Κάτω του μέσου ευρωπαϊκού όρου παραμένει, παρά τις θετικές εξελίξεις, τοαγροτικόεισόδημα στην Ελλάδα, με το 50% να καλύπτεται από επιδοτήσεις και ενισχύσεις, δήλωσε ο γενικός γραμματέας της μεγαλύτερης συνδικαλιστικής οργάνωσης των Ευρωπαίων αγροτών Copa Cogeca, Pekka Pesonen, μιλώντας από το βήμα του 2ου συνεδρίου που διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη ο Σύνδεσμος Αγροτικών Συνεταιριστικών Οργανώσεων και Επιχειρήσεων Ελλάδος (Σ.Α.Σ.Ο.Ε.Ε.), με θέμα "Κλιματική Αλλαγή και Αγροτική Ανάπτυξη".

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις, όπως υποστηρίζει σε κάθε ευκαιρία ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ, «είναι καλύτερες από οποιαδήποτε άλλη περίοδο στο παρελθόν». Η ελληνική κυβέρνηση – αφήνοντας κατά μέρος την «αριστερή της φυσιογνωμία» και προβάλλοντας τον κυβερνητικό της ρεαλισμό – εμφανίζει ως επίτευγμά της τη στρατηγική αναβάθμιση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων.

Ωστόσο, για να έχει κάποιος μια σαφή εικόνα των δεδομένων που χαρακτηρίζουν το τρέχον ελληνοαμερικανικό ειδύλλιο, θα πρέπει να λάβει υπόψη μια ακόμη παράμετρο που διαμορφώνει ένα τοπίο κινούμενης άμμου στην περιοχή: Ουδέποτε στο παρελθόν οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις είχαν βρεθεί στο χαμηλό επίπεδο που βρίσκονται σήμερα.

Τα προβλήματα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις άρχισαν να καταγράφονται δημοσίως από το 2003, όταν η τουρκική ηγεσία αρνήθηκε να προσφέρει το έδαφος της χώρας ως ορμητήριο για την από Βορράν έφοδο κατά του Ιράκ. Με το πέρασμα του χρόνου οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις υπονομεύτηκαν από το βάρος της προσπάθειας του Ερντογάν να διεκδικήσει για τον εαυτό του και τη χώρα του αυτονομία κινήσεων έναντι της Ουάσιγκτον.

Αξίζει να σημειωθούν οι αμερικανικές προσπάθειες υπονόμευσης του καθεστώτος Ερντογάν υποθάλποντας εσωτερικές λαϊκές κινητοποιήσεις, πιέζοντας την τουρκική οικονομία και ενδεχομένως (όπως τουλάχιστον πιστεύει η πλειονότητα του τουρκικού λαού) υποκινώντας το πραξικόπημα το καλοκαίρι του 2017.

Μη φιλική χώρα

Καμία, μέχρι στιγμής, από τις αμερικανικές προσπάθειες δεν έφερε το επιθυμητό για την Ουάσιγκτον αποτέλεσμα. Αντίθετα, με το πέρασμα του χρόνου, ο Ερντογάν και το σύστημα εξουσίας του εμφανίζονται σήμερα πανίσχυροι και, το κυριότερο, αυτονομημένοι και ανεξάρτητοι από την Ουάσιγκτον.

Αυτήν ακριβώς την περίοδο αποτυπώνεται ένα ακόμη – ενδεχομένως το καθοριστικό – επεισόδιο της αμερικανοτουρκικής αντιπαράθεσης, το οποίο πιθανότατα στην εξέλιξή του θα αναδιαμορφώσει τις ισορροπίες στην περιοχή, αφού η κόντρα Ουάσιγκτον – Άγκυρας αφορά την ουσία των «δεσμών» που συγκρατούσαν «κοντά» τις δύο χώρες.

Η σύγκρουση, η οποία τελικά είναι η αναμενόμενη κατάληξη της τουρκικής προσπάθειας να διεκδικήσει την αυτόνομη πορεία της ως περιφερειακής δύναμης, έχει να κάνει με την αμφισβήτηση του πλέγματος των στρατιωτικών σχέσεων των δύο χωρών διμερώς και εντός του πλαισίου του ΝΑΤΟ.

Η απόφαση του Ερντογάν – η οποία δεν φαίνεται να κάμπτεται, παρά την ασφυκτική αμερικανική πίεση – να στραφεί στη ρωσική πολεμική βιομηχανία και να εφοδιάσει τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις με το εξελιγμένο ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400 υποχρεώνει την Ουάσιγκτον να προχωρήσει τους σχεδιασμούς της στην περιοχή αντιμετωπίζοντας την Τουρκία ως μη φιλική χώρα.

