάρχουν δύο μορφές διαιτητικού σιδήρου: ο αιμικός σίδηρος (που βρίσκεται στα ζωικά τρόφιμα όπως το κόκκινο κρέας, τα ψάρια και τα πουλερικά) και ο μη-αιμικός σίδηρος (που βρίσκεται στις φυτικές πηγές, όπως φακές και φασόλια). Το συκώτι κοτόπουλου έχει την μεγαλύτερη περιεκτικότητα αιμικού σιδήρου.
Βιταμίνη Κ: Πράσινα φυλλώδη λαχανικά (μαρούλι, σπανάκι κλπ)
Λυκοπένιο: Καρπούζι και ντομάτες.
Μαγνήσιο: Βρώμη. Επίσης αμύγδαλα και πράσινα λαχανικά όπως το σπανάκι.
Νιασίνη: Φιστίκια και φιστικοβούτυρο. Επίσης συκώτι βοοειδούς ή κοτόπουλου.
Ω-3 λιπαρά οξέα: Υπάρχουν δύο κατηγορίες των ωμέγα-3 λιπαρών οξέων: Το άλφα-λινολενικό οξύ βρίσκεται σε φυτικές πηγές όπως το φυτικό έλαιο, τα πράσινα λαχανικά, οι ξηροί καρποί και οι σπόροι, ενώ το εικοσαπενταενοϊκό οξύ και το δοκοσαεξαενοϊκό οξύ (η δεύτερη κατηγορία) βρίσκονται στα λιπαρά ψάρια.
Κάλιο: Γλυκοπατάτες. Επίσης μπανάνες, πάστα ντομάτας, κόκκινο κρέας, κοτόπουλο και ψάρι.
Ψευδάργυρος: Στρείδια. Επίσης κόκκινο κρέας και πουλερικά.
ΠΗΓΗ: health.com
BP: Βρώμικη συναλλαγή με Μεξικό για ρύπανση των ακτών του
Ο πετρελαϊκός κολοσσός BP πλήρωσε τη μεξικανική κυβέρνηση μόλις 25,5 εκατομμύρια δολάρια, για να απαλλάξει την εταιρεία από κάθε ευθύνη για τη ρύπανση των μεξικανικών υδάτων, μετά την καταστροφή του Deepwater Horizon τον Απρίλιο του 2010, όπως αποκάλυψε ο δημοσιογράφος Ναθάνιελ Τζάνογουιτς της BuzzFeed News μετά από διετή έρευνα.
Η πληρωμή είναι σχετικά μικρή, δεδομένου ότι η διαρροή κόστισε στη BP συνολικά 60 δισεκατομμύρια δολάρια και κατέβαλε επίσης πάνω από δέκα δισεκατομμύρια δολάρια σε αλιείς και επιχειρήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Κανένα μέρος από την πληρωμή ύψους 25,5 εκατομμυρίων δολαρίων δεν προορίζεται για πολίτες του Μεξικού,αναφέρει ο δημοσιογράφος.
Η πληρωμή ήταν μέρος ενός εμπιστευτικού διακανονισμού για την αποφυγή δίκης για την καταστροφή, κατά την οποία μια εξέδρα πετρελαίου εξερράγη και σκότωσε έντεκα εργαζόμενους, απελευθερώνοντας τέσσερα εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου στα ανοικτά των ακτών της αμερικανικής πολιτείας της Λουιζιάνα και στα ύδατα του Μεξικού.
Η μεξικανική κυβέρνηση κατέθεσε αγωγή εναντίον της BP, αλλά την απέσυρε πέντε χρόνια αργότερα, μετά την πληρωμή. Πάνω από 15 εκατομμύρια δολάρια έχουν ήδη καταβληθεί, αλλά η χώρα δεν έχει κάνει ποτέ κάποια δημόσια ανακοίνωση για τον διακανονισμό ή τις πληρωμές.
Το Μεξικό δήλωσε ότι δεν βρέθηκε καμία ένδειξη μόλυνσης από την BP, αγνοώντας την έρευνα που υπέβαλαν εξέχοντες επιστήμονες της χώρας, η οποία επιπλέον κόστισε εκατομμύρια στην κυβέρνηση.
Επίσης, η κυβέρνηση εκχώρησε στην BP «πολυάριθμα κερδοφόρα ενεργειακά συμβόλαια», σύμφωνα με τον Τζάνογουιτς, συμπεριλαμβανομένων πέντε εγκαταστάσεων γεώτρησης πετρελαίου.
ΠΗΓΗ: iskra.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή