Το ρυθμιστικό πλαίσιο που διέπει τις απολύσεις σε 45 διαφορετικές χώρες μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα εξετάζει έρευνα της Deloitte με τίτλο «2018 Legal International Dismissal Survey».

Σύμφωνα με τους κανόνες του Εργατικού Δικαίου της χώρας μας, ανάλογα με τη φύση της εργασίας, αν είναι πνευματική ή σωματική, οι εργαζόμενοι διακρίνονται σε υπαλλήλους και εργατοτεχνίτες (εργάτες) αντίστοιχα, γεγονός που έχει καταλυτική επίδραση στην ρυθμιστική διαχείριση των απασχολούμενων τόσο κατά τη διάρκεια της εργασιακής σχέσης (όροι αμοιβής και απασχόλησης), όσο και κατά την λύση (καταβολή αποζημίωσης κλπ.) αυτής.

Η συγκεκριμένη κατηγοριοποίηση είναι αρκετά συνηθισμένη και συναντάται και σε άλλες χώρες του εξωτερικού όπως η Ιταλία, το Βέλγιο, η Αυστρία, το Ηνωμένο Βασίλειο αλλά και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Περιορισμοί στους εργοδότες σε δύο χώρες

Σύμφωνα με την ανωτέρω έρευνα, υπογραμμίζεται ότι στο 75% των υπό εξέταση χωρών, οι εργοδότες είναι ελεύθεροι να προβούν σε καταγγελία της εργασιακής σχέσης σε οποιοδήποτε χρόνο, υπό την τήρηση των εκάστοτε προστατευτικών κανόνων.

Ωστόσο, η εργοδοτική ελευθερία στο πλαίσιο της καταγγελίας των εργασιακών σχέσεων, φαίνεται να περιορίζεται αισθητά στην Ολλανδία και τον Ισημερινό.

Επιπροσθέτως, σύμφωνα με την έρευνα, το 60% των υπό εξέταση χωρών τα τελευταία χρόνια έχουν προβεί στην αλλαγή του ρυθμιστικού πλαισίου των περί καταγγελίας των συμβάσεων εργασίας διατάξεων, περιορίζοντας την περίοδο προειδοποίησης ή το ύψος της αποζημίωσης αποχώρησης, ή πολλές φορές και τα δύο.

Τρόποι καταγγελίας σύμβασης εργασίας

Η σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου λύεται οποτεδήποτε, κατόπιν καταγγελίας είτε εκ μέρους του εργοδότη είτε του εργαζόμενου, είτε από κοινού και δεν χρειάζεται η αιτιολόγηση αυτής από τον εργοδότη/επιχείρηση.

Σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις του εργατικού δικαίου, που ρυθμίζουν την καταγγελία της σύμβασης εργασίας, η καταγγελία διακρίνεται σε τακτική, έκτακτη και άτακτη.

Ειδικότερα, για την εγκυρότητα της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου, είτε πρόκειται για υπαλλήλους, είτε για εργατοτεχνίτες, είτε για υπηρετικό προσωπικό, πρέπει να τηρούνται οι κάτωθι προϋποθέσεις:

• Ο έγγραφος τύπος της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας

• Η νόμιμη και άμεση καταβολή αποζημίωσης

• Η καταχώρηση του απασχολούμενου στο μισθολόγιο του ΙΚΑ (ήδη ΕΦΚΑ)/ η ασφάλιση του μισθωτού

• Η μη καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος καταγγελίας

• Η διάκριση των απασχολούμενων σε υπαλλήλους και εργατοτεχνίτες, λαμβάνεται υπόψη σχετικά με την διαδικασία καταγγελίας της σύμβασης εργασίας, το ποσό και τον τρόπο καταβολής της αποζημιώσεως.

Περίοδος προειδοποίησης και αποζημίωση

Ειδικότερα, ενώ στους υπαλλήλους υφίσταται το δικαίωμα καταγγελίας εκ μέρους του εργοδότη, τόσο με προειδοποίηση όσο και χωρίς, για την κατηγορία των εργατοτεχνιτών δεν ισχύει το ως άνω σύστημα προειδοποιήσεως.

Η διαφοροποίηση των δύο συστημάτων έγκειται στο γεγονός ότι, ο εργοδότης μπορεί να προβεί στην καταγγελία της σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου υπό την τήρηση της προθεσμίας προειδοποίησης, περιορίζοντας το καταβαλλόμενο ποσό αποζημίωσης κατά 50%.

Η περίοδος προειδοποίησης προσδιορίζεται με βάση τα χρόνια που εργάζεται ο εργαζόμενος στην εταιρεία, και ορίζεται:

α. σε 1 μήνα για όσους εργάζονται από 1 έως 2 χρόνια στον αυτό εργοδότη ή επιχείρηση,

β. σε 2 μήνες για όσους εργάζονται από 2 έως 5 χρόνια,

γ. σε 3 μήνες για όσους εργάζονται 5 έως 10 χρόνια και

δ. σε 4 μήνες για όσους εργάζονται περισσότερα από 10 χρόνια.

Το ποσό της αποζημίωσης υπολογίζεται δε, με βάση την τελευταία μηνιαία μισθοδοσία του εργαζόμενου, στην οποία προστίθεται το 1/6 του ποσού.

Στην περίπτωση της καταγγελίας σύμβασης εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου χωρίς την τήρηση της ανωτέρω διαδικασίας προειδοποίησης, η οποία είναι και η συνηθέστερη στη χώρα μας, ο εργαζόμενος δικαιούται ένα συγκεκριμένο ποσό, και πάλι με βάση τα χρόνια εργασίας του στην επιχείρηση. Το ποσό αυτό ξεκινάει από τον μισθό δύο μηνών για όσους εργάζονται από 1 έως 4 χρόνια στην ίδια επιχείρηση, και καταλήγει στο μισθό 6 μηνών για όσους εργάζονται για περισσότερα από 10 χρόνια στην ίδια επιχείρηση.

Πότε γίνεται απόλυση χωρίς προειδοποίηση και αποζημίωση

Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με την εργατική νομοθεσία είναι δυνατή η λύση της σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου με πρωτοβουλία του εργοδότη, χωρίς την καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης και χωρίς προειδοποίηση, στις ακόλουθες περιπτώσεις:

Πριν από την συμπλήρωση δωδεκαμήνου

Μετά από μήνυση κατά του εργαζόμενου για αξιόποινη πράξη η οποία διεπράχθει κατά την άσκηση της εργασίας του ή εφόσον έχει απαγγελθεί κατηγορία στον εργαζόμενο για αδίκημα (τουλάχιστον πλημμέλημα).

Περιπτώσεις περιορισμού του δικαιώματος καταγγελίας βάσει ειδικών νομοθετικών ρυθμίσεων

Περιορισμός του δικαιώματος απόλυσης

Σύμφωνα με την κείμενη εργατική νομοθεσία και νομολογία, το δικαίωμα καταγγελίας περιορίζεται στις ακόλουθες κατηγορίες εργαζομένων:

• Συνδικαλιστικά στελέχη

• Εργαζόμενες κατά την διάρκεια εγκυμοσύνης και για το χρονικό διάστημα δεκαοκτώ (18) μηνών μετά τον τοκετό

• Άτομα με ειδικές ανάγκες

• Λόγοι απόλυσης

Στη χώρα μας, η καταγγελία της σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου είναι αναιτιώδης και ως εκ τούτου δεν χρειάζεται η αιτιολόγηση αυτής από τον εργοδότη. Ωστόσο, ο εργοδότης μπορεί να φέρει την υποχρέωση αυτή, σε περίπτωση ενδεχόμενης διαφοράς με τον εργαζόμενο σχετικά με την εγκυρότητα της απόλυσης.

Στην περίπτωση που η σύμβαση εργασίας είναι ορισμένου χρόνου, τότε ο εργοδότης μπορεί να προβεί σε καταγγελία αυτής νωρίτερα από το τέλος της σύμβασης μόνο αν υπάρχει σαφής και συγκεκριμένος λόγος.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Ρεπορτάζ για το θέμα των συντάξεων και τα βασικά σενάρια που υπάρχουν παρουσίασε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 με τον Νίκο Χατζηνικολάου.

ΠΗΓΗ: enikos.gr

Δείτε το βίντεο από τον ΑΝΤ1:

http://www.enikos.gr/economy/603123/pros-anavoli-kai-ochi-akyrosi-i-perikopi-ton-syntaxeon-video

Μελέτη – σοκ: Η μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης και ο χαμηλός ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ οδηγούν στη φτωχοποίηση τους συνταξιούχους

Συντάξεις (αθροιστικά κύριες και επικουρικές) της τάξης των 900 ευρώ μικτά θα παρέχει το κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα της χώρας μας το 2070 λόγω της ραγδαίας μείωσης της συνταξιοδοτικής δαπάνης αλλά και του χαμηλού ρυθμού αύξησης του ΑΕΠ.

Όπως τονίζεται σε νέα μελέτη για το «Ασφαλιστικό στη μεταμνημονιακή περίοδο» των Σάββα Γ. Ρομπόλη (ομότιμου καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου) και Βασίλειου Γ. Μπέτση (υποψήφιου διδάκτορα Παντείου Πανεπιστημίου), το σύνολο της μέσης κύριας και επικουρικής σύνταξης θα ανέρχεται το 2070 στο επίπεδο των 850-900 ευρώ μεικτά (45% συνολικός συντελεστής αναπλήρωσης από 75% το 2009).

Οι συγγραφείς, αξιολογώντας τις επιπτώσεις της ύφεσης της μνημονιακής περιόδου (2010-2018) στο επίπεδο των συντάξεων στη χώρα μας, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, εάν η ελληνική οικονομία κατά τη συγκεκριμένη περίοδο δεν είχε πληγεί από τη συντελούμενη μείωση κατά 27% του ΑΕΠ, ακόμη και με την απαισιόδοξη παραδοχή των δανειστών για μεταβολή του ΑΕΠ κατά 0,8% κατά μέσο όρο ετησίως μέχρι το 2070 (ΑΕΠ 351 δισ. ευρώ το 2070), τότε το συνολικό (κύρια και επικουρική σύνταξη) ποσοστό αναπλήρωσης θα ήταν 60%. Σε αυτή την περίπτωση η μέση μηνιαία συνολική σύνταξη θα ήταν το 2070 1.200 ευρώ (μεικτά). Στην παραδοχή αύξησης του ΑΕΠ κατά τη μεταμνημονιακή περίοδο κατά 1,5% ή 2% κατά μέσο όρο ετησίως μέχρι το 2070, τότε η μέση μηναία συνολική σύνταξη το 2070 θα διαμορφωνόταν στο επίπεδο των 1.600 ευρώ ή 2.100 ευρώ μεικτά αντίστοιχα.

Όπως επισημαίνεται στην ίδια μελέτη, αυτό συμβαίνει γιατί από το 2010 και μετά το κοινωνικο-ασφαλιστικό ζήτημα στην Ελλάδα και οι συσσωρευμένες διαρθρωτικές παθογένειες του, με τις μνημονιακές παρεμβάσεις της περιόδου 2010-2018, κατανοήθηκαν και κατανοούνται λανθασμένα και δογματικά ως δημοσιονομικό πρόβλημα και ως εκ τούτου αντιμετωπίστηκαν και αντιμετωπίζονται με παρεμβάσεις δημοσιονομικής περιστολής.

ΜΕΙΩΣΗ 45%: Στην κατεύθυνση αυτή, οι δανειστές και οι μνημονιακές κυβερνήσεις επέβαλαν από το 2010 μέχρι σήμερα είκοσι επτά διαδοχικές μειώσεις (45%) των συντάξεων, αφαιρώντας από τους συνταξιούχους τουλάχιστον 63 δισ. Ευρώ, προκειμένου ο δείκτης «συνταξιοδοτικές δαπάνες προς ΑΕΠ» να διαμορφωθεί στο ανώτερο όριο (16% του ΑΕΠ) μέχρι το 2060.