Ήδη η αμερικανική κυβέρνηση (ο εκπρόσωπος Τύπου του Πενταγώνου Τσαρλς Σάμερς) υπογράμμισε δημοσίως: «Μπορώ να σας πω ότι, αν η Τουρκία πάρει τους S-400, θα υπάρξουν σοβαρές συνέπειες στο θέμα της αμυντικής μας συνεργασίας μαζί τους. Αν αποκτήσουν τους S-400, δεν πρόκειται να πάρουν F-35 και Patriot».

Οι Αμερικανοί, έχοντας προεξοφλήσει τις κινήσεις Ερντογάν προς τη Μόσχα, άρχισαν να δημιουργούν εναλλακτικές λύσεις για την αναδιάταξη / αναδίπλωση των δυνάμεών τους.
Ο «ξαφνικός» ελληνοαμερικανικός έρωτας εξηγείται από την έντονη αμερικανική ανάγκη να βρει απαντήσεις στην απώλεια της Τουρκίας. Τελικά, η αμερικανική «πειθώ» επέτρεψε στον Αλέξη Τσίπρα να βρει τον Πρόεδρο Τραμπ «διαβολικά καλό» και να ενταχθεί άνετα στο αμερικανικό άρμα προσφέροντας σημαντική συνδρομή (ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ), ελπίζοντας σε βοήθειες και ανταλλάγματα από την Ουάσιγκτον.

Ένα πιόνι στη σκακιέρα

Κάτι που επίσης συμπίπτει με την εκδήλωση του ελληνοαμερικανικού ειδυλλίου και την αποσάθρωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων είναι η επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Η κλιμάκωση των εντάσεων στα ελληνοτουρκικά θα πρέπει να σημειωθεί ότι συμπίπτει με τη γενικότερη αναδιάταξη των αμερικανικών θέσεων στην περιοχή (εξ αιτίας και της επαπειλούμενης κατάρρευσης των αμερικανοτουρκικών σχέσεων), καθώς και με την έναρξη του μεγάλου ενεργειακού παιχνιδιού στην ανατολική Μεσόγειο.

Σ’ αυτό το παιχνίδι θα πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι η Ελλάδα (ανεξάρτητα από το ποια είναι η κυβέρνηση) αξιοποιείται σαν πιόνι. Θα πρέπει να μην μας διαφεύγει ότι τον περιβόητο άξονα συμμαχίας Αθηνών – Λευκωσίας – Τελ Αβίβ άρχισε να τον διαμορφώνει – κατόπιν αμερικανικών παραινέσεων και υποδείξεων – η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και η κυβέρνηση των Σαμαρά – Βενιζέλου, οι οποίοι εργάστηκαν για την ικανοποίηση των αμερικανικών στρατιωτικών διευκολύνσεων σε ελληνικά εδάφη. Αυτήν ακριβώς τη «δουλειά» ολοκλήρωσε η «αριστερή» κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Κοιτάζοντας τις εξελίξεις αντιλαμβάνεται κάποιος εύκολα ότι η Ελλάδα βρίσκεται στο σημείο τριβής ισχυρότατων συμφερόντων, όπου αναδιατάσσονται και διαμορφώνονται συμμαχίες οι οποίες προετοιμάζονται να υπερασπιστούν ή να προωθήσουν τα συμφέροντά τους.

Δυο πικρές αλήθειες

Η απομάκρυνση της Τουρκίας από την αμερικανική αγκάλη και η επιλογή της να διεκδικήσει τον ρόλο του μεγάλου περιφερειακού παίκτη πολλαπλασιάζουν τους κινδύνους που έχει να αντιμετωπίσει η Ελλάδα, επειδή:

● Υπάρχουν ήδη οι ελληνοτουρκικές συνοριακές διαφορές σε θαλάσσιες περιοχές στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
● Η χρεοκοπημένη Ελλάδα δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει μόνη τη θηριώδη στρατιωτική ανάπτυξη της Τουρκίας.
● Η αμερικανική προστασία, στην οποία επενδύει (και) η σημερινή κυβέρνηση, μετατρέπει τη χώρα σε πιθανό γεωπολιτικό αντάλλαγμα στο παζάρι που εξελίσσεται στην περιοχή μεταξύ των μεγάλων παικτών