Με άλλα λόγια, η μακροχρόνια χρηματοοικονομική επιδίωξη των δανειστών συνίσταται στον περιορισμό αύξησης των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 2,5 ποσοστιαίες μονάδες επιπλέον του ποσοστού (13,5% του ΑΕΠ) που ήταν το 2009. Αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση που ο δείκτης «συνταξιοδοτικές δαπάνες προς ΑΕΠ» υπερβεί το ανώτερο όριο του 16% του ΑΕΠ, τότε θα λειτουργήσει ο «κόφτης» των δαπανών των συντάξεων (κύριων και επικουρικών).

Ως εκ τούτου, τονίζεται στην μελέτη, σε συστημικούς όρους ο κλάδος της κύριας ασφάλισης, μετά τον κλάδο της επικουρικής ασφάλισης, μεταλλάσσεται στη μεταμνημονιακή περίοδο από διανεμητικό σύστημα καθορισμένων παροχών σε διανεμητικό σύστημα καθορισμένων αλλά μη εγγυημένων παροχών, με την έννοια ότι ο ασφαλισμένος πλέον δεν θα μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων το επίπεδο της συνταξιοδοτικής του παροχής, δεδομένου ότι αυτή θα μεταβάλλεται ανάλογα με το επίπεδο του δείκτη «δαπάνες συντάξεων προς ΑΕΠ».

Ταυτόχρονα, με βάση το νόμο Κατρούγκαλου, η συνολική κρατική χρηματοδότηση (τριμερής χρηματοδότηση 4,5% του ΑΕΠ – 8,9 δισ. ευρώ) και η κρατική επιχορήγηση (κάλυψη ελλειμμάτων) 5,5% του ΑΕΠ – 9,1 δισ. ευρώ) του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, που το 2015 ήταν 10% του ΑΕΠ (18 δις ευρώ), δεν θα υφίστανται από 1/1/2026, δεδομένου ότι η κρατική χρηματοδότηση μετά το 2025 θα περιορίζεται στη χρηματοδότηση της εθνικής σύνταξης (384 ευρώ με ασφάλιση 20 ετών και 346 ευρώ με ασφάλιση 15 ετών), η οποία θα ανέρχεται σε 7% του ΑΕΠ (13 δισ. ευρώ περίπου).

Παράλληλα, οι δανειστές στη σχετική μελέτη τους υποστήριξαν(2010) και υποστηρίζουν (2018) λανθασμένα ότι κατά την περίοδο 2010-2070 ο ετήσιος μέσος ρυθμός μεταβολής του ΑΕΠ θα είναι 0,8% (εκτίμηση για 275 δισ. ευρώ ΑΕΠ το 2070). Κατά συνέπεια, οι δυσμενείς αυτές προοπτικές επιβάλλεται να κατανοηθούν ως ανησυχητικές προκλήσεις και όχι ως δεδομένες εξελίξεις.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Αντιμέτωπος με μια σοβαρή ζημιά που άφησε πίσω του (σκόπιμα; από άγνοια;) ο Νίκος Κοτζιάς βρέθηκε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας κατά την πρώτη του σύσκεψη (και με την ιδιότητα του Υπουργού) στο Υπουργείο Εξωτερικών. Η δημοσιοποίηση των «έτοιμων προεδρικών διαταγμάτων» για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια που ανακοίνωσε φεύγοντας ο  πρώην ΥΠΕΞ και την οποία χειροκρότησε  (προφανώς από άγνοια) κατά την τελετή παράδοσης παραλαβής ο πρωθυπουργός πρόσθεσαν στην ελληνική διπλωματία προβλήματα τα οποία δεν είναι έτοιμη να τα αντιμετωπίσει.