Πολλοί, ανάμεσά τους και η κυβέρνηση, είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι η συγκυρία ευνοεί τα ελληνικά συμφέροντα, καθώς οι αμερικανοτουρκικές τριβές αναβαθμίζουν τη σημασία της Ελλάδας για την Ουάσιγκτον. Παραγνωρίζουν, ωστόσο, οι αισιόδοξοι δύο γενικές «αλήθειες». Πρώτον, ότι κανείς δεν πρόκειται να προστατεύσει ότι δεν είσαι σε θέση να προασπίσεις μόνος σου. Δεύτερον, καμία συμμαχία δεν μπορεί να λειτουργήσει ευνοϊκά αν δεν είσαι ισότιμο μέλος της και αν δεν έχεις ένα επεξεργασμένο «σχέδιο» στη βάση μιας συμπεφωνημένης (τουλάχιστον μεταξύ των κομμάτων εξουσίας) εθνικής εξωτερικής πολιτικής.

Πηγή: Εφημερίδα «Το Ποντίκι» - imerodromos.gr

Μετά τις εξελίξεις στο Eurogroup της Δευτέρας 11 Μάρτη, ακόμα και ο πιο αδαής περί τα οικονομικά πρέπει να κατάλαβε το λόγο για τον οποίο η κυβέρνηση έβαλε τον ΟΔΔΗΧ να βγει άρον-άρον «στις αγορές» με δεκαετές ομόλογο, χωρίς να περιμένει να μειωθεί λίγο ακόμα το επιτόκιο. Αν το βιβλίο προσφορών για το δεκαετές άνοιγε μετά το Eurogroup, το επιτόκιο θα ξεπερνούσε το 4%.

Ο Τσακαλώτος δεν έκανε δηλώσεις μετά το τέλος του Eurogroup. Εξέδωσε μόνο ένα non paper, γραμμένο με τρόπο που θύμιζε κάποιες ανακοινώσεις του ΠΑΣΟΚ τις εποχές της δόξας του. Η πρώτη παράγραφος του non paper ήταν δοξαστική: «Επισημάνθηκε η ουσιαστική πρόοδος που έχει σημειωθεί στην υλοποίηση των δράσεων που έχουν αναληφθεί από την ελληνική κυβέρνηση, υπογραμμίζοντας παράλληλα την διατήρηση του θετικού μομέντουμ στην μεταρρυθμιστική προσπάθεια της χώρας». Η δεύτερη παράγραφος, αντί να αναφέρει ότι μπλοκαρίστηκε η εκταμίευση της δόσης του περίπου 1 δισ. ευρώ, σφύριζε αδιάφορα, σαν να μην τρέχει τίποτα: «Το μοναδικό θέμα που παραμένει ανοιχτό αφορά το διάδοχο πλαίσιο προστασίας της πρώτης κατοικίας, όπου υπήρξε ευρεία συμφωνία αναφορικά με τους κεντρικούς του πυλώνες και μένει η οριστικοποίηση κάποιων παραμέτρων. Κρίθηκε απολύτως εφικτό να ολοκληρωθούν όλες οι διαδικασίες μέχρι το επόμενο Euroworking Group, στις 25 Μαρτίου».

Το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Τσίπρα έκανε δύο πολύωρες συσκέψεις με τους τραπεζίτες στο μέγαρο Μαξίμου. Μόλις τελείωνε η καθεμιά απ’ αυτές, ανακοίνωναν περιχαρείς ότι επήλθε συμφωνία με τους τραπεζίτες, ότι σώθηκε η πρώτη κατοικία και άλλα τέτοια ηχηρά. Η πρώτη συμφωνία στάλθηκε στις Βρυξέλλες και επιστράφηκε ως απαράδεκτη. Υποτίθεται ότι έκαναν αλλαγές και όταν ανακοίνωσαν τη δεύτερη συμφωνία, δε σήκωναν κουβέντα: «Ετελείωσε», όπως έλεγε ο βουλευτής Καλοχαιρέτας σε μια παλιά ελληνική ταινία. Ούτε αυτή η συμφωνία «πέρασε» από την τρόικα.