Οι γενικές ανακοινώσεις του Νίκου Κοτζιά για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στη δυτική Ελλάδα μέχρι και τα Αντικύθηρα (το δυτικό τμήμα των χωρικών του υδάτων έχει να κάνει με το Ιόνιο, το ανατολικό του με το Αιγαίο) προκάλεσαν την αναμενόμενη αντίδραση της Τουρκίας. Ο Ελληνας πρεσβευτής στην Αγκυρα κλήθηκε στο τουρκικό ΥΠΕΞ το οποίο υπενθύμισε την  νομοθετημένη εξουσιοδότηση της τουρκικής βουλής προς την κυβέρνηση να κηρύξει πόλεμο στην Ελλάδα (casus belli)  αν προχωρήσει στην επέκταση των χωρικών της υδάτων. 

Με τον τρόπο αυτό η τουρκική κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε την εκτός τόπου και χρόνου δημοσιοποίηση (από κακό υπολογισμό; από ιδιοτελή μικροπολιτική σκοπιμότητα;) του Νίκου Κοτζιά και έσπευσε άμεσα να εγγράψει διπλωματικά κέρδη. Γιατί, στην περίπτωση που η κυβέρνηση προχωρήσει στην επέκταση των χωρικών υδάτων   μόνο στη δυτική Ελλάδα η Τουρκία θα υποστηρίξει ότι έχει επιβάλλει ειδικό καθεστώς στο Αιγαίο το οποίο  δεν τολμούν να αγγίξουν οι Ελληνες. Στην (πιθανότατη) περίπτωση που η κυβέρνηση «παγώσει» την διαδικασία της επέκτασης των χωρικών υδάτων ακόμα και στη δυτική Ελλάδα η τουρκική κυβέρνηση επίσης θα έχει να λέει ότι κατόπιν των αντιδράσεων και της πολιτικής πυγμής που επέδειξε συγκράτησε την Ελλάδα.

Μετά από την ενασχόλησή του με αυτήν την υπόθεση ο πρωθυπουργός προφανώς αντιλήφθηκε το νόημα της αποκάλυψης του Νίκου Κοτζιά για τα έτοιμα προεδρικά διατάγματα τα οποία «απλώς θέλουν μια υπογραφή» για να επεκταθεί το εύρος της ελληνικής επικράτειας: Αν δεν υλοποιηθεί η εξαγγελία (Κοτζιά) θα εμφανιστούν ως ανίκανοι ή φοβισμένοι  οι αντικαταστάτες του συμπεριλαμβανομένου και του πρωθυπουργού. Αν παρ ελπίδα υλοποιηθούν ο πρώην υπουργός θα έχει να λέει ότι απλώς υλοποίησαν τον αριστοτεχνικό σχεδιασμό του…

Όπως υποστηρίζουν διπλωματικές πηγές από τεχνικής απόψεως η προετοιμασία για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στη δυτική Ελλάδα είναι έτοιμη τουλάχιστον εδώ και 3 χρόνια. Εντελώς απροετοίμαστο ωστόσο παραμένει το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα μπορούσε να υλοποιηθεί—χωρίς προειδοποιητικές πανηγυρικές εξαγγελίες– μια τέτοια μείζονος σημασίας ενέργεια. 

• Δεν έχει γίνει καμία ενημέρωση των πολιτικών δυνάμεων για μια τέτοια κρίσιμη κίνηση
• Δεν έχει γίνει αρμόδια διαβούλευση και προετοιμασία έτσι ώστε να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις και αντιδράσεις από τον διεθνή παράγοντα
• Δεν έχει μελετηθεί ούτε έχει προφανώς αποφασιστεί  αν είναι η κατάλληλη πολιτική συγκυρία  στο εσωτερικό και διεθνώς για την επέκταση

Τελικά όπως υποστηρίζουν έμπειροι διπλωμάτες η δημοσιοποίηση στην οποία προχώρησε ο Νίκος Κοτζιάς υποχρεώνει τον Αλέξη Τσίπρα να φρενάρει την εξέλιξη της υπόθεσης σε βαθμό που η υλοποίηση της απόφασης για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων να μην είναι δυνατό να προχωρήσει εντός του βίου της σημερινής κυβέρνησης…

Πηγή: topontiki.gr