Ο Τσακαλώτος προσπάθησε να πετύχει συμφωνία εκταμίευσης από το Eurogroup, με το επιχείρημα ότι με την τρόικα απομένουν για συμφωνία κάποια τεχνικά ζητήματα. Δεν του έκαναν τη χάρη. Τον παρέπεμψαν στην τρόικα. Πρώτα θα συμφωνήσει μ’ αυτήν και μόνο μετά από θετική εισήγηση της τρόικας θ’ αποφασίσει θετικά το Eurogroup. Αυτό προβλέπει το μετα-Μνημόνιο που έχει υπογράψει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αυτό θα γίνει. Δεν πρόκειται να υπάρξει παρέκκλιση ούτε για προεκλογικούς λόγους. Ετσι, ο Τσακαλώτος μάζεψε την τσάντα του και επέστρεψε άπρακτος στην Αθήνα, όπου περιμένει τις επόμενες μέρες την τρόικα.

Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι θα συμφωνήσουν. Εδώ δεν αμφιβάλλει ο Ρέγκλινγκ (έκανε σχετική δήλωση), θα αμφιβάλλουμε εμείς; Φυσικά, θα είναι μια συμφωνία όπως τη θέλει η τρόικα, αλλά μην αμφιβάλλετε ότι η κυβέρνηση θα την εμφανίσει ως μεγάλη νίκη που προστατεύει την πρώτη κατοικία κτλ. κτλ.

Σ’ αυτή τη βεβαιότητα στηρίζεται και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάστηκε στις Βρυξέλλες το μπλοκάρισμα της δόσης. Εχει περάσει ο καιρός που ακόμα και υπηρεσιακοί παράγοντες της Κομισιόν καλούσαν με ιταμότητα «την Ελλάδα να κάνει τα μαθήματά της» (όχι μόνο επί Τσιπροκαμμένων, αλλά και επί Σαμαροβενιζέλων). Πλέον, όλοι ξεκινούν εξαίροντας την πρόοδο που έχει σημειώσει η Ελλάδα. Βλέπουν την κυβέρνηση Τσίπρα όχι ως έναν απείθαρχο υπήκοο που κάνει κουτοπονηριές, αλλά ως έναν υπήκοο-συνεργάτη, διατεθειμένο να δεχτεί κάθε υπαγόρευση. Γι’ αυτό και δεν κάνουν φασαρία, όπως συνέβαινε στο παρελθόν, αλλά αντίθετα φροντίζουν να κρατούν χαμηλά τους τόνους και να εξαίρουν το πνεύμα συνεργασίας. Είναι κοινό μυστικό πως ο Τσίπρας αποτελεί το χαϊδεμένο παιδί των ιμπεριαλιστών της Δυτικής Ευρώπης, καθώς και στο επίπεδο της μνημονιακής πολιτικής έδειξε πλήρη προσαρμοστικότητα και σε σημαντικά για την ΕΕ διεθνή ζητήματα έβαλε πλάτη, όπως στη στρατηγική των Δυτικών Βαλκανίων (η Συμφωνία των Πρεσπών ήρθε να υπηρετήσει αυτή τη στρατηγική).

Αλλο αυτό, όμως, και άλλο το να αφήσουν ανεξέλεγκτη την ελληνική κυβέρνηση, καταργώντας την επιτροπεία. Οι υπουργοί του Eurogroup ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να είσαι κόμμα εξουσίας που έχεις μπροστά σου εκλογές που πρέπει να τις δώσεις από θέσεις άμυνας. Ξέρουν πόσο μεγάλη είναι η λαχτάρα για εκλογική επιβίωση και πόσο ισχυρός ο πειρασμός για χαλάρωση κάποιων αντιλαϊκών πολιτικών. Γι’ αυτό και -παρά την εμπιστοσύνη που τρέφουν στον Τσίπρα και το αβαντάρισμα που του κάνουν- ούτε από τη σκληρή μνημονιακή επιτροπεία παραιτήθηκαν ούτε από την εφαρμογή της στην πράξη. Δέχτηκαν να μην εφαρμοστεί η νέα μείωση των συντάξεων, ξέροντας ότι μπορούν ανά πάσα στιγμή να επαναφέρουν το μέτρο. Οταν όμως πρόκειται γι’ αυτές που ονομάζουν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως συμβαίνει με τα λεγόμενα «κόκκινα δάνεια», δεν κάνουν ούτε βήμα πίσω. Αυτό είναι το μήνυμα που έστειλαν με την απόφαση του τελευταίου Eurogroup.

Για μας δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο. Υπάρχει μόνο η επιβεβαίωση όσων λέμε για το μετα-Μνημόνιο και την επιτροπεία.

πηγή: ΚΟΝΤΡΑ - vathikokkino.gr